အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်ခြင်း။

Vol. 20 Ch. 290

ပန်းခြံထဲမှာ။

လီယာ နှင့် လီရီ သည် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေသည်။ ဥယျာဉ်ထဲတွင် တတိယလူမရှိသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် သောက်နေကြသည်။

လီရီသည် စကားမပြောဘဲ လီယာကို အဖော်လိုက်သောက်ပေးနေသည်သာ ဖြစ်သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်…

လီယာက အရက်မူးပြီး “ငါ ဒေါသထွက်နေပြီ။ ဖုန့်ထန်းက ဒီအရှုပ်အထွေးတွေကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းရမလဲ။"

လီရီက ပြန်မဖြေ။ အစိုးရကိစ္စတွေမှာ သူဝင်စွက်ဖက်လို့ မရဘူး။ သူလုပ်ရမှာက နားထောင်ဖို့ပဲ။

လီယာ ညည်းညူလာသည်။ ဖုန့်ထန်းကို သူထီးနန်း ရပြီးကတည်းက ဖုန့်ထန်းသည် ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရသည်။ ၎င်းမှာ သူ သိုင်းကံကြမ္မာကောင်းချီးကို နားမလည်မချင်း အထိပင်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ဖုန့်ထန်းသည် ကွမ်းထျန်၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ သူ အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။

သိုင်းပညာ မည်မျှပင် ကောင်းမွန်စေကာမူ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရန် အရင်းအမြစ်များနှင့် အချိန်များ လိုအပ်နေသေးသည်။ ဖုန့်ထန်းသည် အချိန်နှင့် အရင်းအမြစ်များ မရှိခဲ့ပေ။ အင်အားကြီးမားသော ရန်သူများနှင့်အတူ ဖုန့်ထန်း တိုးချဲ့ရန် နေရာမရှိပေ။

လီရီသည် ထိုစကားကိုကြားလိုက်သောအခါ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ သူသည် မိုးကြိူးနတ်ဘုရား ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာခဲ့ပြီး ဖုန့်ထန်းကို စောင့်ကြပ်နေခဲ့သည်။ သူ သေချာပေါက် ဖုန့်ထန်းကို ပြိုလဲမသွားစေချင်။

“နိုင်ငံတွေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ အရှက်ကွဲမှုနဲ့ ယှဉ်ရင် သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ ဘဝကို ငါ ပိုစိုးရိမ်တယ်။ ကွမ်းထျန်က သူတို့ဆီ လက်နက်ချတဲ့ နိုင်ငံတွေကို ကျွန်ပြုပြီးတော့ သူတို့လူတွေကို အဆင့်အတန်း အမျိုးမျိုး ခွဲခြားလိုက်တာ။ ဘယ်လောက်တောင်မှ အရှက်ခွဲလိုက်သလဲ။ ဖုန့်ထန်းရဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို တခြားနိုင်ငံကလူတွေ အနိုင်ကျင့်တာ မခံရစေချင်ဘူး။ ဖုန့်ထန်းက ယောက်ကျားတွေကိုလည်း တစ်သက်လုံး ကျွန်မဖြစ်သွားစေချင်ဘူး”

လီယာသည် ထိုစကားများကို ပြောသောအခါ အံကြိတ်လိုက်သည်။

လီရီ ထိုစကားကိုကြားသောအခါ နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် "ဘုရင်မင်းမြတ်၊ ဘာပဲလုပ်လုပ် ကျွန်တော် နောက်ကလိုက်ခဲ့ပါမယ်”

လီယာက " တာအိုဘိုးဘေးကို ရှာချင်တယ်။ မင်းဘယ်လိုထင်လဲ"

လီရီသည် ခက်ခဲသော မျက်နှာထားဖြစ်သွားသည်။ သူ့အမြင်အရတော့ တာအိုဘိုးဘေးက မသေမျိုး ဘိုးဘေးဖြစ်ပြီး သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးအပေါ် တူညီတဲ့သဘောထားရှိသည်။ သူ့အား မသေမျိုး နတ်ဘုရား၏ ကံကြမ္မာကို ပေးစွမ်းနိုင်ကာ ဖုန့်ထန်းကို ကာကွယ်နိုင်သော ကံကို ပေးသနားခြင်းကပင် အတော် ကြင်နာရာ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ဖုန့်ထန်းအတွက်သက်သက် ကွမ်းထျန်ကို သူဘယ်လိုတိုက်နိုင်မလဲ။

ကွမ်းထျန်တွင် တာအိုဘိုးဘေး ကိုးကွယ်သူများလည်း ရှိသည်ကို သိထားရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တာအိုဘိုးဘေးကို မယုံကြည်ကြသော်လည်း သူ့လက်အောက်ရှိ မသေမျိုး နတ်ဘုရားများကို ကိုးကွယ်ကြသည်ဖြစ်ရာ တူညီသောလမ်းစဉ်ကို ယုံကြည်နေကြဆဲဖြစ်သည်။

တာအိုဘိုးဘေးက ဖုန့်ထန်းကို ကွမ်းထျန်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာ ဘာကြောင့် ကူညီပေးရမှာလဲ။

ဖုန်ထန်းတွင်တောင် စီရင်စုနယ်မြို့များအတွက် ပြိုင်ဆိုင်မှုများရှိရာ ဧကရာဇ်က တခြားမြို့ကို တခြားမြို့တစ်မြို့အတွက် တမင်တကာ နှိမ်နှင်းနေတာ မတွေ့ဖူးပေ။

လီရီက သူ့အတွေးတွေကိုမြင်ပြီး "ဖုန့်ထန်းကိုယ်စား ကွမ်းထျန်ကို အနိုင်ယူပေးဖို့ တာအိုဘိုးဘေးကို ငါတောင်းဆိုမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ Dao အဲဒီအစား၊ တာအိုဘိုးဘေးကို ဖုန့်ထန်းကို မဟာကျင်းလက်အောက် ခေါ်သွားခိုင်းမလို့ပါ”

လီရီ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး “ဒါက တကယ်ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ တာအိုဘိုးဘေးက မဟာသွေးကြောတိုက်ကြီးကို ရွှေ့လိုက်တဲ့ ဒဏ္ဍာရီက ပြန့်နေတာ ကြာပြီ။ ဖုန့်ထန်းက နဂါးသွေးကြော တိုက်ကြီးထက် ပိုကြီးတယ်ဆိုပေမဲ့ သူ့အတွက် မဖြစ်နိုင်စရာမရှိဘူး။”

လီယာက ခေါင်းညိတ်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ငါ ပင်ပန်းနေပြီ။ အသက်ရှင်ဖို့ နှစ်တွေ အများကြီးကျန်တော့မယ် မထင်ဘူး။ ငါ့ရဲ့နောက်ဆုံးနှစ်အနည်းငယ်မှာ နိုင်ငံကျဆုံးမှုအတွက် ငါတာဝန်ယူမယ်။”

လီရီ ၏အမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးနေကာ "ဘုရင်မင်းမြတ်၊ ဖုန့်ထန်း လူမျိုးတွေဟာ အရှင့်ကို အပြစ်မတင်နိုင်တဲ့ ကမ္ဘာပေါ်က တစ်ဦးတည်းသော သူတွေပဲလေ။ အရှင့်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ဖုန့်ထန်းဟာ ဟိုးအရင်က ပြိုလဲသွားတာကြာပြီ။ အရှင်သာ မရှိရင် လူတွေအများကြီး ေသရလိမ့်မယ်။ အခု တစ်နိုင်ငံလုံး အကျပ်အတည်း ဖြစ်နေပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ပြည်သူတွေက စားဝတ်နေရေးနဲ့ အဝတ်အစားအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး။”

လီယာက အတင်းပြုံးပြသည်။ ကျေနပ်မှုမရှိသော်လည်း စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ပံ့ပိုးပေးဖို့ ဆန္ဒရှိနေသရွေ့ ဖိအားများ အများကြီး ခံစားရမည် မဟုတ်ပေ။

“ဒါနဲ့ မင်းကို ငါ ဒုက္ခပေးရဦးမှာပဲ။ ဘယ်လိုပဲဆိုဆို မင်းက တာအိုဘိုးဘေးရဲ့ နတ်ဘုရားသံတမန်လေ။ မင်း သူနဲ့ ပိုရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိရမယ်” လီယာက အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။ လီရီက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး တာအိုဘိုးဘေးကို ဆက်သွယ်ဖို့ နည်းလမ်းကို စဉ်းစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ညဉ့်နက်ချိန်…

“ဟုတ်ပြီ၊ ငါသဘောတူတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီမတိုင်ခင်မှာ မဟာကျင်းရဲ့ ဧကရာဇ်မင်းကို ငါအကြောင်းကြားရဦးမယ်၊ ဒါမှ မဟာကျင်းက မင်းတို့ကို လက်အောက်ခံနိုင်ငံအဖြစ် လက်ခံဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်မှာ”

ကျန်းချန်ရှန်း၏အသံသည် လီရီ၏နှလုံးသားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီရီ အံ့သြသွားမိသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ဆုတောင်းနေရုံဖြင့် တာအိုဘိုးဘေး ကြားရမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူသည် တောက်ပသောလ၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး တာအိုဘိုးဘေးအား သူ၏ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်နေသည်။

နောက်နေ့မနက်။

ကျန်းချန်ရှန်းက ရဲရွှင်းအား ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဧကရာဇ်မင်းထံ အကြောင်းကြားဖို့ တောင်းဆိုပြီး ရဲရွှင်းက့ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားသည်။

အကယ်၍ ဖုန့်ထန်းနိင်ငံသည် ခိုလှုံရန်ဆန္ဒရှိလျှင် ကျန်းချန်ရှန်းသည် သေချာပေါက် ငြင်းမည်မဟုတ်ပေ။ မြိုင်ဟေဝန်ထဲတွင် လူသားများ သိပ်မရှိပေ။ ထို့အပြင် ဖုန့်ထန်းနိုင်ငံမှာ ကိုးကွယ်သူအများအပြားရှိသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းသည် သူ၏ဝတ်ပြုသူအများအပြား လိုလားတောင့်တခဲ့သော အရာလည်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုကဲ့သို့ကြီးမားသော နိုင်ငံကို လက်ခံရန် မဟာကျင်းတွငိ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ထားရမည်ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ဘဲ ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားပါက မကောင်းပေ။

ကျီဝူကျွင်းက ပြုံးပြီးပြောသည်။ “မဟာကျင်းက ကမ္ဘာကြီးကို အောင်နိုင်စရာ မလိုဘူးထင်တာပဲ။ နိုင်ငံတွေက သူတို့ဘာသာ ခိုလှုံဖို့ လာကြလိမ့်မယ်”

ကျန်းထန်မင်အား သင်ကြားပို့ချနေသော ဆရာတော်ပိုင်က “ဒါဟာ ဘယ်သူမှ စိတ်ကူးကြည့်လို့မရတဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု လမ်းကြောင်းတစ်ခုပဲ။ အင်မော်တယ်နတ်ဘုရားကပဲ ဒါကို ပြီးမြောက်နိုင်မှာ”

ကျန်းချန်ရှန်းက ပြန်မဖြေဘဲ ဆက်လက် ကျင့်ကြံနေသည်။

ပိုင်ချီက ကျန်းထန်းမင်ကိုကြည့်ကာ "နံစော်နေတဲ့ ကောင်လေး နင်ဘာလို့ကြောင်နေတာလဲ”

ကျန်းထန်းမင်သည် အရှင်ပိုင်၏ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ မျက်လုံးများ ဝေဝါးနေလေသည သူဘာတွေတွေးနေလဲ ဘယ်သူမှမသိပေ။

ပိုင်ချီ၏ စကားကိုကြားသောအခါ သူ တုံ့ပြန်မှု မရှိသေးပေ။

ဆရာတော်ပိုင်သည် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ခေါင်းကို ခေါက်လိုက်မှသာ အိပ်မက်မှ နိုးထလာသည်။

"ထန်းမင် မင်းဘာတွေတွေးနေတာလဲ" ဆရာတော်ပိုင်က မေးသည်။

ကျန်းထန်းမင်၏ မျက်နှာမှာ တာအိုဘိုးဘေးက သူ့ဘေးမှာရှိနေတာကြောင့် ဒေါသမထွက်ရဲပေ။

ကျန်းထန်းမင်င မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူ့မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ “ကျွန်တော် အခု အိပ်မက်မက်သွားတဲ့ပုံပဲ။ လုံချီတောင်ကို ဝိုင်းရံထားကြတယ်လို့ အိပ်မက်မက်တယ်။"

သူပြောလိုက်သည့်အခိုက်မှာ အားလုံးက သူ့ကိုကြည့်နေကြသည်။ ကျန်းချန်ရှန်းပင် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

"ဘာ။ လုံချီတောင်ကို ဘယ်သူတွေက ဝိုင်းထားရဲလို့လဲ။ ရူးနေကြတာလား" ပိုင်ချီ အံ့ဩသွားသည်။

ကျန်းထန်းမင်က သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး “လူသားတွေ၊ ရက်စက်တဲ့ သားရဲတွေနဲ့ နတ်ဆိုးတွေပဲ။ အများကြီးရှိနေတာ။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးက ပြည့်….”

အားလုံးက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ကြပြီး ဆရာတော်ပိုင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။

ကျီဝူကျွင်းက တစ်ခုခုကို တွေးပြီး "သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ သွေးဆက်ပေါင်း တစ်ရာနီးပါး ပါနေတာမလား။ သူ့သွေးဆက်တစ်ခုမှာ အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်နိုင်တဲ့ သွေးဆက်တစ်ခု ပါနေလား”

ကျန်းချန်ရှန်းက သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ကျန်းထန်းမင်ကို သူ့ရှေ့ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ဖတ်ရန် ပုံရိပ်ယောင် နတ်ဘုရားမျက်လုံးကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပဲ ကျန်းထန်မင် အိပ်မက်မက်ခဲ့သော မြင်ကွင်းကို သူမြင်လိုက်ရသည်။

ကျင်းချန်တွင် မီးခိုးများ လွင့်နေပြီး မိုးကြိုးတိမ်များက ကောင်းကင်ကို ထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ လုံချီတောင်၏တပည့်များသည် လုံချီ တောင်ကိုဝိုင်းရံထားသည်။ ကျန်းချန်ရှန်းမှလွဲ၍ မူလင်းလော့၊ ကျန်းထန်းမင်၊ ပိုင်ချီ၊ ကျီဝူကျွင်း နှင့် ကျန်အားလုံးသည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသည်။

သူ မျှော်ကြည့်သောအခါ အရပ်မျက်နှာတိုင်းတွင် ရန်သူများကို တွေ့သည်။ လူသားသိုင်းပညာရှင်၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများနှင့် နတ်ဆိုးများ ပါတယ်။ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအဆုံးမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရိပ်ကြီးများ နီးကပ်လာသည် ။

ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးသည် နိမိတ်လက္ခဏာများ ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ ဖိအားများ ခံနေကြရသည်။

ကျန်းချန်ရှန်း သတိပြုမိသည်မှာ ထိုသိုင်းပညာရှင်တို့၏ မျက်လုံးများသည် နီရဲကာ တောက်ပနေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခြံတွင်းရှိလူတိုင်းကလည်း ဤကိစ္စကို ဆွေးနွေးကြသည်။

မူလင်းလော့က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီးပြောသည်။ "တကယ်လို့ ဒါက ရှေ့ဖြစ်ဟောသာ ဆိုရင် မဟာကျင်းက”

အသျှင်ပိုင်က “ ေရှ့ဖြစ်ကို မြင်နိုင်တဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ သားရဲတွေ အများကြီးရှိတယ်။ တစ်ချိန်က အထွတ်အမြတ်နိုင်ငံမှာ ဒီလို ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲတစ်ကောင်ရှိပေမဲ့လည်း အမြင်က အမြဲတမ်း မတိကျဘူး။ ယေဘူယျလမ်းကြောင်းက အတူတူပါပဲ။ အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်ပြီးတာနဲ့ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေတယ်၊ အဲဒါက ကပ်ဘေးဆိုးကြီးက နောက်ဆုံးမှာ ရောက်ရှိလာမှာပဲ”

ထိုက်ရှီက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည် “လူသားတွေ၊ ရက်စက်တဲ့ သားရဲတွေနဲ့ နတ်ဆိုးတွေကို ပေါင်းစည်းနိုင်တဲ့ တည်ရှိမှုက ဘယ်လိုမျိုးလဲ”

ဆရာတော်ပိုင်က ခေါင်းယမ်းသည်။ မပြောတတ်ဘူး။

ဓားနတ်ဘုရားက “မထိတ်လန့်ပါနဲ့။ တာအိုဘိုးဘေး ပြောတာကို နားထောင်ကြ”

သူပြောသလိုပဲ ကျန်းချန်ရှန်းက ပုံရိပ်ယောင် နတ်ဘုရားမျက်လုံးကို ပိတ်လိုက်သည်။ ကျန်းထန်းမင် တုန်လှုပ်သွားပြီး ချက်ချင်းနိုးလာသည်။

"အဘေး၊ ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ဘာလို့ဆွဲတာလဲ"

ကျန်းထန်းမင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မကျေမနပ်မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းချန်ရှန်းက သူ့ကို နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်ပြီး “သူ အိပ်မက်မက်ခဲ့တာ။ သူ့အိပ်မက်ထဲက သိုင်းပညယသမားတွေက ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်ခံရတာ။ အဲ့အထဲမှာ သိုင်းပညာရှင်တွေမကဘူး။ နတ်ဆိုးတွေနဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ သားရဲတွေလည်း ပါတယ်။ ဘယ်တုန်းက ဖြစ်သွားတာလဲတော့ မပြောနိုင်သေးဘူး။ ”

“ဒါပေမယ့် ငါက သူ့အိမ်မက်ထဲမှာ မရှိခဲ့ဘူး။ ငါဒီမှာရှိနေသရွေ့ ဒီလိုဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး။” ထိုစကားကိုကြားသောအခါ လူတိုင်း သက်ပြင်းချကြသည်။

တာအိုဘိုးဘေးက လုံချီတောင်တွင် မရှိဘူးဟု သိလိုက်ရသည်။ ဘယ်လိုရန်သူမျိုးက တာအိုဘိုးဘေးကို တိုက်ခိုက်ရဲမည်လဲဟု သူတို့သိချင်နေကြသည်။

ပိုင်ချီက "ကျားကို အဝေးကို မောင်းထုတ်ဖို့အတွက် ရန်သူက လှည့်ကွက်သုံးတာ ဖြစ်နိုင်လား”

ကျန်းချန်ရှန်းက မဖြေဘဲ သူ့စိတ်ထဲ တွက်ကြည့်ရင်း သူတို့ဘာသာ ဆွေးနွေးခွင့် ပေးလိုက်သည် ။

"ကျန်းထန်းမင်ရဲ့ အိပ်မက်ထဲက ဇာတ်ကွက်နောက်ကွယ်က ထိန်းချုပ်ထားတဲ့သူပ ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာ ငါသိချင်တယ်"

[၎င်းတွင် အချိန်နှင့် နေရာ စည်းမျဥ်းတွေ ပါဝင်ပါတယ်။ ၎င်းသည် စနစ် တွက်ချက်မှုများ၏ ဘောင်အတွင်း၌ ယာယီမရှိပါ။]

ကျန်းချန်ရှန်းသည် ဤရလဒ်ကိုမြင်သောအခါ သူစိတ်မပျက်ခဲ့ပေ။ ယင်းအစား၊ သူသည် အရာတစ်ခုကို ယုံကြည်လိုက်သည်။

ဤကိစ္စသည် အနာဂတ်တွင် သေချာပေါက် အမှန်ပင်ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဘယ်လိုကြီးကျယ်တဲ့ အရာမျိုးက မြိုင်ဟေဝန်ထဲမှာ ပုန်းနေတာလဲ။

ကျန်းချန်ရှန်းက သူ့ကိုယ်သူ ရိုးရိုးသားသား မေးလိုက်သည်။ သူသည် မဟာကျင်းကို စွန့်ခွာသွားလျှင်ပင် သူသည် တစ်ယောက်တည်း ပြေးမရှောင်ဘဲ ကိုယ်ပွားတစ်ခုကို နောက်ကွယ်တွင် ထားခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ အဲဒါကို ဖြစ်ပေါ်စေမယ့် အနာဂတ်မှာ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲ။

မဟာကျင်း ရဲ့ အသန်မာဆုံး ပညာရှင်ကို သူ ထပ်ပြီး တွက်ကြည့်သည်။ အမွှေးတိုင်ပေါင်း ၄ ဘီလီယံကျော် တန်ဖိုးရှိသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တည်ရှိမှု ဖြစ်နေဆဲပင်။

တဘက်လူက ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်ပတ်ကြည့်နေတာများလား

ကျန်းချန်ရှန်းသည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ထားပြီး သဲလွန်စများရမလားဟုတွေးကာ မဟာကျင်း၏ နောက်လိုက်များ အတွေးကို အာရုံခံလိုက်သည်။

အကန့်အသတ်မဲ့မျက်လုံးများသည် တစ်ဖက်လူကို ခြေရာခံနိုင်ခြင်းမရှိသည့်အပြင် နံ့သာပေါင်းလေးဘီလီယံကျော်ကို သုံးစွဲရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဖြုန်းတီးလွန်းရာကျသည်။

ဧကရာဇ်နန်းတော်၊ ဇီးပန်း ဥယျာဉ်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်မဒီမှာပါ"

“အရှင်မင်းကြီး၊ သူ့ကို ထိလိုက်ပြီ”

“အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီဘက်မှာပါ”

"ကောင်မလေးတွေ မင်းတို့ကို ငါ ဖမ်းမမိစေနဲ့..

ကျန်းလျှိုသည် သူ့မျက်လုံးများကို ပိုးသားလက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ခြံဝင်းအတွင်းရှိ နန်းတွင်းအစေခံများကို လိုက်ရှာနေသည်။ ရယ်မောသံများ ဆက်တိုက်ကြားလာကာ မကောင်းမှုကို မမြင်ရသည့် မြင်ကွင်းအချို့ပင် ရှိသေးသည်။

သူခိုးနတ်ဘုရားသည် ဥယျာဉ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်လာခဲ့သည်။ ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကျန်းလျှို၏နံဘေးသို့ အမြန်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ “ဘုရင်မင်းမြတ်၊ ဝန်ကြီးချုပ်ချန်းက ဝန်ကြီးချုပ်ကောင်စီကို ခေါ်ယူပေးဖို့ တောင်းဆိုထားပါတယ်။ တာအိုဘိုးဘေးက ရဲရွှင်းကို ဒီနေရာကို စေလွှတ်ထားပြီးတော့ ဖုန့်ထန်းနိုင်ငံက မဟာကျင်းထံ လက်အောက်ခံချင်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။ တာအိုဘိုးဘေးက အရှင့်ကို ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်စေချင်ပါတယ်။"

ကျန်းလျှိုသည် သူခိုးနတ်ဘုရားအသံကို ကြားသောအခါ ဒေါသထွက်တော့မည်ဖြစ်သော်လည်း ကျန်ဝါကျကိုကြားသောအခါ ပုဝါကို ချက်ချင်းဆွဲချွတ်ကာ "ဒါအမှန်လား" ဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်မျိုးက ဘယ်လိုလုပ် လှည့်စားရဲမှာလဲ”

“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ ငါ အဲဒီကို လာခဲ့မယ်။ ဝန်ကြီးခုနစ်ဦးကို အရင်ခေါ်ဖို့ အရာရှိချန်ကို ပြောလိုက် ။”

“မှန်လှပါ”

သူခိုးနတ်ဘုရားရ ချက်ချင်း ထွက်သွားသည်။

ကျန်းလျှိုသည် သူ့လက်များကို ပါးပေါ်တင်ကာ သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သုတ်လိုက်သည်။

နန်းတော်မှ အစေခံတစ်ဦးသည် ချဉ်းကပ်၍ “အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်က ဘဝကြီးကို ပျော်ပါးတော့မယ်လို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူးလား”

ကျန်းလျှိုက သူမကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ဟစ်အော်လိုက်သည်။ “ငါ့ဘဝကို ငါလည်းပျော်ချင်တာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ငါ့တံခါးလာခေါက်တဲ့ ကုသိုလ်ကံကိုလည်း ငါငြင်းပယ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဟားဟား ဘာရန်ပြည်နယ်နဲ့ ဖုန့်ထန်းဆို၊ သမိုင်းပညာရှင်တွေက ငါ့ကို အသရေဖျက်ဝံ့မှာ မဟုတ်ဘူး”

သူ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မိန်းမစိုးများနှင့်အတူ ဥယျာဉ်ထဲမှ ချက်ချင်းထွက်လာခဲ့သည်။

တစ်လကြာသော်

ရဲရွှင်းသည် လုံချီတောင်သို့ပြန်လာပြီး ဖုန့်ထန်းကို အချိန်မရွေးလက်ခံရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဟု ဧကရာဇ်ထံအကြောင်းကြားခဲ့သည်။

ကျန်းချန်ရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ဒါဆို သူ့ကို စောင့်ခိုင်းထားလိုက်ဦး၊ ဖုန်းထန်းက လက်ရှိမှာ ပြင်ပရောက်နေတဲ့ နိုင်ငံသားတွေနဲ့ အရပ်ဘက်၊စစ်ဘက်အရာရှိတွေကို ပြန်ခေါ်နေတယ်။ ငါ့အထင် အချိန်တစ်ခုယူရဦးမယ်လို့ ထင်တယ်။”

ရဲရွှင်းက ပြုံးပြီးပြောသည်။ " ချန်လီက ဒါကို တွက်ထားပြီးသားပါ။ သူက ဘိုးဘေးရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားက်ု အချိန်မရွေး စောင့်မျှော်နေမယ်လို့ ပြောပါတယ်။”

ကျန်းချန်ရှန်းက ပြုံးပြီး ကျင့်ကြံနေသည်။

ရဲရွှင်းက ခြံတွင်းရှိ လေထုသည် အနည်းငယ် အုံ့မှိုင်းနေကြောင်း သတိပြုမိသည်။ သူသည် ဓားဘုရားဘက်သို့ ရောက်လာပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးသည်။

ဓားဘုရားသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ကျန်းထန်းမင် ကြိုမြင်ထားသည်ကို ဖော်ပြသည်။ ရဲရွှင်းသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိပေ။ အဲဒီအစား သူ ဒေါသနှင့် ပူလောင်နေသည်။

“ဒီလို မကြုံစဖူး အဆုံးအဖြတ်တိုက်ပွဲမှာ ငါ ပါဝင်ရမယ်။ ဘယ်တော့လာမှာတဲ့လဲ။ ငါဖုန့်ထန်း ကိစ္စကို ကိုင်တွယ်နေရတယ်လို့တော့ မပြောနဲ့နော်”

မဟာတောသို့ရောက်ကတည်းက သူ့စိတ်နှလုံးကို ကျေနပ်အောင် ရုန်းကန်ခဲ့သည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများကို အမဲလိုက်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ အမြဲလိုလို မတင်းတိမ်နိုင်ပေ။ အဲဒါက နိုင်ငံစစ်ပွဲလောက် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ သိပ်မကောင်းဘူး..