နိုင်ငံတော်ကြီး၏ အကျပ်အတည်း၊ သွေးချောင်းစီး တိုက်ပွဲ

“ဘာလို့ ဒီလောက်ကြီးနေတာလဲ…”

သူ့ရှေ့က အရိပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ရဲရွှင်းက အမူအရာက မှုန်ကုပ်ကုပ် ဖြစ်သွားသည်။ အအေးဓာတ်က သူ့ကျောရိုးကို ပြေးဆင်းသွားသည်။

ကျီဝူကျွင်း၊ ဓားနတ်ဘုရား၊ ဟွမ်ချွမ် လင်းရှောင် နှင့် အခြားသူများသည် မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။ ချွမ်လျန့်မျိုးနွယ်စုသည် မည်မျှကြီးမားသည်ကို သူတို့ မတွက်ချက်နိုင်သော်လည်း ဤမျှကြီးမားသော သတ္တဝါမျိုးနှင့် မကြုံဖူးပေ။

သူတို့ ဘယ်လောက်တောင် ကြီးတာလဲ။

ထိုအချိန်တွင် မဟာကျင်း၏ စစ်သည်များနှင့် သိုင်းပညာ ကျွမ်းကျင်သူများ အားလုံး တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ အဝေးမှ ချဉ်းကပ်လာသော ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် သူတို့အားလုံး မကြုံစဖူးသော ဖိအား အရှိန်အဟုန်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုဖိအားများသည် သူတို့၏သွေးများကို အေးခဲစေသည်။

ချွမ်းလျန့်မျိုးနွယ်စုက စကားတစ်ခွန်းပဲပြောပြီး တခြားဘာမှ မပြောပေ။ သူတို့က မဟာကျင်းကို ဆက်ပြီးချဉ်းကပ်လာသည်။ သူတို့သည် မလျင်မြန်သည်မှာ အတိအကျပင်။ မဟာကျင်း၏ တပ်သားများသည် မလျင်မြန်သောကြောင့် ပိုကြောက်ရွံ့ကြသည်။ သေခြင်းတရား၏ နှေးကွေးသောချဉ်းကပ်မှုသည် ကြောက်စရာအကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှာပဲ

ဘုန်း

မဟာကျင်း၏ စစ်စခန်းများမှ ပြင်းထန်သော ရောင်ဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ စစ်သားများက မျှော်စင်တစ်ခုကို ဝိုင်းရံပြီး အစီအရင်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။ တခဏချင်းမှာပဲ စစ်သားအားလုံးသည် သူတို့ ကံကြမ္မာ ကောင်းချီးကို စုစည်းပြီး ပေါင်းစည်းလိုက်ခြင်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မဟာကျင်းရဲ့ ကံကြမ္မာကောင်းချီး

“ဒီစစ်ပွဲက ငါတို့နိုင်ငံကို ကာကွယ်ဖို့ စစ်ပွဲပဲ။ ထွက်လမ်းမရှိဘူး။ ဒါဟာ လူသားတွေရဲ့ အရှက်ကွဲမှုနဲ့ မဟာကျင်းရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေအတွက် လက်စားချေတဲ့ စစ်ပွဲပဲ”

မဟာကျင်း လူအားလုံး၏နှလုံးသားထဲတွင် ကျယ်လောင်သောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူကတော့ ရွှီထန်ကျီပင်။ သူသည် ကံကြမ္မာကောင်းချီး ဌာနမှ စစ်သားများနှင့် အရာရှိများအား သူတို့၏ ကံကြမ္မာကောင်းချီးများကို စုဆောင်းကာ ဆက်သွယ်ရေး လင့်ခ်တစ်ခု ဖန်တီးရန် သူ၏အသံကို လူတိုင်း၏ နှလုံးသားဆီသို့ ပို့ဆောင်နိုင်စေရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူ့လေသံက ခိုင်မြဲပြီး စိတ််ချယုံကြည်မှုကို ပေးစွမ်းသည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ချွမ်းလျန့်မျိုးနွယ်စုက လူသားတွေကို အဆုံးမဲ့ သမုဒ္ဒရာဆီ တွန်းပို့ခဲ့တယ်။ ယခုအချိန်မှာ မဟာကျင်းဟာ အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ပြင်ကနေ နတ်ဆိုးတွေရဲ့ မောင်းထုတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရတယ်။ ချွမ်းလျန့်မျိုးနွယ်စုက ငါတို့ကို အခြေကျပြီး ကြီးထွားခွင့်မပေးဘူး။ ဒီလိုဆိုမှတော့ ငါတို့ဘယ်ကို ပြေးရမှာလဲ"

"ပြေးစရာနေရာမရှိဘူး ရန်သူတွေ ဆုတ်ခွာသွားတဲ့အထိ တိုက်ရမယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင် သေခြင်းတရားနဲ့ အရှက်တရားကို လက်ခံရမယ်။ မင်းတို့ မိသားစုအကြောင်းတွေး။ မင်းတို့၊ စစ်တပ်ထဲ ဝင်ရတဲ့အကြောင်းရင်းကို တွေး။ မင်းတို့ရဲ့ ခမ်းနားတဲ့ မဟာကျင်းအကြောင်းကို တွေးကြည့်ကြ"

“မဟာကျင်းကို စတင်တည်ထောင်ခဲ့တာ ၂၉၁ နှစ်ရှိပြီ။ ငါတို့ မုန်တိုင်း ဘယ်နှခု ကြုံခဲ့ပြီးပြီလဲ။ နိုင်ငံဘယ်နှခု ငါတို့သိမ်းပိုက်ပြီးပြီလဲ။ အခု မင်းနဲ့ ငါ ဆိုတာ ဖွဲ့စည်းနိုင်ဖို့ ငါတို့ စုစည်းရတာ။ ဒီတိုက်ပွဲက မဟာကျင်းအတွက် တိုက်ပွဲ မဟုတ်တော့ဘူး။ လူသားမျိုးနွယ်အတွက် တိုက်ပွဲပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဆုံးမဲ့သမုဒ္ဒရာက လူသားမျိုးနွယ်ဟာ အထွတ်အမြတ်နိုင်ငံကို အနိုင်ယူခဲ့တဲ့ နတ်ဆိုးတွေကို ခံနိုင်ရည် မရှိလို့ပဲ။ ငါတို့ဟာ နတ်ဆိုးတွေနဲ့ ဝေးဝေးနေနေကြရပြီ။ အခု မရှင်သန်နိုင်ရင် လူသားမျိုးနွယ်မှာ ဘာမျှော်လင့်ချက်ရှိတော့လို့လဲ”

“မင်းတို့ရဲ့လက်နက်တွေကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ကိုင်ထားပြီးတော့ သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြ။ ဒီနေ့၊ ငါတို့အနိုင်ရရင်ရ မဟုတ်ရင် မင်းနဲ့အတူ ငါပါသေမယ်။ သတ်ကြ”

ရွှီထန်ကျီ၏စကားများသည် လူတိုင်း၏နှလုံးသားထဲတွင် စူးရှသောဓားသွားများကဲ့သို့ပင်။ သူ့လေသံက လူတိုင်း၏ စိတ်ခံစားချက်များကို လှုံ့ဆော်ပေးသည်၊ အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့ အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေမျိုးတွင်…

“သတ်ကြ”

ဘာရန်ပြည်နယ်၏ မြို့တော်ရှေ့တွင် မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသောအရပ်မှ တညီတညွတ်တည်း သတ်ဖြတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မြေကြီးပြိုကျပြီး အကွာအဝေးတစ်ခုတွင် ရှိသော သဲမုန်တိုင်းသည် အနည်းငယ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဟွမ်ချွမ်သည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသော စစ်သားများကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများ ရဲကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “အဲဒီလူကြီးက စိတ်ဓာတ်မြှင့်တင်တဲ့ နေရာမှာ အရမ်းကောင်းတုန်းပဲ”

ရွှီထန်ကျီသည် မဟာကျင်း၏ ခေတ်များစွာတွင် စစ်တပ်တစ်ခုလုံး၏ စစ်ဦးစီးချုပ်ရာထူးကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ အဆက်အသွယ်များကြောင့် မဟုတ်ပေ။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

ပုံရိပ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျံတက်သွားကာ သူတို့အားလုံးတွင် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်လာကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ကောင်းကင်ဂူ အဆင့်တွင် ရှိကြသည်။ ကွမ်းထုံယိုပင်လျှင် ပေါ်လာသည်။ သူက ဦးဆောင်ပြီး ရှေ့တန်းကို ပြေးသွားသည်။ ဒါကိုမြင်တော့ ကျီဝူကျွင်းက တခြားဘာမှ မပြောဘဲ နဂါးဝိညာဥ်ငွေလှံနှင့် ပစ်လိုက်သည်။

ပြည်နယ်ဝန်ကြီး၏ အိမ်ကြီးအတွင်း၌။

ကျန်းဟန်သည် ရွှီထန်ကျီ၏မိန့်ခွန်းကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူက လက်ခုပ်တီးပြီး “ကျင်းနိုင်ငံ မင်းဆက် ခုနှစ်ဆက်ရဲ့ ထိပ်တန်းမှာ ရှိနေနိုင်တဲ့ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်ဆိုတဲ့ အတိုင်းပါပဲ။ အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလိုက်တာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီစစ်ပွဲကို ငါတို့ တိုက်ရမှာပဲ”

ဘေးနားက အရာရှိများက ကြောက်ရွံ့နေသေးသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပေါ်လွင်လာသည်။

ရန်သူက ကြောက်စရာကောင်းသော်လည်း မဟာကျင်းကတော့ အရင်ကနဲ့မတူတော့ပေ။

ကွမ်းထုံယိုသည် စစ်သားများ၏ ဦးခေါင်းများထက်မှ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပျံတက်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လူများက သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အချို့က သူ့ကို အသိအမှတ်ပြုသော်လည်း သူ့မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ကို မသိသူ အများအပြားရှိသည်။ သို့သော်၊ သူသည် ဦးဆောင်ပြီး တိုက်ခိုက်ရန် သတ္တိရှိသောကြောင့်၊ သူ၏အင်အားကို သက်သေပြပြီး မဟာကျင်း၏ စစ်သည်များကြားတွင် ယုံကြည်ချက်ရှိလာစေရန် လုံလောက်သည်။

မဟာကျင်းတွင် ထိပ်တန်း ပညာရှင်များ မကင်းမဲ့။

ကွမ်းထုံယိုသည် လက်ထဲတွင် လှံရှည်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး အဖြူရောင် ၀တ်စုံကို ၀တ်ထားသည်။ သူသည် သိုင်းတာအိုသခင်၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ အဝေးက ချွမ်းလျန့် မျိုးနွယ်စုကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးများက လင်းယုန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။ သူသည် မဟာကျင်း စစ်စခန်းများမှ ထွက်ခွာလာသောအခါ အရှိန်မလျှော့ပေ။ အဲဒီအစား သူက အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

ဘုန်း

သူ၏ချီ ပေါက်ကွဲသွားပြီး သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော မီးတောက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ တခဏအတွင်းမှာပဲ အဖြူရောင် နဂါးကြီး ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပေတစ်သောင်း ရှည်လျားကာ ရှေ့ကို တိုးလာသည်။

"အစီအရင်၊ ကောင်းချီးနဂါး”

ရွှီထန်ကျီ ရဲ့အသံက ထပ်ပြီးထွက်ပေါ်လာသည်။ မဟာကျင်း၏ စစ်သည်များအားလုံးသည် သူတို့၏ ကံကြမ္မာကောင်းချီးကို တစ်ချိန်တည်းတွင် စုစည်းလိုက်ကြသည်။ စစ်သားမဟုတ်သော သိုင်းပညာရှင်များသာ ကြည့်နေရသည်။ စစ်သားတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် စစ်တပ်၏ အပေါ်ဘက်တွင် ပျော့ပျောင်းသော အရှိန်အဝါများ ဖြာထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကံကြမ္မာကောင်းချီး တိုက်ပွဲအစီအရင်

နိုင်ငံတိုင်းက ဤကဲ့သို့အစီအရင်မျိုးကို ဖန်တီး၍ရသည်။ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်တစ်ရာက မဟာကျင်းသည် ဖုန့်ထျန်း၏ ကံကြမ္မာ ကောင်းချီး တိုက်ပွဲအစီအရင်ရှေ့တွင် ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ယင်းနောက်၊ မဟာကျင်း၏ ဧကရာဇ်များသည် ကံကြမ္မာကောင်းချီးဌာနကို အရေးကြီးသော အနေအထားတွင် ထားရှိကာ စစ်တပ်နှင့်ပူးပေါင်းခိုင်းခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင်၊ မဟာကျင်း၏ ကံကြမ္မာကောင်းချီးသည် အလွန်အားကောင်းရခြင်းမှာ စစ်သားများအားလုံး စုပေါင်းဖွဲ့စည်းခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ မဟာကျင်း စစ်စခန်းများအထက် ကောင်းကင်ယံကို သိမ်းပိုက်ထားသော ကောင်းချီးနဂါးသည် ကမ္ဘာ့အရှည်ဆုံးမြစ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ဓ

"မင်းတို့က ကိုယ့်ကိုကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေတာပဲ”

ချွမ်းလျန့် မျိုးနွယ်မှ ထွက်လာသော အေးစက်သော နှာမှုတ်သံသည် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို ရိုက်ခတ်သွားသော လေးလံသော သံတူကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဘုန်း

ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသော သဲမုန်တိုင်းသည် လွင့်စင်သွားပြီး ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ပထမဆုံး ပြေးထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ကျားခေါင်းနှင့် လူကိုယ်ရှိသော သက်ရှိသတ္တဝါဖြစ်သည်။

သွယ်လျသောခြေလက်များနှင့် ခန္ဓာကိုယ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အနီရင့်ရင့် အမွေးများရှိသည်။ ၎င်းသည် အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ကွမ်းထုံယိုကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ကွမ်းထုံယိုက သူ၏ လှံရှည်ဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။ သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ ချီနဂါးဖြူသည် ကောင်းကင်တစ်ခွင်သို့ ဖြာကျနေသော အဖြူရောင်အလင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချွမ်းလျန့် သူရဲကောင်းနှင့် တိုက်မိသွားသည်။

ချွမ်းလျန့် စစ်သည်တော်သည် သူ၏လက်များဖြင့် ထားဆီးထားသည်။ အဖြူရောင်အလင်းတန်းသည် သူ၏အမြင့်ပေတစ်ထောင်ခန့်ရှိ ကိုယ်ထည်ကို ထိမှန်ပြီး အဖြူရောင်လေလှိုင်းများ ကွဲထွက်သွားသည်။ ချွမ်းလျန့် စစ်သည်တော်သည် ထိုးချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် မသေဆုံးခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ကိုတော့ ပြန်ဆုတ်သွားရသည်။

ထိုမြင်ကွင်းက ရှေ့တန်းက စစ်သည်များ၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးသည်။ "သူတို့က ထင်ထားသလောက် သန်မာပုံမပေါ်ဘူး"

"ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ သူတို့က တမင်တကာ တွေဝေသွားအောင် လုပ်နေတာ”

“သူတို့က ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားပေမဲ့လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ဟာ အရင်ကလို ပြိုင်ဘက်ကင်းတော့ မဟုတ်လောက်တော့ဘူး”

"သူက သူတော်စင်ကွမ်းလား။ သိုင်းပညာရဲ့ ဘိုးဘေးဆိုတဲ့ အတိုင်းပါပဲ”

ကွမ်းထုံယိုသည် ကောင်းကင်သိုင်းဥပဒေကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး မဟာကျင်း၏ သိုင်းပညာဆိုင်ရာ အမြင်ကို မြှင့်တင်ခဲ့သည်။ မျိုးဆက်သစ်များက သူ့ကို သိုင်းဘိုးဘေးအဖြစ် လေးစားကြပြီး တာအိိုဘိုးဘေးကဲ့သို့ ချီးမြှောက်ခြင်းခံရသည်။

သို့သော်လည်း ချေမှုန်းခံခဲ့ရသော ချွမ်းလျန့် စစ်သည်တော်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။ သူ့နောက်ကွယ်ကှိ သဲမုန်တိုင့းကနေ ချွမ်းလျန့် စစ်သည်များ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်လာသည်။ အများစုမှာ ပေထောင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားကြပြီး ၎င်းတို့အားလုံးတွင် ကျားခေါင်းနှင့် လူ၏ကိုယ်ခန္ဓာ ရှိသည်။ မဟာကျင်း၏ စစ်စခန်းများထဲကို တောင်တန်းများ ပြိုကျပြီး မြေကြီးကို လှုပ်သွားစေသော ကြောက်စရာကောင်းသည့် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်ကာ လမ်းတစ်လျှောက် တိမ်ပင်လယ်များအား ပြန့်ကျဲသွားစေသကဲ့သို့ပင်။

ကွမ်းထံယိုသည် သူ၏ ဆင်စွယ်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ချွမ်းလျန့် စစ်သည်အုပ်စုထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ သူ့၏ လှုပ်ရှားမှုနည်းစနစ်က အရမ်းမြန်သည်။ သူက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လှံရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး အခြားတစ်ဖက်နှင့် သိုင်းပညာကို အသုံးချသည်။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများစွာ၏ စွမ်းရည်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော သိုင်းပညာဆိုင်ရာ နည်းစနစ်များကို ရှောင်တခင် ပျက်စီးသွားရသည်။

ချွမ်းလျန့် စစ်သည်များ၏ ဝိုင်းရံခံရမှုတွင်၊ ကွမ်းထုံယိုသည် လူသားစစ်တပ်ကို တိုက်ခိုက်နေသည့် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်နှင့်တူသည်။ ခန္ဓာကိုယ် ကွာခြားချက်က ကြီးမားသော်လည်း သူ့အရှိန်အဟုန်က ရန်သူထက် မနိမ့်ပေ။

သို့သော် သူသည် မည်မျှပင် သန်မာနေပါစေ ချွမ်းလျန့်မျိုးနွယ် တစ်ခုလုံးကို သူ မရပ်တန့်နိုင်ပေ။ ချွမ်းလျန့် စစ်သည်များ ပိုများလာကာ သူ့အနားကဖြတ်သွားကာ မဟာကျင်း၏တပ်များကို တိုက်ခိုက်သည်။

မြေကြီး၏အဆုံးတွင်၊ သဲမှုန့်များမှာ တိုးမထွက်လာသေးသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရုပ်သဏ္ဍာန်တစ်ခုရှိသေးသည်။ သူသည် အလွန်ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားကာ ကမ္ဘာကြီးကို စိတ်ပျက်သွားစေသည့် အရှန်အဝါကို ထုတ်ပေးနေသည်။

“သတ်ကြ”

ရွှီထန်ကျီ၏ အော်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သန်းရာနှင့်ချီသော စစ်သည်များမှ လွတ်မြောက်လာသော ကောင်းချီးနဂါးသည် ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းကာ ချွမ်းလျန့်စစ်သည်များဆီသို့ တွန်းဝင်လာသည်။

ရှေ့တန်းမှ ချွမ်းလျန့် စစ်သည်များသည် သွေးသံရဲရဲ ပါးစပ်များကို ဖွင့်ကာ သူတို့၏လျှာများသည် စပါးအုံးမြွေကြီးများကဲ့သို့ပင်။ စပါးအုံးမြွေကြီးများသည် ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ အစိမ်းရင့်ရောင် အဆိပ်ရှိသောမြှားများကို ထွေးထုတ်ကြသည်။ မိုးသဲသဲမဲမဲ ရွာသကဲ့သို့ ကောင်းချီးနဂါးနှင့် တိုက်မိရာ ကောင်းချီနဂါးကြောင့် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ချက်ချင်းဆိုသလို ပြန့်ကျဲသွားသည်။

ချွမ်းလျန့် စစ်သည်တော်များသည် ကောင်းချီးနဂါး

ပြန့်ကျဲသွားပြီး လေထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်နေသော သွေးစီးကျနေသော အမှုန်အမွှားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အသားနှင့်အသွေးသည် မိုးရေကဲ့သို့ စီးကျလာသည်။

ဒီမြင်ကွင်းက စစ်သားအားလုံးကို အံ့သြစေသည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း၊ ချွမ်းလျန့်မျိုးနွယ်သည် သူတို့ထင်ထားသလောက် အစွမ်းထက်ခြင်းမရှိပေ။

"ဟမ့်၊ ဒါက လူသားတွေ အားကိုးနေတာလား။"

အေးစက်စက်အသံက ထပ်ပြီး ထွက်ပေါ်လာသည့။ ပြောပြီးသည်နှင့် ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းနေသော သဲမုန်တိုင်းက ပြိုကွဲသွားသည်။ ကြီးမားသောအရိုးလှံကြီးတစ်စင်းသည် ပျံထွက်သွားပြီး လွန်စွာလျင်မြန်သောအရှိန်ဖြင့် မိုင်ထောင်သောင်းချီ၍ ပျံသန်းကာ ကောင်းချီးနဂါးကို ထိုးဖောက်လိုက်သည်။

စွမ်းအားကြီးသော ကောင်းချီးနဂါးသည် ချက်ချင်းမပျံ့လွင့်မီ သူ၏စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သည်။

မဟာကျင်း စစ်သည်များသည် ဆွံ့အသွားကြပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားထဲရှိ အသံကို ကြားလိုက်သောအခါ သူတို့အားလုံး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သွားကြသည်။ စစ်ဗိုလ်ချုပ်အမျိုးမျိုး၏ ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင် သန်းနှင့်ချီသော စစ်သားများ တိုက်ပွဲဝင်လာကြသည်။

စစ်ပွဲစပြီ

ယခုတစ်ကြိမ်သည် ကောင်းချီးနိုင်ငံများကြား ကြားစစ်ပွဲမဟုတ်ဘဲ မျိုးစိတ်များကြားစစ်ပွဲဖြစ်သည်။

လုံချီတောင်အတွင်း။

ကျန်းချန်ရှန်းသည် လက်ရှိတွင် ဆေးများ သန့်စင်နေသည်။ သူ၏ကိုယ်ပွားသည် ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပေါင်းစည်းခြင်းမပြုမီ တောင်များနှင့် ပင်လယ်များ ကျမ်းနှင့် ကောင်းကင်ရတနာကြေးမုံကို လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခဲ့သည်။

သူသည် တောင်များနှင့် ပင်လယ်များ ကျမ်း၏ စာမျက်နှာများကို လှန်ကြည့်လိုက်သည်။ တောင်နှင့်ပင်လယ်ကျမ်း၏ စာမျက်နှာအရေအတွက်သည် တစ်ထောင်ကျော်သွားပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင်ပါရှိသော အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားကို သူခံစားနိုင်မိပြီး သူ့ကို ပြုံးစေသည်။

ရတနာကြေးမုံ အတွက်မူ၊ ၎င်းသည် ဤသိုင်းပညာကမ္ဘာကို မထိန်းချုပ်မီ ကမ္ဘာရှိ အရာအားလုံးကို ထင်ဟပ်ရန် လိုအပ်သည်။ ၎င်း၏ ကြီးထွားနှုန်းသည် တောင်နှင့်ပင်လယ် ကျမ်းထက် နှေးကွေးသော်လည်း သူ၏ အားသာချက်မှာ သေချာပေါက် ပိုမြင့်သည်။

ပိုင်ချီက သူ့ဘေးမှာထိုင်ပြီး "မာစတာ၊ ဘာရန်ပြည်နယ်က စစ်ဖြစ်ပြီလား"

သူမသည် စစ်ပွဲတွင်မပါဝင်ခဲ့သော်လည်း၊ ဤစစ်ပွဲကြောင့် သူမ၏နှလုံးသားသည် အမြဲတမ်း ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်နေသည်။

ကျန်းထန်းမင်နှင့် ထိုက်ချီတို့က ကျန်းချန်ရှန်းကို ကြည့်ကြသည်။ ထိုက်ဝါသည် ခြံဝင်းထဲတွင် မနေဘဲ ကျောက်စိမ်းအရိုး ဝါးစိမ်းတောကို ငေးကြောင် စိုက်ကြည့်နေသည်။ နဂါးဖြူသည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသေးသည်။

ကျန်းချန်ရှန်းက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပြောသည် "ဟုတ်တယ်"

ပိုင်ချီ ကြားတော့ သူမချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး "ဘယ်သူက ပိုသာလဲ”

"ချွမ်းလျန့်မျိုးနွယ်”

ပိုင်ချီက ဤအခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာနိုင်မည်ဟု မှန်းဆထားသော်လည်း သူမ အံ့သြနေဆဲပင်။ သူ့အမြင်အရ မဟာကျင်းက တကယ်ကို သန်မာသည်။ ကျန်းထန်းမင် ရောက်လာပြီး "အဘေး၊ ကျွန်တော်တို့ အနိုင်ရနိုင်လား”

ကျန်းချန်ရှန်းက "ပြောရခက်တယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မတ်တပ်ထရပ်ကာ ကြွက်သားများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"လှုပ်ရှားတော့မှာလား” ပိုင်ချီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးသည်။

ကျန်းချန်ရှန်းက “လက်ရှိ လူသားမျိုးနွယ်ဟာ ချွမ်းလျန့်မျိုးနွယ်ထက် သာလွန်တယ်။ လက်ရည်တူနေရင်တောင် ငါက ဝင်စွက်ဖက်ဖို့ ပျင်းလွန်းတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီကောင်က သည်းမခံနိုင်လောက်တော့ဘူး”

"အဲဒီကောင်က ဘယ်သူလဲ"

"ခြံကို သေချာဂရုစိုက်”

ကျန်းချန်ရှန်းက ထိုစကားကိုပြောပြီးနောက် သူသည် မြေအောက်၌ နစ်မြုပ်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကျန်းထန်းမင်သည် ချက်ချင်းလှဲချလိုက်ပြီး မြေပြင်ကို ဂရုတစိုက်ထိလိုက်သော်လည်း အပေါက်တစ်ပေါက်ကိုမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ သူ သိချင်နေမိသည်။ သူ့အဘေးက မြေအောက်ကို ဘယ်လိုသွားတာလဲ။

တောင်နှင့် မြစ်များ ကွဲအက်ပြီး မြေပြင်တွင် သွေးစွန်းနေသည် ။ အလောင်းများ နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေသည်။ လူများ၏ အလောင်းအပြင် တောင်လောက်ကြီးမားသော ချွမ်းလျန့် မျိုးနွယ်စုက ချွမ်းလျန့် လူမျိုးများ၏ အလောင်းများလည်း ရှိသည်။

မျိုးနွယ်စုနှစ်ရပ်ကြား တိုက်ပွဲသည် ရှေ့မတိုးနောက်မဆုတ်သာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မဟာကျင်း၏ တပ်သားများသည် သတိကြီးစွာထားနေကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ သွေးထွက်သံယို စစ်ပွဲကို ဆင်နွှဲနေကြသည်။

ချွမ်းလျန့်မျိုးနွယ်စုသည် အင်အားကြီးမားသော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည် မအောင်မြင်နိုင်ပေ။ ထို့အပြင်၊ ချွမ်းလျန့်မျိုးနွယ်စုသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထောင်သောင်းချီသော စစ်သည်များကိုသာ စေလွှတ်ခဲ့ပြီး လူသားမျိုးနွယ်အား မျှော်လင့်ချက်ကို မြင်စေခဲ့သည်။

မူလင်းလော့၏ အဖြူရောင်အဝတ်အစားများသည် သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေသည်။ သူမသည် ကောင်းကင်ပိတ်လှောင် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ တိုက်ပွဲအသိ စိတ်အခြေအနေကို ဝင်ရောက်လာသည်။ သူ တစ်ယောက်တည်း ချွမ်းလျန့်စစ်သည်တော်များကို ရင်ဆိုင်နေရာ ရှုံးနိမ့်ခြင်း မရှိပေ။

ရွှေကျီးကန်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မီးတောက်များဖြင့် ကောင်းကင်တွင် လှည့်ပတ်နေသည်။ ၎င်း၏ကိုယ်ထည်သည် လျင်မြန်စွာ ကျယ်ပြန့်လာပြီး ၎င်း၏တောင်ပံသည် ပေတစ်ထောင်ကျယ်လာသည်။ စစ်မြေပြင်ရှိ ချွမ်းလျန့် စစ်သည်တော်များကို မီးများဖြင့် ပစ်ခတ်လိုက်ရာ အလွန် ခန့်ညားလှသည်။