အချစ်မီးပွား(ဃ)

ရွှီချင်းသည် ကောင်းကင်ဘုံသူတော်စင်နွယ်ပင်၏ အရေပြားနှင့်ဆင်တူသော အဝတ်စုတ်၏ ခြေရာလက်ရာများနောက်သို့ လိုက်သွားသည်။ သူက ကောင်းကင်ဘုံသူတော်စင်နွယ်ပင်၏ လမ်းပြမှုအောက်မှာ ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ဖြင့် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ကြာပြီးနောက် နောက်ဆုံးမှာတော့ ရွှီချင်းက အဝတ်စုတ်ကို လိုက်မီသွားသည်။

ထိုအဝတ်စုတ်အပိုင်းအစသည်သာ ဟွမ်ယန်၏ မီးတောက်ကို လမ်းတစ်လျှောက်လုံး တောင့်ခံနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ယခုတော့ ၎င်းက အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

လက်ဖဝါးအရွယ်အစားခန့်ရှိသော အဝတ်စုတ်အပိုင်းအစသည် ရွှီချင်း၏ မျက်စိရှေ့မှာ လုံးဝလောင်ကျွမ်းသွားပြီး ပြာဖြစ်သွားသည်။

အဆုံးမှာတော့ မီးခိုးရောင်စွတ်ကြောင်းတစ်ခုသာ ကျန်နေခဲ့သည်။ တားမြစ်ပင်လယ်၏ အောက်ခြေတွင် ကြယ်အလင်းရောင်က လုံးဝမပျောက်ကွယ်သွားခင် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

ထိုကြယ်အလင်းရောင်ကို စိုက်ကြည့်နေရင်း အဝတ်စုတ်ပြာဖြစ်သွားသော နေရာကို ရွှီချင်းက အာရုံစူးစိုက်လိုက်သည်။

“ အဲ့ဒါက ကောင်းကင်ဘုံသူတော်စင်နွယ်ပင်ရဲ့ အရှိန်အဝါပဲ… ဒီလိုဆိုရင် ဒီနွယ်ပင်က ဝမ်ကူးကုန်းမြေဆီ ဖုန်းလင်းတောင် မဆင်းသက်လာခင်မှာ ထွက်ပေါ်လာတာများလား ”

ရွှီချင်းက လေးနက်စွာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူ့ဘေးမှ ကောင်းကင်ဘုံသူတော်စင်နွယ်ပင်သည်တော့ ဆန္ဒမရှိမှုကို ခံစားမိသွားသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရွေ့လျားကူးခတ်လိုက်သည်။ တစ်ခဏကြာပြီးနောက် ၎င်းက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဦးတည်ရာတစ်ခုဆီသို့ ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းက အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်ပြီး ပျံသန်းသွားသည်။

ရွှီချင်းသည် ကောင်းကင်ဘုံသူတော်စင်နွယ်ပင်၏ အနောက်မှ ချက်ချင်း လိုက်သွားသည်။

ထိုသို့ဖြင့် အချိန်သည် တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ လူသားတစ်ယောက်နှင့် နွယ်တစ်ပင်သည် တားမြစ်ပင်လယ်ထဲမှာ နာရီအတော်ကြာ ရွေ့လျားပြီးနောက် လျှို့ဝှက်ဧရိယာတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ထိုနေရာတွင် အရေအတွက်များပြားသော လျှိုမြောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ယင်းတို့က အမှတ်အသားများသဖွယ် ထင်မှတ်ရ၏။

ထိုလျှိုမြောင်များ၏ အပြင်ဘက်တွင် ကောင်းကင်ဘုံသူတော်စင်နွယ်ပင်က စိတ်လှုပ်ရှားသော စိတ်ခံစားချက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ နောက်အခိုက်အတန့်မှာ ၎င်းက လျှိုမြောင်တစ်ခုထဲသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားသည်။

ဖုန်မှုန့်များက ပေါ်လျှိုးလာသည့်အခါ ကောင်းကင်ဘုံသူတော်စင်နွယ်ပင်က လျှိုမြောင်ထဲမှာ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ရွှီချင်းသည် ချက်ချင်း အနောက်မှ လိုက်မသွားပေ။ ယင်းအစား သူက လျှိုမြောင်၏ အပြင်ဘက်မှာ ရပ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံသူတော်စင်နွယ်ပင်နှင့် သူ့ကြားမှ ဆက်သွယ်မှုအရ လျှိုမြောင်၏ အနက်ပိုင်းထဲသို့ တိုးဝင်သွားနေသော နွယ်ပင်ကို သူအာရုံခံနိုင်သည်။

တစ်ခဏကြာပြီးနောက် ၎င်းက လျှို့ဝှက်တွင်းနက်တစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုတွင်းနက်ထဲတွင် ပစ္စည်းတစ်ခု ရှိသည်။

ယင်းက ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော စေတီတစ်စူ ဖြစ်သည်။

စေတီကို ခြောက်သွေ့နေသော ကောင်းကင်ဘုံသူတော်စင်နွယ်ပင်က ရစ်ပတ်ထားသည်။

ဤနေရာတွင် စေတီက နှစ်ပေါင်းမည်မျှကြာအောင် မြှုပ်နှံခံထားရမှန်း မသိနိုင်သော်လည်း ယင်းက အလွန်အားကောင်းသော ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာ တားမြစ်ပင်လယ်ထဲ၌ ရွှီချင်းက ထူးဆန်းသော စေတီအပျက်တစ်ခုကို မြင်တွေ့သွားပြီး တားမြစ်ပင်လယ်၏ အပြင်ဘက်၌ ဟွမ်ယန်က စီနီယာအမကို အဖော်ပြုပေးနေစဉ် ဝမ်ကူးကုန်းမြေ၏ အစွန်အဖျားနေရာငါးနေရာမှာ လမ်းညွှန်အမှတ်အသားများက တစ်ပြိုင်နက် ထွက်ပေါ်လာကြပြီး ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတတ်သွားကြသည်။

ထိုအမှတ်အသားငါးခုသည် ဝမ်ကူးကုန်းမြေ၏ အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက်နှင့် အလယ်ပိုင်းကို ကိုယ်စားပြုကြသည်။

တည်နေရာတစ်ခုစီတွင် ငွေရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကျင့်ကြံသူသုံးလေးယောက်က တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေကြသည်။

သူတို့က မျိုးနွယ်မတူညီကြသော်လည်း တူညီသော ဝတ်စုံနှင့် တူညီသော အကျင့်စရိုက် ရှိကြသည်။ သူတို့က အတိတ်မှာ ရွှီချင်းတွေ့ဆုံခဲ့သော ဖုန်းလင်းတောင်နှင့် တခြားနှစ်ယောက်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီကြသည်။

သူတို့က သူတော်စင်ကုန်းမြေမှ ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့တည်ရှိနေသော နေရာများတွင် ရှုပ်ထွေးနက်နဲသော စည်းချအစီအရင်တစ်ခုကို ခင်းကျင်းထားကြသည်။ သူတို့က ချိပ်တံဆိပ်လက်ဟန်များကို ဖွဲ့စည်းလိုက်သည့်အခါ စည်းချအစီအရင်များက တိတ်တဆိတ် လှည့်ပတ်လာကြသည်။ ထို့နောက် ဝမ်ကူးကုန်းမြေ၏ ကောင်းကင်ကို ပရမ်းပတာ လှုပ်ခတ်သွားစေမည့် ထူးဆန်းသော ချည်မျှင်များက စည်းချအစီအရင်များထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

ဝမ်ကူးကုန်းမြေ၏ အလွန်၊ ကြယ်တာရာကောင်းကင်၏ အနက်ပိုင်းထဲ၌ အရွယ်အစားမတူညီသော ကောင်းကင်ခန္ဓာကိုယ်များက အရှေ့သို့ ရွေ့လျားနေကြစဉ် ကြယ်အလင်းရောင်က ပရမ်းပတာ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

တချို့သည် ကြယ်ဂြိုလ်များနှင့် ဆင်တူကြပြီး တချို့သည် ကုန်းမြေများနှင့် ဆင်တူကြသည်။ တချို့သည်တော့ တောင်များနှင့် ဆင်တူကြသည်။

ထိုကောင်းကင်ခန္ဓာကိုယ်များသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပုံသဏ္ဍာန်မတူညီကြသော်လည်း အရေအတွက်တစ်ရာကျော်သည်။ ၎င်းတို့က သူတော်စင်ကုန်းမြေများ ဖြစ်ကြသည်။

အကယ်၍ ပညာရှင်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ကြယ်တာရာကောင်းကင်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်မည်ဆိုလျှင် ထိုသူတော်စင်ကုန်းမြေများက ဝမ်ကူးကုန်းမြေဆီသို့ ဦးတည်သွားနေကြောင်း မြင်နိုင်လိမ့်မည်။

ထိုသူတော်စင်ကုန်းမြေများက မျဉ်းကြောင်းသဖွယ် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု စီတန်းနေကြသော်လည်း ၎င်းတို့ကြားမှ အကွာအဝေးက အလွန်ကျယ်ပြောသည်။ ဤသည်မှာ ၎င်းတို့ကို အုပ်စုခွဲထားသည့်အလားပင်။

ယခုအချိန်မှာ သူတော်စင်ကုန်းမြေငါးခုသည် အရှေ့ဆုံးမှ ချဉ်းကပ်လာနေကြသည်။

၎င်းတို့က ကြောက်စရာကောင်းသော တောင်နှစ်လုံး၊ ကျယ်ပြောသော ကုန်းမြေတစ်ခုနှင့် ထူးဆန်းသော ရုပ်တုနှစ်ခုတို့ ဖြစ်ကြသည်။

၎င်းတို့က အရှေ့သို့ ရွေ့လျားသွားနေစဉ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားနှင့် အံ့ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါက ကြယ်တာရာကောင်းကင်ထဲမှာ ပြည့်နှက်သွားသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ မရေမတွက်နိုင်သော ဥက္ကာပျံများက ထိုဖိအားအောက်မှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲသွားကြသည်။ လေဟာနယ်မုန်တိုင်းသည်ပင် အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းတို့က ဝမ်ကူးကုန်းမြေဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာနေကြသည်။

တောင်ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော သူတော်စင်ကုန်းမြေနှစ်ခုထဲမှ တောင်တစ်လုံး၏ ထိပ်ဖျားပေါ်တွင် ရွှေရောင်တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အဖိုးအိုတစ်ယောက်က မတ်တတ်ရပ်နေသည်။ သူ၏ အသွင်သဏ္ဍာန်က လူသားမျိုးနွယ်နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသော်လည်း သူ၏ အရေပြားက အနီရောင်ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ သူက ဝမ်ကူးကုန်းမြေ၏ ဦးတည်ရာဆီသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး အက်ရှရှအသံဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

“ တစ်နေ့ ဒီကို ပြန်လာရလိမ့်မယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး… ”