ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုး စိတ်ဓာတ်ကျခြင်း

နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက်…

သန့်စင်ရေလှိုင်းဒေသကြီးကဲ့သို့ ပင်လယ်နှင့် ထိစပ်နေပြီး ရှေးဦးတောင်တန်းအတွင်းမှာ တည်ရှိသော တောင်ပိုင်းအီစီလီဒေသကြီးထဲ၌ ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုးသည် မျိုးနွယ်ခြားတစ်ဦးအသွင်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး မြန်ဆန်စွာ ရွေ့လျားနေသည်။

ထိုနှစ်ရက်အတောအတွင်းမှာ သူက သူ့ကိုယ်သူ ဖုံးကွယ်ရင်း ခရီးဆက်ခဲ့သည်။ ပထမဆုံး သူစဉ်းစားခဲ့သည်မှာ ပင်လယ်ရေအောက်ထဲတွင် ရွေ့လျားပြီး အပြင်ပိုင်းပင်လယ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားရန် ဖြစ်သည်။

သူ၏ အမြင်တွင် ဝမ်ကူးကုန်းမြေ၏ အရှေ့ပိုင်းဒေသထဲမှ လူတိုင်းက ရွှီချင်းကို အသည်းအသန် လိုက်ရှာနေကြလေရာ အပြင်ပိုင်းပင်လယ်က သူ့အတွက် အများကြီး ပိုဘေးကင်းလုံခြုံလိမ့်မည်။

အပြင်ပိုင်းပင်လယ်တွင် အဆုံးမဲ့သော အန္တရာယ်များရှိပြီး သူက မဆင်မခြင် မဝင်ရောက်ဝံ့သော်လည်း ယင်းက သူ့အတွက် ပုန်းအောင်းရန် အသင့်တော်ဆုံးနေရာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အတွင်းပိုင်းပင်လယ်နှင့် အပြင်ပိုင်းပင်လယ်ကို ပိုင်းခြားထားသော သဏ္ဍာန်မဲ့အတားအဆီးကို အာရုံခံမိပြီးနောက် ထိုရွေးချယ်မှုကို သူလက်လျော့လိုက်ရသည်။

ထိုသဏ္ဍာန်မဲ့အတားအဆီးသည် လူသားမျိုးနွယ်နှင့် မီးလျှံလရွှမ်ကောင်းကင်ထံမှ အမိန့်တော်ဖြစ်သည်။

သူတို့က နိယာမများထက် သာလွန်သော နတ်ဘုရားအစွမ်းကို အသုံးပြု၍ အတားအဆီးတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းခဲ့ကြသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုအတားအဆီးနှင့် ထိတွေ့သွားသည့်အခါ သူတို့၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံအောက်မှ ပုန်းကွယ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုးက နှလုံးမွန်းကျပ်သွားသည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက လမ်းကြောင်းပြောင်းလဲလိုက်သည်။

အစက သူသည် ပင်လယ်ရေအောက်ထဲမှာ ဆက်လက် ပုန်းအောင်းရန်အတွက် နေရာတစ်နေရာ ရှာဖွေရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဤနှစ်ရက်အတွင်းမှာ ပင်လယ်ရေအောက်ထဲတွင် နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံများက အချိန်နှင့်အမျှ တိုးပွားလာနေကြောင်း သူအာရုံခံမိခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံများက နေရာတိုင်းမှာ သူ့ကို လိုက်ရှာဖွေနေကြသည်။

ဤသည်မှာ အတွင်းပိုင်းပင်လယ်ထဲမှ နတ်ဘုရားသက်ရှိအားလုံးက သူ့ကို လိုက်ရှာဖွေနေကြဟန် ရသည်။

ပင်လယ်ရေသည်ပင် အနည်းငယ် မူမမှန်ဖြစ်လာကြောင်း သူအာရုံခံမိသည်။ ဤသည်မှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ အပြင်ဘက်မှ ပင်လယ်ရေစီးကြောင်းက ပိုပြီးအားကောင်းလာဟန် ရသည်။

‘ ဒါ့အပြင် မီးတောက်ဖီးနစ်က အဆက်မပြတ် လိုက်ရှာဖွေနေတယ်… ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေမယ်ဆိုရင် မဟာဧကရာဇ်ရဲ့ လက်နက်က အချိန်ကြာကြာ ဆက်ပြီး တောင့်ခံပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး… ဒီနယ်နိမိတ်ထဲကနေ ငါထွက်သွားရမယ် ”

ဖိအားနှင့် မြင့်တတ်လာနေသော အန္တရာယ်ခံစားမှုကြောင့် ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုးက အပြင်ပိုင်းပင်လယ်ဆီသို့ သွားရန် လက်လျော့လိုက်ပြီး အတွင်းပိုင်းပင်လယ်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေရန်လည်း လက်လျော့လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက ဖုန်းဟိုင်ဒေသငယ်၏ ကင်းထောက်မှုအတွင်းမှာမရှိသော တောင်ပိုင်းအီစီလီဒေသကြီးဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤဒေသကြီးထဲမှာ မည်သည့်လူသားအင်အားစုမှ မရှိပေ။ ဒေသကြီးကို အလယ်အလတ်အဆင့် မျိုးနွယ်စုခုနစ်ခုက ထိန်းချုပ်ထားကြသည်။ သူတို့က အပြင်လောကနှင့် အဆက်အသွယ်ပြုလုပ်ခြင်း ရှားပါးကြသည်။ အတိအကျဆိုရလျှင် ဤနေရာက လောကနှင့် သီးခြားတည်ရှိနေသော နေရာတစ်နေရာ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ဤဒေသကြီး၏ မြေမျက်နှာအသွင်အပြင်မှာ အဓိကအားဖြင့် တောင်တန်းများသာ ရှိကြပြီး နယ်စပ်ဧရိယာသည်တော့ အဆုံးမဲ့သော သဲကန္တာရဖြစ်သည်။

ဤဒေသကြီးက ပုန်းအောင်းရန် အထူးသင့်တော်သော်လည်း ထိုအကြောင်းအရင်းကြောင့်ပင် လူများစွာ၏ အာရုံစိုက်ခြင်းခံလာရသည်။

သို့ဖြစ်၍ ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုးက ဤရွေးချယ်မှုကို အကူအညီမဲ့စွာ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ ဒီနေရာက ဝမ်ကူးကုန်းမြေရဲ့ အရှေ့ပိုင်းဒေသထဲမှာ ရှိတယ်ဆိုပေမဲ့ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ တိုက်ရိုက် ထိန်းချုပ်မခံထားရဘူး… ”

ထိုသို့တွေးမိသောအခါ တောင်ပိုင်းအီစီလီဒေသကြီးဆီသို့ ခြေချခဲ့သော ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုးသည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူ၏ အသွင်သဏ္ဍာန်ကို ကြိမ်ဖန်များစွာ ရုပ်ဖျက်ခဲ့သည်။ သူက သဲလွန်စအားလုံးနှင့် ကမ္မကို ဂရုတစိုက် ဖြတ်တောက်ခဲ့ပြီး ရှေးဦးတောင်တန်းအတွင်းမှာ မြန်ဆန်စွာ ခရီးဆက်နေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာ သူက စေတီအပျက်ကို သန့်စင်နေပြီး ရွှီချင်းကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် မြန်နိုင်သမျှမြန်မြန် ပေါင်းစပ်ချင်နေသည်။

သို့သော်လည်း စေတီအပျက်သည် ထူးခြားပြီး ပူဖောင်း၏ တွန်းကန်အားလည်း ရှိသေးသည်။ သို့ဖြစ်၍ သန့်စင်ခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်က အလွန်နှေးကွေးသည်။

ယင်းက ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုးကို ပိုပြီးစိုးရိမ်ကြောင့်ကြစေသည်။

သူ့ကို ပိုပြီးဒေါသထွက်စေသည်မှာ စေတီအပျက်ထဲမှ ရွှီချင်းဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူသည် သူ၏ စကားများမှတဆင့် အပြင်ဘက်မှ သတင်းအချက်အလက်တချို့ကို ရရှိခဲ့သည်။

သို့ဖြစ်၍ ဤရက်များတွင် ရွှီချင်း၏ ခုခံမှုက ပိုပြီးအားကောင်းလာသည်။

ရံဖန်ရံခါ သူက နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံကို ပို့လွှတ်လေ့ ရှိသည်။

ထိုနတ်ဘုရားစိတ်အာရုံကို အပြင်သို့ မပို့လွှတ်နိုင်စေရန် သူက ဖြတ်တောက်ခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ စကားများက သူ၏ နှလုံးကို မွန်းကျပ်စေသည်။

“ အရင်တစ်ခေါက်က ငါမေးတဲ့ မေးခွန်းကို မင်းပြန်မဖြေဘူးဆိုတော့ ကြည့်ရတာ မကောင်းဆိုးဝါးသူတော်စင်ကုန်းမြေက တကယ်ပရမ်းပတာဖြစ်နေပြီ ထင်တယ် ”

ရွှီချင်းက တင်ပျဉ်ခွေ၍ တရားထိုင်နေသည်။ ယခု သူ၏ ဒဏ်ရာအများစုက သက်သာပျောက်ကင်းသွားပြီဖြစ်လေရာ သူက နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံကို ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမှ ပြန်မရပေ။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ယင်းက ဆက်ပြီး မတည်ရှိတော့ပေ။

ရွှီချင်း၏ အမူအရာက တည်ငြိမ်သည်။ နတ်ဘုရားသဘာဝ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်မှာ သူ့မှာ ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိသည်။ သို့ဖြစ်၍ သူက စကားအများကြီး ပြောရသည်ကို သဘောမကျသော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှတဆင့် အပြင်လောကမှ သတင်းအချက်အလက်များကို သူလိုအပ်နေဆဲပင်။

“ ဒါဆိုရင် အခု မင်းက ထွက်ပြေးနေတာ ဖြစ်မယ်… လူသားမျိုးနွယ်နဲ့ တခြားအင်အားစုတွေရဲ့ လိုက်ဖမ်းဆီးတာကို ရှောင်ရှားဖို့ မင်းက ထွက်ပြေးနေတယ် ”

ရွှီချင်းက ဆက်ပြောသည်။

သို့သော်လည်း ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုးက ငတုံးမဟုတ်ပေ။ ရွှီချင်းက မည်သို့ပြောပါစေ သူက လုံးဝမတုံ့ပြန်ပေ။

သို့ဖြစ်၍ သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ မကျေနပ်မှုက တဖြည်းဖြည်း ပိုတိုးပွားလာသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် တောင်ပိုင်းအီစီလီဒေသကြီးအပေါ် သူ၏ ရွေးချယ်မှုက မှန်ကန်ခဲ့ဟန် ရသည်။ သူက တောင်ပိုင်းအီစီလီဒေသကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်မှာ ရက်အနည်းငယ် ကြာမြင့်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း အတွင်းပိုင်းပင်လယ်ထဲမှာကဲ့သို့ သူ့အား လိုက်ရှာဖွေနေသော နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံများကို အာရုံမခံမိပေ။

သို့ဖြစ်၍ အကျိုးအကြောင်းကို စဉ်းစားချင့်ချိန်ပြီးနောက် သူက တစ်ခဏကြာ ပုန်းအောင်းပြီး စေတီအပျက်ကို သန့်စင်ရန်အတွက် လှိုဏ်ဂူတစ်ခုတူးရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုစိတ်သက်သာရာရမှုက နာရီအနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

ညအချိန်ကျရောက်လာသည့်အခါ ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုးရှိနေသော လှိုဏ်ဂူ၏ အပြင်ဘက်တွင် လောကက တုန်လှုပ်သွားသည်။ အစွမ်းထက် နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံများက လှိုင်းများအသွင်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

ဤဒေသကြီးထဲမှ ပညာရှင်ကျင့်ကြံသူများက စစ်ဆေးရှာဖွေနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုးက ချက်ချင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး သတိကြီးစွာ ထားလိုက်သည်။

တစ်နာရီကြာပြီးနောက် ထိုနတ်ဘုရားစိတ်အာရုံများက လွင့်ပြယ်သွားကြသည်။

သို့သော်လည်း သူက စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းမချနိုင်ခင် ပိုပြီးကြောက်စရာကောင်းသော စိတ်ဆန္ဒက နတ်ဘုရားအစွမ်းနှင့်အတူ ပေါ်လျှိုးလာသည်။

ထိုစိတ်အာရုံက အရပ်မျက်နှာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ၎င်းဖြတ်သန်းသွားသည့်နေရာတိုင်း ကောင်းကင်က တုန်ခါသွားပြီး မြေပြင်က လှုပ်ယမ်းသွားသည်။ တောင်အားလုံးက ပရမ်းပတာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

၎င်းက နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်သည်။

ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုးက အမူအရာပျက်ယွင်းသွားသည်။ သူက ကတ်ကြေးကို ချက်ချင်း ထုတ်လိုက်ပြီး ပယ်ဖျက်ခြင်းအခွင့်အာဏာကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ ကြမ်းတမ်းသော လေသည် သူရှိနေသော လှိုဏ်ဂူထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

လေထဲမှာ ထူးဆန်းသော အသံက ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ရွှီချင်း… ရွှီချင်း… ရွှီချင်း…

ထိုအသံက အက်ရှပြီး ယင်းထဲမှာ ဖော်မပြနိုင်သော စည်းချက်ညီမှု ရှိသည်။ အသံသည် အရပ်မျက်နှာအဘက်ဘက်ဆီသို့ လေနှင့်အတူ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက ၎င်း၏ နတ်ဘုရားအခွင့်အာဏာကို အသုံးပြု၍ ရွှီချင်း၏ နာမည်ကို အော်ခေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအသံ ပျံ့နှံ့သွားသည့်နေရာတိုင်း လောက၏ အရောင်က ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုး၏ နောက်ကျောမှ ဧရာမဓားကြီးသည် ပိုပြီးပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာသည်။ စေတီပျက်ထဲမှ ရွှီချင်းသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာ ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုးက ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ သူက လျှာကိုက်လိုက်ပြီး တန်ဖိုးကြီးသော တာအိုသွေးကို ကတ်ကြေးပေါ်သို့ ထွေးချလိုက်သည်။

ကတ်ကြေးက တုန်ခါလာပြီး ပိုမိုများပြားသော သံချေးများက ယင်းပေါ်မှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဖြတ်တောက်သံနှင့်အတူ အရာအားလုံးက ပယ်ဖျက်ခံလိုက်ရသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် အသံက တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပြယ်သွားသည်။

ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုးသည်တော့ အသားအရေ ဖြူဖျော့သွားသည်။

သူက ဤနေရာမှာ ဆက်ပြီး မနေဝံ့တော့ချေ။ ထိုနတ်ဘုရားထွက်ခွာသွားကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူက လှိုဏ်ဂူထဲမှ ချက်ချင်း ထွက်လျှောက်လာသည်။ သူက ကတ်ကြေးကို ပြန်မသိမ်းဆည်းခဲ့ဘဲ ပယ်ဖျက်ခြင်းအခွင့်အာဏာကို ဆက်ပြီး ထုတ်ဖော်ထားသည်။ ထို့နောက် သူက အရှေ့သို့ မြန်ဆန်စွာ ရွေ့လျားသွားသည်။

ထိုသို့ဖြင့် နောက်ထပ်နှစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ သူက တောင်တန်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်ပြီး လမ်းကြောင်းများစွာကို ပြောင်းလဲပြီးနောက် နောက်ဆုံးမှာတော့ ကန္တာရတစ်ခုကို မြင်တွေ့သွားသည်။

ဤနှစ်ရက်အတွင်းမှာ ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုးက အကြိမ်ကြိမ် နှလုံးတုန်ခဲ့သည်။ သူက နတ်ဘုရားများထံမှ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံများကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အာရုံခံမိခဲ့သည်။ မဟာဧကရာဇ်၏ ကတ်ကြေးကြောင့်သာမဟုတ်လျှင် သူ့ကို အစောကြီးကတည်းက ရှာတွေ့သွားလောက်သည်။

သို့သော်လည်း မဟာဧကရာဇ်၏ ကတ်ကြေးဖြင့်ဆိုလျှင်ပင် ယင်းကို မကြာခဏ အသုံးပြုနေခြင်းက ကြီးမားသော တန်ကြေးကို ပေးဆပ်ရသည်။

ထို့ပြင် သူက တာအိုသွေးကို မကြာခဏ အသုံးပြုခဲ့ရသည်။ သို့ဖြစ်၍ မကြာသေးခင်ကမှ အဆင့်တတ်ခဲ့သော သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းက မတည်မငြိမ်ဖြစ်လာသည်။

သို့သော်လည်း သူ့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာမရှိပေ။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ မွန်းကျပ်မှုက ပိုပြီးအားကောင်းလာသည်။ သို့ဖြစ်၍ သူက သဲကန္တာရထဲတွင် သဲတစ်မှုန်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲပြီး လေနှင့်အတူ အရှေ့သို့ ရွေ့လျားသွားနေသည်။

ပထမတစ်ရက်တွင် အရာအားလုံးက ပုံမှန်ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ရက်တွင် ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုး၏ ရွေ့လျားမှုက ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်သွားသည်။ သူက ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

ငါးကီလိုမီတာအတွင်းက သဲတွေ ရှာကြ ဖွေကြဟေ့…

ငါးဆယ်ကီလိုမီတာအတွင်းက ရွှံ့တွေ ရှာကြ ဖွေကြဟေ့…

ငါးရာကီလိုမီတာအတွင်းက ကျောက်စရစ်ခဲတွေ ပြေးကြ ထွက်ပြေးကြဟေ့…

ငါးထောင်ကီလိုမီတာအတွင်းက ဝါးတွေ လိုက်ရှာကြဟေ့…

ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုး… ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုး… မင်းဘယ်ကို ရောက်နေလဲ…

မင်းကို မတွေ့မချင်း ငါဒီမှာ စောင့်နေမယ်…

ကဗျာသည် ထူးဆန်းပြီး ၎င်း၏ အသံသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည်။ ယင်းကို ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုးကြားသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားထဲမှာ ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးက ထွက်ပေါ်လာသည်။

အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ကဗျာထဲတွင် သူ၏ နာမည်က ပါဝင်နေသည်။

နောက်အခိုက်အတန့်မှာ ကဗျာက ပဲ့တင်ထပ်သွားစဉ် သဲကန္တာရတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော သဲမှုန်များက လေထဲမှာ လွင့်မျောသွားကြပြီး သေးငယ်သော သဲလက်များအဖြစ်သို့ ဖွဲ့စည်းသွားကြသည်။

ကဗျာသည် သဲတစ်မှုန်တိုင်းစီမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကဗျာရွတ်ဆိုသံက ပိုပြီးကျယ်လောင်လာပြီး သဲလက်များက ရွေ့လျားသွားသည့်အခါ မဟာကပ်ဘေးက ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုးပေါ်သို့ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းစွာ ဆင်းသက်လာသည်။

ယင်းက သေခြင်းရှင်ခြင်းကပ်ဘေးဖြစ်သည်။

ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုး၏ အသက်ရှူသံက မြန်ဆန်လာသည်။ သူက တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ အသွင်ပြောင်းလဲထားသော သဲမှုန်၏ တစ်ဝက်ကို ဖောက်ခွဲလိုက်သည်။ ပေါက်ကွဲသွားသော သဲမှုန်တစ်ဝက်က ပမာဏာများပြားသော တာအိုသွေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကတ်ကြေးပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားသည်။

ခရက်…

ကတ်ကြေးသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ကမ္မ၊ သဲလွန်စများနှင့် အချိန်ကို ဖြတ်ညှပ်ရန် ယင်း၏ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်ကိုပင် ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

နောက်အခိုက်အတန့်မှာ ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုး၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ အရာအားလုံးက ဝေဝါးလာသည်။ အရာအားလုံးက ပြန်ကြည်လင်လာသည့်အခါ သူက သဲကန္တာရ၏ ဧရိယာထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ကတ်ကြေး၏ စွမ်းအားဖြင့် သူက အတင်းအဓမ္မ တည်နေရာပြောင်းရွှေ့လိုက်ပြီး အမည်မသိဧရိယာရှိ ရွံ့မြေထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူက ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်ချက်ချင်း သွေးအများအပြားကို အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။

သူ၏ သွေးက မြေပေါ်သို့ မကျသွားခင်မှာ သူက ယင်းကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။

သူက မည်သည့်သဲလွန်စမှ မချန်ထားနိုင်ပေ။

သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ အကြောက်တရားက ပိုပြီးကြီးမားလာသည်။

“ အဲ့ဒီနတ်ဘုရားက ဘယ်အဆင့်မှာလဲ… နောက်ထပ် နည်းနည်းဆိုရင် သူက ငါ့အကြောင်းအားလုံးကို သိသွားလိမ့်မယ် ”

ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုး၏ အသက်ရှူသံက မြန်ဆန်လာသည်။ ထွက်ပြေးနေစဉ် လမ်းတစ်လျှောက်မှာ သူတွေ့ကြုံခဲ့ရသော အခြေအနေများက ပိုပြီးအန္တရာယ်များလာပြီး ပိုပြီးထူးခြားဆန်းကြယ်လာသည်။ သူက အုပ်ချုပ်သူတစ်ပါးဖြစ်သည့်တိုင် အသက်အန္တရာယ်ကို ခံစားနေရဆဲပင်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ သူက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှင်းလင်းစွာ အာရုံမခံနိုင်ခင် သူ၏ မတည်ငြိမ်သေးသော နှလုံးက နောက်တစ်ကြိမ် အပြင်းအထန် တုန်ခါလာသည်။

အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ဤရွှံ့မြေထဲတွင် ရေက ပရမ်းပတာ လှုပ်ခါလာပြီး ရွှံ့က တုန်ခါလာသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ သစ်ပင်ခြောက်များက လှုပ်ယမ်းနေကြပြီး ရွှံ့မြေထဲမှ ပိုးကောင်များက လူးလွန့်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

အရာအားလုံးက အသိစိတ်ရှိလာဟန် ရ၏။

အမှန်မှာ ယင်းက အသိစိတ်မဟုတ်ပေ။ ပင်ကိုယ်ဗီဇတုံ့ပြန်မှုသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုပင်ကိုယ်ဗီဇတုံ့ပြန်မှုက ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုးနှင့် ရွှီချင်းကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။

သို့ဖြစ်၍ ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုး၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် အန္တရာယ်ခံစားမှုက နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ့မှာ စဉ်းစားရန် အချိန်အများကြီး မရှိပေ။ သူက ကတ်ကြေး၏ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်သုံးရန်သာ တတ်စွမ်းပေသည်။ ထို့ကြောင့် နောက်အခိုက်အတန့်မှာ သူက ဤနေရာမှ ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရပြီး မည်သည့်သဲလွန်စမှမကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အကြိမ်ကြိမ် တည်နေရာပြောင်းရွှေ့ပြီးနောက် ကတ်ကြေးပေါ်မှ အက်ကွဲကြောင်းများက ပိုပြီးတိုးပွားလာသည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုးက အထီးကျန်သင်္ချိုင်းနှင့် ဆင်တူသော စွန့်ပစ်တောင်တစ်လုံးပေါ်မှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ သူ၏ နှလုံးတုန်မှုက ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ နှလုံးက မီးမြှိုက်ခံထားရသော မြေပြင်နှင့် မခြားပေ။ ယင်းက အလွန်ခြောက်ကပ်နေပြီး အက်ကွဲရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုက သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာ ရွှီချင်း၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ မင်းမှာ အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး ”

“ ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း ”

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အန္တရာယ်များစွာကို တွေ့ကြုံပြီးနောက် ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုးက ယခင်ကဲ့သို့ စဉ်းစားဆင်ခြင်နိုင်စွမ်းမရှိတော့ဘဲ ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ယင်းက စကားနှစ်လုံးတည်းဖြစ်သော်လည်း ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ရွှီချင်း၏ မျက်လုံးက ရုတ်တရက် ဝင်းလက်သွားသည်။

သူလိုချင်သော အဖြေကို ရသွားပြီ ဖြစ်သည်။

“ ကြည့်ရတာ… မင်းမှာ တကယ် အချိန်မရှိတော့တဲ့ပုံပဲ ”

ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုးက မျက်နှာမည်းမှောင်သွားပြီး ရွှီချင်း၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

သတ်ဖြတ်ခြင်းစိတ်ဆန္ဒက သူ၏ နှလုံးသားထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ ငါပဲ မင်းကို အရင်သန့်စင်နိုင်မလား… ဒါမှမဟုတ် သူတို့ပဲ ငါ့ကို အရင်ရှာတွေ့သွားမလားဆိုတာ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့ ”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက တောင်ပေါ်မှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း အဆုံးမဲ့သော တိမ်တိုက်များက ကောင်းကင်ပေါ်မှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

ဤသည်မှာ တိမ်တိုက်များက ပင်လယ်ကြီးသဖွယ် ကောင်းကင်ပေါ်မှာ ပရမ်းပတာ လှုပ်ခတ်နေဟန် ရသည်။

တိမ်တိုက်များကြားထဲတွင် ဧရာမကလေးငယ်တစ်ယောက်က မြန်ဆန်စွာ လေးဘက်ထောက်သွားနေသည်။

အလွန်ကျယ်ပြောသော ကောင်းကင်ဘုံစွမ်းအားက ထိုအခိုက်အတန့်မှာ ဆင်းသက်လာသည်။ ကလေးငယ်သည် ကောင်းကင်ပေါ်မှာ လေးဘက်ထောက်သွားနေရင်း သူ့အဖေကို ကျယ်လောင်စွာ အော်ခေါ်နေသည်။

ထိုအသံထဲမှာ ဒေါသစိတ်ဆန္ဒလည်း ပါဝင်နေသည်။

ထိုအသံက ပဲ့တင်ထပ်သွားသည့်အခါ နိယာမများက တုန်ယင်သွားပြီး ဥပဒေသများက အညံ့ခံလိုက်ကြသည်။

ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုးက မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားပြီး အလန့်တကြား အော်ပြောလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံတာအို…

သူက အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်နှင့် ကတ်ကြေးကို ထပ်မံ အသက်သွင်းလိုက်သည်။ ကတ်ကြေးသည် စိတ်အာရုံများကို ထပ်မံ ဖြတ်ညှပ်ပေးလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ အက်ကွဲသံများက ယင်းထံမှ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ယခု ကတ်ကြေးပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းအမြောက်အများက ရှိနေလေရာ ယင်းက အပိုင်းပိုင်းအစစ အက်ကွဲသွားရန် သိပ်မလိုတော့ပေ။ ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုးက နောက်တစ်ကြိမ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူက ပြန်ပေါ်လာသည့်အခါ လုံးဝ လမ်းပျောက်သွားသည်။ သူက စိတ်အာရုံကိုသာ အမှီပြု၍ ဆက်ပြီး အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်သည်။ ဤအတောအတွင်းမှာ သူက ကလေးငိုသံများနှင့် နတ်ဘုရားများ၏ အရှိန်အဝါများကို မကြာခဏ အာရုံခံမိခဲ့သည်။ အကြိမ်တိုင်းတွင် သူက ကတ်ကြေး၏ စွမ်းအားကို နှလုံးနာကျင်စွာ အသုံးပြုခဲ့ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာ သူက ထပ်ခါတလဲလဲ သွေးအန်ခဲ့ရသည်။

ရှစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော သူက ဧရိယာတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဤနေရာတွင် မည်သည့်နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံမှ မရှိသလို ကလေးငိုသံလည်း မရှိပေ။ ထို့အတူ နတ်ဘုရားများ၏ တီးတိုးရေရွတ်သံများလည်း မရှိပေ။ ဤနေရာတွင် ကီလိုမီတာငါးထောင်ကျယ်ဝန်းသော ဝါးတောတစ်ခုသာလျှင် ရှိ၏။

ဝါးတောသည် အနီရောင်ဖြစ်သည်။

အေးစက်စက်လေပြေက တိုက်ခတ်လာသည့်အခါ ဝါးတောက အနီရောင်ပင်လယ်ပမာ လှုပ်ခါသွားသည်။ လေပြေက တိုးဝှေ့နေသော်လည်း သစ်ရွက်လှုပ်ခတ်သံက မထွက်ပေါ်လာပေ။ ယင်းအစား တိုးညင်းသော အသံက သဲကန္တာရတစ်လျှောက် ပျံ့လွင့်သွားပြီး သဲမှုန်များကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။

ထိုအသံ၏ အနောက်တွင် ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုး၏ အသိစိတ်ကို လှုပ်ခတ်စေခဲ့သော ကဗျာရွတ်ဆိုသံက ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

ငါးကီလိုမီတာအတွင်းက သဲတွေ ရှာကြ ဖွေကြဟေ့…

ငါးဆယ်ကီလိုမီတာအတွင်းက ရွှံ့တွေ ရှာကြ ဖွေကြဟေ့…

ငါးရာကီလိုမီတာအတွင်းက ကျောက်စရစ်ခဲတွေ ပြေးကြ ထွက်ပြေးကြဟေ့…

ငါးထောင်ကီလိုမီတာအတွင်းက ဝါးတွေ လိုက်ရှာကြဟေ့…

ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုး… ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုး… မင်းဘယ်ကို ရောက်နေလဲ…

မင်းကို မတွေ့မချင်း ငါဒီမှာ စောင့်နေမယ်…

ကဗျာရွတ်ဆိုသံသည် ကောင်းကင်ဘုံမိုးခြိမ်းသံပမာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုး၏ အသိစိတ်က ပြိုကွဲသွားသည်နှင့်ချက်ချင်း နတ်ဘုရားတစ်ပါးက ဝါးတောထဲမှ ထွက်လျှောက်လာသည်။

သူ၏ ထွက်ပေါ်လာမှုကြောင့် ကောင်းကင်က အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ၏ ထွက်ပေါ်လာမှုကြောင့် မြေပြင်ပေါ်မှာ အနီရောင်မြူခိုးက မြှောက်တတ်လာသည်။

အချိန်သည် သူ့ကြောင့် အနီရောင်စွန်းထင်သွားသည်။

ကောင်းကင်နှင့် အချိန်ထဲမှ အနီရောင်က တစ်ပြိုင်နက် ဆင်းသက်လာပြီး အနီရောင်ဝတ်ရုံအဖြစ် ဖွဲ့စည်းသွားသည်။

သူက သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသား ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဆံပင်က လေထဲမှာ လွင့်မျောနေပြီး ဆံခြည်မျှင်တစ်ပင်တိုင်းက ကြယ်အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထုတ်လွှတ်နေသော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါက နေနှင့်လ၏ အလင်းရောင်ကိုပင် မှေးမှိန်သွားစေသည်။

ထိုနတ်ဘုရားသည် ယိုလျှိုချန်းမှလွဲ၍ တခြားမဟုတ်ပေ။

သူက တုန်ယင်နေသော ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုးဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာပြီး တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။

ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုး… ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုး… မင်းဘယ်ကို ရောက်နေလဲ…

မင်းကို မတွေ့မချင်း ငါဒီမှာ စောင့်နေမယ်…

ရွှင်းထိုင်နတ်ဆိုး၏ အသိစိတ်က လုံးဝပြိုကွဲသွားပြီး သူက ခုခံနိုင်စွမ်းအားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားသည်။ သူ၏ အတွေးများသည်ပင် ဤအခိုက်အတန့်မှာ ရပ်တန့်သွားသည်။

ကဗျာသည်သာ သူ၏ စိတ်ထဲမှာ ဆက်လက် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ယင်းက ဤနေရာဆီသို့ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတွေ့ကြုံခဲ့ရသော အရာအားလုံးကို အတည်ပြုပေးနေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာ အဆုံးမဲ့သော ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ရွှံ့ရုပ်တုများက နတ်စင်တစ်ခုကို ထမ်းလျက် အချိန်ထဲမှာ ရွေ့လျားနေကြသည်။ သူတို့၏ ဦးတည်ရာသည် ယုလျှိုချန်းတည်ရှိနေသော ဝါးတောဖြစ်သည်။

အားညိုသည် ထိုရွှံ့ရုပ်တုများထဲမှာ ရှိသည်။ သူက ကောင်းကင်ဘုံသူတော်စင်နွယ်ပင်ကို ရွှီချင်း၏ တည်နေရာအား အာရုံခံခိုင်းနေသည်။

“ အသုံးမကျတဲ့ညို… နင့်ရဲ့ နွယ်ပင်ကို ဆက်ပြီး နှိပ်စက်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး… ရွှီချင်းရဲ့ တည်နေရာကို ငါရှာတွေ့ပြီ ”

ပျင်းရိသော အသံသည် နတ်စင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။