လူသူကင်းမဲ့ ကုန်းမြေများ
Vol. 122 Ch. 1818
“ညီအစ်ကိုဆူ.. အဲဒါကို အရမ်းကို အဖိုးတန်လွန်းတယ်”
လူအိုကြီးယန်၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် နီမြန်းနေပြီး စိတ်ဝိညာဉ်စုဆောင်း ကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။
“အဲ့လောက်လည်း မဟုတ်ပါဘူး”
ဆူဇီမိုက ညင်သာစွာ ပြုံးပြလိုက်၏။
“အဲ့လို ကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ်တစ်ခုက ကျုပ်အတွက် ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူး.. အဲဒါကို ယူထားလိုက်”
“ဘာများဖြစ်လို့လဲ”
ထိုစဉ်မှာပင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ညင်သာစွာ မေးလိုက်လေသည်။ လူအိုကြီးယန်က စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ထိုကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ်ကို အမျိုးသမီးထံ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။
“ဒီမှာ မြန်မြန်ကြည့်ဦး.. အဲဒါက စိတ်ဝိညာဉ်စုဆောင်း ကျင့်ကြံရေး နည်းစနစ်ပဲ… ညီအစ်ကိုဆူက ငါတို့ကလေးအတွက် ပေးတာ”
“အား…”
အမျိုးသမီးက ထိုကျင့်ကြံရေး နည်းစနစ်ကို တွေ့မြင်သောအခါ တုန်လှုပ်သွားသော အမူအရာဖြင့် အံ့အားတသင့် ရေရွတ်လိုက်၏။
သူမသည် လူအိုကြီးယန်၏ တာအိုလက်တွဲဖော် နင်းယွီ ဖြစ်ရပေမည်။ ဆူဇီမိုက သူမ၏ နာမည်ကို လူအိုကြီးယန်ထံမှ ကြားဖူးထားလေသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်သည် တစ်ချိန်တည်းမှာ တက်လှမ်းလာခဲ့ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးသည် ကမ္ဘာငယ်များမှ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူတို့သည် နှင်းလေတောင်ကြောရိုးမှာ တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်းသည် ရှားရှားပါးပါး ရေစက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး သူတို့က နောက်ပိုင်းမှာ ဤနေရာတွင် တာအိုလက်တွဲဖော်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြ၏။
သူမသည် တစ်စုံတစ်ရာကို အမှတ်ရသွားသည့်အလား နင်းယွီက ပြောလိုက်လေသည်။
“မြန်မြန်လုပ်လေ.. ဒီနှစ်တွေထဲမှာ ရှင်စုဆောင်းထားတဲ့ အမြုတေစုဖွဲ့ဆေးလုံးတွေ အားလုံး အစ်ကိုဆူကို ပေးလိုက်”
“အာ.. ဟုတ်တာပေါ့.. ဟုတ်တာပေါ့”
လူအိုကြီးယန်ကလည်း တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သိုလှောင်အိတ်တစ်အိတ်ကို ကပျာကယာ ထုတ်ယူကာ ဆူဇီမိုကို ကမ်းပေးလိုက်၏။
“ညီအစ်ကိုဆူ.. ဒါက ဒီနှစ်တွေထဲမှာ ကျုပ်စုဆောင်းထားခဲ့တဲ့ အမြုတေစုဖွဲ့ဆေးလုံးတွေပဲ.. အဲဒီမှာ အရေအတွက် ၇၀၀ကျော်..”
“အဲဒါကို ပေးစရာမလိုပါဘူး”
ဆူဇီမိုက ညင်သာစွာ ခေါင်းခါပြလိုက်၏။
“ကျုပ်က ထွက်သွားတော့မှာ.. ဒီကျင့်ကြံရေး နည်းစနစ်က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သားအတွက် ကျုပ်ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ငယ်တစ်ခုပေါ့”
လူအိုကြီးယန်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်၏။
“ကောင်းပြီလေ.. ခင်ဗျားက ဒီလိုပြောမှတော့ ကျုပ်ကပဲ အရှက်မဲ့စွာနဲ့ အဲဒါကို လက်ခံထားလိုက်မယ်.. ညီအစ်ကိုဆူ ခင်ဗျား တစ်ခုခုလိုအပ်တာ ရှိရင် သေချာပေါက် ကျုပ်အသက်ကို ပုံအပ်ပြီး ကူညီပေးမယ်”
“အစ်ကိုဆူ.. ရှင်က ကျွန်မတို့ရဲ့ ဖျင်အန်းလေးနဲ့ မတွေ့ရသေးဘူးမလား.. ရှင်က အခုသွားတော့မှာဆိုတော့ ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ချက်လောက် လာကြည့်ပါဦး”
နင်းယွီက ပြုံး၍ ပြောလိုက်လေသည်။
ဖျင်အန်းလေးသည် လူအိုကြီးယန်၏ ကလေးရဲ့ ချစ်စနိုးပေးထားသောနာမည်တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ သူနှင့် နင်းယွီသည် သူတို့၏ ကလေးကို ကောင်းကောင်းကြီးပြင်းပြီး အေးချမ်းသော ဘဝတစ်မှာ ရှင်သန်နိုင်စေဖို့ မျှော်လင့်ထားလေသည်။
ဆူဇီမိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လူအိုကြီးယန်နှင့် နင်းယွီ၏ နောက်ကနေ အခန်းတစ်ခု၏ ဝင်ပေါက်ဝရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။
လူအိုကြီးယန်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။ အခန်း၏ အလယ်မှာ ဝါးစိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သေသပ်လှပသည့် ပုခက်ကလေးတစ်လုံး ရှိနေလေသည်။ ထိုအထဲမှာ နှစ်နှစ် သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ယောက်က အိပ်ပျော်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာက အနီရောင်သန်းကာ လက်သီးနှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ထားလေသည်။
ထိုကလေးသည် လူအိုကြီးယန်၏ မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုလုံးနီးပါး ဖြစ်လေသည်။
ဆူဇီမိုက အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်မလာတော့ပေ။ သူက ဝင်ပေါက်ဝမှာ ခဏမျှ ရပ်တန့်ပြီးနောက် ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွား၏။ သူက သိုလှောင်အိတ်ထဲကနေ နောက်ထပ် မဟူရာအဆင့် ဓမ္မရတနာနှစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး လူအိုကြီးယန်နှင့် နင်းယွီကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။
“ညီအစ်ကိုဆူ.. ဒါက..”
လူအိုကြီးယန်က လုံးဝကို မှင်တက်သွားပြီး အဲဒါကို မယုံကြည်နိုင်ပေ။
ထိုဓမ္မရတနာနှစ်ခုသည် နိမ့်ကျမဟူရာအဆင့်သာ ဖြစ်သော်လည်း ထိုလက်နက်များက သူတို့အတွက် အလွန်တရာကို အဖိုးတန်သော ရတနာများဖြစ်လေသည်။
“အဲဒါကို ယူထားလိုက်ပါ”
ဆူဇီမိုက ညင်သာစွာ ပြုံးပြပြီး မဟူရာအဆင့် ဓမ္မရတနာနှစ်ခုကို အောက်သို့ ချလိုက်လေသည်။ သူက လှည့်ထွက်သွားပြီး ခွေးဝါကြီးကို စီးနင်းကာ လာရာလမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်သွားလေသည်။
မလှမ်းမကမ်းတွင် သွမ့်ထျန်လျန်က အပြေးအလွှားရောက်ရှိလာ၏။
“သွားမယ်ဟေ့.. ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့”
ဆူဇီမိုက ထိုသို့ပြောပြီး နှင်းလေတောင်ကြောရိုးကနေ ထွက်လမ်းဆီသို့ ဦးတည်လိုက်လေသည်။
သွမ့်ထျန်လျန်က သူ့နောက်ကနေ ခပ်ရွရွ ပြေးလွှားလာလေသည်။
ခွေးဝါကြီးက သွမ့်ထျန်လျန်ကို အငြိုးထားနေဆဲဖြစ်ပြီး တမင်ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ မြန်မြန်ပြေးလိုက်လေသည်။
သွမ့်ထျန်လျန်သည် နောက်ကနေ အသည်းအသန် ပြေးလိုက်ရင်း သူ၏ ခြေထောက်များက ခွေယိုင်လဲလုမတတ် ဖြစ်နေ၏။ ဆူဇီမိုက အမိန့်ပေးလိုက်မှသာ ခွေးဝါကြီးက အရှိန်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီး သွမ့်ထျန်လျန်က အသက်ရှူချိန် ရလာခဲ့၏။
“ဆရာ.. ခင်ဗျားရဲ့ အစီးနင်းတောကောင်မှာ နာမည်တစ်ခုခု ရှိလား”
သွမ့်ထျန်လျန်က ခက်ခက်ခဲခဲဖြင့် လိုက်မီလာခဲ့ပြီး မောဟိုက်နေစဉ်မှာပင် မေးလိုက်လေသည်။
“မရှိသေးဘူး”
ဆူဇီမိုက ပြောလိုက်၏။
“အဲဒါဆိုရင် သူ့ကို ငဝါကြီးလို့ ခေါ်ရအောင်”
သွမ့်ထျန်လျန်က အဲဒါကို တမင်ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။
“ဝုတ်”
ခွေးဝါကြီးက သွမ့်ထျန်လျန်ကို အတင်းထိုးဟောင်လိုက်လေသည်။
“ရတယ်လေ”
ဆူဇီမိုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
သွမ့်ထျန်လျန်က ခွေးဝါကြီးကို မျက်လုံးမှိတ်ပြပြီး ကြိတ်၍ လှောင်ရယ်လိုက်၏။
“တောကောင်လေး.. မင်း ငါနဲ့လာပြီး တိုက်ခိုက်ချင်တယ်ပေါ့လေ”
“ဆရာ.. ကျုပ်တို့ ဘယ်ကိုသွားမှာလဲ”
သွမ့်ထျန်လျန်က ထပ်၍ မေးလိုက်၏။
ဆူဇီမိုက မေးလိုက်လေသည်။
“နဂါးအသူရာချောက်နက်ကြယ်ပေါ်မှာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်တဲ့ နေရာတွေ မရှိဘူးလား.. အဲဒီမှာ ဘာအဖွဲ့အစည်းမှ ရှိမနေရင် အကောင်းဆုံးပဲ”
ဆူဇီမိုသည် အထိုင်ချကျင့်ကြံဖို့အတွက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေဖို့ ပြင်ဆင်ထားလေသည်။
ယခုအချိန်မှာ သူ့တွင် အမြုတေစုဖွဲ့ဆေးလုံး လေးသောင်းနီးပါး ရှိနေလေသည်။ အဲဒါက သူ့အနေဖြင့် အချိန်အတန်ကြာသည်အထိ ကျင့်ကြံဖို့ လုံလောက်လေသည်။
သူ့မှာ နဂါးအသူရာချောက်နက်ကြယ်နှင့် အထက်ဘုံနှင့် ပတ်သက်၍ မသိရသေးသော အရာများစွာ ရှိနေသေး၏။
သို့သော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်မြှင့်တင်နိုင်မှသာ ထိုမသိခြင်းများကို သူက ရှာဖွေဖော်ထုတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
“အဲဒါကတော့…”
သွမ့်ထျန်လျန်က ခဏမျှ တွေးတောလိုက်၏။
“နဂါးအသူရာချောက်နက်ကြယ်ရဲ့ ထက်ဝက်ကျော်လောက်က တကယ်တော့ လူသူကင်းမဲ့ပြီး ကြမ်းကြုတ်တောကောင်တွေနဲ့ပဲ ပြည့်နှက်နေတာ.. အဲဒီနေရာတွေက အရမ်းကို အန္တရာယ်များပြီး ဘယ်သူကမှ အဲဒီကို သွားမှာ မဟုတ်ဘူး”
“တကယ်တော့ အဲဒီ ကြမ်းကြုတ်တောကောင်တွေကလည်း အဲဒီနေရာကနေ အလွယ်တကူ ထွက်လာရဲမှာ မဟုတ်ဘူး”
ဆူဇီမိုက ပြောလိုက်၏။
“ကောင်းပြီလေ.. အဲဒါဆိုလည်း အဲဒီလူသူကင်းမဲ့ကုန်းမြေတွေကို သွားကြည့်ရတာပေါ့”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ငဝါကြီး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။ ထိုလူသူကင်းမဲ့ကုန်းမြေများသည် သက်ရှိပေါင်းစုံဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ အဲဒီမှာ အမျိုးအစားများစွာရှိပြီး ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီက အန္တရာယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
လူသူကင်းမဲ့ကုန်းမြေများမှာ အပင်များကပင်လျှင် လူသားများကို စားနိုင်သည်ဟု ဆိုကြလေသည်။
ဆူဇီမိုသည် လူသူကင်းမဲ့ကုန်းမြေများသို့ သွားရောက်မည်ဆိုလျှင် သူသည် ထိုနေရာမှာ သေချာပေါက် မြုပ်နှံခံရမည်ဖြစ်ပြီး သူ့အနေဖြင့် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ဖို့ အခွင့်အလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေနိုင်ပေလိမ့်မည်။
အဲဒီအခါ သူသည် ထွက်မပြေးခင် ဤဝတုတ်ကို သေသည့်တိုင်အောင် ကိုက်သတ်ခဲ့မည်ဖြစ်၏။
ထိုသို့အတွေးဖြင့် ငဝါကြီးက လူသူကင်းမဲ့သော ကုန်းမြေများဆီသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဦးတည်လိုက်လေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်.. သွေးသူရိယတောင်ကြားတွင်…
ချန်ရွှမ်ယန်က သုန်မှုန်နေသော အမူအရာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ထား၏။
သူသည် နှင်းလေတောင်ကြောရိုးမှ လူတိုင်းကို လိုက်ပို့ထားကာစဖြစ်ပြီး ဆူဇီမိုက ညတွင်းချင်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို သိရှိခဲ့ရလေသည်။ သို့သော်လည်း ဆူဇီမိုနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည့် အရိပ်နှင့် အခြားသူများထံမှ မည်သည့် သတင်းအချက်အလက်မှ ရောက်ရှိမလာသေးပေ။
“သခင်လေး”
ထိုစဉ်မှာပင် လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်က ပျာပျာသလဲ အမူအရာဖြင့် အပြေးအလွှားရောက်ရှိလာ၏။ ချန်ရွှမ်ယန် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် သူက မြေပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်ချကာ မောဟိုက်နေ၏။
“အရိပ်နဲ့ တခြား အဆင့်ငါး မဟူရာအင်မော်တယ်ငါးယောက်က သေဆုံးသွားပါပြီ”
“ဘာဖြစ်တယ်”
ချန်ရွှမ်ယန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်စက် အလင်းတစ်ချက် ဖျပ်ခနဲလက်သွားပြီး သူက ကြမ်းကြုတ်ခက်ထန်လာခဲ့၏။
ထိုလူက ပြောလိုက်လေသည်။
“ကျုပ် ထောက်လှမ်းသိရှိရသလောက်.. အရိပ်အပါအဝင် တောင်ကြားကနေ အဆင့်ငါး မဟူရာအင်မော်တယ် စုစုပေါင်း ခုနှစ်ယောက်က ဆူဇီမို နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့တယ်.. အခု သူတို့ထဲက ခြောက်ယောက်က သေဆုံးသွားပြီး သူတို့ရဲ့ သိုလှောင်အိတ်တွေကလည်း မရှိတော့ဘူး.. အဲဒီမှာ စာရင်းပျောက်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်တော့ ကျန်နေသေးတယ်”
“ကောင်းတယ်ဟေ့.. ကောင်းတယ်”
ချန်ရွှမ်ယန်က အံကိုကြိတ်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။
“သိပ်ကောင်းတယ် ဆူဇီမိုရေ.. ငါ မင်းကို တကယ်လျှော့တွက်ခဲ့မိတာပဲ”
“သခင်လေး.. ကျုပ်တို့ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ”
သွေးသူရိယတောင်ကြား၏ ကျင့်ကြံသူက မေးလိုက်၏။
ချန်ရွှမ်ယန်၏ အမူအရာက အေးစက်နေ၏။
“ငါတို့ရဲ့ အင်အားကုန်ကို ထုတ်သုံးပြီး ဆူဇီမိုကို ရှာဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်.. သွေးသူရိယတောင်ကြားရဲ့ ပိုင်နက်ထဲမှာ သူ့ကို လက်ခံထားရဲတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုခု ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါမယုံဘူး”
“နောက်ပြီး နှင်းလေတောင်ကြောရိုးကိုလည်း မျက်စိဒေါက်ထောက်ကြည့်ထား”
“နားလည်ပါပြီ”
သွေးသူရိယတောင်ကြား ကျင့်ကြံသူက နာခံကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်မှာ ဆူဇီမိုသည် သွေးသူရိယတောင်ကြား၏ ပိုင်နက်နယ်မြေထဲကနေ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး မည်သူကမှ ခြေမချသည့် လူသူကင်းမဲ့ကုန်းမြေများဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသည်ကို ချန်ရွှမ်ယန်က လုံးဝ မသိရှိပေ။
လူနှစ်ယောက်နှင့် ခွေးတစ်ကောင်က ခုနှစ်ရက်လုံးလုံး ခရီးဆက်ပြီးနောက် လူသူကင်းမဲ့ကုန်းမြေများ၏ အစပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။
ရှေ့မှာ စိမ်းစိုအုံ့မှိုင်းသော တောအုပ်တစ်ခု ရှိပြီး ရှေးကျသော သစ်ပင်များစွာက ကောင်းကင်ထက်မှာ ငွားငွားစွင့်စွင့် မြင့်မားနေ၏။ ထိုတောအုပ်က မှောင်မည်း၍ မကောင်းဆိုးရွားဆန်နေပြီး ရှေးကျသော အော်ရာတစ်ခုဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။
ခွေးဝါကြီး၏ မျက်လုံးက တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ ခြေလှမ်းကို ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။
သွမ့်ထျန်လျန်ကလည်း တံတွေးကို မျိုချပြီး မေးလိုက်၏။
“ဆရာ.. ကျုပ်တို့က ဒီအပြင်ဘက်မှာပဲ နေကြမှာမလား.. ကျုပ်က နှစ်ရက် သုံးရက်ဆို ခင်ဗျားအတွက် လိုဏ်ဂူခန်းဝါတစ်ခုကို တည်ဆောက်ပေးနိုင်တယ်”
“ဆက်သွားမယ်”
ဆူဇီမို၏ အမူအရာက တည်ငြိမ်နေပြီး ငဝါကြီး၏ ဦးခေါင်းကို ပုတ်လိုက်လေသည်။ သူ၏ လေသံက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ပြန်လှန်မေးခွန်းမထုတ်ဝံ့နိုင်ပေ။
ငဝါကြီးသည် စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲလိုက်သော်လည်း သူက အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ရှေ့သို့သာ ဆက်ရလေသည်။
သွမ့်ထျန်လျန်ကလည်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာနှင့်အတူ နောက်ကနေ လိုက်ပါလာခဲ့၏။