အရုပ်တစ်ရုပ်လို ကစားသွားခြင်း

ဆူဇီမိုသည် လမ်းတစ်လျှောက် ပြေးလွှားနေ၏။

လျှိုထုံကလည်း နောက်ကနေ ထပ်မကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာခဲ့၏။

သိပ်မကြာခင် သူတို့နှစ်ယောက်သည် နဂါးအသူရာချောက်နက်မြို့တော်ကနေ ဝေးကွာလာခဲ့ပြီဖြစ်၏။

အစကတော့ ဆူဇီမို၏ သက်လုံအား၊ အမြုတေချီနှင့် အမြုတေစိတ်ဝိညာဉ်တို့သည် စောစောက တိုက်ပွဲအပြီး၌ သူ၏ အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု လျှိုထုံက တွေးထင်ထား၏။

သို့သော်လည်း သူ၏ သက်လုံအား၊ အမြုတေချီနှင့် အမြုတေစိတ်ဝိညာဉ်တို့ကတော့ သူတို့၏ အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိနေ၏။

သူက ဆူဇီမိုကို မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်ထားသည်နှင့် ထိုသူက ခြေကုန်လက်ပန်းကျသွားဖို့ သိပ်ကြာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအခြေအနေရောက်လျှင် သူက အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်စရာ မလိုဘဲ ထိုသူကို အသက်ရှင်လျက် ဖမ်းဆီးနိုင်မည်ဖြစ်၏။

ထိုအခါ ထိုနတ်ဘုရားစွမ်းအားများနှင့် လျှို့ဝှက်အတတ်များနှင့် ပတ်သက်၍ ဆူဇီမိုကို စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ သူ့မှာ နည်းလမ်းပေါင်းများစွာ ရှိလေသည်။

သို့သော်လည်း လျှိုထုံသည် တစ်ညလုံးနီးပါး ပြေးလိုက်လာခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ကပင် အလင်းရောင်သန်းလာခဲ့ပြီဖြစ်၏။ သူ့ရှေ့မှာ ရှိသော အစိမ်းရောင်ဝတ်လူက သူ၏ မြင်ကွင်းထဲမှာ ပြေးလွှားနေဆဲဖြစ်၏။

အဆင့်-၈ မဟူရာအင်မော်တယ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤမျှအတန်ကြာ ပြေးလွှားပြီးနောက် သူပင်လျှင် အားအင်ကုန်ခမ်းစပြုလာသည်ဟု ခံစားရပြီး သူ၏ သွေးချီက အားနည်းလာခဲ့၏။

သူသည် အဲဒါကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ဆေးလုံးအချို့ကို စားသုံးခဲ့ရ၏။

သို့သော်လည်း ထိုလူ၏ အလျင်အဟုန်က တစ်ညလုံး ပြေးလွှားပြီးနောက် အရှိန်လျော့ကျမည့် မည်သည့်လက္ခဏာမှ မပြသပေ။

“အဲဒီလူက ဘယ်လိုခန္ဓာကိုယ်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာပါလိမ့်”

လျှိုထုံက စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားလျှင် သူသည် ဤလူကို အသက်ရှင်လျက် ဖမ်းဆီးနိုင်ဖို့နေနေသာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ခြေကုန်လက်ပန်းကျသွားလိမ့်မည်ဖြစ်၏။

အဆင့်-၅ မဟူရာအင်မော်တယ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် လှုပ်ရှားမှု အလျင်အဟုန်မှာ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်သည်ကပင် အတော်လေး ထူးခြားနေပြီဖြစ်၏။

ပို၍ပင် ထူးဆန်းသည့်အရာမှာ ဤလူ၏ သက်လုံအားက အဆုံးမဲ့သည်ဟု ထင်နေရခြင်းပင်။

တကယ်ဆို လျှိုထုံသည် မျှော်လင့်ချက်ကုန်ဆုံးစပြုလာပြီဖြစ်၏။

အစိမ်းရောင်ကြာပန်း အစစ်အမှန်ခန္ဓာ၏ ပြန်လည်အားဖြည့်နိုင်စွမ်းက ဘယ်လောက်တောင် တုန်လှုပ်စရာကောင်းသည်ကို သူက မသိရှိပေ။ အရင်တုန်းက နဂါးဖီးနစ် အစစ်အမှန်ခန္ဓာပင်လျှင် သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။

အစိမ်းရောင်ကြာပန်း အစစ်အမှန်ခန္ဓာသည် အဆင့်ကိုးသို့ ကြီးထွားလာပြီးနောက် ၎င်း၏ ပြန်လည်အားဖြည့်နိုင်သော အလျင်အဟုန်က ပို၍ပင် ကြောက်စရာကောင်းလာခဲ့၏။

နံနက်ဆည်းဆာချိန်သို့ပင် ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။

နော​က်ဆုံးမှာတော့ လျှိုထုံသည် အဲဒါကို ဆက်လက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

သူက ပြတ်သားသော အမူအရာတစ်ခုနှင့်အတူ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှိုက်ပြီး သူ၏ အလျင်အဟုန်ကို တိုးမြင့်စေမည့် လျှို့ဝှက်အတတ်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ဤလျှို့ဝှက်အတတ်သည် မိစ္ဆာဂိုဏ်းများမှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး သူက မိစ္ဆာဂိုဏ်းသား ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် အဲဒါကို အမှတ်တမဲ့ ရရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

ဤနှစ်များအတွင်း သူသည် အခြားလူများ၏ ရှေ့မှာ အဲဒါကို ဘယ်တုန်းကမှ အသုံးမပြုခဲ့ပေ။

အကြောင်းမှာ အဲဒါကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်နှင့် ထိုလျှို့ဝှက်အတတ်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် သိပ်သည်းပြင်းထန်သော သက်ရောက်မှုတစ်ခု ရှိလာပြီး သူ၏ သွေးချီနှင့် အမြုတေချီ အမြောက်အများကို ကုန်ဆုံးစေမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ အဲဒါကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းဖို့အတွက် နှစ်ပေါင်းရာချီ အချိန်ယူရနိုင်လောက်၏။

သို့သော်လည်း သူက ဆူဇီမိုကို ဖိနှိမ်နိုင်မည်ဆိုလျှင် သူ၏ သွေးချီကို စတေးရမည်ဆိုလျှင်တောင် သူက​ တွေ့ဝေတုံ့ဆိုင်းနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

“မိစ္ဆာရွေ့လျားခြင်းအတတ်”

လျှိုထုံက သူ၏ အမြုတေစိတ်ဝိညာဉ်ကို လှည့်ပတ်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်ဟန်ချိပ်စည်းများကို ဆင့်ခေါ်ကာ သူ၏ အော်ရာကို ပြောင်းလဲသွားစေ၏။

နက်မှောင်နေသော မိစ္ဆာချီစီးကြောင်းတစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ အလျင်အမြန် ကြီးထွားလာခဲ့၏။ သူတို့သည် သူ၏ သွေးချီ အမြုတေ ပမာဏများစွာကို ဝါးမျိုလိုက်သည့်အလားပင်။

မိစ္ဆာချီနှစ်ခုက သူ၏ ခြေထောက်ပတ်လည်ကို ရစ်ပတ်လာခဲ့၏။

လျှိုထုံ၏ ခြေနှစ်ဖက်သည် အလွန်တရာ ပြင်းထန်ကြမ်းကြုတ်သော စွမ်းအားတစ်ခုကို လက်ခံရရှိလိုက်ပြီး သူ၏ ခြေလက်များကို ပို၍ပင် ပေါ့ပါးလာစေ၏။ သူ၏ အလျင်အဟုန်က ဆပွားများစွာတိုးလာပြီး ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး ပြေးတက်ကာ လေထဲတွင် နောက်ချန်ပုံရိပ်များစွာကို အတန်းလိုက် ကျန်ရစ်ခဲ့စေ၏။

လျှိုထုံနှင့် ဆူဇီမိုကြား အကွာအဝေးက အလျင်အမြန် နီးကပ်လာခဲ့၏။

သိပ်မကြာခင် သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ပေနှစ်ရာ၊ သုံးရာသာ ကွာဝေးတော့လေသည်။

လျှိုထုံက စိတ်အားမာန်တက်ကြွသွားပြီး​ ကျေနပ်သဘောကျသွား၏။ သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲကနေ ပကတိ မဟူရာအဆင့်လှံကို ဆွဲထုတ်ပြီး ဆူဇီမိုသည် သူတိုက်ခိုက်နိုင်သည့် အတိုင်းအတာအတွင်း ဝင်ရောက်လာပါက တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်၏။

“အို..”

သူ့နောက်ဘက်မှ စွမ်းအင်အတက်အကျကို အာရုံခံမိသွားပြီး ဆူဇီမိုက လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

“ဟားဟား”

ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော အမူအရာတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ထားသည့် လျှိုထုံကို ကြည့်ပြီး ဆူဇီမိုက ရယ်မော၍ ခေါင်းခါလိုက်၏။

လျှိုထုံနှင့် ယှဉ်လျှင် ဆူဇီမိုက ထိုအခိုက်အတန့်မှာ ပို၍ သက်သောင့်သက်သာ ရှိလေသည်။ သူ၏ မျက်နှာက အနီရောင်သန်း၍ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကနေ မည်သည့်ချွေးမှ ထွက်မနေပေ။ သူ၏ ဝင်သက် ထွက်သက်က ခပ်မှန်မှန်သာ ရှိပြီး သူက အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်နေသည့်အလားပင်။

“ခေါင်းဆောင်တပ်မှူးလျှို.. ဒီလောက်ထိ လိုက်ပို့ပေးတာ ခင်ဗျားကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်.. ကျေးဇူးပြုပြီး စောင့်နေခဲ့ပါဦး”

ဆူဇီမိုက ထိုသို့ပြောပြီး သူ၏ အမြုတေစိတ်ဝိညာဉ်နှင့် ပင်ကိုနတ်ဘုရားစွမ်းအားကို လှည့်ပတ်လိုက်၏။

သူ၏ နောက်ကျောကနေ ဧရာမ တောင်ပံနှစ်ဖက်က ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာ၏။ သူတို့က ရွှေရောင်ဖြစ်ပြီး ငှက်မွေးတစ်တောင်ချင်းစီက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဂမ္ဘီရအလင်းတစ်ခုဖြင့် တောက်ပနေ၏။

အဲဒါသည် ဧရာမ ရွှေငှက်ထံက​နေ အမွေဆက်ခံရရှိထားသော ပင်ကိုနတ်ဘုရားစွမ်းအား အဆုံးစွန် အလျင်အဟုန်ဖြစ်၏။

အစကတော့ ဆူဇီမိုသည် အဲဒါကို အသုံးမပြုခဲ့သည့် အကြောင်းရင်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ သူက လျှိုထုံကို အဝေးသို့ ခေါ်ထုတ်သွားချင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် လျှိုထုံက သူ့နောက်သို့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ လိုက်လာနိုင်မလဲ သိချင်သောကြောင့်ဖြစ်၏။

ယခု လျှိုထုံသည် သူ၏ လျှို့ဝှက်အတတ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီဖြစ်ပြီး ဆူဇီမိုကလည်း တွေဝေတုံ့ဆိုင်းမနေတော့ပေ။

ဧရာမ ရွှေငှက်၏ အလျင်အဟုန်သည် အထက်ဘုံ၏ ကမ္ဘာသုံးထောင်ကြားမှာပင် ထိပ်တန်းအဆင့်မှာ ရှိပြီး သူ့ကို ယှဉ်နိုင်သည့် သက်ရှိများက မရှိသလောက်နီးပါးပင်။

ရွှစ်..

ဆူဇီမိုက ရွှေရောင်တောင်ပံများကို တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင်ပြောင်းလဲကာ ရိပ်ခနဲ ပြေးထွက်သွား၏။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ယောက်ကြား အကွာအဝေးက နောက်တစ်ဖန်တိုးလာခဲ့၏။

“ဘာလဲကွာ”

လျှိုထုံ၏ မျက်လုံးက ပြူးကျယ်သွားပြီး သွေးတစ်လုတ်ကို ထွေးထုတ်မိမတတ် ဖြစ်သွားရလေသည်။

အဲဒါက သူ့အပေါ် ကြီးမားသည့် ရိုက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့၏။

သူသည် တစ်ညလုံး ပြေးလွှားနေခဲ့ရပြီး သူ၏ သွေးချီကို ကုန်ဆုံးစေမည့် မိစ္ဆာဂိုဏ်းများ၏ လျှို့ဝှက်အတတ်တစ်ခုကိုပင် ထုတ်ဖော်လိုက်လေသည်။ သူက ဆူဇီမိုကို လိုက်မီတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် ထိုသူက နတ်ဘုရားစွမ်းအားတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြီး သူ့ထက်ပင် ပို၍ မြန်ဆန်သွား၏။

သူတို့နှစ်ယောက်ကြား အကွာအဝေးက တိုတောင်းမလာရုံသာမက ပို၍ပင် လျင်မြန်စွာ ကွာဟသွားလေသည်။

ဆူဇီမိုတွင် ဧရာမ ရွှေငှက်၏ တောင်ပံများရှိပြီး သူက လေထဲမှာ ပျံသန်းနိုင်လေသည်။

သူသည် ကျောက်တုံးများနှင့် ချုံတောများကဲ့သို့ အတားအဆီးများကို လျစ်လျူရှုနိုင်ပြီး ပို၍မြန်ဆန်စွာ သွားလာနိုင်လေသည်။

သို့သော်လည်း လျှိုထုံက မြေပြင်ပေါ်ကနေ တစ်ချိန်လုံး ပြေးလွှားနေရ၏။

နာရီဝက် မကြာခင်မှာပင် ဆူဇီမိုသည် လျှိုထုံ၏ မြင်ကွင်းထဲကနေ​ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

လျှိုထုံသည် ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ဘဲ ဒေါသချောင်းချောင်းထွက်နေသော အမူအရာနှင့်အတူ သူ၏ ခြေလှမ်းကို ရပ်တန့်လိုက်ရ၏။ သူက သည်းထန်စွာ မောဟိုက်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက မီးဝင်းဝင်းတောက်ကာ သူ၏ ဦးခေါင်းက အမျက်ဒေါသဖြင့် ပေါက်ကွဲတော့မည့်ဆဲဆဲဖြစ်၏။

သူက တစ်ညလုံး ပြေးလိုက်လာခဲ့သော်လည်း ဆူဇီမို၏ အဝတ်စကိုပင် မထိတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။

လျှိုထုံသည် သူ၏ သွားများကို ကြိတ်ချေပြီး လက်သီးနှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထား၏။ သူက နေရာမှာပင် အတန်ကြာ မတ်တတ်ရပ်နေပြီးနောက် သူ၏ ရင်ထဲရှိ အမျက်ဒေါသကို ဖိနှိမ်ကာ နဂါးအသူရာချောက်နက်မြို့သို့ ပြန်လှည့်လိုက်ရလေသည်။

သူသည် တစ်ညလုံးကြာအောင် သူ၏ အစွမ်းကုန်ရှိသမျှနှင့် ပြေးလွှားနေခဲ့ရ၏။

သို့သော်လည်း သူသည် နဂါးအသူရာချောက်နက်မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်ဖို့အတွက် နှစ်ရက်ကျော် အချိန်ပြန်ယူရလေသည်။

“အား.. အဲဒါက ခေါင်းဆောင်တပ်မှူးလျှိုမလား”

မြို့ဂိတ်တံခါးမှ တပ်သားတစ်ယောက်က အဝေးကနေ ခရီးပန်းလာပုံရသော ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို တွေ့မြင်သွား၏။ ထိုသူက ဖုန်များဖြင့် ပေကျံ၍ အနည်းငယ် ဆိုးဆိုးဝါးဝါးပုံပေါက်နေ၏။

သူ၏ ခါးပေါ်မှ တံဆိပ်ပြားကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် မြို့စောင့်တပ်သားများက သူ့ကို မှတ်မိသိရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

“ခေါင်းဆောင်တပ်မှူးလျှိုက ဆူဇီမိုနောက်ကို ပြေးလိုက်သွားတာမလား.. သူက ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာတာလဲ”

အခြားသော တစ်စုံတစ်ယောက်က တွေဝေရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

နောက်ထပ် အစောင့်တစ်ယောက်က ပြောလိုက်လေသည်။

“အဲဒါ မေးနေစရာလိုသေးလို့လား.. ဆူဇီမိုက သေသွားပြီပေါ့.. ခေါင်းဆောင်တပ်မှူးလျှိုက သူ့ရဲ့ အလောင်းကို တကူးတက ပြန်သယ်လာဖို့ မင်းက မျှော်လင့်နေတာလား”

သိပ်မကြာခင် လျှိုထုံသည် မြို့ဂိတ်တံခါးရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာ၏။

“ခေါင်းဆောင်တပ်မှူးလျှို.. ပြန်လာပြီပေါ့”

အစောင့်တပ်သားတစ်ယောက်က ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

နောက်ထပ် အစောင့်တပ်သားတစ်ယောက်ကလည်း ပြုံး၍ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်၏။

“ဂုဏ်ယူပါတယ် ခေါင်းဆောင်တပ်မှူးလျှို.. ခင်ဗျားက သူပုန်ကောင် ဆူဇီမိုကို သတ်ဖြတ်ပြီး အောင်ပွဲနဲ့အတူ ပြန်လာပြီပေါ့”

လျှိုထုံက သူ၏ ခြေလှမ်းကို ရပ်တန့်လိုက်၏။

သူသည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်က မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်မြင်ယောင်လာပြီး သူ့အမူအရာက ချက်ချင်းပင် ညိုမည်းသွား၏။ ဒေါသလှိုင်းတစ်ခုက သူ၏ ရင်ထဲသို့ တလိပ်လိပ်ထိုးတက်လာပြီး သူက ထိုမြို့စောင့်တပ်သား၏ မျက်နှာကို ပစ်ရိုက်ချလိုက်၏။

ဖြောင်း..

အရိုးကျိုးသံက ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

မြို့စောင့်တပ်သားက အဆင့် ၆ မဟူရာအင်မော်တယ်တစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ပါးသည် လျှိုထုံ၏ ရိုက်ချက်ဖြင့် ကျိုးကျေသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်မှာ ဆယ့်လေးငါးပတ်လိမ့်ဆင်းသွားပြီးမှ နေရာမှာပင် သတိလစ်သွား၏။

“ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ ခေါင်းဆောင်တပ်မှူးလျှို”

မြို့ဂိတ်တံခါးမှ အခြားသော အစောင့်တပ်သားများက ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်မှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဒူးထောက်ချကာ သူတို့၏ ခေါင်းများကို မော့ကြည့်ရဲခြင်း မရှိတော့ပေ။

လျှိုထုံက အံကို တင်းတင်းကြိတ်ပြီး မေးလိုက်၏။

“အရင်တုန်းက ဆူဇီမိုနားမှာ ရှိနေခဲ့တဲ့လူတွေ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ”

“ခေါင်းဆောင်တပ်မှူးလျှို… အဲဒီလူတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်တည်းကတင် မြို့ထဲက ထွက်ခွာသွားကြပြီ.. သူတို့ ဘယ်ကိုရောက်သွားလဲတော့ ကျုပ်တို့လည်း မသိဘူး”

မြို့စောင့်တပ်သားတစ်ယောက်က စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

လျှိုထုံ၏ ရင်ထဲရှိ အမျက်ဒေါသက ပို၍ သိပ်သည်းစုဖွဲ့လာသော်လည်း သူက အဲဒါကို ဖွင့်ထုတ်စရာ နေရာမရှိပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာ ဆူဇီမိုသည် သူ့ကို တမင်သက်သက် မျှားခေါ်ထုတ်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူက နားလည်သဘောပေါက်သွား၏။

ထိုလူက သူ့ကို အရုပ်တစ်ရုပ်လို ကစားသွားခဲ့သည်မှာ သိသာလေသည်။

“သွားကြစမ်း”

လျှိုထုံက သူ၏ ခြေထောက်ကို မြှောက်၍ မြို့စောင့်တပ်သားများကို ကန်ထုတ်ပြီးမှ ဒေါနှင့်မောနှင့် သူ၏ စံအိမ်ရှိရာသို့ ပြန်လာခဲ့၏။

ဤတစ်ခေါက်မှာ သူသည် လက်ဗလာနှင့် ပြန်လာခဲ့ရရုံသာမက သူ၏ သွေးချီအမြုတေ အမြောက်အများကိုပါ ဆုံးရှုံးခဲ့ရလေသည်။

သူသည် အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပြန်လည်အားဖြည့်ပြီးမှသာ သူ၏ နဂိုခွန်အားကို ပြန်လည်ရရှိနိုင်တော့မည်ဖြစ်၏။