စူးထဲမှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပုဂ္ဂိုလ်

အပြင်ပိုင်းပင်လယ်ဧရိယာထဲတွင် စူးဟုခေါ်သော ငါးတစ်ကောင်ရှိသည်။

၎င်းက ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ အမြဲတမ်းလုနီးပါး နေထိုင်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲသည်။

၎င်းထွက်ပေါ်လာသည့်အခါတိုင်း ၎င်း၏ အပေါ်မေးရိုးက အနီရောင်ကောင်းကင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်း၏ အောက်မေးရိုးက အသင်္ချေပင်လယ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။ ၎င်းက ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် နေနှင့်လများထံမှ အလင်းရောင်နှင့် သက်ရှိအားလုံးကို ဝါးမျိုပစ်လိမ့်မည်။ အချိန်နှင့်လေဟာနယ်သည်ပင် ၎င်း၏ မေးရိုးထဲမှာ စားသုံးခံရလိမ့်မည်။

သက်ရှိအနည်းစုသာ စူး၏ တည်ရှိမှုကို သိကြသည်။ သူတို့နားလည်ထားကြသည်မှာ စူးထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်က ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ဥပမာ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေဖြစ်သည်။

အနီရောင်ကောင်းကင်က ပြိုကျလာသည့်အခါ အရာအားလုံးက ပိတ်လှောင်ခံလိုက်ရသည်။ ပင်လယ်သည်ပင် အထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသည်။ ဤသည်မှာ ပင်လယ်ဧရိယာတစ်ခုက ပျောက်ဆုံးသွားသည့်အလားပင်။

ဝဲကတော့တစ်ခုသည် ပင်လယ်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းက တုန်လှုပ်သွားသည့်အခါ ကျယ်လောင်သော မြည်သံက ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ထိုအသံက အပြင်ပိုင်းပင်လယ်ထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော တုန်လှုပ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ဤသည်မှာ အသံက လအနည်းငယ်ကြာအောင် မလွင့်ပြယ်သွားမည့် မုန်တိုင်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည့်အလားပင်။

ရွှီချင်းနှင့် အားညိုသည် မည်သည့်သဲလွန်စမှ မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် မုန်တိုင်းက ပင်လယ်ရေကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။ ယင်းက ကောင်းကင်ပေါ်တွင် လျှပ်စီးသွားများကို ထွက်ပေါ်လာစေသည်။ ယင်းတို့က အရပ်မျက်နှာအဘက်ဘက်သို့ စီးဆင်းသွားကြပြီး အဝေးသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

အပြင်ပိုင်းပင်လယ်ထဲတွင် မိုးစတင်ရွာသွန်းလာသည်။ မိုးရေစက်များက ပင်လယ်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားသည့်အခါ လှိုင်းအတွန့်များ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

မိုးရေထဲတွင် ယုလျှိုချန်း၏ ပုံရိပ်က လေထဲမှာ မိန်းမောတွေဝေစွာ ရပ်နေသည်။

အစောနက အရေးကြီးအခိုက်အတန့်မှာ သူက နတ်ဘုရားယဇ်ပလ္လင်စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်၍ စူး၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ရှောင်တိမ်းခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူက ရွှီချင်းနှင့် အားညိုကို မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပေ။

အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် စူးက ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ချည်းသာ ဝါးမျိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယင်းအစား ၎င်း၏ အစာကွင်းဆက်ထဲမှာ ကံကြမ္မာ၊ အချိန်နှင့်လေဟာနယ်အပြင် တခြားအရာများလည်း ပါဝင်သည်။

သို့ဖြစ်၍ သူက သူ၏ မျက်စိရှေ့မှာ ရွှီချင်းနှင့် အားညိုက စူး၏ ဝါးမျိုခံလိုက်ရသည်ကို အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်နေခဲ့ရသည်။

“ စူးတောင် ထွက်ပေါ်လာတယ်ဆိုတော့ ဒီဟာက ဘယ်လိုလုပ် တိုက်ဆိုင်မှုဖြစ်တော့မှာလဲ ”

ယုလျှိုချန်းက နှုတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူက ကျိန်ဆဲချင်သည်။ သို့သော်လည်း နောက်အခိုက်အတန့်မှာ သူက ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သွေးနီရောင်အလင်းသည် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ထွန်းလင်းတောက်ပလာသည်။

“ မဟုတ်သေးဘူး… ”

“ အပြင်ပိုင်းပင်လယ်ဆီ ရောက်လာပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း ငါ့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေက နည်းနည်း ပုံမှန်မဟုတ်တော့ဘူး ”

ပုံပြင်များထဲမှာ စိတ်ခံစားချက်များ လိုအပ်ကြောင်း ယုလျှိုချန်းသိသည်။ သို့မှသာလျှင် ပုံပြင်သည် ဖန်တီးသူနှင့် တခြားလူများကို အနှစ်သာရ ပေးစွမ်းနိုင်လိမ့်မည်။

သို့ဖြစ်၍ သူက တခြားနတ်ဘုရားများကဲ့သို့ စိတ်ခံစားချက်ကင်းမဲ့သူ မဟုတ်ပေ။ ယင်းက သူ၏ နတ်ဘုရားအခွင့်အာဏာလည်း ဟုတ်၏။

သို့သော်လည်း မည်သို့ဖြစ်ပါစေ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ အနှစ်သာရသည် စိတ်ခံစားချက်ကင်းမဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယင်းက မည်သူမှ မပြောင်းလဲနိုင်သောအရာ ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်၍ သူ့မှာ စိတ်ခံစားချက်များရှိဟန် ထင်ရသော်လည်း ယင်းက ရည်ရွယ်ချက်ရှိစွာ သူလုပ်ဆောင်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤခရီးစဉ်က အလွန်ခြားနားသည်။

“ ငါက သက်ရောက်ခံလိုက်ရတာလား ”

“ တည်ရှိမှုတစ်ခုက ငါ့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို လှုံ့ဆော်လိုက်တယ် ”

ယုလျှိုချန်းက နှလုံးတုန်သွားပြီး ပင်လယ်သို့ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက ရုတ်တရက် ပြောသည်။

“ တစ်နေ့မှာ ရွှီချင်းနဲ့ အားညိုက ယုလျှိုချန်းလို့ခေါ်တဲ့ နတ်ဘုရားရဲ့ ဆန္ဒကြောင့် ပင်လယ်ပြင်ထဲ ရွက်လွှင့်ထွက်ခဲ့ကြတယ်… ”

“ ယုလျှိုချန်းအတွက်တော့ အပြင်ပိုင်းပင်လယ်က မရင်းနှီးတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး… ဒါပေမဲ့ ရွှီချင်းနဲ့ ချန်းအားညိုအတွက်တော့ ပင်လယ်ထဲမှာ မရင်းနှီးတဲ့အရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ် ”

“ ဒါကြောင့် အမည်မသိ ပြင်ပင်စွမ်းအင်တချို့ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုအောက်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်က အရင်ဆုံး ကံကြမ္မာဆိုးရုပ်တုနဲ့ တွေ့ကြုံခဲ့ကြတယ်… အဲ့ဒီနောက် သူတို့က နေလုံးရဲ့ နတ်ဘုရားအိမ်မက်အပြင် ရွေ့လျားနေတဲ့ ပင်လယ်မိစ္ဆာကိုလည်း တွေ့ကြုံခဲ့ကြတယ်… ”

“ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့က စူးနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့တယ် ”

“ ဒါပေမဲ့ စူးက ဗိုက်မဆာသေးဘူး… သူက ကောင်းကင်ကို ဝါးမျိုလိုက်ရုံသက်သက်ပဲ… ဒါကြောင့် ဆယ်နာရီကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ… ”

ယုလျှိုချန်းက စကားပြောလိုက်သည်နှင့်ချက်ချင်း ပုံပြင်နတ်ဘုရားအခွင့်အာဏာ၏ အစွမ်းက ကောင်းကင်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားပြီး ပင်လယ်ကို တံဆိပ်ခတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ယင်းက သူ၏ အစစ်အမှန်နာမည်အောက်မှာ စစ်မှန်သော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သို့သော်လည်း နောက်အခိုက်အတန့်မှာ လောက၏ အရောင်က ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝုန်းခနဲ မြည်သံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ဇာတ်လမ်းသည် ပြိုကွဲသွားတော့မည့် လက္ခဏာများ ပြလာသည်။

ဤသည်မှာ ပုံပြင်က အမှန်တကယ် ဖြစ်မလာနိုင်သော လက္ခဏာဖြစ်သည်။

ယင်းကို ယုလျှိုချန်းမြင်သောအခါ သူက ချက်ချင်း စကားလုံးကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

“ တစ်ရက်ကြာပြီးနောက်… ”

စစ်မှန်သော ဇာတ်လမ်းသည် ဝုန်းခနဲ မြည်သွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် တံဆိပ်ခတ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုတံဆိပ်ထွက်ပေါ်လာသည့်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယင်းက အက်ကွဲသွားပြီး ပြိုကွဲသွားတော့မည့် လက္ခဏာကို ဖော်ပြလာသည်။

“ ခုနစ်ရက်ကြာပြီးနောက်… ”

ယုလျှိုချန်းက ထပ်မံ ပြောင်းပြောလိုက်သည်။

အက်ကွဲကြောင်းက အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားသော်လည်း ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေဆဲပင်။

“ တစ်လကြာပြီးနောက်… ”

ယုလျှိုချန်းက ဆက်ပြီး ပြောင်းပြောလိုက်သည့်အခါ သူ၏ နတ်ဘုရားအခွင့်အာဏာက တုန်ယင်သွားသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် တံဆိပ်က တုန်ယင်သွားသော်လည်း မအက်ကွဲသွားပေ။

ယင်းကို မြင်သောအခါ ယုလျှိုချန်းက ဆက်ပြောသည်။

“ တစ်လကြာပြီးနောက် အပြင်ပိုင်းပင်လယ်ရဲ့ အရှေ့အရပ်က ကီလိုမီတာသန်းလေးဆယ်အဝေးမှာ ပန်းထွက်လာတဲ့ ရေနဲ့အတူ သူတို့နှစ်ယောက်က ပြန်ထွက်လာကြတယ် ”

သူ၏ စကားဆုံးသွားသည့်အခိုက် မိုးခြိမ်းသံက ဝုန်းခနဲ မြည်သွားပြီး ပင်လယ်ရေက တအိအိလှုပ်ခတ်သွားသည်။ တံဆိပ်သည် ပိုပြီးထွန်းလင်းတောက်ပလာသည်။ ဤသည်မှာ ဇာတ်လမ်းက အမှန်တကယ် ဖြစ်လာတော့မည့်အလားပင်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ယုလျှိုချန်းက စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မိုးရေက ပိုပြီးသိပ်သည်းလာသည်။

…..

“ ဒီနေရာက ဘယ်လိုငရဲလဲ… မိုးရေထဲမှာတောင် ယိုယွင်းတိုက်စားတဲ့ ဂုဏ်သတ္တိရှိတယ် ”

စူး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ လောကထဲတွင် ရွှီချင်းနှင့် အားညိုသည် အရုပ်ဆိုးသော အမူအရာဖြင့် လေထဲမှာ ပျံသန်းနေကြသည်။

ဤနေရာမှာလည်း မိုးရွာနေသည်။

သို့သော်လည်း မိုးရေစက်ထဲတွင် ယိုယွင်းတိုက်စားသော ဂုဏ်သတ္တိရှိသည်။

သူတို့က ဤနေရာတွင် ပိတ်မိနေသည်မှာ ဆယ်ရက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်ရက်ခန့်က ကောင်းကင်က ပြိုကျလာပြီး ပင်လယ်က ဝါးမျိုခံလိုက်ရစဉ် သူတို့က စိတ်အာရုံကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ အရှေ့မှ လောကက ရှင်းလင်းသွားသည့်အခါ သူတို့က ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ဤနေရာမှ ကောင်းကင်ပေါ်မှာ ကြယ်များရှိဟန် ရ၏။ ကြယ်များသည် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လင်းလက်နေကြသည်။ သို့သော်လည်း အနီးကပ်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ယင်းတို့က ကြယ်များမဟုတ်ကြပေ။ ယင်းအစား ထွန်းလင်းတောက်ပနေသော ပန်းပွင့်များ ဖြစ်ကြသည်။

မြေပြင်သည်တော့ မရေမတွက်နိုင်သော အပျက်အစီးများ တည်ရှိနေသည့် ရွှံ့ဗွက်အိုင်ဖြစ်သည်။

ဤဆယ်ရက်အတွင်းမှာ ရွှီချင်းနှင့် အားညိုသည် အံ့ဖွယ်ကောင်းသော ခန့်မှန်းမှုတစ်ခုကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ယင်းမှာ သူတို့က သူတို့ကို ဝါးမျိုလိုက်သော ဧရာမတည်ရှိမှု၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ လောကထဲမှာ တည်ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့က ထိုတည်ရှိမှု၏ ခန္ဓာကိုယ်အရွယ်အစားကိုလည်း အာရုံခံခဲ့ကြသည်။

သူတို့က ဆယ်ရက်ကြာအောင် မရပ်မနား ပျံသန်းခဲ့ကြသည့်တိုင် အဆုံးသတ်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

အမှန်မှာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်အပေါ် သူတို့၏ စူးစမ်းလေ့လာမှုအရ ဤဆယ်ရက်အတွင်း သူတို့ပျံသန်းခဲ့ကြသည်မှာ ဤသားရဲ၏ အပုံတစ်ထောင်ပုံ ဆယ်ပုံပင် မရှိသေးပေ။

ထိုသုံးသပ်မှုက သူတို့ကို နှလုံးတုန်သွားစေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့က လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မည်သည့်အန္တရာယ်မှ မတွေ့ကြုံခဲ့ကြချေ။

အဆက်မပြတ် မိုးရွာသွန်းနေသည်မှလွဲလျှင် ဤနေရာမှာ မည်သည့်သက်ရှိမှ မရှိပေ။ သို့သော်လည်း သူတို့၏ အရှေ့မှ အကန့်အသတ်မဲ့သော ကျယ်ပြောမှုနှင့် ဝေဝါးနေသော ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က သူတို့ကို အနည်းငယ် စိတ်ပျက်စေသည်။

အထူးသဖြင့် သူတို့က အပျက်အစီးများထဲ၌ ရုပ်တုများကို ရံဖန်ရံခါ မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ တချို့သည် အပိုင်းပိုင်း ပျက်စီးနေပြီး တချို့သည် အကောင်းတိုင်း ရှိနေဆဲပင်။ ထိုရုပ်တုများမှာ မတူညီသော အသွင်သဏ္ဍာန်များနှင့် အရွယ်အစားများ ရှိကြသည်။ တိတ်ဆိတ်နေသော ဤလောကထဲ၌ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လင်းလက်နေသော ကြယ်အလင်းရောင်အောက်မှာ ၎င်းတို့က မိစ္ဆာများ၊ မွန်းစတားများနှင့် ဆင်တူကြသည်။

၎င်းတို့ထံမှာ အသက်ဓာတ်မရှိသော်လည်း ၎င်းတို့မှ ထုတ်လွှတ်နေသော အရှိန်အဝါက ရွှီချင်းနှင့် အားညိုကို နှလုံးတုန်စေခဲ့သည်။

“ ချင်းလေး… ငါတို့တွေ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေလို့မဖြစ်ဘူး… ”

ဤအခိုက်အတန့်မှာ အားညိုက မြန်ဆန်စွာ ပျံသန်းနေရင်း ပြောသည်။

ရွှီချင်းသည် စကားမပြောပေ။ သူက အဝေးသို့သာ ကြည့်နေသည်။ စိုက်ကြည့်ခံနေရသော ခံစားမှုသည် ဤနေရာမှာ ပိုပြီးအားကောင်းလာသည်။ သူက ကြိုအာရုံရနေသည်။

သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော ထိုတည်ရှိမှုက အရှေ့နားမှာ ရှိသည်ဟု သူခံစားမိသည်။

‘ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေက ဒီကိုရောက်လာအောင် တမင်စီစဉ်ထားတာလား ’

ရွှီချင်းက တွေးတောစဉ်းစားလိုက်သည်။

ရွှီချင်းက သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားကြောင်း မြင်သောအခါ အားညိုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ ကြည့်ရတာ ငါ့ရဲ့ ဝှက်ဖဲကတ်ကို မဖြစ်မနေ ထုတ်သုံးရတော့မယ် ထင်တယ် ”

“ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်… ဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး ပျံသန်းနေမယ်ဆိုရင် ငါတို့အတွက် ထွက်လမ်းမရှိနိုင်ဘူး ”

ရွှီချင်းက အားညိုကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက မည်သည့်အရာကို လုပ်ဆောင်ချင်ကြောင်း သူသိသည်။

အားညိုသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ဟင်းလင်းပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

“ ဒီနေရာမှာ အသက်ရှူသံတောင် မကြားရဘူးပဲ… ကြည့်ရတာ ငါတို့တွေ ဒီနေရာမှာ ဘေးကင်းလုံခြုံသွားပြီ ထင်တယ် ”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အားညိုသည် ချက်ချင်း သတိကြီးစွာထားလိုက်ပြီး ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော မတော်တဆမှုများကို အာရုံစိုက်ထားလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း တစ်ခဏကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးသည့်တိုင် မည်သည့်မတော်တဆမှုမှ ဖြစ်ပေါ်မလာချေ။ အားညိုက ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပြီး မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ်ခတ်လိုက်သည်။ ဘေးမှ ရွှီချင်းက ရုတ်တရက် ပြောသည်။

“ စီနီယာအကိုကြီး… အရှေ့မှာ တည်ရှိမှုတစ်ခုက ငါတို့ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်လို့ ငါခံစားမိတယ် ”

ယင်းကို အားညိုကြားသောအခါ သူက အရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက ရွှီချင်းနှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆုံးဖြတ်ချက်ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်က သူတို့၏ မျက်လုံးထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့က ထွက်လမ်းကို မရှာဖွေနိုင်မှတော့ သူတို့၏ အရှေ့မှာ အမှန်တကယ် တစ်စုံတစ်ယောက်ရှိနေသလော စူးစမ်းရှာဖွေသင့်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က ချက်ချင်း အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်ကြသည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဝေဝါးသော ကြယ်အလင်းရောင်အောက်မှာ မီးဘောလုံးတစ်လုံးက ထင်ရှားစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုမီးဘောလုံးက သူတို့နှစ်ယောက်၏ မျက်စိထဲမှာ ပုံရိပ်ပြန်နေသည်။

ရွှီချင်းက ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ သတိထားမှုက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သို့သော်လည်း သူစစ်ဆေးကြည့်လိုက်သော မြင်ကွင်းက သူနှင့် ခေါင်းဆောင်ကို နှလုံးတုန်သွားစေသည်။

ထိုမီးအလင်းရောင်က မီးပုံထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

မီးပုံ၏ ဘေးတွင် လူသားတစ်ယောက်နှင့်ဆင်တူသော အဖိုးအိုတစ်ယောက်က ထိုင်နေသည်။ သူ့မှာ ရိုးရှင်းသော အဖိုးအိုတစ်ယောက်၏ အသွင်အပြင်သာ ရှိသည်။ သူ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်က ကောက်ရိုးဖိနပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တခြားခြေထောက်က ခြေဗလာဖြစ်နေသည်။ သူက လက်ထဲမှာ အမည်မသိအသားများကို တံစို့ထိုးထားသော သံချောင်းတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားရင်း မီးပုံပေါ်မှာ အသားကင်နေသည်။

ရွှီချင်းနှင့် အားညိုကို သတိထားမိသောအခါ အဖိုးအိုက အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ရွှီချင်းကို မြင်လိုက်သည့်အခိုက် မျက်လုံးဝင်းလက်သွားသည်။

“ ငါအာရုံခံမိတာ မမှားဘူး… မင်းက နတ်ဘုရားနဲ့ တူပေမဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါး မဟုတ်ဘူး… ကျင့်ကြံသူနဲ့ တူပေမဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူး… ပြီးတော့ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ကမ္မကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသေးတယ်… ကြည့်ရတာ အတိတ်မှာ မင်းက လူသားတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ပုံပဲ… အခု ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်က လူသားခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်တော့ဘူးဆိုပေမဲ့ လူသားလို့တော့ သတ်မှတ်နိုင်သေးတယ် ”

ထို့နောက် သူက အားညိုကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ မင်းကတော့… ဘယ်သူလဲဟ… ဆံရှည်သရဲလား ”