မင်းရဲ့ လောက

ကောင်းကင်က မည်းမှောင်နေပြီး ကုန်းမြေက ရွှံ့ဗွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ရွှံ့ဗွက်ထဲမှ အပျက်အစီးများသည် အလွန်သိပ်သည်းသော အမှောင်ထုနှင့် ဖိနှိပ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

စူး၏ မည်းမှောင်နေသော ဤလောကထဲတွင် မီးပုံတစ်ခုက အမှန်တကယ် ရှိနေသည်။ မီးပုံ၏ ဘေးမှာ အဖိုးအိုတစ်ယောက်က ထိုင်နေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းက အလွန်ထူးခြားဆန်းကြယ်သည်။

တစ်ဖက်လူက လူသားလော၊ သားရဲလော သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားလော ရွှီချင်း မပြောနိုင်ပေ။ သို့သော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ သတိထားမှုနှင့် စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် အပြင်ပိုင်းပင်လယ်ထဲသို့ သူခြေချလိုက်ကတည်းက ဝေဝေဝါးဝါး ခံစားမိခဲ့သော အကြည့်သည် ဤနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အတိအကျဆိုရလျှင် ယင်းက သူ၏ အရှေ့မှ အဖိုးအိုထံမှ ဖြစ်သည်။

ထိုသို့နားလည်သွားခြင်းက သူ့ကို စိုးရိမ်ကြောင့်ကြစေသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ ရည်ရွယ်ချက်သည် မရှင်းလင်းပေ။

တစ်ဖက်လူက အပြင်ပိုင်းပင်လယ်ထဲသို့ သူခြေချလိုက်သည့်အချိန်မှစ၍ သူ့ကို တစ်ချိန်လုံး အာရုံစိုက်နေခဲ့ကြောင်း အကြမ်းဖျဉ်း သူခန့်မှန်းနိုင်သည်။ ထိုအဓိပ္ပာယ်သည် သူ့အရှေ့မှ အဖိုးအို၏ စွမ်းအားက နတ်ဘုရားယဇ်ပလ္လင်ထက် သာလွန်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။

‘ သူက ဒီမှာ ပိတ်မိနေတာလား ’

ထိုအတွေးထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်ချက်ချင်း ရွှီချင်းက ယင်းကို ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။ သူက နတ်ဘုရားများနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံဖူးလေရာ ကြောက်စရာကောင်းသော တချို့တည်ရှိမှုများက တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အတွေးများကို အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ဖတ်နိုင်ကြောင်း သိသည်။

ထို့ကြောင့် သူက အတွေးအားလုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး အဖိုးအိုကို ဦးညွတ်လိုက်သည်။

“ စီနီယာကို နှုတ်ဆက်ပါတယ် ”

ရွှီချင်း၏ ဘေးမှ အားညိုသည် မျက်နှာဖြူဖျော့သွားပြီး မျက်လုံးမှေးကျဉ်းလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲမှာ ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးများက ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

တစ်ဖက်လူက အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ထွင်းဖောက်မြင်သွားကြောင်း သူခံစားမိခဲ့သည်။ သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်အားလုံးက တစ်ဖက်လူ၏ အရှေ့မှာ ထွက်ပေါ်လာဟန် ရ၏။

အားညိုသည် သူ့အရှေ့မှ ဤအဖိုးအိုကို တစ်ခါမှ သူမမြင်ဖူးကြောင်း အတည်ပြုရန် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ သူ၏ အတိတ်ဘဝများမှ မှတ်ဉာဏ်များထဲမှာပင် ထိုအဖိုးအိုနှင့်ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်က မရှိပေ။

သို့သော်လည်း သူ၏ ထူးခြားမှုကြောင့် သူက တစ်ဖက်လူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို ရွှီချင်းထက် ပိုပြီးအသေးစိတ်ကျစွာ အကဲဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

‘ အဲ့ဒါက ဘယ်အဆင့်လဲ… နွေဦးအင်မော်တယ်လား… အစစ်အမှန်နတ်ဘုရားလား… နွေဦးအင်မော်တယ်ရဲ့ အထက်အဆင့်မှာလား… ဒါမှမဟုတ် အစစ်အမှန်နတ်ဘုရားရဲ့ အထက်အဆင့်လား ’

ထိုသို့တွေးမိသောအခါ ခေါင်းဆောင်၏ အသက်ရှူသံက မြန်ဆန်လာပြီး သူ၏ ဦးရေပြားက အနည်းငယ် ထုံကျင်သွားသည်။ သူက ဖော်လံဖားသော အမူအရာကို အမြန်ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး အသားကင်နေသော အဖိုးအိုကို ရိုသေလေးစားစွာ ဦးညွတ်လိုက်သည်။

“ ဂျူနီယာချန်းအားညိုက စီနီယာကို အရိုအသေပေးပါတယ်… ငါ့ကို နာမည်အသစ် ပေးအပ်တဲ့အတွက် စီနီယာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… အနာဂတ်ကျရင် ဒီကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်နိုင်အောင် အကောင်းဆုံး ငါကြိုးစားပါ့မယ်… အနာဂတ်မှာ ငါ့ကို ဆံရှည်သရဲလို့ ခေါ်မယ် ”

အားညို၏ စကားများက ရွှီချင်း၏ နားထဲမှာ မိုးခြိမ်းသံပမာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

သူ၏ စီနီယာအကိုကြီးအကြောင်းကို ကောင်းကောင်း သူနားလည်သည်။ သူက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း ရိုသေလေးစားလာခြင်းက အလွန်အမင်း ရှားပါးသည်။

တစ်ခုသိထားရမည်မှာ စီနီယာအကိုကြီးက ယုလျှိုချန်းကိုပင် အပေါ်ယံမျှသာ ရိုသေလေးစားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုတော့ တစ်ဖက်လူက သူ့အား နာမည်အသစ်ပေးသည့်အတွက် သူက ကျေးဇူးတင်နေသည်။

စီနီယာအကိုကြီးကို ထိုသို့ရိုသေလေးစားလာအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုအဖိုးအိုက မည်မျှကြောက်စရာကောင်းကြောင်း ရွှီချင်းနားလည်သွားသည်။ သို့ဖြစ်၍ သူက ပိုပြီးသတိထားလာသည်။

မီးပုံဘေးမှ အဖိုးအိုသည် မူမမှန်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်က ရွှီချင်းနှင့် အားညိုပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ကျရောက်လာသည်။

“ ဆံရှည်သရဲ… မင်းရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ကျိန်စာအရှိန်အဝါရှိတယ်… စိတ်ဝင်စားစရာပဲ… ကျိန်စာတိုက်ခဲ့တဲ့လူက မင်းကိုယ်တိုင်ပဲလို့ ဘာလို့ ငါခံစားမိနေတာလဲ… မင်းမှာ အတိတ်ဘဝအများကြီး ရှိတယ်… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုတော့ မင်းကို လူသားတစ်ယောက်လို့ ငါသတ်မှတ်လိုက်မယ် ”

အဖိုးအိုက ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့်ချက်ချင်း အားညိုက ကိုးရိုးကားရား ရယ်မောလိုက်သည်။

အဖိုးအိုသည် စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ လက်ထဲမှ အသားကင်ချောင်းကို အပေါ်အောက်လှန်လိုက်သည်။ အပုပ်နံ့လှိုင်းများက ပျံ့လွင့်လာလေရာ ယင်းက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ပျို့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သို့သော်လည်း အဖိုးအိုက ယင်းကို အနံ့ရှူသွင်းလိုက်သည့်အခါ တံတွေးမျိုချလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ ထိုအသားက အလွန်အရသာရှိသည့်အလားပင်။

“ မင်းတို့တွေ စားကြဦးမလား ”

အဖိုးအိုက မေးသည်။

ရွှီချင်းက တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

အားညိုက အမြန်ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အအေးဓာတ်ကို သူဝါးမျိုပြီးကတည်းက ဆံခြည်မျှင်များက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ထွက်ပေါ်လာကြပြီး ဤအတောအတွင်းမှာ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်က အနည်းငယ် နာကျင်နေသည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူက ထိုအသားကို မစားဝံ့ချေ။

ဤလောကတွင် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်က အစာမချေနိုင်သောအရာ မရှိသေးဘူးဟု သူယုံကြည်ထားသော်လည်း အဖိုးအိုထံမှ အကြည့်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ယင်းကို မစားခြင်းက ပိုပြီးကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူခံစားမိသည်။

“ ငါတို့မစားတော့ပါဘူး… ဟို… ငါတို့က ဒီကိုမလာခင် ဗိုက်ပြည့်အောင် စားထားခဲ့လို့ပါ ”

ယင်းကို အဖိုးအိုကြားသောအခါ သူ၏ အမူအရာက မည်းမှောင်သွားသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို ဖိနှိပ်သော ခံစားမှုက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှာ အားကောင်းလာသည်။ ကောင်းကင်သည် ဝုန်းခနဲ လှုပ်ခါသွားသည်။ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်က အက်ကွဲသွားတော့မည့်အလားပင်။ မြေပြင်က ပရမ်းပတာ တုန်ခါသွားပြီး မြူခိုးက မြှောက်တတ်လာသည်။ ရွှံ့ဗွက်အိုင်က ခမ်းခြောက်သွားတော့မည့်ဟန် ရသည်။

ထိုမြင်ကွင်းက ရွှီချင်းနှင့် အားညိုကို နှလုံးခုန်မြန်သွားစေသည်။

အားညို၏ အမူအရာသည် ချက်ချင်း တည်ကြည်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက အလွန်လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ရွှီချင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ ဂျူနီယာညီလေး… စီနီယာနဲ့အတူတူ မြန်မြန် သွားစားပါ… ကြီးသူကို ရိုသေ ငယ်သူကို သနားဆိုတာ ငါတို့လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ လိုက်နာစောင့်ထိန်းရမယ့် ကိုယ်ကျင့်တရားပဲ… ဒီနေရာမှာ စီနီယာက အသက်ကြီးတဲ့လူ မင်းက ငယ်ရွယ်တဲ့လူပဲ ”

ရွှီချင်းက အားညိုကို ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှာ တွေးတောလိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်၏ စကားထဲမှ အဓိပ္ပာယ်ကို သူနားလည်သည်။ ဤအဖိုးအိုသည် ထူးခြားဆန်းကြယ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့က ဆက်ပြီး ငြင်းဆန်မည်ဆိုလျှင် အဖိုးအိုက သူတို့ကို စိတ်ဆိုးသွားနိုင်သည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်က ထူးခြားသည်။

ထိုသို့တွေးမိသောအခါ ဆုံးဖြတ်ချက်ပြတ်သားမှုက ရွှီချင်း၏ မျက်လုံးထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက မီးပုံဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်သည်။

ရွှီချင်းရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အဖိုးအိုက အသားကင်ချောင်းကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ရွှီချင်းက ယင်းကို ဖမ်းယူလိုက်သည့်အခါ သူ၏ အမူအရာက တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။ သူက သူ့အရှေ့မှ အသားကင်ချောင်းကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်နေစဉ် အပုပ်နံ့ကို ရှူမိသွားသည်။ ထို့နောက် သူက အံတင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး ဘေးမှ အသားကို တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်သည်။

နောက်အခိုက်အတန့်မှာ သူ၏ အမူအရာက ရုတ်တရက် ထူးဆန်းလာသည်။ သူက ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ အသားကင်ချောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက နောက်ထပ် တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်သည်။ အသားကို ဝါးစားပြီးနောက် ရွှီချင်းက ဖော်မပြနိုင်သော အရသာရှိမှုကို ခံစားမိသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ နွေးထွေးသော အပူဓာတ်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စီးဆင်းသွားသည်။

သုံးလေးကြိမ် ဆက်တိုက် ကိုက်ဝါးစားပြီးနောက် သူ၏ လက်ထဲမှ အသားကင်ချောင်းက အကုန်ပြောင်သွားသည်။

အဝေးမှ အားညိုက ယင်းကို မြင်သွားသောအခါ အနည်းငယ် သံသယဝင်လာသည်။ သူက ရွှီချင်းကို မေးမြန်းတော့မည့်အချိန် မီးပုံဘေးမှ အဖိုးအိုက မူမမှန်သော အပြုံးကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး ရွှီချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ အရသာရှိလား ”

ရွှီချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အမည်မသိ ထိုအသားက သူ့ဘဝတစ်လျှောက်တွင် စားဖူးသမျှ အသားများထဲမှာ အရသာအရှိဆုံး ဖြစ်သည်။

အဖိုးအိုက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ညာဘက်မှ ဗလာလေဟာနယ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို ကျယ်လောင်သော မြည်သံက သူ၏ ညာဘက်မှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ အသားနံရံသည် တစ်စုံတစ်ခု၏ ဆွဲငင်ခံလိုက်ရသည့်အလား ဖော်မပြနိုင်သော လွှမ်းမိုးဖိနှိပ်မှုနှင့်အတူ ဤနေရာဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုအသားနံရံသည် ကောင်းကင်တမျှ ရှည်လျားပြီး သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ ကျယ်ပြောသည်။ ဤသည်မှာ ယင်းက ဤလောက၏ နံရံတစ်ခုဖြစ်သည့်အလားပင်။ ထိုအသားနံရံက အဝေးမှ ချဉ်းကပ်လာနေစဉ် လောကက တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားဟန် ရ၏။

နောက်ဆုံးမှာတော့ အလွန်ကြီးမားသော အသားနံရံသည် အဖိုးအို၏ ဘေးမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ အဖိုးအိုသည် သူ၏ လက်ကို ဓားသွားအဖြစ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အသားအပိုင်းအစတစ်ခုကို လှီးထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အသားတုံးကို သံချောင်းဖြင့် တံစို့ထိုးလိုက်ပြီး သူ့အရှေ့မှ မီးပုံပေါ်မှာ ကင်လိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းက ရွှီချင်းကို ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားစေသည်။

အားညိုက ထိုအသားနံရံကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားသည်။

အဲ့ဒါက ဘယ်လိုလုပ် နံရံဖြစ်မှာလဲ… အဲ့ဒါက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဒီဧရာမသတ္တဝါကြီးရဲ့ အသားပဲ…

ယင်းကို မြင်သောအခါ အားညိုက နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်ပြီး အမြန်ပြောသည်။

“ စီနီယာ… ဟို… တကယ်တော့လေ… စောစောက ဗိုက်ပြည့်အောင် ငါမစားခဲ့ပါဘူး… ”

“ ငါလည်း ဗိုက်မပြည့်သေးဘူး ”

အဖိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောပြီး နောက်ထပ် အသားကင်ချောင်းကို ရွှီချင်းကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။

အားညိုက စိတ်ဆိုးသွားသော်လည်း အဖိုးအိုကို ပြန်မပြောဝံ့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူက ရွှီချင်းကိုသာ မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှီချင်းက အားညိုကို လျစ်လျူရှုထားသည်။ သူက အသားကင်ချောင်းကို အမြန်ယူလိုက်ပြီး ဆက်လက် ကိုက်စားလိုက်သည်။

သူက အသားကို ကိုက်စားနေစဉ် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ နွေးထွေးသော ခံစားမှုက ပိုပြီးအားကောင်းလာသည်။ သူက အသားကို တစ်ကိုက် ဝါးစားလိုက်တိုင်း သူ၏ အရှိန်အဝါက ပေါက်ကွဲထွက်လာလိမ့်မည်။

သို့ဖြစ်၍ ထိုအသားကင်ချောင်းက သူ့အတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ထုံးစံအားဖြင့် ရွှီချင်း နားလည်လိုက်သည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်က အာဟာရဖြည့်ပေးခြင်းခံလိုက်ရပြီး ယင်းက သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပိုပြီး လိုက်လျောညီထွေဖြစ်လာသည်။

ထို့ကြောင့် သူက တစ်ကိုက်ပြီးတစ်ကိုက် စားလိုက်သည်။

အားညိုသည် ပိုပြီးစိုးရိမ်ကြောင့်ကြလာပြီး တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူက အနားမကပ်ဝံ့ချေ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက သူ့ကိုယ်သူ အားပေးနှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

“ အဲ့ဒါက အသားလေးပဲ မဟုတ်လား… ကြီးကြီးမားမားအရာ မဟုတ်ပါဘူး… ’

ထိုသို့ဖြင့် အားညို၏ လိုချင်တောင့်တသော အကြည့်အောက်မှာ ရွှီချင်းနှင့် အဖိုးအိုသည် အသားကင်ချောင်း အမြောက်အများကို ဆက်တိုက် စားသောက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးမှာတော့ ရွှီချင်းက အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူက အသားကင်ချောင်းကို ဆက်စားချင်သေးသော်လည်း သူ၏ ဗိုက်က ပြည့်တင်းနေသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်သည်လည်း လျှံထွက်တော့မည့် လက္ခဏာကို ဖော်ပြလာသည်။

ယင်းကို အဖိုးအိုမြင်သောအခါ သူက ပြုံးလိုက်သည်။

“ မင်းက အသားကင်ချောင်းကို အရမ်းကြိုက်တာပဲ… ကောင်းပြီလေ… ငါ့မှာ သစ်သီးတချို့ ရှိသေးတယ်… မင်းအတွက် ငါကင်ပေးမယ် ”

အဖိုးအိုသည် စကားပြောပြီးနောက် သူ၏ ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လေကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို အနက်ရောင် စပျစ်ခိုင်တစ်ခိုင်သည် လေထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

စပျစ်ခိုင်ပေါ်တွင် စပျစ်သီးအလုံး(၃၀)ကျော် ပြွတ်သိပ်တည်ရှိနေကြသည်။ စပျစ်သီးတစ်လုံးစီသည် ပြည့်ဝပြီး အရည်ရွှမ်းမည့်ပုံပေါ်သည်။

သို့သော်လည်း ရွှီချင်းက ထိုစပျစ်ခိုင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ ယင်းထံမှ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော အရှိန်အဝါကို ခံစားမိသွားသည်။

ယင်းက ထိုစပျစ်သီးများက တုန်ယင်နေကြောင်း သူမမြင်ခင်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် စပျစ်သီးတစ်လုံးစီက မျက်လုံးတစ်လုံးနှင့် ဆင်တူသည်။

ရွှီချင်းက အပြင်းအထန် နှလုံးတုန်သွားသည်။

“ အဲ့ဒါက… ”

အားညိုသည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား ခံစားမိသွားသည်။ သူ၏ နှလုံးသည် အပြင်းအထန် ခုန်ပေါက်လာသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က ထိတ်လန့်နေစဉ် အဖိုးအိုက စပျစ်သီးတစ်လုံးကို လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် ညှပ်လိုက်သည်။ နှလုံးကွဲကြေသော အော်ဟစ်ညည်းညူသံသည် စပျစ်သီးထံမှ ဝေဝေဝါးဝါး ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ထို့နောက် အဖိုးအိုက စပျစ်သီးကို အခိုင်မှ ဆွဲဖြုတ်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို စပျစ်သီးသည် အရွယ်အစား ကြီးမားလာသည်။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာ ယင်းက စူးရှသော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် ဧရာမမျက်လုံးတစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုမျက်လုံးသည် ဤမတိုင်ခင် သူတို့၏ ခရီးလမ်း၌ နတ်ဘုရားအိမ်မက်ထဲမှာ သူတို့မြင်တွေ့ခဲ့ကြသော နေလုံးမှလွဲ၍ တခြားမဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တုန်းက အားညိုပြောခဲ့သည်မှာ ထိုနတ်ဘုရားက အလွန်ကြောက်စရာကောင်းပြီး ၎င်း၏ အိမ်မက်က အစစ်အမှန်လောကကိုပင် သက်ရောက်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

သို့သော်လည်း ယခု ထိုကြောက်စရာကောင်းသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးက အဖိုးအို၏ လက်ထဲမှာ သစ်သီးတစ်လုံး ဖြစ်လာသည်။

ရွှီချင်းက အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ရစဉ် အားညို၏ အသိစိတ်က ဝုန်းခနဲ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

နေလုံးထံမှ အသားတချို့ကို လှီးဖြတ်ပြီး အသားကင်ချောင်းလုပ်နေသော အဖိုးကို သူတို့နှစ်ယောက်က မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်နေကြသည်။

အဖိုးအိုက ယင်းတို့ကို အသားကင်ပစ်တော့မည်။

ရွှီချင်းက အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ချက်ချင်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ သူက ရိုသေလေးစားစွာ ပြောသည်။

“ စီနီယာ… ကျွန်တော် ကူညီပေးပါရစေ ”

အဖိုးအိုက သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး အသားကင်ချောင်းများကို ရွှီချင်းအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ရွှီချင်းက ယင်းတို့ကို ဖမ်းယူလိုက်သည့်အခါ ကြီးမားသော အင်အားတစ်ခုက သူ၏ လက်ဆီသို့ တိုးဝင်လာကြောင်း ခံစားမိသွားသည်။ သူက ချက်ချင်း လဲကျသွားသည်။ နောက်အခိုက်အတန့်မှာ သူက ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံကို လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်မှ အင်အားကို အကုန်ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ သူက အသားကင်ချောင်းများကို တည်ငြိမ်စွာ ဆုပ်ကိုင်နိုင်သွားသည်။

ထို့နောက် သူက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် အသားကင်ချောင်းများကို မီးကင်လိုက်သည်။

အားညိုသည် စပျစ်သီးများကို သွားရည်ကျစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နှလုံးသားထဲမှာ အဆုံးမဲ့သော လိုချင်တောင့်တမှုက ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ချက်ချင်း ရင်ဘက်ကို ပုတ်လိုက်သည်။

“ စီနီယာ… မီးငြိမ်းတော့မယ်လို့ ငါထင်တယ်… ငါက မီးမှုတ်တဲ့နေရာမှာ အထူးကျွမ်းကျင်တယ်… ငါကူညီပေးပါရစေ ”

အားညိုသည် စကားပြောပြီးနောက် အမြန်ပြေးလာပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ကာ မီးပုံကို လေမှုတ်ပေးလိုက်သည်။

အဖိုးအိုသည် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီးနောက် မူမမှန်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူက သူတို့ကို မတားဆီးပေ။

ထိုသို့ဖြင့် ရွှီချင်းနှင့် အားညို၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအောက်မှာ စပျစ်သီးများသည် နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျက်သွားကြသည်။

ပထမဆုံးအသားကင်ချောင်းကို ထုံးစံအားဖြင့် အဖိုးအိုက ရရှိသွားသည်။

ဒုတိယအသားကင်ချောင်းအတွက်တော့ ရွှီချင်းက အလုပ်ကြိုးစားနေသော သူ၏ စီနီယာအကိုကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ အဲ့ဒီဟာ သူ့ကို ပေးလိုက်ပါ ”

အဖိုးအိုက သာမန်ကာလျှံကာ ပြောသည်။

အားညိုက စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူက ရွှီချင်းထံမှ အသားကင်ချောင်းကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး အကြီးကြီးတစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်သည်။ အသားကို မျိုချပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးက ဝင်းလက်သွားသည်။

ရွှီချင်းသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ယင်သွားသည်။

သူ၏ ပြည့်လျှံနေသော ဝိညာဉ်က ထပ်မံ အားကောင်းလာသည်။ အထူးသဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ နတ်ဘုရားအရင်းအမြစ် ဖြစ်သည်။ ယင်းက တစ်ဟုန်ထိုး တိုးပွားလာသည်။

အချိန်အတော်ကြာအောင် မီးပုံ၏ ဘေးမှာ မီးတဟုန်းဟုန်း လောင်မြိုက်သံနှင့် ဝါးမျိုသံများသည်သာ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။ ထိုအသံများမှလွဲ၍ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

အချိန်တစ်ခဏကြာပြီးနောက် ရွှီချင်းက ဆက်ပြီး မစားနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ စီနီယာအကိုကြီးက မဝသေးကြောင်း မြင်သောအခါ သူက ကျန်နေသေးသော သူ၏ အသားကင်ချောင်းတစ်ဝက်ကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။

အားညိုသည် အသားကင်ချောင်းကို ချက်ချင်း လှမ်းယူလိုက်ပြီး ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်ပမာ အငမ်းမရ ဝါးစားလိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို အဖိုးအိုမြင်သောအခါ သူက ဝမ်းဗိုက်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။

“ ငါတို့ရဲ့ တွေ့ဆုံမှုက ကံကြမ္မာအလိုတော်ပဲ… ငါစောင့်နေတဲ့ အကောင်လေးက မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်… ဒီလိုဆိုမှတော့ ဒီအဖိုးကြီးက ထွက်သွားတော့မယ် ”

သူက စကားပြောပြီးနောက် ရွှီချင်းနှင့် အားညိုကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ မျိုးနွယ်ဝင်တွေမဟုတ်ပေမဲ့ မင်းတို့က လူသားတွေ ဖြစ်နေတုန်းပဲ… ဒါ့အပြင် မင်းတို့ရဲ့ လောကက ရှေးဦးအပျက်အစီးကို တကယ်ကြီး ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်… အဲ့ဒါက မင်းတို့လောကရဲ့ သက်ရှိတွေအတွက် ကံကောင်းခြင်းလား ဒါမှမဟုတ် ကံကြမ္မာဆိုးလားဆိုတာ ငါသိချင်မိသား ”

“ မင်းကတော့… ကောင်လေး… ”

အဖိုးအိုက ရွှီချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ မင်းရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖွဲ့စည်းပေးခဲ့တဲ့လူက မင်းရဲ့ အကြီးအကဲဖြစ်ရမယ်… သူက အတော်လေး သတ္တိကောင်းပြီး ရဲတင်းတဲ့လူပဲ… ဒါပေမဲ့ ရှေးဦးပင်လယ်ဆီ မင်းမလာသင့်ဘူး… မင်းရဲ့ အရှိန်အဝါက ကြယ်တာရာစက်ဝန်းအားလုံးအပေါ် သက်ရောက်နိုင်စွမ်းရှိတယ် ”

“ အဲ့ဒါကြောင့် ငါမင်းကို အာရုံခံမိပြီးနောက် မင်းဒီရောက်လာအောင် တမင်စီစဉ်ခဲ့တာပဲ… မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ရှေးဦးအပျက်အစီးရဲ့ အသွေးအသားတွေနဲ့ တကယ်ပဲ ဖန်တီးထားတာလားဆိုတာ ငါမြင်ချင်တယ် ”

“ အဲ့ဒါက တစ်ခါမှမဖြစ်ပေါ်ဖူးတဲ့ လမ်းစဉ်ပဲ ”

“ ဒီလောကရဲ့ လူသားတွေက ရှေးဦးပင်လယ်အကြောင်းကို နည်းနည်းပဲ နားလည်ကြတယ်… အဲ့ဒါကြောင့် သူတို့က ဒီနေရာကို ဘာဖြစ်လို့ မလာသင့်တာလဲဆိုတာတောင် မသိကြဘူး ”

အဖိုးအိုက စကားပြောနေစဉ် ရွှီချင်းကို ကြည့်နေသော သူ၏ အကြည့်ထဲမှာ မျှော်လင့်သော အရိပ်အယောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ ကောင်လေး… မင်းရဲ့ အကျင့်စရိုက်က မဆိုးဘူး… မင်းက လူကြီးကို ဘယ်လို ကူညီပေးရမလဲဆိုတာ သိတယ်… မင်းက အလကား စားတတ်လူ မဟုတ်ဘူး… ဆံရှည်သရဲကလည်း အကျိုးဆောင်ပေးခဲ့တယ်… ထားလိုက်ပါတော့… မင်းတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အညစ်အကြေးတွေကို ဖယ်ရှားဖို့ ငါကူညီပေးလိုက်မယ် ”

အဖိုးအိုက စကားပြောပြီးနောက် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို လေကြမ်းက ရွှီချင်းနှင့် အားညို၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ခတ်သွားသည်။

နောက်အခိုက်အတန့်မှာ ရွှီချင်းသည် ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်ညည်းညူသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဝေဝါးသော ဝိညာဉ်ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် သူနှင့် အားညို၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပေါ်လျှိုးလာကြသည်။ လေကြမ်း၏ တိုက်ခတ်မှုကြောင့် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်များသည် အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားကြသည်။ ထို့နောက် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်နှစ်ခုက အတူတကွ ပေါင်းစပ်သွားပြီး ကောင်မလေးပုံရိပ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုကောင်မလေးသည် အပြင်ပိုင်းပင်လယ်ထဲမှာ ပထမဆုံး သူတို့တွေ့ဆုံခဲ့သော ကောင်မလေး ဖြစ်သည်။

ထိုကောင်မလေးက တကယ်တော့ ထွက်မသွားခဲ့ပေ။ သူက တစ်ချိန်လုံး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ကပ်တွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောင်မလေးသည် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အဖိုးအိုကို ကြောက်လန့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ ထွက်သွားစမ်း ”

အဖိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

ကောင်မလေးသည် တုန်ယင်သွားပြီး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ရွှီချင်းနှင့် ခေါင်းဆောင်က နှလုံးတုန်သွားကြသည်။ သူတို့က ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး အဖိုးအိုကို ကျေးဇူးတင်လိုက်ကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ မေးခွန်းများစွာက သူတို့၏ စိတ်ထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ သူတို့က အဖိုးအိုကို မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာ အဖိုးအိုက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။

“ ငါစောင့်နေတဲ့ အကောင်လေးက ဒီကို ရောက်လာပြီ… ”