အလွန်သစ္စာရှိသော ဖုန်းလင်းတောင်

ဖုန်းလင်းတောင်က စိတ်ထဲမှာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ကံကြမ္မာသည် တစ်ခါတစ်ရံ ထိုအတိုင်းဖြစ်သည်။ ယင်းက အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေပြီး ခန့်မှန်းရခက်ခဲသည်။

သို့သော်လည်း ဖုန်းလင်းတောင်သည် သာမန်လူမဟုတ်ပေ။ အတိတ်မှာ လန်ယောင်ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း သူက တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး သွေးအေးသည့်အပြင် အလွန်သံသယကြီးသည်။ ထို့ပြင် သူက သည်းခံနိုင်စွမ်းကောင်းသည်။

သူက လူသားမျိုးနွယ်ကို အညံ့ခံရန် စိတ်ဆုံးဖြတ်လိုက်ကတည်းက ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော အခြေအနေများကို ကြိုတွက်ဆထားခဲ့သည်။ ယခု ရွှီချင်းကို သူမြင်လိုက်သောအခါ စိတ်ရှုပ်ထွေးသော ခံစားမှုက သူ၏ နှလုံးသားထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ယင်းကို သူက မြန်ဆန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

ဤအတောအတွင်း သူက သူ၏ အတွေးများကို ဖုံးကွယ်မထားပေ။ ယင်းအစား သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို သူ၏ မျက်နှာနှင့် အမူအရာပေါ်မှာ ထုတ်ဖော်ပြထားသည်။

ယင်းက သူကျွမ်းကျင်သောအရာ ဖြစ်သည်။

သူက မိစ္ဆာငှက်မွှေးမျိုးနွယ်၏ သွေးနှောတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်းအဆင့်သို့ရောက်အောင် တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့လေရာ မည်သို့ သာမန်ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ ထုံးစံအားဖြင့် သူ့မှာ အသက်ရှင်ရန် ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိသည်။

သူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်မှ အရာအားလုံးကို မည်သို့အသုံးချသင့်ကြောင်း ကောင်းမွန်စွာ သူနားလည်သည်။ ယင်းထဲမှာ သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များလည်း ပါဝင်သည်။

ယနေ့ သူက ယင်းကို အသုံးပြု၍ သူ၏ စိတ်ရင်းမှန်ကို ဖော်ပြပေးချင်သည်။

မည်သို့ဖြစ်ပါစေ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်အတွင်းမှာ သူက အမြဲတမ်း အေးတိအေးစက် ဆက်ဆံခံခဲ့ရသည်။ လူသားဧကရီက သူ့အား မည်သည့်အစီအစဉ်မှ မပေးခဲ့ချေ။

ယင်းက သူ့ကို စိတ်မသက်မသာ ခံစားရစေသည်။

ထိုသို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ လူသားဧကရီက သူ၏ မဟာမိတ်ဖွဲ့မှုကို အပြည့်အဝ မယုံသေးသောကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း သူနားလည်သည်။

ဧကရီက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေဆဲပင်။

သို့ဖြစ်၍ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြု၍ သူ၏ စိတ်ရင်းမှန်ကို ဖော်ပြသင့်သည်။

ထိုအတွေးနှင့်အတူ ဖုန်းလင်းတောင်က ရွှီချင်းကို ဦးညွတ်လိုက်သည်။

ရွှီချင်းက ဖုန်းလင်းတောင်ကို တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူက မည်သည့်စကားမှ မပြောပေ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူပျော်နေသလား ဒေါသထွက်နေသလား မပြောနိုင်ပေ။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှာ မည်သည့်စိတ်ခံစားချက်ကိုမှ မဖော်ပြထားပေ။

သူက စကားမပြောသော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်မှာ အားညိုက ရယ်မောလိုက်သည်။ သူက လက်ထဲမှ ကောင်းကင်ဘုံသူတော်စင်နွယ်ပင်ဖြင့် ဆော့ကစားနေရင်း ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ ဖုန်းလေး… မတွေ့တာကြာပြီ ”

ဖုန်းလင်းတောင်က ဘေးသို့ လှည့်လိုက်ပြီး အားညိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး အရိုအသေပေးလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှာ စိတ်ခံစားချက်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။

“ မဟာကောင်းကင်ဘုံဓူဝံကြယ်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်… အတိတ်တုန်းက ဖြစ်ခဲ့တာတွေက ငါ့အမှားပါ… မဟာကောင်းကင်ဘုံဓူဝံကြယ်နဲ့ အတိုင်ပင်ခံအမတ်က အဲ့ဒါကို စိတ်ထဲမထားဖို့ ငါမျှော်လင့်ပါတယ်… ဒီတစ်ကြိမ် လူသားမျိုးနွယ်ဆီ အညံ့ခံရုံကလွဲလို့ ငါ့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာမရှိပေမဲ့ အဲ့ဒါက ငါ့ရဲ့ တကယ့် စိတ်ရင်းမှန်ပါ ”

ဖုန်းလင်းတောင်၏ စကားက သူ၏ အညံ့ခံမှုကို ဖော်ပြလိုက်ရုံသာမက ရွှီချင်းနှင့် အားညိုကို သူသိကြောင်း သွယ်ဝိုက်စွာ ဖော်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ရွှီချင်းက ထိုလှည့်ကွက်ကို အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ပြောနိုင်သည်။ အားညိုက အလွန်ဉာဏ်များသူဖြစ်လေရာ မည်သို့ကြောင့် သူက ယင်းကို မမြင်နိုင်ဘဲ နေမည်နည်း။

ယင်းကို အားညိုကြားသောအခါ သူက ကောင်းကင်ဘုံသူတော်စင်နွယ်ပင်ကို မြင့်မြင့်မြှောက်လိုက်ပြီး ဝမ်းသာပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ ဘာလို့ ငါတို့က စိတ်ထဲထားရမှာတုန်း… အဲ့ဒီတုန်းက မင်းက ချင်းလေးနဲ့ ငါ့ကို ပစ္စည်းကောင်းတွေအများကြီး ပေးခဲ့တာလေ… အဲ့ဒီတုန်းက မင်းကို ငါတို့တွေ သေချာကျေးဇူးမတင်လိုက်ရဘူး ”

ဖုန်းလင်းတောင်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားထဲမှာတော့ အားညိုကို ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

မည်သို့ဖြစ်ပါစေ ရွှီချင်းအပေါ် သူ၏ အမုန်းတရားက ထိုမျှမကြီးမားပေ။ သူ၏ အမုန်းတရားအားလုံး၏ အဓိကပစ်မှတ်က အားညိုသာ ဖြစ်သည်။

ထိုအကောင်က သူ့ကို တစ်ချိန်လုံး လှည့်စားခဲ့သည်။

သူက လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သေဟန်ဆောင်ခဲ့ပြီး အရေးကြီးအခိုက်အတန့်မှ သူ၏ ဝှက်ဖဲကတ်ကို ဝါးမျိုလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက လန်ယောင်နှင့် ယွဲ့တုန်၏ လိုက်ဖမ်းခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

အားညိုသာ ကောင်းကင်ဘုံသူတော်စင်နွယ်ပင်ကို မလုယက်သွားလျှင် သူက အခြေအနေကို တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်လိမ့်မည်။

အရာအားလုံး၏ ဇစ်မြစ်က ထိုအကောင်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူက မုန်းတီးမှုကို မဖော်ပြနိုင်ပေ။

သို့ဖြစ်၍ ဖုန်းလင်းတောင်က သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ စိတ်ခံစားချက်ကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်မှာ အားညိုက အထင်သေးရှုံ့ချစွာ ပြောသည်။

“ လာစမ်း… လိမ္မာတဲ့ နွယ်ပင်လေး… မင်းရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ကို မြန်မြန် နှုတ်ဆက်လိုက်ပါ ”

အားညိုက ကောင်းကင်ဘုံနွယ်ပင်ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ မမြှောက်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံသူတော်စင်နွယ်ပင်သည် ဖုန်းလင်းတောင်ထံသို့ ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ သစ်ရွက်များကို ညင်သာစွာ လှုပ်ခါလိုက်သည်။

ဖုန်းလင်းတောင်က နှုတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ၏ ကိုယ်ဟန်အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ယင်းကို မြင်သောအခါ အားညိုက ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်မှာ တရားဝန်ကြီးချုပ်က ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး အားညိုကို တားဆီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ရွှီချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ ဒီတစ်ကြိမ် အရှင်မက အတိုင်ပင်ခံအမတ်ကို ပြန်ဆင့်ခေါ်လိုက်တာ စစ်ပွဲအခြေအနေကို ဆွေးနွေးဖို့အပြင် တစ်စုံတစ်ခုကို အတည်ပြုခိုင်းမလို့ပါ ”

ယင်းကို ရွှီချင်းကြားသောအခါ သူက တရားဝန်ကြီးချုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ ဖုန်းလင်းတောင်ရဲ့ သရုပ်ကိုလား ”

တရားဝန်ကြီးချုပ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ အဲ့ဒါတင် မကပါဘူး… အသေးစိတ်က ဒီမှာ ရှိပါတယ်… အတိုင်ပင်ခံအမတ် ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ချက်ကြည့်ပေးပါ ”

တရားဝန်ကြီးချုပ်က စကားပြောပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြီး ရွှီချင်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ထိုထဲမှာ ဖုန်းလင်းတောင်၏ ပြောစကားအားလုံး ပါဝင်သည်။

ရွှီချင်းက ကျောက်စိမ်းပြားကို ယူလိုက်ပြီး တစ်ချက်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ သူက ပြန်မပြောခင် အသက်ရှူချိန်အနည်းငယ်ကြာ နှုတ်ဆိတ်သွားသည်။

“ ဒီလူကို ပထမဆုံးအကြိမ် ငါတွေ့ဆုံခဲ့တာက မီးလျှံလရွှမ်ကောင်းကင်မျိုးနွယ်ကနေ လူသားမျိုးနွယ်ဆီကို ပြန်လာတဲ့ လမ်းမှာပဲ… အဲ့ဒီတုန်းက သူတော်စင်ကုန်းမြေက လူတွေနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ပုံကို ကျောက်စိမ်းပြားထဲမှာ အသေးစိတ် ငါမှတ်တမ်းတင်ခဲ့တယ် ”

“ ဒီလူရယ် လန်ယောင်နဲ့ ယွဲ့တုန်ကြားက ရန်ငြိုးကတော့ အတိတ်တုန်းက ငါမြင်ခဲ့တာကို အခြေခံပြီး ပြောရရင် သူတို့ကြားမှာ သတ်ဖြတ်ခြင်းစိတ်ဆန္ဒ တကယ်ရှိခဲ့တယ်… စီနီယာအကိုကြီးနဲ့ ငါက အတိတ်မှာ သူ့ကို ဝင်မကူညီခဲ့ဘူးဆိုရင် ဒီလူက လွတ်မြောက်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ် ”

“ အခြေအနေကို သုံးသပ်မယ်ဆိုရင် ငါနဲ့ စီနီယာအကိုကြီးရဲ့ ထွက်ပေါ်လာမှုက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ် ”

“ ဒါ့အပြင် မိစ္ဆာငှက်မွှေးသူတော်စင်ကုန်းမြေက ဖုန်းလင်းတောင်ကို သူလျှိုအဖြစ် စေခိုင်းမယ်ဆိုရင် သူက အခုမှ အညံ့လာခံမယ်လို့ ငါမထင်ဘူး ”

“ နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကတော့ အရှင်မပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ် ”

ရွှီချင်းက နောက်ထပ် မပြောတော့ချေ။

တရားဝန်ကြီးချုပ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရွှီချင်း၏ စကားက ဖုန်းလင်းတောင်၏ မဟာမိတ်ဖွဲ့မှုကို သက်သေပြုပေးလိုက်သည်။

ယင်းက ဖုန်းလင်းတောင်ကို စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချမိစေသည်။

နောက်ဆက်တွဲ ညီလာခံတွင် စစ်ပွဲနှင့်သက်ဆိုင်သော ကိစ္စများကိုသာ ဝန်ကြီးများက အဓိကတင်ပြကြသည်။ သို့ဖြစ်၍ ရွှီချင်းက စစ်ပွဲ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ယေဘုယျအားဖြင့် နားလည်သွားသည်။

အလုံးစုံအခြေအနေသည် အကောင်းဘက်မှာ မရှိပေ။

ခန်းမထဲမှာ ဖိနှိပ်သော လေထုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ဖုန်းလင်းတောင်သည်လည်း စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေသည်။ သူက သေးငယ်သော မည်သည့်အမှားမှ မပြုလုပ်ဝံ့ချေ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အကယ်၍ သူ့မှာသာ ရွေးချယ်ခွင့်ရှိမည်ဆိုလျှင် ဤစစ်ပွဲကိစ္စများကို နားထောင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

နှစ်နာရီကြာပြီးနောက် ညီလာခံက အဆုံးသတ်သွားသည့်အခါ ဖုန်းလင်းတောင်က မြန်မြန်သွက်သွက် ထွက်ခွာသွားသည်။

ရွှီချင်းက ထွက်မသွားချေ။

ခန်းမထဲမှ လူတိုင်းက ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရွှီချင်း၊ အားညို၊ ဧကရီနှင့် နင်ယန်သာ ကျန်နေခဲ့ကြသည်။

တစ်ခဏကြာပြီးနောက် ရွှီချင်းက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဧကရီကို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

“ အရှင်မက ကျွန်တော့်ကို ကျန်နေခိုင်းခဲ့တယ်… အရှင်မဆီမှာ ဘယ်လိုညွှန်ကြားချက်များ ရှိပါသလဲ ”

ဧကရီ၏ အကြည့်က အားညိုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

အားညိုက ယင်းကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်လိုက်သည်။

တစ်ခဏကြာပြီးနောက် ဧကရီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

“ ရွှီချင်း… ငါ့ကို တစ်ခုကူညီပေးပါ ”

ယင်းကို ရွှီချင်းကြားသောအခါ သူ၏ အမူအရာက မပြောင်းလဲသွားပေ။ သူက ဧကရီ၏ ဆက်ပြောမည့် စကားကို စောင့်ဆိုင်းသည်။

“ လန်ယောင်ကို အရှင်ဖမ်းဆီးပေးပါ… တကယ်လို့ နင်က အရှင်မဖမ်းဆီးနိုင်ဘူးဆိုရင် သူ့ရဲ့ အလောင်းကို ငါ့ဆီ ယူဆောင်လာပေးပါ ”

စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုက ရွှီချင်း၏ မျက်လုံးထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ လန်ယောင်လား ”

ရွှီချင်းမှာ ထိုအမျိုးသမီးအပေါ် လေးနက်သော အမြင်တစ်ခု ရှိသည်။ ထို့ပြင် အတိတ်မှာ လျောင်ရွှမ်းလှိုဏ်ဂူထဲတွင် ဖုန်းလင်းတောင်နှင့် တစ်ဖက်လူ၏ ပြောစကားအရ မိစ္ဆာငှက်မွှေးသူတော်စင်ကုန်းမြေတွင် လန်ယောင်၏ နောက်ကွယ်မှာ အင်အားကြီးကြီးမားမား ရှိရမည်။

သို့သော်လည်း ထိုသို့ဆိုလျှင်ပင် လန်ယောင်က ဧကရီ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ရရှိရန် မလုံလောက်သေးပေ။

နင်ယန်သည်လည်း အံ့ဩသွားသည်။ သူ၏ မယ်တော်က ထိုသို့တောင်းဆိုလိမ့်မည်ဟု သူမမျှော်လင့်ထားပေ။

“ လန်ယောင်ရဲ့ သရုပ်က မရိုးရှင်းဘူး ”

ရွှီချင်းနှင့် နင်ယန်က ဇဝေဇဝါဖြစ်နေကြောင်း မြင်သောအခါ ဧကရီက အမူအရာကင်းမဲ့စွာ ပြောသည်။

“ မိစ္ဆာငှက်မွှေးသူတော်စင်ကုန်းမြေမှာ မဟာဧကရာဇ်နှစ်ပါးရှိတယ် ”

“ မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါးက သေသွားပြီလို့ သံသယရှိတယ် ”

“ လန်ယောင်က သေသွားပြီလို့ ထင်ရတဲ့ အဲ့ဒီမဟာဧကရာဇ်ရဲ့ မျိုးဆက်ပဲ… ငါ့ရဲ့ သတင်းအချက်အလက်အရ သူ့မှာ သန့်စင်တဲ့ သွေးမျိုးဆက်ရှိတယ် ”

“ သူ့ကို ငါ့ဆီ ခေါ်လာနိုင်မယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ သန့်စင်တဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကို အသုံးပြုပြီး အဲ့ဒီမဟာဧကရာဇ်က တကယ်သေသွားတာ ဟုတ်မဟုတ် ငါသိနိုင်လိမ့်မယ်… ပြီးတော့ သူက တခြားနေရာတွေမှာ အသုံးဝင်သေးတယ် ”

ဧကရီက စကားဆုံးအောင် ပြောပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းဖြူတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။

ထိုကျောက်စိမ်းပြားကို ဖန်တီးထားသော ပစ္စည်းက အလွန်ထူးခြားသည်။ ယင်းက အမှန်တကယ် တည်ရှိနေသော်လည်း ပုံရိပ်ယောင်ဖြစ်သည်ဟူသော ခံစားမှုကို ပေးသည်။ ဤသည်မှာ ယင်းက အလင်းမှ ဖြစ်တည်လာသည့်အလား ဖော်မပြနိုင်အောင် ထူးဆန်းသည်။

“ ရွှီချင်း… တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နေတဲ့ အတောအတွင်း နင်မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ အခက်အခဲရှိတယ်ဆိုရင် ဒီကျောက်စိမ်းဖြူကို ချေမွလိုက်ပါ… အဲ့ဒီအခါကျရင် ငါကိုယ်တိုင် ဆင်းသက်လာလိမ့်မယ် ”

ဧကရီက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည့်အခါ ကျောက်စိမ်းဖြူက ရွှီချင်းဆီသို့ တန်းမတ်စွာ ပျံသန်းသွားသည်။

ရွှီချင်းက ကျောက်စိမ်းဖြူကို ဖမ်းယူလိုက်သည့်အခါ ယင်းထံမှ ထုတ်လွှတ်နေသော ဖိအားကို ခံစားမိသွားသည်။

တစ်ခဏတွေးတောပြီးနောက် သူက တာဝန်ကို လက်ခံလိုက်သည်။

“ အရှင်မက လန်ယောင်ကို အသက်ရှင်ရက် ဖမ်းဆီးချင်တယ်ဆိုရင် ဖုန်းလင်းတောင်ကို ကျွန်တော် အသုံးပြုရပါလိမ့်မယ်… သူ့ကို ငါးစာအဖြစ် အသုံးပြုမှပဲ လန်ယောင်က ပေါ်လာပါလိမ့်မယ် ”

“ ဒါပေမဲ့ ဒီလူက အရမ်းဉာဏ်များပါတယ်… သေခြင်းရှင်ခြင်းအခြေအနေနဲ့ ကြုံလာတဲ့အခါ သူက အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး… သူက သူ့အတွက် လွတ်လမ်းတစ်ခုကို သေချာပေါက် ထိန်ချန်ထားမှာပါ… သာမန်နည်းလမ်းနဲ့ ဒီကိစ္စကို ဖုံးကွယ်မယ်ဆိုရင် သူခန့်မှန်းနိုင်သွားပါလိမ့်မယ်… သူက ငါးစာဖြစ်တဲ့အကြောင်း သိသွားမယ်ဆိုရင် မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ် ”

ရွှီချင်းက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။

“ နင့်ရဲ့ အစီအစဉ်က ဘာလဲ ”

ဧကရီက ရွှီချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှီချင်းက ပြန်မပြောနိုင်ခင် ဘေးမှ အစအဆုံး နားထောင်နေသော အားညိုက ရုတ်တရက် မျက်လုံးဝင်းလက်သွားပြီး ကြားဖြတ်ဝင်ပြောသည်။

“ ငါ့မှာ အကြံတစ်ခုရှိတယ် ”

အားညိုက ရွှီချင်းနှင့် ဧကရီထံသို့ အသံပို့လွှတ်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းက အနည်းငယ် လှုပ်သွားသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ရွှီချင်း၏ အမူအရာက ထူးဆန်းသွားသည်။ အားညိုသည်တော့ သူ၏ မျက်နှာက ဘဝင်မြင့်နေပုံပေါ်သည်။

ဧကရီ၏ အကြည့်က လေးနက်သွားပြီး သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

“ ခွင့်ပြုတယ် ”

ရွှီချင်းက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဧကရီကို ကောင်းမွန်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အားညိုနှင့်အတူ ခန်းမထဲမှ ပြန်ထွက်ခွာသွားသည်။

ခန်းမထဲမှာ နင်ယန်က ရွှီချင်း၏ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူက ရွှီချင်း၏ အနောက်သို့ လိုက်သွားချင်သည့်အလား သို့မဟုတ် အစောနက သူတို့ပြောနေသည့် အစီအစဉ်ကို မေးမြန်းချင်နေသည့်အလားပင်။

သို့သော်လည်း သူက မယ်တော်၏ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ထွက်မသွားဝံ့ပေ။

“ ယန်အာ… အင်ပါယာအမိန့်တော်တစ်ခုကို ချရေးပါ ”

နင်ယန်က အပြင်လောကကို စိတ်ကူးယဉ်နေစဉ် ဧကရီ၏ အသံက ခန်းမထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

နင်ယန်က တည်ကြည်စွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး အင်ပါယာအမိန့်စာလွှာကို ထုတ်လိုက်သည်။

ထိုသို့ဖြင့် ငါးရက်ကုန်လွန်သွားသည်။

ရွှီချင်းနှင့် ခေါင်းဆောင်သည် လူသားနန်းမြို့တော်ထဲမှာ တစ်ချိန်လုံး နေထိုင်နေသော ဝူကျန်းဝူကို သွားရှာဖွေကြသည်။ သူတို့က ဥဖောက်ပြီးသော ရွှေကြွက်ငယ်နှစ်ကောင်နှင့်ပတ်သက်ပြီး ဝူကျန်းဝူကို မေးမြန်းကြသည်။

အင်ပါယာအမိန့်တော်တစ်ခုသည် လူသားနန်းမြို့တော်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရှေ့ပိုင်းဝမ်ကူးကုန်းမြေတစ်ခုလုံးကို အသိပေးလိုက်သည်။

“ ဖုန်းလင်းတောင်ကို မိစ္ဆာငှက်မွှေးကောင်းကင်ဘုံအမတ်ဘွဲ့ ချီးမြှောက်လိုက်တယ် ”

သူ၏ အကျိုးဆောင်မှုများကိုလည်း အင်ပါယာအမိန့်တော်ထဲမှာ ဖော်ပြခဲ့သည်။

“ အမှောင်ကို စွန့်ခွာပြီး အလင်းဝင်ရောက်ခဲ့တယ်… သူတော်စင်ကုန်းမြေရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို လူသားမျိုးနွယ်ဆီ ဖွင့်ဟပြောခဲ့တယ် ”

“ ဖုန်းလင်းတောင်က သတ္တိရှိပြီး ရဲရင့်တယ်… သူ့မှာ သူတော်စင်ကုန်းမြေနဲ့ ကမ္ဘာ့ရန်ငြိုး ရှိတယ်… သူက မိစ္ဆာငှက်မွှေးမျိုးနွယ်ကို အရိုးထဲကနေ မုန်းတီးပြီး လက်တလောအတွင်း စည်းချအစီအရင်အတွင်းကို ခိုးဝင်လာတဲ့ မိစ္ဆာငှက်မွှေးကျင့်ကြံသူတစ်ရာကျော်ကို ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ် ”

ထိုအင်ပါယာအမိန့်တော်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်သည်နှင့်ချက်ချင်း အရှေ့ပိုင်းဝမ်ကူးကုန်းမြေက ချက်ချင်း ဆူပူအုံကြွသွားသည်။

ဖုန်းလင်းတောင်သည် အရှေ့ပိုင်းဝမ်ကူးကုန်းမြေတစ်ခုလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားသည်။ မျိုးနွယ်စုအားလုံးက သူ့အကြောင်းကို စတင်စုံစမ်းကြသည်။

သို့သော်လည်း ယင်းက ဖုန်းလင်းတောင် လိုချင်သောအရာ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ယင်းက သူ့ကို အလွန်ထင်ပေါ်ကျော်ကြားစေပြီး လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိစေသည်။ ယင်းက သူ့ကို စိတ်မသက်မသာ ခံစားရစေသည်။ သူ့ကို ပိုပြီးစိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်မှာ ဤတစ်လအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စများက သူ၏ ခန့်မှန်းမှုထက် ကျော်လွန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤတစ်လအတွင်းမှာ ဖြစ်ပွားခဲ့သော လူသားမျိုးနွယ်နှင့် မိစ္ဆာငှက်မွှေးသူတော်စင်ကုန်းမြေကြားမှ သေးငယ်သော စစ်ပွဲများတွင် လူသားမျိုးနွယ်၏ အနိုင်ရမှုက သိသိသာသာ တိုးပွားလာသည်။ လူသားမျိုးနွယ်က သူတော်စင်ကုန်းမြေ၏ စစ်ပွဲဗျူဟာကို အနည်းငယ် ရိပ်စားမိလာပုံပေါ်သည်။

ထို့ပြင် စစ်ပွဲအနိုင်ရသည့်အခါတိုင်း လူသားဧကရီက ဖုန်းလင်းတောင်ကို ဆင့်ခေါ်ပြီး ဆုချလိမ့်မည်။

ဧကရီက ဖုန်းလင်းတောင်၏ အရေးပါမှုကို ဖော်ပြရန် သူ့အတွက် ကိုယ်ရံတော်များကိုပင် စီစဉ်ပေးထားသည်။

သို့ဖြစ်လေရာ မိစ္ဆာငှက်မွှေးသူတော်စင်ကုန်းမြေက ဤကိစ္စကို လုံးဝသတိမထားမိရန် မည်သို့မှ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော်လည်း စစ်ပွဲဗျူဟာနှင့်ပတ်သက်ပြီး သူက ဘာမှမပြောခဲ့ကြောင်း ဖုန်းလင်းတောင်တစ်ယောက်တည်းသာ သိသည်။ သို့သော်လည်း သူက ထိုအကြောင်းကို မည်သူ့အား ဖွင့်ပြောနိုင်မည်နည်း။

အချိန်သည် တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ မကြာမီ ဖုန်းလင်းတောင်ကို မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားစေမည့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုက ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ယင်းက ဘုရင်ဘွဲ့ကို ချီးမြှောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ပေါ်မှ ပြိုင်ဘက်ကင်း စည်းချအစီအရင်၏ အလင်းပြန်မှုအောက်မှာ အဝေးမှ သူတော်စင်ကုန်းမြေကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ပေသည်။

လူသားနန်းမြို့တော်၏ အပြင်ဘက် ကျယ်ပြောသော မြေကွက်လပ်ထဲတွင် လူသားမျိုးနွယ်က ဖမ်းဆီးထားသော သူတော်စင်ကုန်းမြေဘက်မှ စစ်သုံးပန်းများက နေရာမှာ ပြွတ်သိပ်စွာ ဒူးထောက်နေကြသည်။

ဖုန်းလင်းတောင်သည်တော့ ကောင်းကင်ဘုံအမတ်၏ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားလျက် စစ်သုံးပန်းများ၏ အရှေ့မှာ ရပ်နေသည်။

ဧကရီ၏ အသံက လောကတခွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

“ အမတ်ဖုန်း… နင်က လူသားမျိုးနွယ်မဟုတ်ပေမဲ့ လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် နင့်ရဲ့ သစ္စာရှိမှုက လုံးဝမယိမ်းယိုင်ဘဲ စစ်မှန်တယ်… နင့်ရဲ့ အကျိုးဆောင်မှုတွေကလည်း ငါကိုယ်တော်ကို ကျေနပ်အားရစေတယ်… ဒါကြောင့် ဒီနေ့မှာ ငါက နင့်ကို မိစ္ဆာငှက်မွှေးကောင်းကင်ဘုရင်ဘွဲ့ ချီးမြှောက်လိုက်တယ် ”

“ မိစ္ဆာငှက်မွှေးသူတော်စင်ကုန်းမြေနဲ့ နင့်ကြားမှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ ရန်ငြိုးတွေရှိတာကို ငါသိတယ်… အဲ့ဒါကြောင့် ကောင်းကင်ဘုရင်ဘွဲ့ကို လက်ခံပြီး မိစ္ဆာငှက်မွှေးမျိုးနွယ်ရဲ့ သွေးနဲ့အတူ အခမ်းအနားကို ပြီးဆုံးစေပါ… နင်စိတ်ကျေနပ်တဲ့အထိ သတ်ဖြတ်နိုင်တယ် ”

ဖုန်းလင်းတောင်က လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုအလယ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။

သူတော်စင်ကုန်းမြေများက စောင့်ကြည့်နေကြပြီး လူသားမျိုးနွယ်က စောင့်ကြည့်နေသည်။ ရွှီချင်းနှင့် မျိုးနွယ်စုအသီးသီးသည်လည်း စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

အားညိုသည်လည်း ထိုထဲမှာ ပါဝင်သည်။ မျှော်လင့်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုက သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ ဖုံးကွယ်မရအောင် ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဖုန်းလင်းတောင်က နှလုံးတုန်သွားသော်လည်း ယင်းကို သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှာ မဖော်ပြဝံ့ချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံပေါ်သည်။ ဤသည်မှာ ဧကရီ၏ စီစဉ်ပေးမှုက သူ၏ နှလုံးသားကို အမှန်တကယ် ထိမှန်သွားစေသည့်အလားပင်။ ထို့ကြောင့် သူက နန်းတော်၏ ဦးတည်ရာဆီသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောသည်။

“ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မ ”