သံသယကြီးသော ဖုန်းလင်းတောင်

လူသားမျိုးနွယ်၏ မဟာနန်းမြို့တော်ဒေသကြီးနှင့် မီးခိုးပင်လယ်ဒေသကြီးကြားရှိ စွန့်ပစ်တောင်ပေါ်မှ လှိုဏ်ဂူထဲတွင် ဖုန်းလင်းတောင်က မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံကို ဖြန့်ကြက်လိုက်ကာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

လှိုဏ်ဂူထဲမှ သူ၏ စီစဉ်မှုများက ပုံမှန်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူက စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။

သူက မျက်လုံးမှေးကျဉ်းလိုက်သည့်အခါ အနက်ရောင်အလင်းနှင့် အေးစက်မှုက သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူက လန်ယောင်နှင့် ယွဲ့တုန်၏ လိုက်ဖမ်းခံရခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် လူသားမျိုးနွယ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ကတည်းက အစီအစဉ်တစ်ခုကို ရေးဆွဲထားခဲ့သည်။

သူက လူသားမျိုးနွယ်ထဲမှာ ထင်ပေါ်ကျော်ကြားချင်ပြီး သူတော်စင်ကုန်းမြေ၏ စိတ်အာရုံ၊ အထူးသဖြင့် လန်ယောင်နှင့် ယွဲ့တုန်၏ စိတ်အာရုံကို သွေးဆောင်ချင်သည်။ ထို့နောက် သူက အရေးကြီးအခိုက်အတန့်မှာ ပြီးပြည့်စုံသော သေဆုံးမှုကို ပြုလုပ်လိမ့်မည်။

လူတိုင်းကို သူသေဆုံးသွားပြီဟု ထင်စေချင်သည်။

သို့မှသာ သူက အမှန်တကယ် လွတ်လပ်သွားလိမ့်မည်။

သူက မိစ္ဆာငှက်မွှေးမျိုးဆက်သွေးကို ဖယ်ရှားလိုက်စဉ် ဤလျောင်ရွှမ်းခန္ဓာကိုယ်ကို သူ၏ မူလခန္ဓာကိုယ်အသစ်အဖြစ် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ယင်းက အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်ခြင်းဖြစ်ပြီး အလင်းမှ အမှောင်သို့ ပြောင်းလဲပစ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လူသားမျိုးနွယ် သို့မဟုတ် သူတော်စင်ကုန်းမြေသည် သူ့အတွက် အသုံးချစရာ နယ်ရုပ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

“ ဒီလုပ်ငန်းစဉ်မှာ အလှည့်အပြောင်းတချို့ရှိခဲ့ပြီး ငါက လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ အသုံးချခံခဲ့ရပေမဲ့ အဲ့ဒါက ငါ့အစီအစဉ်ပေါ် သက်ရောက်မှုမရှိခဲ့ဘူး… ”

ဖုန်းလင်းတောင်က အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ မိစ္ဆာငှက်မွှေးမျိုးဆက်သွေးကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာက ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို ဝိညာဉ်နတ်သူငယ်အဆင့်ထိ ပြန်ကျသွားစေတယ်… ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ကိစ္စမရှိပါဘူး… ငါက မြန်မြန် ပြန်ကျင့်ကြံနိုင်တာပဲ ”

“ အဲ့ဒါနဲ့ နှိုင်းယှဉ်မယ်ဆိုရင် လွတ်လပ်ဖို့နဲ့ အသက်ရှင်ဖို့က အဓိကအရေးကြီးဆုံးပဲ ”

“ ဒါပေမဲ့ တခြားလူတွေကို ငတုံးတွေလို့ ငါယူဆထားလို့ မဖြစ်ဘူး… ဒါကြောင့် ငါ့အစီအစဉ်က တကယ်အောင်မြင်လား မအောင်မြင်ဘူးလားဆိုတာ အပြင်လောကရဲ့ နောက်ဆက်တွဲအပြောင်းအလဲပေါ်မှာ မူတည်လိမ့်မယ် ”

ထိုသို့တွေးမိသောအခါ ဖုန်းလင်းတောင်က သတိကြီးစွာထား၍ လှိုဏ်ဂူထဲမှ အမြန်ထွက်သွားသည်။ သူက ကြိုတင်စီစဉ်ထားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

တစ်ခဏကြာပြီးနောက် ဝေဝါးသော ပုံရိပ်နှစ်ခုက ကောင်းကင်ပေါ်မှာ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

သူတို့က ရွှီချင်းနှင့် အားညိုဖြစ်သည်။ သူတို့က ဤကိုယ်ပွား၏ တည်နေရာကို အာရုံခံရန် အကြင်နာမဲ့နွားသိုးငါးကောင် မူလခြေရာခံခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။

သူတို့က ကောင်းကင်ပေါ်မှာ မတ်တတ်ရပ်နေသော်လည်း မည်သူမှ သူတို့ကို မမြင်နိုင်ကြပေ။ နတ်ဘုရားများသည်ပင် သူတို့ကို ရှာတွေ့ရန် ခက်ခဲပေသည်။

အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် စကားလုံးမဲ့ ကျောက်တုံးကျမ်းစာ၏ အံ့ဖွယ်ကောင်းသော ဖုံးကွယ်ခြင်းစွမ်းအားက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဖုံးကွယ်ပေးထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အတိတ်တွင် ဤဖုံးကွယ်မှုက သူတို့ကို နတ်ဘုရားသုံးပါး၏ ရှာဖွေမှုအောက်မှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုထိ လွတ်မြောက်စေခဲ့သည်။ သို့ဖြစ်၍ သူတို့က ဖုန်းလင်းတောင်၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံဖြန့်ကြက်မှုကို အလွယ်တကူ ရှောင်ရှားနိုင်ကြသည်။

“ ဖုန်းလေးက မဆိုးဘူး… ငါတို့က သူ့ကို တွန်းအားပေးဖို့ မလိုဘူး… သူက သူ့ကိုယ်သူ ငါးစာလုပ်လိုက်တယ် ”

အားညိုက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ မျှော်လင့်သော အရိပ်အယောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ ချင်းလေး… အပြင်ပိုင်းပင်လယ်မှာ ငါတို့က ယုလျှိုချန်းအတွက် ငါးစာလုပ်ပေးခဲ့ရတယ်… အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ယုလျှိုချန်းကို ငါအရမ်းမနာလိုဖြစ်ခဲ့တာ… ဟဲ ဟဲ… အခုတော့ ငါးမျှားရတဲ့ အတွေ့အကြုံကို ငါတို့ခံစားရတော့မယ် ”

“ သူ့နောက်ကို လိုက်ရအောင် ”

ရွှီချင်းက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ဖုန်းလင်းတောင် ထွက်ခွာသွားသော ဦးတည်ရာသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အားညိုနှင့်အတူ နောက်ယောင်ခံလိုက်သွားသည်။

ထိုသို့ဖြင့် အချိန်က တရွေ့ရွေ့ စီးဆင်းသွားသည်။ မကြာမီ ခုနစ်ရက်ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ထိုအတောအတွင်းမှာ ရွှီချင်းနှင့် အားညိုက ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်ရန် မည်သည့်နည်းလမ်းကိုမှ အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ သူတို့က အနောက်မှသာ တိတ်တဆိတ် လိုက်သွားကြသည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ဖုန်းလင်းတောင်က အလွန်သံသယကြီးသူဖြစ်လေရာ အပြင်လောကမှ သေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုကိုပင် သူက ချက်ချင်း အာရုံခံနိုင်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဖုန်းလင်းတောင်၏ ခရီးစဉ်က အလွန်ချောမွေ့သည်။ သူက ရံဖန်ရံခါ အန္တရာယ်တချို့ဖြင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ဥပမာ သားရိုင်းကောင်များ၊ ထူးဆန်းသော သက်ရှိများနှင့် မကောင်းစိတ်ရှိသော ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုအခါ သူက အန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားရန် ရန်သူများကို သတ်ဖြတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဖုံးကွယ်ခြင်းကို ပြုလုပ်လိမ့်မည်။

ရွှီချင်းနှင့် ခေါင်းဆောင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်က မမှားပေ။ ဖုန်းလင်းတောင်သည် မွေးရာပါ သံသယကြီးသော အကျင့်စရိုက်ရှိသည်။

သံသယကြီးသော အကျင့်စရိုက်ကြောင့် သူ၏ လမ်းခရီးက အဆင်ပြေချောမွေ့နေသည့်တိုင် သူက လုံးဝသတိမပေါ့ဆခဲ့ပေ။ ယင်းအစား ပိုပြီးသတိထားလာသည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် ဤစွန့်ပစ်တောင်မှ ထွက်သွားနိုင်တော့မည့် ဖုန်းလင်းတောင်က သူ၏ ခြေလှမ်းကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူက ကျောက်ဆောင်ကြားထဲမှ နေရာလွတ်ထဲမှာ ဝင်ပုန်းလိုက်သည်။

ထိုနေရာမှာ ပုန်းအောင်းနေစဉ် ဖုန်းလင်းတောင်၏ အမူအရာက ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသည်။

“ ခရီးစဉ်က အရမ်းချောမွေ့နေတယ်… ငါ့စိတ်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခု လွဲမှားနေတယ်လို့ ခံစားနေမိတယ် ”

“ အရာအားလုံးက ငါ့အစီအစဉ်တိုင်း သွားနေပြီး ဒီခရီးစဉ်ရဲ့ ချောမွေ့မှုက ငါ့ရဲ့ မျှော်လင့်ထားမှုအတွင်းမှာပဲ ရှိတယ်… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက ဒီနေရာကို သေသေချာချာ ရွေးချယ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား… ”

“ ဒါပေမဲ့… ”

ဖုန်းလင်းတောင်က နှုတ်ဆိတ်သွားသည်။

“ ငါသေချာပြန်စဉ်းစားရမယ်… ဘာနေရာမှာ ငါအမှားလုပ်ခဲ့မိတာလဲ ”

တစ်ခဏကြာ တွေးတောပြီးနောက် ဖုန်းလင်းတောင်က သူ၏ အတွေးများကို စုစည်းနိုင်သွားသည်။ မကြာမီ သူစိုးရိမ်ရသော ကိစ္စသုံးခုရှိကြောင်း ရှာတွေ့သွားသည်။

ပထမမှာ လူသားမျိုးနွယ်က သူ၏ အစီအစဉ်ကို နားလည်သွားပြီး သူ့နောက်သို့ လိုက်ဖမ်းခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒုတိယမှာ လူသားမျိုးနွယ်က သူ့ကို ငါးစာအနေဖြင့် တမင်လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တတိယမှာ လန်ယောင်နှင့် ယွဲ့တုန်က သူ၏ အတွေးများကို ခန့်မှန်းနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ တကယ်လို့ လူသားမျိုးနွယ်က ငါ့အစီအစဉ်ကို နားလည်သွားပြီး ငါ့ကို လိုက်ဖမ်းမယ်ဆိုရင်… တကယ်လို့ ငါက အဖမ်းခံမိသွားရင်တောင် ငါ့ရဲ့ လွတ်လပ်မှုကိုပဲ ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်… ငါ့ရဲ့ အသက်ကတော့ အချိန်တစ်ခုထိ အဆင်ပြေနေလိမ့်မယ်… ”

ဖုန်းလင်းတောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ တကယ်လို့ လူသားမျိုးနွယ်က ငါ့အစီအစဉ်ကို ကြိုသိထားပြီး ငါ့ကို တမင်လွှတ်ပေးလိုက်တာဆိုရင် သူတို့မှာ တခြားရည်ရွယ်ချက် သေချာပေါက် ရှိရမယ်… သူတို့က ငါးမျှားနေတာပဲ ”

“ သူလျှိုအားလုံးကို တစ်ခါတည်း ခေါ်ထုတ်ဖို့ ငါ့ကို ငါးစာအဖြစ် အသုံးချချင်တာလား ”

“ အဲ့ဒီအတိုင်းသာဆိုရင် လူသားမျိုးနွယ်က ငါသေဆုံးသွားတယ်လို့ ကြေညာမှာ မဟုတ်ဘူး… အဲ့ဒီအစား သူတော်စင်ကုန်းမြေက သူလျှိုတွေကို သွေးဆောင်ဖို့ ငါလွတ်မြောက်သွားတဲ့အကြောင်းကို သူတို့က သတင်းဖြန့်ကြလိမ့်မယ်… အဲ့ဒီအခါကျရင် သူလျှိုတွေက ငါ့နောက်ကို မိုးဆုံးမြေဆုံး လိုက်ဖမ်းကြလိမ့်မယ်… ”

“ နောက်ငါလုပ်ရမှာက အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ဖို့ပဲ… အပြင်လောကရဲ့ အခြေအနေပေါ် မူတည်ပြီး ငါစိုးရိမ်နေတဲ့ ကိစ္စသုံးခုထဲက ဘယ်တစ်ခုက ပိုပြီးဖြစ်နိုင်ခြေရှိလဲဆိုတာ အတည်ပြုနိုင်လိမ့်မယ် ”

ထိုသို့တွေးမိသောအခါ ဖုန်းလင်းတောင်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ကျောက်ဆောင်ကြားထဲမှ ထွက်သွားကာ မီးခိုးပင်လယ်ဒေသကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူက စွန့်ပစ်ဧရိယာများ၌ ခရီးမသွားခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူက သတင်းအချက်အလက်များ စုဆောင်းရန် မီးခိုးပင်လယ်ဒေသကြီး၏ မြို့ကြီးများဆီသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

နောက်ထပ် ခုနစ်ရက်ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ကျင့်ကြံသူများ စုဝေးနေကြသော မြို့ကြီးတစ်မြို့တွင် ဖုန်းလင်းတောင်က ရိုးရှင်းသော စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ ထိုင်နေရင်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆွေးနွေးသံများကို နားဆွင့်နေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ သူက နက်နဲစွာ တွေးတောလိုက်သည်။

ဤခုနစ်ရက်အတွင်းမှာ သူက လူသားမျိုးနွယ်နှင့် မိစ္ဆာငှက်မွှေးသူတော်စင်ကုန်းမြေကြားမှ စစ်ပွဲအပြင် သူ့ကိုယ်ပိုင် တခြားကိစ္စများကိုလည်း ကြားခဲ့ရသည်။

လူသားမျိုးနွယ်သည် သူ၏ သေဆုံးမှုကို ကြေညာခဲ့သည်။

“ လူသားမျိုးနွယ်က ငါ့ရဲ့ သေဆုံးမှုကို ကြေညာလိုက်တယ်ဆိုတော့ ငါးမျှားနေတဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေက အတော်လေး နည်းပါးသွားတယ် ”

ဖုန်းလင်းတောင်သည် သူ၏ အရှေ့မှ သေရည်ခွက်ကို တစ်ငုံယူသောက်လိုက်ပြီး နှုတ်ဆိတ်သွားသည်။

“ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက တစ်ရာရာခိုင်နှုန်း မသေချာသေးဘူး… သူတို့က ငါ့ကို ငါးစာလုပ်နေတာ ဟုတ်မဟုတ်သိရအောင် ထပ်ပြီး အတည်ပြုကြည့်ရဦးမယ် ”

“ ဒါ့အပြင် လူသားမျိုးနွယ်က ငါသေသွားပြီလို့ တကယ်ထင်နေတာ ဟုတ်မဟုတ် အတည်ပြုရဦးမယ်… တကယ်လို့ သူတို့က ငါ့နောက်ကို တိတ်တခိုး လိုက်ဖမ်းနေတာဆိုရင်ရော… ပြီးတော့ လန်ယောင်နဲ့ ယွဲ့တုန်ကို ငါတကယ်ပဲ လှည့်စားနိုင်ခဲ့လားဆိုတာ အတည်ပြုရဦးမယ် ”

ဖုန်းလင်းတောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူက သံသယကြီးသူဖြစ်လေရာ သူ၏ ခေါင်းထဲမှာ ထိုသို့အတွေးများ ရှိနေခြင်းက သာမန်သာဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ သူက လက်ထဲမှ သေရည်ခွက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း ကုန်စင်အောင် မော့ချလိုက်ပြီး မည်သည့်သဲလွန်စမှ မကျန်အောင် သေရည်ခွက်ကို အမှုန့်ချေမွလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက မြို့ထဲမှ ထွက်သွားပြီး အရှေ့သို့ ဆက်လက် ခရီးဆက်သွားသည်။

ခရီးတစ်လျှောက်တွင် သူက တောတောင်များထဲမှာ အဓိက ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း လမ်းမှာ သူက လူသားမျိုးနွယ်မှ လိုက်ဖမ်းသူများကိုသော်လည်းကောင်း သို့မဟုတ် သူတော်စင်ကုန်းမြေများမှ သူလျှိုများကိုသော်လည်းကောင်း မမြင်တွေ့ခဲ့ပေ။

သူတို့က မထွက်ပေါ်လာကြချေ။

ဤသည်မှာ သူက လူတိုင်းကို အမှန်တကယ် လှည့်စားနိုင်ခဲ့သည့်အလားပင်။

သို့သော်လည်း ဖုန်းလင်းတောင်၏ သံသယကြီးသော အကျင့်စရိုက်အရ သူက ဤကိစ္စကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထပ်မံ အတည်ပြုဦးလိမ့်မည်။ သို့ဖြစ်၍ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူက သေခြင်းရှင်ခြင်းအခြေအနေများကို တမင်ဖန်တီးခဲ့သည်။ ရံဖန်ရံခါ သူက သေဘေးမှ လက်တစ်လုံးခြား၍ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ဟန် ရ၏။

သူက ထိုသို့တန်ကြေးကို ပေးဆပ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့နောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်လာခြင်းရှိမရှိ အတည်ပြုလိုက်သည်။

အကြိမ်ရေအနည်းငယ် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် မည်သူမှ သူ့နောက်သို့ လိုက်မလာကြောင်း အတည်ပြုနိုင်သွားသည်။ သို့သော်လည်း ယင်းက တစ်ရာရာခိုင်နှုန်းမဟုတ်ပေ။

သို့ဖြစ်၍ သူက စိတ်သက်သာရာရသွားသည့်ပုံစံ ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူက ကံကြမ္မာဆိုးတစ်ခုဖြင့် တွေ့ဆုံသွားဟန် ရ၏။ သုံးရက်မြောက်နေ့တွင် သူ၏ ဒဏ်ရာများက ပြန်လည်သက်သာလာစဉ် သူက ဝိညာဉ်သိုက်အဆင့်နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော သားရဲတစ်ကောင်၏ အမဲလိုက်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။

ထိုသားရဲ၏ ကျားကုတ်ကျားခဲ လိုက်ဖမ်းမှုအောက်မှာ သူက နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို အသုံးပြု၍ ခုခံတားဆီးခဲ့သော်လည်း ယင်းတို့က အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သားရဲ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော တိုက်ခိုက်မှုအောက်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး သားရဲ၏ ဝါးမျိုခံလိုက်ရသည်။

အသွေးအသားအားလုံးကို ဝါးမျိုပြီးနောက် ထိုသားရဲက ပြန်ထွက်ခွာသွားသည်။

ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ပြီးနောက် တောင်တန်းဒေသထဲမှာ သားရဲက ပြေးလွှားသွားနေစဉ် ၎င်း၏ မျက်လုံးက တလက်လက် တောက်ပသွားသည်။

“ ကြည့်ရတာ ငါ့နောက်ကို တကယ် ဘယ်သူမှ မလိုက်လာတဲ့ပုံပဲ… ”

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲက တောင်တန်းဒေသထဲမှာ အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ပေါ်တွင် သားရဲ၏ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည့် ရွှီချင်းနှင့် အားညိုသည် ဖုန်းလင်းတောင်၏ သံသယကြီးသော အကျင့်စရိုက်နှင့်ပတ်သက်ပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။

“ ဖုန်းလေးက အရမ်းသံသယကြီးတာပဲ… သူတော်စင်ကုန်းမြေမှာ ဘယ်လိုအတွေ့အကြုံကို သူတွေ့ကြုံခဲ့လို့ အခုလိုဖြစ်လာတာလဲ ”

“ အဲ့ဒါက တကယ်ပဲ ငါ့ကို အမြင်ကျယ်စေခဲ့တယ် ”

အားညိုက ချီးမွမ်းလိုက်သည်။

ရွှီချင်းက နက်နဲစွာ တွေးတောလိုက်သည်။ သူက မြေပြင်ပေါ်မှာ မြန်ဆန်စွာ ပြေးလွှားနေသော သားရဲကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပြောသည်။

“ ဖုန်းလင်းတောင်ရဲ့ သံသယကြီးပုံအရဆို စောစောက သူ့ရဲ့လုပ်ဆောင်မှုက သူ့ကို စိတ်ကျေနပ်စေမှာ မဟုတ်သေးဘူးလို့ ငါထင်တယ် ”

“ မဖြစ်နိုင်တာ… ဒီလောက်ထိ လုပ်ပြီးတာတောင် သူက သံသယရှိနေသေးတာလား ”

အားညိုက အံ့ဩသွားသည်။

ငါးရက်မြောက်နေ့တွင် သူ့ကို ပိုပြီးအံ့ဩသွားစေမည့် ကိစ္စက ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဖုန်းလင်းတောင်၏ ဝင်ပူးကပ်ခံထားရသော သားရဲက တားမြစ်ဒေသကြီးတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်သွားနေစဉ် ၎င်းက နတ်ဘုရားလက်တံအများအပြားဖြင့် ရစ်ပတ်ခံလိုက်ရသည်။ ၎င်းက အော်ဟစ်ညည်းတွားနေပြီး အပြင်းအထန် ရုန်းကန်လိုက်သော်လည်း လက်တံများ၏ ချုပ်နှောင်မှုမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ၎င်းက တားမြစ်ဒေသကြီး၏ အနက်ပိုင်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်ခံသွားရသည်။

မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ၎င်းက သေဆုံးသွားသည်။

ထိုတားမြစ်ဒေသကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင် အနက်ရောင်အလင်းက ရွှီချင်း၏ မျက်လုံးထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ဘေးမှ အားညိုသည်တော့ မောပန်းမှုကို အနည်းငယ် ခံစားမိသွားသည်။

“ ဒီဟာက တကယ်သေသွားတာ ဟုတ်မဟုတ် ငါမပြောနိုင်တော့ဘူး… ”

ရွှီချင်းက အားညိုကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ စီနီယာအကိုကြီး… မင်းရဲ့ ခြေရာခံခြင်းအတတ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပါ… ငါ့ရဲ့ အသံနတ်ဘုရားအခွင့်အာဏာနဲ့ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံရဲ့ စစ်ဆေးမှုအရတော့ ဖုန်းလင်းတောင်ရဲ့ အသက်ဓာတ်က ဒီနေရာမှာ တကယ် ငြိမ်းသတ်သွားပြီ ”

“ တကယ်လို့ သူ့မှာ ကိုယ်ပွားတစ်ခု ထပ်ရှိဦးမယ်ဆိုရင် သူက ဒီမှာ တမင်သေဆုံးလိုက်တာပဲ… တစ်ယောက်ယောက်က သူ့နောက်ကို လိုက်လာလား မလိုက်လာဘူးလားဆိုတာ သူသေချာမပြောနိုင်တာကြောင့် ဘာအမှားအယွင်းမှမဖြစ်ရအောင် နောက်တစ်ကြိမ် သေဆုံးဖို့ သူရွေးချယ်သွားတာပဲ ”

အားညိုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ ချင်းလေး… အတိတ်မှာ ယုလျှိုချန်း ဘယ်လိုခံစားခဲ့ရလဲဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ ငါနားလည်သွားပြီ… ”

သူက စကားပြောပြီးနောက် အကြင်နာမဲ့နွားသိုးငါးကောင် မူလခြေရာခံခြင်းအတတ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ တစ်ခဏကြာပြီးနောက် အားညိုက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အံကြိတ်လိုက်သည်။

“ ဒီကောင့်မှာ နောက်ထပ်ကိုယ်ပွားတစ်ခု တကယ်ပဲ ရှိတယ်… အရင်တစ်ခေါက်က အဲ့ဒီကိုယ်ပွားကို သူအသက်မသွင်းခဲ့တာကြောင့် အဲ့ဒါက အသက်မဲ့နေတဲ့ အလောင်းတစ်ခုလိုပဲ… ဒါကြောင့် သူ့မှာ နောက်ထပ် ကိုယ်ပွားတစ်ခုရှိနေသေးတာကို ငါအာရုံမခံမိခဲ့တာ… အခု သူက အဲ့ဒါကို အသက်သွင်းလိုက်တာကြောင့် အဲ့ဒါကို ငါအာရုံခံနိုင်သွားပြီ ”

“ အဲ့ဒီကိုယ်ပွားက ဒီနေရာနဲ့ နည်းနည်း ဝေးတယ်… ”

တစ်ချိန်တည်းမှာ မီးခိုးပင်လယ်ဒေသကြီး၏ တခြားဦးတည်ရာတွင် ရွှံ့ဗွက်အိုင်တစ်ခု ရှိသည်။ ရွှံ့ဗွက်အိုင်ထဲမှ မရေမတွက်နိုင်သော အဆိပ်ပိုးကောင်များကြားတွင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုက လဲလျောင်းနေသည်။

သို့သော်လည်း နောက်အခိုက်အတန့်မှာ အသက်ဓာတ်အမျှင်တန်းတစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ စီးဆင်းသွားပြီး သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် အနီရောင်မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ မှိတ်ထားသော သူ၏ မျက်လုံးက ရုတ်တရက် ပွင့်သွားသည်။

ဝုန်းခနဲ မြည်သံများကြားတွင် ဗလာနတ္ထိအရှိန်အဝါသည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပေါ်လျှိုးထွက်လာသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က ပရမ်းပတာ လှုပ်ခတ်သွားစဉ် ခန္ဓာကိုယ်က ရွှံ့ဗွက်အိုင်ထဲမှ တိုးထွက်လာပြီး လေထဲသို့ ပျံတတ်သွားသည်။

“ အခု… ငါလုံခြုံသွားလောက်ပြီ ”

“ လန်ယောင်နဲ့ ယွဲ့တုန်က ငါ့အစီအစဉ်ကို ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်တာပဲဖြစ်ဖြစ် လူသားမျိုးနွယ်က အဲ့ဒါကို အာရုံခံမိတာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ငါ့အနောက်ကို တိတ်တဆိတ် လိုက်လာတာပဲဖြစ်ဖြစ်… ငါ့ကို ဖမ်းချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါးစာလုပ်ခိုင်းချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်… ”

“ အဲ့ဒါတွေက အရေးမကြီးတော့ဘူး ”

ထိုသို့တွေးမိသောအခါ အေးစက်စက်အလင်းက ဖုန်းလင်းတောင်၏ မျက်လုံးထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အဝေးမှ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ တန်းမတ်စွာ ပျံသန်းသွားသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူက အလျင်ကုန်သုံး၍ ရွေ့လျားသွားသည်။

“ မြောက်ပိုင်းဝမ်ကူးဒေသက ရေခဲလွင်ပြင်ပဲ… ရေခဲပြင်ရဲ့ အနက်ပေတစ်သန်းအောက်မှာ ကျင့်ကြံတာက လျောင်ရွှမ်းမဟာဧကရာဇ်ရဲ့ အမွေအနှစ်အတွက် အခြေခံလိုအပ်ချက်ပဲ… တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံတာကနေ ငါပြန်ထွက်လာတဲ့အခါကျရင်… ”

ဖုန်းလင်းတောင်က မျက်လုံးမှေးကျဉ်းလိုက်စဉ် သူ၏ အမူအရာက အေးစက်သွားသည်။ သူက ထပ်မံ အလျင်မြှင့်တင်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာ နန်းမြို့တော်၏ အပြင်ဘက် ယခင်လျောင်ရွှမ်းဒေသငယ်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်လှိုဏ်ဂူတစ်ခုရှိသည်။

ထိုနေရာသည် ရွှေကြွက်ရှိသော နေရာနှင့် သိပ်မဝေးကွာပေ။

လှိုဏ်ဂူထဲတွင် လူနှစ်ယောက်က တင်ပျဉ်ခွေ၍ တရားထိုင်နေကြသည်။

သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ခန္ဓာကိုယ်ခြောက်သွေ့နေပြီး အသက်ဓာတ် လုံးဝမရှိပေ။ သူက အလောင်းခြောက်တစ်ခုနှင့် မခြားပေ။

အလောင်း၏ နဖူးပေါ်တွင် အနီရောင်မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုရှိပြီး ယင်းက မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သို့သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အနီရောင်မျဉ်းကြောင်းက ပိုပြီးမှေးမှိန်လာသည်။ ဤသည်မှာ ထိုအမှတ်အသားက အချိန်မရွေး ငြိမ်းသတ်သွားတော့မည့်ဟန် ရသည်။

၎င်းက ဖုန်းလင်းတောင် တိတ်တဆိတ် စီစဉ်ထားခဲ့သော သူ၏ ကိုယ်ပွားတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဖုန်းလင်းတောင်က သူ၏ လွတ်မြောက်ရေးအတွက် ကိုယ်ပွားမည်မျှကို စီစဉ်ထားခဲ့ကြောင်း သူတစ်ယောက်တည်းသာ သိလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ထိုအတတ်ပညာတွင် ဆိုးကျိုးရှိသည်။ ယင်းမှာ အချိန်အကန့်အသတ်ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းကို အချိန်အတော်ကြာ အသုံးမပြုဘဲ ပစ်ထားမည်ဆိုလျှင် ၎င်း၏ နဖူးပေါ်မှ အနီရောင်မျဉ်းကြောင်းက လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။ ထိုအခါကျလျှင် ကိုယ်ပွားကို အသုံးမပြုနိုင်တော့ပေ။

ဥပမာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဤကိုယ်ပွား၏ နဖူးပေါ်မှ အနီရောင်အလင်းက လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့်ဟန် ရသည်။

အလောင်း၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် တခြားလူတစ်ယောက်က တရားထိုင်နေသည်။ ထိုလူက သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အလောင်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ အဆုံးမဲ့သော အမုန်းတရားဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ ဖုန်းလင်းတောင်… မင်းက တကယ်ပဲ အကြင်နာမဲ့တယ်… မင်းက မိစ္ဆာငှက်မွှေးမျိုးဆက်သွေးတစ်ဝက်ကို ရရှိဖို့အတွက် ယွဲ့တုန်ရဲ့ ညီမကို သန့်စင်ခဲ့တယ်… ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားကိုတော့ မင်းမဖုံးကွယ်နိုင်ဘူး… သခင်မလန်ယောင်ရဲ့ အမိန့်တော်အောက်မှာ လျောင်ရွှမ်းသူတော်စင်ကုန်းမြေက ရာဇဝတ်သားအားလုံးကို ငါတို့သွေးယဇ်ပူဇော်ပြီးနောက် မင်းရဲ့ လျောင်ရွှမ်းကိုယ်ပွားတွေကို အာရုံခံနိုင်ခဲ့တယ်… ”

“ နောက်ဆုံးတော့ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပွားတစ်ခုကို ငါရှာတွေ့သွားပြီ ”

“ အခု ဒီကိုယ်ပွားကို မင်းအသုံးပြုလိုက်တာနဲ့ ငါ့လက်ထဲကနေ မင်းမလွတ်မြောက်နိုင်တော့ဘူး ”

ထိုလူက အံတင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူက သူ့အရှေ့မှ အလောင်းခြောက်ကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးမျိုချင်နေသည့်အလားပင်။

ထိုစိတ်ခံစားချက်သည် သာမန်မဟုတ်ပေ။

ယင်းက အတိတ်မှာ လန်ယောင်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အတိုင်းပင်။

သူ၏ အတွေးများက ပြောင်းလဲခံလိုက်ရသည်။ ယင်းက သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များနှင့် ကမ္မကို ပရမ်းပတာ ဖြစ်စေသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် သူက စိတ်ခံစားချက်ရှိသော ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ဖြစ်လာသည်။

အကယ်၍ ရွှီချင်းသာ ဤနေရာမှာရှိမည်ဆိုလျှင် သူ၏ ပယ်ဖျက်ခြင်းအခွင့်အာဏာနှင့် ကတ်ကြေး၏ စွမ်းအားအောက်မှာ ထိုသက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ ကမ္မချည်မျှင်များက အလွန်ရှုပ်ထွေးနေကြောင်း သူပြောနိုင်လိမ့်မည်။

ထိုကမ္မချည်မျှင်များက လူသားမျက်နှာတစ်ခုအဖြစ် ယှက်ထွေနေကြသည်။

ထိုမျက်နှာသည် ယွဲ့တုန်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ယွဲ့တုန်က ငါးမျှားနေခြင်းဖြစ်သည်။

ရွှီချင်းနှင့် အားညိုက လန်ယောင်ကို ငါးမျှားရန် ဖုန်းလင်းတောင်ကို ငါးစာအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။

ယွဲ့တုန်သည်တော့ ဖုန်းလင်းတောင်၏ မူလဝိညာဉ်ကို ငါးမျှားရန် ဖုန်းလင်းတောင်၏ ကိုယ်ပွားကို ငါးစာအဖြစ် အသုံးပြုနေသည်။