အရမ်းလိမ္မာတာပဲ

“ ငါတို့မေးပြီးရင် ဖုန်းလင်းတောင်မှာ ဘယ်လိုရတနာရှိတယ် ဒါမှမဟုတ် ဘယ်လိုလျှို့ဝှက်ချက်ရှိတယ်ဆိုတာ သိရလိမ့်မယ်… တကယ်လို့ သူက မပြောဘူးဆိုရင် လန်ယောင်နဲ့ ယွဲ့တုန်ကို ငါတို့မေးကြမယ် ”

ရွှီချင်းက အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည့်အခါ သူ၏ ညာဘက်မျက်လုံးထဲမှ တာအိုအမှတ်အသားက လင်းလက်သွားသည်။

အားညိုက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်လေရာ သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ မျှော်လင့်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူက ရွှီချင်းနှင့်အတူ မြန်ဆန်စွာ ပျံသန်းသွားသည်။ သူတို့က ပျံသန်းနေစဉ် စကားလုံးမဲ့ ကျောက်တုံးကျမ်းစာ၏ အစွမ်းဖြင့် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဖုံးကွယ်ထားကြသည်။

ထိုသို့ဖြင့် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ဤအတောအတွင်းမှာ ဖုန်းလင်းတောင်ကို ဖမ်းဆီးသွားသော သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက အလွန်သတိကြီးစွာ ထားခဲ့သည်။ သူက ခရီးတစ်လျှောက်တွင် ဦးတည်ရာကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း သတိကြီးစွာထား၍ စစ်ဆေးခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက မြို့ငယ်တစ်မြို့တွင် သာမန်ဖြစ်ပုံရသော အဖိုးအိုတစ်ယောက်ကို ဖုန်းလင်းတောင်အား လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက သူ့ဘာသာ ထွက်သွားသည်။ သူ၏ ကံကြမ္မာကို ထိန်းချုပ်ထားသော ယွဲ့တုန်၏ မျက်နှာသည်လည်း မြန်ဆန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုအခါ သူ၏ ကံကြမ္မာက ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော်လည်း သူက ဤအတောအတွင်းမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော မှတ်ဉာဏ်များကို တစ်သက်လုံး မေ့သွားလိမ့်မည်။

သာမန်ဖြစ်ပုံရသော အဖိုးအိုသည်တော့ မြို့ငယ်ထဲမှ အမြန်ထွက်သွားပြီး ဆက်လက် ခရီးဆက်သွားသည်။

ထိုသို့လူလဲခြင်းက ဤလဝက်အတွင်းမှာ ငါးကြိမ်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ပထမလူက ထွက်သွားသည့်အခါ နောက်လူက ဖုန်းလင်းတောင်ကို ဆက်လက် သယ်ဆောင်သွားလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် ထိုလူများ၏ မျိုးနွယ်က ကွဲပြားခြားနားသည်။ သူတို့ထဲမှာ လူသားများနှင့် မီးလျှံလရွှမ်ကောင်းကင်မျိုးနွယ်ဝင်များလည်း ပါဝင်ကြသည်။

သူတို့က ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ သဲလွန်စအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ပစ်ချင်သည်။

သူတို့က ဤနည်းကို အသုံးပြု၍ နောက်ယောင်ခံလိုက်လာသူများ၏ ကမ္မကို ဖြတ်တောက်ပစ်ချင်သည်။

သို့သော်လည်း အားညို၏ အကြင်နာမဲ့နွားသိုးငါးကောင် မူလခြေရာခံခြင်းအတတ်သည် အတိတ်ဘဝတွင် နတ်ဘုရားများကိုပင် လှည့်စားနိုင်ခဲ့သည်။ ယင်းက အုပ်ချုပ်သူတစ်ပါး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် ပစ်မှတ်ထားနိုင်လေရာ ထိုအတတ်ပညာက အလွန်အဆင့်မြင့်သည်။ သို့ဖြစ်၍ ယွဲ့တုန်က လူမည်မျှ ပြောင်းလဲပါစေ ဖုန်းလင်းတောင်အပေါ် အားညို၏ ခြေရာခံမှုကို မဖယ်ရှားနိုင်ပေ။

ယွဲ့တုန်က ယင်းကို မဖျက်ဆီးနိုင်ပေ။

ဤအတောအတွင်းမှာ ရွှီချင်းနှင့် အားညိုက ဖုန်းလင်းတောင်ကို လိုက်မီသွားကြသည်။ သူတို့က ထူးဆန်းသော ထိုအပြောင်းအလဲများကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ အားညိုက မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ်ခတ်လိုက်စဉ် ရွှီချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ ချင်းလေး… ဒီလူတွေက… တစ်ခုခု လွဲမှားနေတယ်… သူတို့အားလုံးက မိစ္ဆာငှက်မွှေးမျိုးနွယ်ရဲ့ သူလျှိုတွေ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား ”

အားညိုက ရုတ်တရက် ပြောသည်။ သူ့မှာ အင်မော်တယ်အခွင့်အာဏာ မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူက မူလခြေရာခံခြင်းအတတ်မှ ကမ္မချည်မျှင်များကိုသာ အမှီပြု၍ ဖုန်းလင်းတောင်ကို အာရုံခံနိုင်သည်။ ထိုလူများ၏ ကံကြမ္မာကို ယွဲ့တုန်က ထိန်းချုပ်ထားကြောင်း သူမမြင်နိုင်ပေ။

သို့သော်လည်း ရွှီချင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် အရာအားလုံးက ရှင်းလင်းသည်။

သူ၏ ညာဘက်မျက်လုံးထဲမှ တာအိုအမှတ်အသားက လင်းလက်သွားသည်။ သူက ထိုလူများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ မျက်နှာက တည်ကြည်သွားသည်။

“ စီနီယာအကိုကြီး… ဒီလူတွေရဲ့ ကမ္မချည်မျှင်တွေက ယွဲ့တုန်ရဲ့ မျက်နှာပုံစံ ယှက်ထွေနေကြတယ်… ”

ယင်းကို အားညိုကြားသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ ထူးဆန်းသော အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ ကမ္မချည်မျှင်တွေကို မျက်နှာအဖြစ် ရက်လုပ်တယ်လား… အဲ့ဒါက ရုပ်သေးအတတ်ပညာဆိုတာ သေချာတယ်… လန်ယောင်နဲ့ ယွဲ့တုန်ကြားမှာ ယွဲ့တုန်က နောက်ကွယ်ကနေ ကြိုးကိုင်နေတာလား ”

ရွှီချင်းသည် အတိတ်တုန်းက လျောင်ရွှမ်းလှိုဏ်ဂူထဲမှာ လန်ယောင်နှင့် ယွဲ့တုန်၏ အပြုအမူများကို ပြန်စဉ်းစားလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူမသေချာပေ။ ဖုန်းလင်းတောင်အပေါ် လန်ယောင်၏ အမုန်းတရားက အလွန်ပြင်းထန်ကြောင်းသာ သူမှတ်မိသည်။

“ ငါးဖမ်းမိတဲ့အခါကျရင် လန်ယောင်ရဲ့ ကံကြမ္မာမှာ အဲ့လိုမျက်နှာရှိလားဆိုတာ ငါကြည့်လိုက်မယ် ”

ရွှီချင်းက စကားပြောပြီးနောက် ကောင်းကင်ပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်လိုက်ပြီး ဖုန်းလင်းတောင်ကို သယ်ဆောင်သွားသော ကျင့်ကြံသူနောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

နှင်းသည် ကောင်းကင်ပေါ်မှ တဖွဲဖွဲကျဆင်းနေသည်။

အမှန်မှာ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကောင်းကင်ပေါ်မှ ငုံ့ကြည့်မည်ဆိုလျှင် အနက်ရောင်ကုန်းမြေတစ်ခုလုံးကို အဖြူရောင်နှင်းက ဖုံးလွှမ်းထားကြောင်း မြင်နိုင်လိမ့်မည်။ သူတို့က မြောက်ပိုင်းသို့ ဦးတည်သွားလေ နှင်းနှင့် ရေခဲက ပိုပြီးသိပ်သည်းလာလေ ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ ဖုန်းလင်းတောင်ကို သယ်ဆောင်ထားသူက သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးက ဤဧရိယာတစ်ဝိုက်မှာ အဆင့်အတန်းတချို့ရှိကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။ သို့ဖြစ်၍ သူ၏ ခရီးစဉ်က အတော်လေး အဆင်ပြေချောမွေ့သည်။

ဤဧရိယာကို မီးလျှံလရွှမ်ကောင်းကင်မျိုးနွယ်က ပိုင်ဆိုင်သော်လည်း ဤနေရာက မြောက်ပိုင်းဝမ်ကူးဒေသနှင့် အလွန်နီးကပ်သည်။

မီးလျှံလရွှမ်ကောင်းကင်မျိုးနွယ်၏ ပိုင်နက်က အလွန်ကျယ်ပြောပြီး ၎င်းက မြောက်ပိုင်းဝမ်ကူးဒေသနှင့် နယ်နိမိတ်ထိစပ်နေသည်။ တောင်ဘက်ပိုင်းတွင်တော့ ၎င်းက လျောင်ရွှမ်းဒေသငယ်နှင့် နယ်နိမိတ်ထိစပ်နေသည်။

သို့ဖြစ်၍ ဤနေရာတွင် မြောက်ပိုင်းဝမ်ကူးဒေသဆီသို့ ဦးတည်သွားရန် တည်နေရာပြောင်းရွှေ့ခြင်းအစီအရင်ကို မလိုအပ်ပေ။

သူတို့က အရှေ့သို့ ရွေ့လျားသွားနေစဉ် သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီး၏ အလျင်က ပိုပြီးမြန်ဆန်လာသည်။ ထို့ပြင် သူ့မှာ သတ်မှတ်ထားသော ပန်းတိုင်တစ်ခုရှိကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ဤသည်မှာ ငါးမျှားသည့် လုပ်ငန်းစဉ်က မကြာခင် အဆုံးသတ်တော့မည့်ဟန် ရသည်။

အမှန်တကယ် ထိုအတိုင်းဖြစ်သည်။

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် နှင်းတောင်တစ်ခုပေါ်တွင် သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက ရပ်တန့်လိုက်သည်။

တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် သူက ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူက မည်သည့်စကားမှ မပြောပေ။

ဖုန်းလင်းတောင်၏ မျက်လုံးက တင်းကျပ်စွာ မှိတ်နေလေရာ သူက အလောင်းနှင့် မခြားပေ။ ဤအခိုက်အတန့်မှာ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက မြေပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်နေပြီး သူ့ကို ဘေးမှာ ပစ်ချထားသော်လည်း သူက သတိလစ်နေဆဲပင်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်သည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ တစ်ခဏကြာပြီးနောက် တအင့်အင့်ညည်းသံနှင့်အတူ လေတိုးဝှေ့သံက မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းမှ တိုက်ခတ်လာသည်။ လေလှိုင်းများက အဖြူရောင်နှင်းကို လှိုင်းထသွားစေပြီး အပေါ်မှ ကျဆင်းလာနေသော နှင်းအသစ်များဖြင့် ရောနှောသွားစေသည်။

တစ်ခဏကြာပြီးနောက် ဝေဝါးသော ပုံရိပ်တစ်ခုက လေနှင့် နှင်းကြားထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုလူက အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ကြော့ရှင်းတင့်တယ်ပြီး ကြယ်များဖြင့် ဇာထိုးထားသော ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်နှာက ပွင့်လန်းနေသော ပန်းတစ်ပွင့်နှင့် ဆင်တူသည်။ သူ၏ အသားအရေက ကျောက်စိမ်းသဖွယ် ဖြူဖွေးပြီး သူ၏ နက်မှောင်သော ဆံနွယ်ရှည်က ရေတံခွန်ပမာ ကျဆင်းနေသည်။

သူက လမ်းလျှောက်လာနေစဉ် ကောင်းကင်ပေါ်မှ ကျဆင်းလာနေသော အဖြူရောင်နှင်းက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားဟန် ရ၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဆွဲဆောင်မှုအရှိဆုံး အစိတ်အပိုင်းမှာ မိုးမခကိုင်းသဖွယ် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ခါးဖြစ်သည်။

သူက ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ဂါဝန်အောက်မှ သူ၏ ခြေတံရှည်ကို မသဲမကွဲ မြင်နိုင်ပေသည်။ ယင်းက သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုကို ပိုပြီးထပ်တိုးစေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် လန်ယောင်ဖြစ်သည်။

လန်ယောင်သည် မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုနှင့် ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ဆွဲဆောင်မှုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ယင်းက သူ၏ အလှကို ဝိညာဉ်လှုပ်ခတ်သွားစေအောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိစေသည်။

အထူးသဖြင့် သူ၏ ကျောနောက်မှ အဖြူရောင်အတောင်ပံများ ဖြစ်သည်။ ယင်းတို့က လန်ယောင်၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပုံရိပ်ထဲမှာ မွန်မြတ်သန့်စင်သော အရှိန်အဝါကို ထပ်မံပေါင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ လန်ယောင်က နှင်းတောင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်နေသော သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီး၏ အရှေ့၌ ရပ်လိုက်သည်။

“ နှုတ်ဆက်ပါတယ် တာအိုရောင်းရင်းလန်… ငါ မင်းနဲ့ သခင်မလန်ယောင်ကို စိတ်မပျက်စေခဲ့ပါဘူး… အမိန့်တော်အတိုင်း ဖုန်းလင်းတောင်ကို ဒီနေရာကို ခေါ်လာခဲ့ပါတယ် ”

သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ရိုသေလေးစားစွာ ပြောသည်။

လန်ယောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်က မြေပြင်ပေါ်မှ ဖုန်းလင်းတောင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့်အခါ ပြင်းထန်သော အမုန်းတရားက သူ၏ လှပသော မျက်ဝန်းထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက ညင်သာစွာ လက်မြှောက်လိုက်ပြီး အောက်သို့ လက်ညှိုးညွှန်လိုက်သည်။

နောက်အခိုက်အတန့်မှာ ဖုန်းလင်းတောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ယင်သွားပြီး သူက ဖြည်းညင်းစွာ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုက သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤသည်မှာ သူ့အရှေ့မှ အရာအားလုံးက ပုံရိပ်ယောင်ဖြစ်သည့်အလား သို့မဟုတ် သူက ယခုမှ နိုးထလာသည့်အလားပင်။ သို့သော်လည်း အမှန်မှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အဆုံးမဲ့သော အတွေးများ ရှိသည်။ သူက ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုပြီးတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသည်။

စိတ်ရှုပ်ထွေးခြင်းသည် အပေါ်ယံမျှသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လန်ယောင်က ဖုန်းလင်းတောင်အကြောင်းကို ကောင်းမွန်စွာ နားလည်ထားကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ဖုန်းလင်းတောင်က စကားမပြောနိုင်မီ သူက ကျောက်စိမ်းသဖွယ် ဖြူဖွေးသော လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို ဖုန်းလင်းတောင်၏ မျက်နှာက ရှုံ့မဲ့သွားပြီး သူက နှလုံးကွဲကြေသော အော်ညည်းသံကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

သူ၏ နဖူးပေါ်မှ သွေးကြောများက ဖောင်းကားလာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အပြင်းအထန် တုန်ယင်သွားသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်သည်တော့ ဆွဲထုတ်ခံနေရသည်။

“ လန်ယောင်… နိုးထတော့ ”

“ ငါတို့ စစတွေ့ဆုံခဲ့တုန်းက မင်းရဲ့ အကျင့်က ပြောင်းလဲသွားတာကို သတိမထားမိဘူးလား ”

“ မင်းနဲ့ ယွဲ့တုန်ရဲ့ လိုက်ဖမ်းခံနေရတဲ့ အတောအတွင်း အရင်က အဖြစ်အပျက်တွေကို ငါပြန်စဉ်းစားကြည့်ခဲ့တယ်… အဲ့ဒီမှာ ယွဲ့တုန်က တစ်ခုခုမှားယွင်းနေတယ်ဆိုတာ ငါနားလည်သွားတယ် ”

“ လန်ယောင်… မင်း… ”

ဖုန်းလင်းတောင်က အော်ဟစ်ညည်းညူနေရင်း အော်ပြောသည်။ သူက လန်ယောင်ကို သတိပြန်ဝင်လာအောင် ကြိုးစားချင်သည်။

သို့သော်လည်း လန်ယောင်က မလှုပ်ရှားပေ။ သူက ဖုန်းလင်းတောင်၏ ဝိညာဉ်ကို ဆက်လက် ဆွဲထုတ်နေသည်။

မကြာမီ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုက ဖုန်းလင်းတောင်၏ မျက်လုံးထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထပ်ဆင့်ပုံရိပ်များက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ထွက်ပေါ်လာကြပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာတော့မည့်ဟန် ရ၏။

ထိုသို့အရေးကြီးအခိုက်အတန့်မှာ ဖုန်းလင်းတောင်က နောက်ဆုံးလက်ကျန် ခွန်အားကို အသုံးပြုပြီး အကူအညီအော်တောင်းသည်။

“ အရှင်မ… ငါ့ကို ကယ်ပါ ”

“ အရှင်မ… လူသားမျိုးနွယ်ထဲမှာ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားတာကို မင်းတမင်ခွင့်ပြုပေးခဲ့တာလို့ ငါထင်တယ်… မင်းက ငါ့ကို ငါးစာအဖြစ် အသုံးပြုချင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်… အရှင်မ… လန်ယောင်နဲ့ ယွဲ့တုန်က ငါ့ကို သေလောက်အောင် မုန်းတီးနေပါတယ်… ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ကယ်ပါ ”

လန်ယောင်က ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်သည် ပုံမှန်အတိုင်းရှိနေဆဲပင်။ လေနှင့် နှင်းသည်လည်း မပြောင်းလဲသွားပေ။ မည်သည့်အပြောင်းအလဲမှ မထွက်ပေါ်လာပေ။

ယင်းကို မြင်သောအခါ ဖုန်းလင်းတောင်၏ နှလုံးသားထဲမှ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုက ပိုပြီးပြင်းထန်လာသည်။ အမှန်တကယ်တော့ ဧကရီက အနီးအနားမှာ ရှိနေသလော သူမသေချာပေ။ သို့သော်လည်း ယခု သူက ကြိုးအဆုံးသို့ ရောက်နေပြီး သူ၏ ခရီးစဉ်ကို ပြန်စဉ်းစားလိုက်သည့်အခါ သူက ငါးစာအဖြစ် အသုံးပြုခံနေရရန် ဖြစ်နိုင်ခြေများသည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်က ဆုတ်ဖြဲခံနေရပြီး ဝိညာဉ်တစ်ဝက်က ခန္ဓာကိုယ်အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသည့်အခါ ဖုန်းလင်းတောင်က မည်သည့်နောက်ဆက်တွဲကိုမှ မစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ။

“ ငါ့မှာ လျောင်ရွှမ်းသူတော်စင်ဘိုးဘေးရဲ့ အမွေအနှစ်ရှိပါတယ်… အဲဒါက မဟာဧကရာဇ်ရဲ့ အမွေအနှစ်ပါ… အတိတ်မှာ လျောင်ရွှမ်းသူတော်စင်ဘိုးဘေးက နွေဦးအင်မော်တယ်အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ ခြေလှမ်းဝက်ပဲ ဝေးကွာခဲ့တယ် ”

“ အရှင်မ… အဲ့ဒီအမွေအနှစ်ကြောင့်ပဲ လန်ယောင်နဲ့ ယွဲ့တုန်က ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာပါ… အဲ့ဒါကို လူသားမျိုးနွယ်ဆီ ပေးဖို့ ငါဆန္ဒရှိပါတယ်… အဲ့ဒီအမွေအနှစ်က လူသားမျိုးနွယ်အတွက် အရမ်းအသုံးဝင်ပါတယ် ”

သို့သော်လည်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သည့်အပြောင်းအလဲမှ မထွက်ပေါ်လာပေ။ လေနှင့် နှင်းသည်သာ ပိုပြီးသိပ်သည်းလာသည်။

ဝှစ်ခနဲ ဟူသော လှုပ်ရှားသံနှင့်အတူ ဖုန်းလင်းတောင်၏ ဝိညာဉ်က လန်ယောင်၏ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသည်။

ဝိညာဉ်၏ အထောက်အပံ့မရှိတော့သည့်အခါ ဖုန်းလင်းတောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပြာမှုန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေနှင့်အတူ လွင့်မျောသွားသည်။

“ လန်ယောင်… နိုးထတော့… မင်းက ယွဲ့တုန်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ”

“ လန်ယောင် ”

ဖုန်းလင်းတောင်၏ ဝိညာဉ်က တုန်ယင်သွားသည်။ သူက လန်ယောင်၏ ဖမ်းဆုပ်ခံလိုက်ရသည့်အခိုက် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ အော်ဟစ်ညည်းညူလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း အော်ဟစ်နေစဉ်အတွင်း သူက ဝိညာဉ်ဆူးတစ်ချောင်းကို ဖွဲ့စည်းရန် လျှို့ဝှက်အတတ်ပညာတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ဆူးက လျှပ်တစ်ပြက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လန်ယောင်၏ နဖူးထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသည်။

ထိုဝိညာဉ်ဆူး၏ နာမည်အပြည့်အစုံသည် ဝိညာဉ်လှုံ့ဆော်လျောင်ရွှမ်းအတတ်ပညာ ဖြစ်သည်။

ယင်းကို အသက်သွင်းလိုက်သည်နှင့် ပစ်မှတ်ထားခံရသော ဝိညာဉ်က ပရမ်းပတာဖြစ်သွားပြီး ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည်။

သို့ဖြစ်၍ ချက်ချင်းဆိုသလို လန်ယောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ယင်သွားပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုက သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဖုန်းလင်းတောင်၏ ဝိညာဉ်ကို ဖမ်းဆုပ်ထားသော သူ၏ လက်က အနည်းငယ် အားလျော့သွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ဖုန်းလင်းတောင်၏ ဝိညာဉ်က အနောက်ဆုတ်သွားသည်။

အမှန်မှာ ဖုန်းလင်းတောင်က လူသားမျိုးနွယ်ကို အကူအညီအော်တောင်းခြင်းသည် အရံအစီအစဉ်သာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက ထွက်ပေါ်လာမည်ဆိုလျှင် ယင်းက သူ့အတွက် အကောင်းဆုံးရလဒ် ဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း အကယ်၍ ယင်းက ကျရှုံးသွားမည်ဆိုလျှင် သူက ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး စိတ်ပျက်အားလျော့သော အခြေအနေကို ထုတ်ဖော်ပြလိမ့်မည်။

ထိုနည်းဖြင့် သူက ဝိညာဉ်ဆူးကို တိတ်တဆိတ် အသက်သွင်းနိုင်လိမ့်မည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ ယင်းက ရုတ်တရက်ဆန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော်လည်း ဖုန်းလင်းတောင်၏ ဝိညာဉ်က အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားသည်နှင့်ချက်ချင်း လန်ယောင်၏ မျက်လုံးက သွေးရောင်လွှမ်းသွားသည်။ သူက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အဝေးသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ ပထမဆုံးအကြိမ် စကားပြောလိုက်သည်။

“ နင်က သေချင်နေတာပဲ ”

ထိုသို့ပြောလိုက်သည့်အခါ နောင်တက သူ၏ နှလုံးသားထဲမှာ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာသို့ သူရောက်မလာခင် ယွဲ့တုန်ထံမှ တောင်းဆိုမှုတစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။ ယင်းက ဤနေရာမှာ သူထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မည်သည့်စကားမှ မပြောရန် ဖြစ်သည်။

မည်သည့်အသံမှလည်း မပြုလုပ်ရပေ။

အစတွင် သူက လုံးဝလိုက်နာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဖုန်းလင်းတောင်၏ ဝိညာဉ်ဆူးက အမှန်တကယ် သက်ရောက်မှုရှိခဲ့သည်။ ယင်းက သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ကမောက်ကမာဖြစ်စေပြီး ကမ္မချည်မျှင်မျက်နှာကို တစ်ခဏကြာ ဝေဝါးသွားစေသည်။

ထို့ကြောင့် သူက အသိစိတ်လွတ်သွားပြီး ပါးစပ်မှ လွှတ်ခနဲ စကားပြောလိုက်မိသည်။

ယခု သူက သတိမပေါ့ဆနိုင်တော့ပေ။ သူက လက်မြှောက်လိုက်ပြီး ဖုန်းလင်းတောင်ကို ဖမ်းဆုပ်ရန် လက်မြှောက်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်မှာ တည်ငြိမ်သော အသံက မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းမှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

“ နောက်ဆုံးတော့ မင်း စကားပြောလိုက်ပြီ ”

ထိုစကားများက အရပ်မျက်နှာအဘက်ဘက်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ လေနှင့် နှင်းက ပေါင်းစပ်သွားပြီး နှင်းမုန်တိုင်းက ထွက်ပေါ်လာသည်။ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်းမှာ နှင်းမုန်တိုင်းက လန်ယောင်၏ ပုံရိပ်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

လန်ယောင်၏ အမူအရာက ပြောင်းလဲသွားသည်။ မကြာမီ ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခုက မုန်တိုင်းထဲမှ ထွက်လျှောက်လာကြောင်း သူမြင်သွားသည်။

သူက ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ့မှာ ဆံပင်ရှည်ရှိသည်။ သူက ချောမောခန့်ညားပြီး နှင်းမုန်တိုင်းသည်ပင် သူ့အတွက် နောက်ခံမြင်ကွင်းဖြစ်လာသည်။

ထိုလူက ရွှီချင်းမှလွဲ၍ တခြားမဟုတ်ပေ။

ရွှီချင်းကို မြင်လိုက်သည်နှင့်ချက်ချင်း လန်ယောင်က ဆုံးဖြတ်ချက်ပြတ်သားစွာ ချလိုက်သည်။ သူက ချက်ချင်း မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က မြန်ဆန်စွာ ခြောက်သွေ့သွားသည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပြာမှုန်ဖြစ်သွားသည်။

၎င်းက သူ၏ ကိုယ်ပွားတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ ကိုယ်ပွားက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ရွှီချင်း၏ အမူအရာက တည်ငြိမ်သည်။ စောစောက တစ်ဖက်လူ ထွက်ပေါ်လာစဉ် သူက မည်သည့်စကားမှ မပြောခဲ့ပေ။ ယင်းကို အာရုံခံမိပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခု လွဲမှားနေကြောင်း ရွှီချင်း သတိထားမိခဲ့သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ တစ်ဖက်လူက သူ၏ သတင်းအချက်အလက်ကို ရရှိထားလောက်သည်။ သို့ဖြစ်၍ သူက အသံမထွက်အောင် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက မထွက်ပေါ်လာနိုင်ပေ။

လန်ယောင်က စကားပြောလိုက်သည့်အခါမှသာ သူက ထွက်ပေါ်လာနိုင်ခဲ့သည်။

ယခု တစ်ဖက်လူက ကိုယ်ပွားတစ်ခုဖြစ်လျှင်ပင် ရွှီချင်းအတွက်တော့ သူ့အသံကို ကြားနိုင်သရွေ့ လန်ယောင်၏ မူလခန္ဓာကိုယ်က သူ၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံအောက်မှာ မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။

ရွှီချင်းက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံကို ဖြန့်ကြက်လိုက်ကာ အသံနတ်ဘုရားအခွင့်အာဏာကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

သူက တစ်ဖက်လူ၏ စကားများနောက်သို့ လိုက်၍ လေနှင့် အရာအားလုံး၏ အသံကို ငှားယူကာ ပစ်မှတ်ကို စတင်ရှာဖွေလိုက်သည်။

မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် အလျင်ကုန်သုံး၍ ထွက်ပြေးနေသော ဖုန်းလင်းတောင်၏ မျက်နှာက သိသာစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို့နောက် သူက ဖော်လံဖားသော အမူအရာကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို စကားပြောသည်။

“ တာအိုရောင်းရင်းအားညိုက ငါ့နားမှာ ရှိတယ်မလား… မင်းတို့က ငါးမျှားတော့မယ်ဆိုတာကို အစကတည်းက ငါခန့်မှန်းမိတာကြောင့် အစွမ်းကုန် ငါပူးပေါင်းပါဝင်ပေးခဲ့တယ်… ဟာကွက်မပေါ်အောင်လို့ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ငါက အကြိမ်ကြိမ် သေဆုံးခဲ့ပြီး မင်းတို့အတွက် အကောင်းဆုံး ငါးစာဖြစ်ပေးခဲ့တယ်… ”

ဖုန်းလင်းတောင်က စကားပြောလိုက်သည့်အခါ သူ့ဘေးမှ လေဟာနယ်က ပုံပျက်တွန့်လိမ်သွားပြီး အားညိုက ထွက်လျှောက်လာသည်။ သူက ဖုန်းလင်းတောင်၏ အရှေ့မှာ ရပ်လိုက်ပြီး မူမမှန်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ အရမ်းလိမ္မာတာပဲ… ”