ကံကောင်းခြင်းနတ်ဘုရားအခွင့်အာဏာ

ရှေးဘုရင်ရွှမ်ယုံခေတ်တွင် ဝမ်ကူးကုန်းမြေကို အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်နှင့် မြောက်ဟူ၍ ခွဲခြားခဲ့သော်လည်း နယ်နိမိတ်အကန့်အသတ်မျဉ်းများသည် အတိအကျ မရှိပေ။ ရှေးဘုရင်ရွှမ်ယုံက ယင်းတို့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ မသတ်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှေးဘုရင်ရွှမ်ယုံထွက်သွားပြီး နတ်ဘုရားမျက်နှာပျက်ကြီး ဆင်းသက်လာသည့်အခါမှသာ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကပ်ဘေးဒုက္ခများက ဝမ်ကူးကုန်းမြေပေါ်သို့ ကျရောက်လာကြသည်။ အသင်္ချေမျိုးနွယ်စုများသည် သေဘေးနှင့် စစ်ပွဲများကို အစဉ်အမြဲ တွေ့ကြုံခံစားခဲ့ကြရသည်။ တချို့မျိုးနွယ်စုများသည် ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ တချို့သည် ပုန်ကန်လာကြပြီး မဟာမျိုးနွယ်စုကြီးငါးခု၏ လက်အောက်ထဲသို့ ခိုလှုံသွားကြသည်။

သူတို့ထဲတွင် မီးလျှံလရွှမ်ကောင်းကင်မျိုးနွယ်က အရှေ့ပိုင်းကို အုပ်ချုပ်ခဲ့ပြီး မြောက်ပိုင်းကံကြမ္မာတော်ဝင်မိသားစုက မြောက်ပိုင်း၊ နီလာအင်ပါယာကုန်းမြေက အနောက်ပိုင်းနှင့် မြေအောက်လောကအလောင်းကောင်မျိုးနွယ်က တောင်ပိုင်းကို အသီးသီး အုပ်ချုပ်ခဲ့ကြသည်။ နံပါတ်တစ်မျိုးနွယ်စုသည်တော့ အလယ်ပိုင်းဒေသကို အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။

ထိုမျိုးနွယ်စုကြီးငါးခုသည် လက်ရှိဝမ်ကူးကုန်းမြေ၏ အထွတ်အထိပ် အင်အားစုများ ဖြစ်ကြသည်။

ထို့ပြင် လူသားဧကရီနွေဦးထွက်ခွာက နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်လာပြီး နတ်ဘုရားယဇ်ပလ္လင်အဆင့်သို့ ခြေတစ်လှမ်းတည်းဖြင့် တတ်လှမ်းသွားကာ လူသားမျိုးနွယ်၏ မြင့်တတ်လာမှုကို ဦးဆောင်ပေးခဲ့သည်။ လူသားမျိုးနွယ်က မီးလျှံလရွှမ်ကောင်းကင်မျိုးနွယ်ဖြင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့လိုက်ပြီး မဟာမျိုးနွယ်စုကြီးငါးခုက ခြောက်ခုဖြစ်လာသည်။

သို့ဖြစ်၍ အရှေ့ပိုင်းဝမ်ကူးဒေသ၏ စုပေါင်းအင်အားသည် အနောက်ပိုင်း၊ တောင်ပိုင်းနှင့်၊ မြောက်ပိုင်းထက် သာလွန်သွားပြီး နံပါတ်တစ်မျိုးနွယ်စုနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သွားသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်ရှိ စစ်ပွဲအခြေအနေကို ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ထိုမဟာမျိုးနွယ်စုကြီးများက မည်မျှသန်မာကြောင်း မြင်နိုင်လိမ့်မည်။

မည်သည့်သူတော်စင်ကုန်းမြေမှ အလယ်ပိုင်းဒေသဆီသို့ မဆင်းသက်လာဝံ့ကြချေ။

အရှေ့ပိုင်းဒေသတွင် စစ်မြေပြင်ကို စည်းချအစီအရင်၏ အပြင်ဘက်မှာ ချုပ်ထိန်းထားသည်။

မြောက်ပိုင်း၊ တောင်ပိုင်းနှင့် အနောက်ပိုင်းတွင်တော့ စစ်ပွဲမီးတောက်များက လေထဲမှာ ပျံ့နှံ့နေပြီး နှစ်ဖက်စလုံးထံမှ မရေမတွက်နိုင်သော လူများက သေကြေပျက်စီးသွားကြသည်။

အထူးသဖြင့် မြောက်ပိုင်းမှာ ဖြစ်သည်။ ဤနှစ်ဝက်အတွင်းမှာ သူတို့က အနက်ရောင်အဆင့် သူတော်စင်ကုန်းမြေလေးခုဖြင့် မကြာခဏ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။

မြောက်ပိုင်းကံကြမ္မာတော်ဝင်မိသားစုက မည်မျှသန်မာပါစေ သူတို့က စတင်မောပန်းလာကြသည်။

မျက်စိတစ်ဆုံးမြင်နိုင်သည်မှာ မြောက်ပိုင်းရေခဲလွင်ပြင်တစ်ခုလုံးက ယခင်ကဲ့သို့ အဖြူရောင်မဟုတ်တော့ပေ။ ဧရိယာအများအပြားတွင် သွေးဖြင့် စွန်းထင်ခံလိုက်ရသည်။

ထိုသို့အချိန်မှာ ရွှီချင်းနှင့် အားညိုက မြောက်ပိုင်းဝမ်ကူးဒေသဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

မြောက်ပိုင်းဒေသမှ အအေးဓာတ်လေကို ခံစားရင်း အဆုံးမဲ့သော ရေခဲလွင်ပြင်ထံမှ သွေးနံ့ကို ရှူရှိုက်မိသောအခါ အားညိုသည်ပင် ပိုပြီးတိတ်ဆိတ်လာသည်။

အေးစက်စက်လေသည် တအင့်အင့်ညည်းသံနှင့်အတူ တိုက်ခတ်နေပြီး အသက်ဓာတ်ကို ညှိုးခြောက်စေသော စိတ်ဆန္ဒကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူတို့၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ ရေခဲလွင်ပြင်သည် သွေးဖြင့် စွန်းထင်နေသည်။ သူတို့က ရေခဲရုပ်တုများအဖြစ် ပြောင်းလဲနေကြသော အလောင်းများကိုလည်း မျက်စိတစ်ဆုံး မြင်သွားကြသည်။

ထိုအလောင်းများသည် သူတို့မသေဆုံးခင်က ပုံစံအတိုင်း ရှိနေကြသည်။

“ အရှေ့ပိုင်းနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ဒီနေရာက… အရမ်းဆိုးဝါးတာပဲ ”

ရွှီချင်းက အဝေးသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

“ ဒီတော့… အနက်ပိုင်းထဲကို မသွားတာက အကောင်းဆုံးပဲ ”

“ ဒီနေရာကို ရွေးချယ်မယ်ဆိုရင်ရော… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ခြေထောက်အောက်က နေရာက ရေခဲလွင်ပြင်ပဲ မဟုတ်လား ”

အားညိုက အဝေးမှ အလောင်းများကို ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ရွှီချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက အဝေးမှ ကောင်းကင်ထံမှ အကြည့်ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ ရေခဲလွင်ပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အောက်ဘက်မှ ရေခဲပြင်ကို ခွဲရန် ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်မှာ သူ၏ အမူအရာက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လေခွင်းသံမှ သယ်ဆောင်လာသော မြင်ကွင်းတစ်ခုက ရွှီချင်း၏ စိတ်ထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အဝေးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က လိုက်ဖမ်းခံနေရသည်။

လိုက်ဖမ်းခံနေရသော လူသည် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ အရေပြားက အနည်းငယ် အပြာရောင်သန်းနေလေရာ သူက လူသားတစ်ယောက်မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံက ဗလာနတ္ထိပထမအဆင့်ဖြစ်သည်။

သူက ခမ်းနားတောက်ပြောင်သော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် ခရမ်းရွှေရောင်သရဖူကို ဆောင်းထားသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုလူက သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်း မည်သူမဆို ပြောနိုင်ပေသည်။

သူ၏ ဝတ်စုံပေါ်တွင် နှင်းပွင့်ချပ်များကို ဇာပန်းထိုးထားသည်။ သူက ရွေ့လျားနေစဉ် ထိုနှင်းပွင့်ချပ်များက ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ ယင်းက အရပ်မျက်နှာအဘက်ဘက်မှ အအေးဓာတ်လေကို စုဝေးလိုက်ပြီး သူ၏ အလျင်ကို တိုးမြှင့်ပေးနိုင်မည့် မုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။

လိုက်ဖမ်းသူနှစ်ယောက်သည်တော့ သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းသည်လည်း ဗလာနတ္ထိပထမအဆင့်မှာ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့က ငွေရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး သူတို့၏ နဖူးပေါ်တွင် အကြေးခွံများ ရှိကြသည်။ အမြှီးများက သူတို့၏ အနောက်တွင် ဆန့်တန်းနေကြပြီး သူတို့၏ ဦးခေါင်းပေါ်မှာ ဦးချိုများလည်း ရှိကြသည်။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ကြယ်တာရာကောင်းကင်၏ အရှိန်အဝါက ကိန်းအောင်းနေသည်။

ထိုအရှိန်အဝါမှတဆင့် သူတို့က မျိုးနွယ်ခြားများဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ သူတို့က ဝမ်ကူးကုန်းမြေမှ မျိုးနွယ်ခြား မဟုတ်ကြပေ။ ယင်းအစား ကောင်းကင်အလွန်ရှိ သူတော်စင်ကုန်းမြေများထံမှ ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ သူတို့က အနောက်မှ လိုက်ဖမ်းနေစဉ် သတ်ဖြတ်ခြင်းစိတ်ဆန္ဒက သူတို့၏ မျက်လုံးထဲမှာ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူတို့က လိုက်ဖမ်းနေရင်း ချိပ်တံဆိပ်လက်ဟန်များကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြသည်။ မန္တန်တစ်ခုပြီးတစ်ခုက ထွန်းလင်းတောက်ပလာကြပြီး သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ကျင့်ကြံသူဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

သူက လိုက်ဖမ်းခံနေရသည့်အပြင် မန္တန်များဖြင့် တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရသည့်အခါ သွေးက သူ၏ ပါးစပ်ထဲမှ စီးကျလာသည်။ သို့သော်လည်း သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ကျင့်ကြံသူ၏ အမူအရာက မပြောင်းလဲသွားပေ။ သူက ကြောက်လန့်နေပုံမပေါ်ဘဲ အလွန်တည်ငြိမ်နေသည်။

သူက အံ့ဖွယ်ကောင်းသော အလျင်ကို အသုံးပြု၍ လိုက်ဖမ်းသူများနှင့် အကွာအဝေးတစ်ခု ခြားထားသည်။

ယင်းက အကျိုးသက်ရောက်မှု အနည်းငယ်သာရှိပြီး ထိုလူနှစ်ယောက်က တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေကြသည့်တိုင်၊ သူ့အပေါ်သို့ မန္တန်အများအပြားက ကျဆင်းလာနေကြသည့်တိုင်၊ သူက ပမာဏများပြားသော သွေးများကို အန်ထုတ်လိုက်ရသည့်တိုင် သူ၏ အမူအရာက နည်းနည်းမှ မပြောင်းလဲသွားပေ။

ဤသည်မှာ သူက သူ၏ ဒဏ်ရာများကို လုံးဝဂရုမစိုက်သည့်အလားပင်။ အကယ်၍ သူသာ ဖမ်းခံမိသွားလျှင် သေချာပေါက် အသက်ဆုံးရှုံးရလိမ့်မည်ဟု သူ၏ စိတ်ထဲမှာ တွေးထားပုံပေါ်သည်။

ရွှီချင်းသည် ထူးဆန်းသော ထိုမြင်ကွင်းကို သူ၏ စိတ်အာရုံဖြင့် အာရုံခံမိသွားသည်။ မကြာမီ အားညိုသည်လည်း ယင်းကို အာရုံခံမိသွားသည်။

“ ဒီလူရဲ့ အဝတ်အစားက မြောက်ပိုင်းကံကြမ္မာတော်ဝင်မိသားစုဆီကပဲ… စိတ်ဝင်စားစရာပဲ… သူက ငါတို့ ဒီမှာရှိနေတာကို သိနေတာလား… ဒါမှမဟုတ် သူ့ဆီမှာ တခြားနည်းလမ်းတွေ ရှိနေတာလား… မဟုတ်ရင် သူက ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လိုတည်ငြိမ်နေမှာလဲ ”

အားညိုက သံသယဖြစ်စွာ ပြောသည်။

ရွှီချင်း၏ အကြည့်က လူသုံးယောက်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

သူတို့သုံးယောက်က ဤနေရာသို့ မြန်ဆန်စွာ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံကြောင့် ဤနေရာမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖုံးကွယ်ထားကြသော ရွှီချင်းနှင့် အားညိုကို သူတို့က အာရုံမခံနိုင်ကြချေ။

သို့သော်လည်း ယင်းက တိုက်ဆိုင်မှုဟုတ်မဟုတ် မသေချာသော်လည်း သူတို့က ရွှီချင်းနှင့် အားညိုဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်နှင့်ချက်ချင်း သူတော်စင်ကုန်းမြေမှ လိုက်ဖမ်းသူနှစ်ယောက်က သူတို့၏ ဝှက်ဖဲကတ်များကို ထုတ်သုံးလိုက်ကြသည်။ ဝုန်းခနဲ မြည်သံများနှင့်အတူ မန္တန်များက ပေါက်ကွဲထွက်လာကြသည်။

မြောက်ပိုင်းကံကြမ္မာတော်ဝင်မိသားစုမှ ကျင့်ကြံသူသည် ယင်းကို အချိန်မီ မရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တုန်ယင်သွားပြီး ပါးစပ်အပြည့် သွေးကို အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ယိမ်းယိုင်သွားသည့်အပြင် သူ့အရှေ့မှ လမ်းကြောင်းက ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ရန်မှတပါး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

သူတော်စင်ကုန်းမြေမှ ကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက်သည် သတ်ဖြတ်ခြင်းစိတ်ဆန္ဒဖြင့် ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ မကြာမီ သူတို့သုံးယောက်က ရွှီချင်းနှင့် အားညို၏ အရှေ့မှာ စတင်တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

မန္တန်များမှ အလင်းရောင်နှင့် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံများက ဆက်တိုက် ပဲ့တင်ထပ်သွားကြသည်။

ထူးဆန်းသော ထိုမြင်ကွင်းက ရွှီချင်းနှင့် အားညိုကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေသည်။

“ အဲ့ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုဆိုတာ သေချာလို့လား… သူတို့က ငါတို့အရှေ့မှာ တကယ်ကြီး တိုက်ခိုက်နေကြတယ် ”

အားညိုက မျက်လုံးမှေးကျဉ်းလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုလူသုံးယောက်၏ တိုက်ခိုက်ပုံများကို ကြည့်ရသည်မှာ သူတို့က တစ်ဖက်လူကို အမှန်တကယ် သတ်ချင်နေပုံပေါ်သည်။ ထို့ပြင် သူတို့၏ အမူအရာများမှတဆင့် သူတို့က ဤနေရာတစ်ဝိုက်မှာ မည်သူ့ကိုမှ အာရုံမခံမိကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သို့ဖြစ်၍ ရွှီချင်းက ဘေးမှ ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ယင်းက တိုက်ဆိုင်မှုဟုတ်မဟုတ် သူသိချင်သည်။

မည်သို့ဖြစ်ပါစေ ထိုလူသုံးယောက်၏ ထွက်ပေါ်လာမှုကို တိုက်ဆိုင်မှုဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ထိုသို့တိုက်ဆိုင်မှုက ထူးဆန်းသည်။

သို့ဖြစ်၍ ရွှီချင်းက ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည့်အခါ အနက်ရောင်အလင်းက သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူက ညာလက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်ပြီး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

သူ၏ လက်ဝှေ့ယမ်းမှုနှင့်အတူ ကျင့်ကြံသူသုံးယောက်၏ တိုက်ပွဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပေါက်ကွဲသံများက ချက်ချင်း ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် အသံများက သဏ္ဍာန်မဲ့သော သတ်ဖြတ်ခြင်းစိတ်ဆန္ဒကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။

ယင်းက အသံပေါက်ကွဲမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သူတော်စင်ကုန်းမြေမှ ကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက်သည် အမူအရာပျက်ယွင်းသွားပြီး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့မှာ အသံပေါက်ကွဲမှုကို တိမ်းရှောင်ရန် လုံလောက်သော စွမ်းရည်မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာ သူတို့က အသံပေါက်ကွဲမှုဖြင့် လွှမ်းခြုံခံလိုက်ရသည်။

ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ သူတို့နှစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပြိုကွဲသွားပြီး အပိုင်းပိုင်းအစစ အက်ကွဲသွားသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်က ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။

သွေးက နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲသွားပြီး ရေခဲပြင်က အနီရောင်စွန်းထင်သွားသည်။

ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကြောင့် မြောက်ပိုင်းကံကြမ္မာတော်ဝင်မိသားစုမှ သက်လတ်ပိုင်းကျင့်ကြံသူသည်လည်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူက ချက်ချင်း အနောက်ဆုတ်သွားပြီး ဘေးဘီကို မြန်ဆန်စွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူက မည်သည့်အရာကိုမှ ရှာမတွေ့ပေ။

ရွှီချင်းနှင့် အားညို၏ ဖုံးကွယ်မှုက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်စေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် မြောက်ပိုင်းကံကြမ္မာတော်ဝင်မိသားစုမှ ကျင့်ကြံသူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး လေကို ဦးညွတ်လိုက်သည်။

“ ငါက လုံကြွယ်ပါ… မြောက်ပိုင်းကံကြမ္မာတော်ဝင်မိသားစုရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ပါ… ငါ့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် စီနီယာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ”

“ ကျေးဇူးရှင်က မထွက်ပေါ်လာချင်ဘူးဆိုမှတော့ ငါတွန်းအားမပေးတော့ပါဘူး… ဒါပေမဲ့ ဒီကြင်နာမှုကို ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ မှတ်ထားပါမယ် ”

“ အနာဂတ်မှာ ကျေးဇူးရှင်က ငါ့ရဲ့ တော်ဝင်မိသားစုဆီ ရောက်လာမယ်ဆိုရင် ဒီတုံကင်နဲ့ ငါ့ကို လာရှာနိုင်ပါတယ်… တကယ်လို့ မင်းမှာ ညွှန်ကြားဖို့ တစ်စုံတစ်ရာရှိတယ်ဆိုရင် လုံကြွယ်က အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပေးပါမယ် ”

သက်လတ်ပိုင်းကျင့်ကြံသူ၏ သဘောထားက ရိုးသားသော်လည်း သူ၏ အမူအရာက မနှိမ့်ချလွန်း မမောက်မာလွန်းပေ။ သူက စကားပြောနေရင်း ငွေရောင်တုံကင်တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှာ ချပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက နောက်တစ်ကြိမ် အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး တစ်ခဏကြာ စောင့်ဆိုင်းသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမှ မရှိကြောင်း မြင်သောအခါ သူက အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာမြင့်ပြီးနောက် လုံကြွယ်ထားရစ်ခဲ့သော တုံကင်က အပေါ်သို့ ပျံတတ်သွားပြီး အားညို၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

“ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ… ဒီတုံကင်ကို ရေခဲသလင်းကျောက်နဲ့ ပြုလုပ်ထားတာဖြစ်လို့ အရည်အသွေး အရမ်းကောင်းတယ်… စောစောတုန်းက အဲ့ဒီလုံကြွယ်ရဲ့ အပြုအမူကို အကဲဖြတ်ရမယ်ဆိုရင် သူက မြောက်ပိုင်းကံကြမ္မာတော်ဝင်မိသားစုထဲမှာ အဆင့်အတန်းတချို့ ရှိရမယ် ”

“ တကယ်လို့ အနာဂတ်မှာ အဲ့ဒီမျိုးနွယ်စုဆီ ငါတို့သွားတဲ့အခါကျရင် ဒီလူက အသုံးဝင်လာနိုင်တယ် ”

“ ဒါပေမဲ့ စောစောက အဖြစ်အပျက်က အရမ်းတိုက်ဆိုင်တယ်လို့ မင်းမထင်ဘူးလား… ဒါနဲ့ ချင်းလေး… စောစောက မင်းဘာလို့ တိုက်ခိုက်လိုက်တာလဲ ”

အားညိုက သူ၏ လက်ထဲမှ တုံကင်ကို ဆော့ကစားလိုက်ပြီး ရွှီချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှီချင်းက လုံကြွယ်ထွက်ခွာသွားသော ဦးတည်ရာဆီသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။

“ အဲ့ဒီလူက တကယ်မရိုးရှင်းဘူး… သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ နတ်ဘုရားအခွင့်အာဏာရဲ့ အားလှိုင်းအတတ်အကျတချို့ ရှိတယ် ”

“ နတ်ဘုရားအခွင့်အာဏာလား ”

အားညို၏ အကြည့်က အေးခဲသွားသည်။

“ အဲ့ဒါက အရမ်းရှားပါးတဲ့ နတ်ဘုရားအခွင့်အာဏာဖြစ်လောက်တယ်… အဲ့ဒါက ပွင့်လန်းလာတော့မယ့် အခြေအနေမှာ ရှိတယ်… အပြည့်အဝ ထွက်ပေါ်လာဖို့တော့ အချိန်တချို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်… ဖုန်းလင်းတောင်ရဲ့ ကိစ္စကို ငါတို့ဖြေရှင်းပြီးသွားရင် အဲ့ဒါကို စူးစမ်းလေ့လာဖို့ ငါစိတ်ကူးထားတယ် ”

ရွှီချင်းသည် စကားဆုံးအောင် ပြောပြီးနောက် သူ၏ ညာလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ထိုအခါ နေနာရီက လေထဲသို့ မြှောက်တတ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖနောင့်ပေါက်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို ရေခဲပြင်က တိတ်တဆိတ် အက်ကွဲသွားပြီး ကြီးမားသော ဧရိယာက ပြိုကွဲသွားသည်။ ရွှီချင်းက အောက်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

အားညိုသည် မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ်ခတ်လိုက်ပြီး တွင်းပေါက်ထဲသို့ လျှောက်သွားသည်။

ပုံရိပ်နှစ်ခုက ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ရေခဲပြင်အောက်တွင် သူတို့က အောက်ထဲသို့ ဆက်လက် ဆင်းသက်သွားကြသည်။

သူတို့လိုအပ်သည်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အပူဓာတ်လုံးဝမကျန်ရှိစေမည့် အလွန်အေးစက်သော ပတ်ဝန်းကျင် ဖြစ်သည်။ သို့မှသာ သူတို့က ဖုန်းလင်းတောင်၏ ဝိညာဉ်ထဲမှ အမွေအနှစ်အတွက် လိုအပ်ချက်များဖြင့် ပြည့်စုံသွားကြလိမ့်မည်။

သို့ဖြစ်၍ သူတို့က ရေခဲပြင်အောက်မှ ရေခဲမြစ်၏ ကြမ်းပြင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

အပြင်ဘက်မှ နေနာရီသည်တော့ ဤအခိုက်အတန့်မှာ ပြောင်းပြန်လှည့်ပတ်သွားပြီး အချိန်စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို အက်ကွဲသွားသော ရေခဲပြင်က ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

မကြာမီ နေနာရီက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုသို့ဖြင့် ခုနစ်ရက်ကုန်ဆုံးသွားသည်။

မြောက်ပိုင်းရေခဲလွင်ပြင်ပေါ်တွင် ရွှီချင်းနှင့် အားညိုတို့ ပျောက်ကွယ်သွားသောနေရာနှင့် ကီလိုမီတာတစ်သောင်းခန့် ဝေးကွာသော နေရာတွင် ဧရာမရေခဲမြစ်တစ်စင်း ရှိသည်။

တခြားနေရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤနေရာမှာ ဒြပ်နှောများက ပိုပြီးနည်းပါးသည်။ ထို့ကြောင့် အတိတ်မှာ ဤအနီးနားပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဂိုဏ်းငယ်အများအပြား စုဝေးတည်ရှိခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း စစ်ပွဲစတင်လာသည့်အခါ ဂိုဏ်းတချို့က ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။ ဂိုဏ်းတချို့သည်တော့ နေရာပြောင်းရွှေ့သွားကြသည်။ ယခု ဤနေရာတွင် ရေခဲမြစ်ဂိုဏ်းတစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ထိုဂိုဏ်းသည် ဂိုဏ်းငယ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး တပည့်အရေအတွက် တစ်ရာအောက်မှာသာ ရှိကြသည်။ စစ်ပွဲကြောင့် သူတို့၏ ဘဝနေထိုင်မှုတွင် ကပ်ဘေးဒုက္ခများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခုက မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းမှ ပျံသန်းလာပြီး ဂိုဏ်း၏ အဓိကခန်းမဆီသို့ ဦးတည်သွားကာ သူ၏ ပုံရိပ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ထိုလူက ရွှီချင်းကယ်တင်ခဲ့သော လုံကြွယ်ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ တည်ငြိမ်မှုနေရာမှာ မောက်မာထောင်လွှားမှုက အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။ သူက အဓိကခန်းမထဲမှာ ထိုင်ချလိုက်သည့်အခိုက် တပည့်တစ်ယောက်က အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး စိုးရိမ်သော အမူအရာဖြင့် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

“ ဆရာကို နှုတ်ဆက်ပါတယ် ”

ထိုလူက လုံကြွယ်၏ တပည့်ကြီးဖြစ်သည်။

တပည့်ကြီး၏ မျက်နှာပေါ်မှ စိုးရိမ်မှုကို သတိထားမိသောအခါ လုံကြွယ်က မျက်ခုံးပင့်တင်လိုက်သည်။

“ ဘာဖြစ်တာလဲ ”

“ ဆရာ… ဒီနေ့ နောက်ထပ် ဂိုဏ်းတပည့်ဆယ်တစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြပါတယ်… အခု ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးမှာ ဂိုဏ်းတပည့်သုံးဆယ့်ခုနစ်ယောက်ပဲ ကျန်ရှိပါတော့တယ်… ဒါ့အပြင် ကျင့်ကြံခြင်းအရင်းအမြစ်တွေက နည်းပါးလာပါတယ်… တကယ်လို့ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေမယ်ဆိုရင်… ”

ယင်းကို လုံကြွယ်ကြားသောအခါ သူက ပြုံးလိုက်သည်။

“ ကိစ္စမရှိဘူး… လူတိုင်းမှာ ကိုယ်စီရည်မှန်းချက် ရှိကြတယ်… ငါလည်းပဲ မကြာခင် အောင်မြင်တော့မယ် ”

ယင်းကို တပည့်ကြီးကြားသောအခါ သူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ၏ ဆရာက အလွန်အစွဲအလမ်းကြီးပြီး သူ့ကို သွေးဆောင်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူသိသည်။ ထို့ကြောင့် သူက မေးသည်။

“ ဆရာ… ဒီတစ်ကြိမ် ဆရာ့ရဲ့ ရိတ်သိမ်းမှုက ဘယ်လိုပါလဲ ”

လုံကြွယ်က ရယ်မောလိုက်သည်။

“ ငါ အပြင်ကို ဆယ်ခါထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ သေချာပေါက် အန္တရာယ်နဲ့ တွေ့ကြုံပြီး ကျေးဇူးရှင်တွေနဲ့ အမြဲတွေ့ဆုံရလေ့ ရှိတယ် ”

“ ဒီတစ်ကြိမ် ငါ့ကံက အရင်အခေါက်တွေကထက် ကျော်လွန်သွားတယ်… ငါ အန္တရာယ်နဲ့ တွေ့ဆုံတဲ့အခါမှာ ကျေးဇူးရှင်သုံးယောက်နဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့တယ် ”

သူ့ဆရာ၏ ဘဝင်မြင့်သော အမူအရာကို မြင်သွားသောအခါ တပည့်ကြီးက ဂိုဏ်း၏ ခါးသီးသော နေ့ရက်များကို ပြန်စဉ်းစားမိသွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူက သူ့ဆရာကို နောက်တစ်ကြိမ် သွေးဆောင်လိုက်သည်။

“ ဆရာ… ဂိုဏ်းက တပည့်တွေ လိုအပ်နေတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေက ကုန်ဆုံးသွားပါပြီ… ဘာလို့ ငါတို့တွေ တုံကင်တစ်ခုကို မရောင်းတာလဲ… တစ်ခုတည်းပါ… ”

ယင်းကို လုံကြွယ်ကြားသောအခါ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ အမြင်မကျယ်လိုက်တာ ”

“ ငါက နာမည်ကျော်ကြားလာဖို့ ငါ့ရဲ့ ကံကို အသုံးချနေတာပဲ ”

“ မင်းသိထားရမှာက ငါ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးရှင်တိုင်းက အရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေချည်းပဲ… သူတို့က ငါ့ရဲ့ တုံကင်ကို ယူသွားတဲ့အခါ ငါက ထူးခြားတာကို သတိထားမိကြလိမ့်မယ်… သူတို့က အနာဂတ်မှာ မြောက်ပိုင်းကံကြမ္မာတော်ဝင်မိသားစုကို ဖြတ်သွားတဲ့အခါကျရင် ငါ့ကို သေချာပေါက် မှတ်မိသွားကြပြီး အဲ့ဒါကို မျိုးနွယ်ထဲက ပညာရှင်ကျင့်ကြံသူတွေဆီ ပြောလိမ့်မယ် ”

“ အစမှာတော့ မျိုးနွယ်ထဲက အရှင်သခင်တွေက ငါဘယ်သူလဲဆိုတာ သိမှာမဟုတ်ဘူး ”

“ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်အများကြီးက မျိုးနွယ်စုဆီ အလည်သွားပြီး ငါ့နာမည်ကို ထုတ်ဖော်ပြောလာတဲ့အခါ အဲ့ဒီအရှင်သခင်တွေက ငါ့အပေါ်ကို လေးနက်တဲ့အမြင် ရှိလာကြလိမ့်မယ်… အဲ့ဒီနောက် ငါဘယ်သူလဲဆိုတာ စုံစမ်းဖို့ သူတို့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို စေလွှတ်လိမ့်မယ် ”

“ ဒါ့အပြင် ငါ့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်အားလုံးက ငါ့ရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေပဲ… ငါ့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် သူတို့ကို ငါပြန်ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်… အဲ့ဒါက ကမ္မပဲ ”

“ မင်းစဉ်းစားကြည့်စမ်း… အရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ငါ့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်တွေဖြစ်လာအောင် ပြုလုပ်နိုင်တဲ့ ငါက ဘယ်လိုလုပ် နာမည်မကျော်ကြားဘဲနေမလဲ… ငါ့မှာ ကျော်ကြားတဲ့ ဂုဏ်သတင်းရှိလာပြီဆိုရင် ငါလိုချင်တဲ့ အရာအားလုံးကို ရယူနိုင်ပြီပေါ့ ”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လုံကြွယ်က သူ၏ တပည့်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက သူ့နောက်လိုက်ခဲ့သည့် ဤနှစ်များတွင် ဒုက္ခအများကြီး ခံစားခဲ့ရကြောင်း သူစဉ်းစားမိသွားသောအခါ သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

“ နောက်ထပ် နည်းနည်းပဲ သည်းခံစမ်းပါ… နောက်ဆုံးကျန်ရှိတဲ့ တုံကင်ခုနစ်ခုကို ငါပေးပြီးတဲ့အခါကျရင် ငါ့အတွက် အခွင့်ကောင်းတစ်ခု ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်… ဒီကိစ္စကို နောက်ထပ် ဆက်မပြောရအောင်… ဆရာက နောက်ထပ် ကျေးဇူးရှင်တွေကို သွားမရှာဖွေခင် ခဏလောက် အနားယူလိုက်ဦးမယ် ”

တပည့်ကြီးသည် နှုတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူက တစ်စုံတစ်ခုပြောချင်သော်လည်း သူ့ဆရာ၏ ခေါင်းမာမှုကို မြင်သောအခါ ခေါင်းညိတ်ရုံမှတပါး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ဤနှစ်များတွင် သူ့ဆရာအကြောင်းကို စဉ်းစားလိုက်သည့်အခါ သူ့ဆရာက အမှန်တကယ် ကံကောင်းခဲ့သည်။ သူက အမြဲတမ်း သေခြင်းရှင်ခြင်းအန္တရာယ်များဖြင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း အကြိမ်တိုင်းမှာ သူ့ကို အကူအညီပေးမည့် ကျေးဇူးရှင်များက ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

ထို့ကြောင့် တပည့်ကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ ဆရာရဲ့ အစီအစဉ်က အလုပ်ဖြစ်မယ်လို့ တပည့်မျှော်လင့်ပါတယ် ”

တပည့်ကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။