မင်းက မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့ပေး… ငါက မင်္ဂလာခန်းမထဲ ဝင်မယ်(က)

မြောက်ပိုင်းဝမ်ကူးဒေသ၏ အရှေ့အရပ်မှ ရေခဲမြစ်အောက်တွင် အရာအားလုံးက မည်းမှောင်နေသည်။

ဤနေရာမှ ရေခဲမြစ်၏ ကောင်းကင်က ထူထဲသော ရေခဲပြင်ဖြစ်သည်။

အရိုးခိုက်ခိုက်တုန်စေသော အအေးဓာတ်က ရေကိုပင် အေးခဲပစ်နိုင်သော်လည်း ဤနေရာမှ မြစ်က ထူးခြားသည်။ ယင်းထဲမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါမှ ဒြပ်နှောများလည်း ပါဝင်သည်။

အဆင့်မတူညီသော ဒြပ်နှောများ၏ ကွဲပြားမှုကြောင့် ရေခဲအမှတ်သည်လည်း ကွဲပြားခြားနားသည်။

အနက်ပိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လေ ရေခဲအမှတ်က ပိုပြီးလျော့နည်းလေ ဖြစ်သည်။ ယင်းက ထူးဆန်းသည်။

ရွှီချင်းနှင့် အားညိုသည်ပင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အပူဓာတ်ကို နည်းနည်းလေးမှ အာရုံမခံနိုင်ကြပေ။ သူတို့က အသက်ဓာတ်ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားရန် ကျင့်ကြံခြင်းကို အပြည့်အဝ မှီခိုအားထားနေကြရသည်။ သို့တိုင်အောင် ရေခဲမြစ်က အေးခဲသွားခြင်း မရှိပေ။

အအေးဓာတ်သည်တော့ သူတို့က အနက်ပိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေ ပိုပြီးပြင်းထန်လာလေ ဖြစ်သည်။

သူတို့က အနက်ပေသုံးသိန်းအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည့်အခါမှ ရွှီချင်းက ရပ်တန့်လိုက်သည်။

အကယ်၍ သူတို့က ဆက်လက် နစ်မြုပ်သွားမည်ဆိုလျှင် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်က ပြဿနာမရှိသော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်က ဖိအားခံစားရလာလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်က နောက်ထပ် ပေတစ်သိန်းမှ နှစ်သိန်းအထိ ဆက်သွားနိုင်သေးသည်။

သို့သော် ဖုန်းလင်းတောင်နှင့် ယွဲ့တုန်က သူတို့၏ အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

အကယ်၍ သူတို့က ဆက်လက် ဆင်းသက်သွားမည်ဆိုလျှင် အင်မော်တယ်အတတ်ပညာနှင့် အမွေအနှစ်ကို ထုတ်ဖော်ရန် ခွန်အားကျန်ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင် အားညို၏ ထူးခြားမှုက ဤနေရာမှာ ထင်ရှားစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက စိတ်အေးလက်အေးရှိနေသည်။

အမှန်မှာ အားညိုက အပြင်မှာထက် ဤနေရာမှာ ပိုပြီးသက်တောင့်သက်သာရှိပုံပေါ်သည်ဟု ရွှီချင်း ခံစားမိသည်။

“ စီနီယာအကိုကြီးက အမြဲတမ်း မင်းရဲ့ စီနီယာအကိုကြီး ဖြစ်နေမှာပါ ”

ရွှီချင်း၏ အကြည့်ကို သတိထားမိသောအခါ အားညိုက ဘဝမြင့်သော အမူအရာကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ယင်းကို ရွှီချင်းကြားသောအခါ သူက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိုက်ပြီး ချီးကျူးလေးစားသော အမူအရာကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ ယင်းကို မြင်သောအခါ အားညိုက အလွန်စိတ်ကျေနပ်သွားသည်။ သို့သော်လည်း ဖုန်းလင်းတောင်နှင့် ယွဲ့တုန်က အနက်ပိုင်းထဲသို့ ဆက်မသွားနိုင်တော့ကြောင်း သူသိသည်။

သို့ဖြစ်၍ သူတို့နှစ်ယောက်က အကြည့်ချင်းဖလှယ်ပြီးနောက် ဖုန်းလင်းတောင်၏ အမွေအနှစ်ကို ဤနေရာမှာ အသက်သွင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

အားညိုက လက်မြှောက်လိုက်ပြီး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို ဖုန်းလင်းတောင်၏ ဝိညာဉ်က ရေခဲမြစ်ထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူထွက်ပေါ်လာသည့်အခိုက် သူ၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်က ချက်ချင်း ခိုက်ခိုက်တုန်သွားပြီး စတင်အေးခဲသွားသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းကပ်ဘေးက ဖုန်းလင်းတောင်၏ စိတ်ကို ပရမ်းပတာ လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။ သူက တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ဤနေရာမှ အအေးဓာတ်ကို ခုခံတားဆီးလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း အကျိုးသက်ရောက်မှုက သိပ်မထူးခြားပေ။

ရလဒ်အနေဖြင့် ဖုန်းလင်းတောင်က အပေါ်သို့ မြှောက်တတ်သွားသည်။ သူက အပေါ်သို့ ပေသုံးသောင်းခန့် မြှောက်တတ်သွားပြီးမှသာ အအေးဓာတ်ကို ခုခံနိုင်သွားပြီး ရေခဲရုပ်တုဖြစ်မည့် ကပ်ဘေးကို ရှောင်ရှားနိုင်သွားသည်။

“ ဘာမှအသုံးမကျဘူး ”

အားညိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အထင်သေးရှုံ့ချစွာ ပြောသည်။

ဖုန်းလင်းတောင်က စိတ်ဆိုးသွားသည်။ သူက ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီး ယခု ဝိညာဉ်သာ ကျန်ရှိတော့ကြောင်း အားညိုကို ပြန်ပြောချင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့မှာ အအေးဓာတ်ကို ခုခံရန် အစွမ်းအများကြီး မရှိပေ။

ထို့ပြင် ယင်းက သူ၏ ရွေးချယ်မှုမဟုတ်ပေ။ သူက ငါးစာအဖြစ် အသုံးချခံခဲ့ရသောကြောင့် ဤအခြေအနေသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အပြင်ပန်းတွင် သူက ထိုမကျေနပ်မှုကို ထုတ်မပြောဝံ့ချေ။ သူက ယင်းတို့ကို ရင်ထဲမှာ မျိုသိပ်ထားပြီး မျက်နှာချိုသွေးသော အမူအရာကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

အမွေအနှစ်ကို လွှဲပြောင်းပေးပြီးနောက် သူ၏ တန်ဖိုးက လျော့နည်းသွားမည်ကို သူစိုးရိမ်သည်။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက မပျော်မရွှင်ဖြစ်သွားမည်ဆိုလျှင် သူက သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။ သူက ဤအခြေအနေမှ ရုန်းထွက်နိုင်မည့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို အမြဲတမ်း စဉ်းစားနေသော်လည်း ယခုထိ ဘာမှမစဉ်းစားနိုင်သေးပေ။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ သူက အားညိုနှင့် ရွှီချင်း၏ စိုက်ကြည့်ခံနေရသည်။ အလိုရမ္မက်အကြည့်က ဖုန်းလင်းတောင်ကို တုန်ယင်သွားစေသည်။ သို့သော်လည်း သူက မနာခံဘဲ မနေဝံ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားပေးလိုက်ပြီး ရွှီချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ တာအိုရောင်းရင်းရွှီချင်း… ငါ စိတ်ရင်းအမှန်အတိုင်း ပြောပါမယ်… မင်းအပေါ် ဒုက္ခဖြစ်စေမယ့် ဘာကိုမှ ငါမဖုံးကွယ်ထားပါဘူး… ပြီးတော့ ငါ့မှာ မကောင်းကြံစည်လိုတဲ့ ဘာစိတ်မှ မရှိပါဘူး… အမွေအနှစ်ကို ထုတ်ပေးပြီး အင်မော်တယ်အတတ်ပညာကို အခွင့်အာဏာထဲ မင်းတံဆိပ်ရိုက်ခတ်နိုင်အောင်လို့ အကောင်းဆုံး ငါကူညီပေးပါမယ် ”

“ ငါ့မှာ တခြားတောင်းဆိုစရာ ဘာမှမရှိပါဘူး… ငါ့ကို လွတ်လပ်ခွင့်ပေးဖို့လည်း မမျှော်လင့်ပါဘူး… ငါက အသက်ဆက်ရှင်ချင်ရုံပါ… ငါက ကျွန်ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင်တောင် ကိစ္စမရှိပါဘူး… ဒီတော့ တာအိုရောင်းရင်းရွှီချင်း… ”

“ ငါမင်းကို ယုံတယ်… မင်းငါ့ကို ကတိတစ်ခုပေးမယ်လို့ ငါမျှော်လင့်တယ် ”

ဖုန်းလင်းတောင်က ရွှီချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ စကားဆုံးသွားသည့်အခါ ရွှီချင်းက ဘာမှမပြောနိုင်ခင် သူ့ဘေးမှ အားညိုက မပျော်မရွှင်ဖြစ်သွားသည်။

“ မင်းက ဘာစကားပြောတာလဲ… မင်းက ငါ့ကို မယုံဘူးဆိုတဲ့ သဘောလား ”

ဖုန်းလင်းတောင်က နှလုံးတုန်သွားသည်။ သူက ရှင်းပြတော့မည့်အချိန် ရွှီချင်းက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“ မင်းကို လူသားမျိုးနွယ်ဆီ ပြန်ပို့ဖို့ အကောင်းဆုံး ငါကြိုးစားပေးမယ်… မင်းရဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်းကတော့ ဧကရီရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပေါ်မှာ မူတည်လိမ့်မယ် ”

ရွှီချင်းက စကားပြောလိုက်သည်နှင့်ချက်ချင်း ဖုန်းလင်းတောင်၏ နှလုံးက နောက်ဆုံးမှာတော့ ငြိမ်သက်သွားပြီး သူက စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။

အကယ်၍ ရွှီချင်းသာ အပြည့်အဝ သဘောတူလိုက်မည်ဆိုလျှင် သူက စိတ်မသက်မသာ ခံစားရလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ရွီချင်း၏ စကားထဲမှာ စိတ်ရင်းမှန်ပါကြောင်း သူပြောနိုင်သည်။

သို့ဖြစ်၍ စိတ်ဓာတ်ပြတ်သားမှုက ဖုန်းလင်းတောင်၏ မျက်လုံးထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက ထပ်ပြီး မတုံ့ဆိုင်းတော့သလို နောက်ထပ် ဘာမှမတောင်းဆိုတော့ပေ။ ဤအခိုက်အတန့်မှာ သူက ချိပ်တံဆိပ်လက်သင်္ကေတများစွာကို လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် ဖွဲ့စည်းလိုက်ပြီး သူ၏ နဖူးပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို သူ၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်က ထွန်းလင်းတောက်ပလာသည်။ မည်းမှောင်နေသော ဤရေခဲမြစ်အတွင်းမှာ ယင်းက ကြယ်တစ်လုံးနှင့် ဆင်တူသည်။

ဤနေရာမှ အအေးဓာတ်ကြောင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ချည်မျှင်များလည်း ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ ယင်းတို့က အတူတကွ ယှက်ထွေသွားကြပြီး ပွင့်လန်းနေသော ပန်းတစ်ပွင့်အဖြစ် ရက်လုပ်သွားကြသည်။

ပန်းပွင့်ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်ချက်ချင်း ထူးဆန်းသော အမွှေးနံ့က ပျံ့လွင့်လာသည်။

ယင်းက အပြင်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ရှေးကျပြီး ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်သော စိတ်ဆန္ဒသည် ပန်းပွင့်ထဲမှ မြှောက်တတ်လာသည်။ ယင်းက မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထိုအရှိန်အဝါက အပြင်လောကမှာ ထွက်ပေါ်လာမည်ဆိုလျှင် ယင်းက ပုံရိပ်ယောင်ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ယင်းက အလွန်အေးသော ရေခဲမြစ်ထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ ဒြပ်ထည်ရှိသွားသည်။ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်းမှာ ယင်းက မရေမတွက်နိုင်သော မှော်သင်္ကေတများပါဝင်သည့် စက်ကွင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ စက်ကွင်းက လှည့်ပတ်သွားပြီး ထွန်းလင်းတောက်ပလာသည်။

ယင်းက ပန်းပွင့်တိုတမ်၏ အလင်းကို အလင်းပြန်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ထိုစက်ကွင်းက ပန်းပွင့်ပုံစံ ကျယ်ပြန့်သွားပြီး ဖုန်းလင်းတောင်၏ ဝိညာဉ်အပြင်ဘက်မှာ ပွင့်လန်းသွားသည်။

ပန်းပွင့်ကို ဖွဲ့စည်းထားသော အမှတ်သင်္ကေတတစ်ခုစီမှာ တာအို၏ အရှိန်အဝါ ပါဝင်နေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အနီးကပ် သေချာကြည့်မည်ဆိုလျှင် ထိုသင်္ကေတများက ဗလာဖြစ်နေကြောင်း မြင်နိုင်လိမ့်မည်။ ယင်းတို့ထဲမှာ မည်သည့်စိတ်ဆန္ဒမှ မည်သည့်မန္တန်မှ မရှိပေ။

ယင်းတို့က မဟာတာအို၏ အသန့်စင်ဆုံးနှင့် အခြေခံအကျဆုံး အနှစ်သာရများ ဖြစ်ကြသည်။

“ အဲ့ဒါက အတိတ်မှာ လျောင်ရွှမ်းသူတော်စင်ကုန်းမြေကို တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ လျောင်ရွှမ်းမဟာဧကရာဇ်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အခွင့်အာဏာပဲ… အဲ့ဒါက ဗလာဖြစ်နေပြီး မန္တန်တွေနဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်တွေကို အခွင့်အာဏာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ အဲ့ဒီထဲမှာ တံဆိပ်ရိုက်ခတ်နိုင်တယ် ”

“ ဒါပေမဲ့ မန္တန်တိုင်းက အောင်မြင်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး… ဒါ့အပြင် တစ်ခါကျရှုံးသွားတဲ့အခါတိုင်း အမွေအနှစ်အမှတ်အသားက နည်းနည်းချင်းစီ လွင့်ပြယ်သွားလိမ့်မယ်… ဒါကြောင့် တစ်ခါတည်းနဲ့ အောင်မြင်နိုင်မယ့် တစ်စုံတစ်ခုကို မင်းတို့ရွေးချယ်မယ်ဆိုရင် အကောင်းဆုံးပဲ ”

ဖုန်းလင်းတောင်က ချက်ချင်း ပြောသည်။ သူ၏ အမူအရာက ရှုံ့မဲ့နေသည်။ ရှင်းလင်းစွာပင် ဤနေရာမှ ပတ်ဝန်းကျင်ဖြင့်ပင် သူက အမွေအနှစ်ကို ထုတ်လွှတ်ရန် ခက်ခဲနေဆဲပင်။