မိစ္ဆာငှက်မွှေးသူတော်စင်ကုန်းမြေဆီသို့ အားညိုဝင်ရောက်ခြင်း

ရွှီချင်းက အားညိုကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ လေက ရေခဲလွင်ပြင်တစ်လျှောက် တိုက်ခတ်သွားပြီး နှင်းပွင့်ချပ်များကို အပေါ်သို့ ပင့်မြှောက်လိုက်သည်။

နှင်းမှုန်ကြားထဲမှ အမျိုးသမီးက ပိုပြီးဆွဲဆောင်မှုရှိလာဟန် ရ၏။ သို့သော်လည်း ရွှီချင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် အရာအားလုံးက အိမ်မက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

“ စီနီယာအကိုကြီး… မင်းရဲ့ အရင်အစီအစဉ်မှာ ပြစ်ချက်တချို့ရှိတယ် ”

ရွှီချင်းက အသံဖမ်းကျောက်စိမ်းပြားကို လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

အားညို၏ အကြည့်က ရွှီချင်း၏ လက်ထဲမှ အသံဖမ်းကျောက်စိမ်းပြားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူက စိတ်ထဲမှာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ရွှီချင်း၏ လှုပ်ရှားမှုက အားညိုအပေါ် ကြီးမားသော သက်ရောက်မှုရှိကြောင်း ထင်ရှားသည်။ မည်သို့ဖြစ်ပါစေ သူက ဂုဏ်သိက္ခာကို အထူးဂရုစိုက်သူမဟုတ်ပါလော။ အနည်းဆုံးတော့ ဤအခိုက်အတန့်မှာ သူက အစောနကကဲ့သို့ မစနောက်ဝံ့တော့ပေ။

ထို့ကြောင့် အားညိုက ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

“ ဘာပြစ်ချက်လဲ… ဖုန်းလင်းတောင်က အလိုရှိဝရမ်း ထုတ်ခံထားရတာကို ပြောချင်တာလား ”

ရွှီချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ အဲ့ဒါကို ငါစဉ်းစားပြီးပြီ… ဖုန်းလင်းတောင်က ဖမ်းဝရမ်း ထုတ်ခံထားရမှတော့ သူ့နေရာမှာ သရုပ်ဆောင်ဖို့က အဆင်မပြေနိုင်ဘူး… ဒါပေမဲ့ ယွဲ့တုန်ဆီမှာ ရုပ်သေးရုပ်က တစ်ခုထက်ပိုရှိတယ် ”

အားညိုက စကားပြောပြီးနောက် လက်မြှောက်လိုက်ပြီး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို ခေါင်းတလားတစ်လုံးက သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ပျံသန်းထွက်လာပြီး ရေခဲပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ခေါင်းတလားက မည်းနက်နေပြီး အရေအတွက်များပြားသော မှော်သင်္ကေတများကို ယင်းပေါ်မှာ ရေးထွင်းထားကြသည်။ ခေါင်းတလား၏ အဖုံးကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ဆို့ထားသော သံချောင်းတချို့လည်း ရှိကြသည်။

အားညိုက ချိပ်တံဆိပ်လက်သင်္ကေတများကို ဖွဲ့စည်းလိုက်သည့်အခါ ခေါင်းတလားက တုန်ယင်သွားသည်။ ခေါင်းတလားပေါ်မှ သံချောင်းများသည်လည်း တုန်ယင်သွားကြပြီး အပြင်သို့ ၎င်းတို့ဘာသာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ခေါင်းတလားပေါ်မှ မှော်သင်္ကေတများက တလက်လက် တောက်ပသွားကြပြီး ခေါင်းတလားအဖုံးက ပွင့်သွားသည်။

ခေါင်းတလားထဲတွင် ရှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးအလောင်းက ထွက်ပေါ်လာသည်။

အလောင်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးက မည်းနက်နေပြီး အနီရောင်အစက်အပြောက်များက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေကြသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြီးပြည့်စုံသော ဗလာနတ္ထိအဆင့် စွမ်းအင်လှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

“ ရုပ်သေးရုပ်လုပ်ဖို့ သူခိုးခြောက်ယောက်လှည့်စားခြင်းကို အားကိုးစရာ မလိုပါဘူး… ဒီဟာကို ယွဲ့တုန်ရဲ့ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှာ ငါရှာတွေ့ခဲ့တယ် ”

“ ယွဲ့တုန်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ဒီလူရဲ့ အကြောင်းကိုလည်း ငါရှာဖွေခဲ့တယ်… ဒီကောင်လေးက သူ့ရဲ့ ဂျူနီယာမောင်လေးပဲ ”

“ ယွဲ့တုန်ရဲ့ မျိုးဆက်က မိစ္ဆာငှက်မွှေးသူတော်စင်ကုန်းမြေထဲမှာ အတော်လေး နာမည်ကျော်ကြားတယ်…သူ့ဆရာက အသက်ရှင်ခဲ့ချိန်မှာ ကြီးမြတ်တဲ့ အင်မော်တယ်သခင်တစ်ပါးဖြစ်ခဲ့တယ်… အဲ့ဒီနောက် ယွဲ့တုန်နဲ့ သူ့ရဲ့ ဂျူနီယာမောင်လေးက နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်… နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက ယွဲ့တုန်ရဲ့ အသတ်ခံလိုက်ရပြီး အလောင်းကောင်ရုပ်သေးရုပ်အဖြစ် သန့်စင်ခံလိုက်ရတယ် ”

အားညိုက စကားပြောနေစဉ် နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်သည်။ သူ၏ စကားထဲမှာ ကျီစယ်သော အရိပ်အမြွက်ပါရှိသည်။

“ ယွဲ့တုန်က ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်းအဆင့်ကို ချိုးဖြတ်သွားတဲ့နောက် ဒီရုပ်သေးရုပ်ကို သူ့အတွက် တိုက်ခိုက်ခိုင်းဖို့ မလိုအပ်တော့ဘူး… ဒါပေမဲ့ အတိတ်က သူတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးကြောင့် သူက ဒီဟာကို ဆက်ပြီး သိမ်းထားခဲ့တယ်… ရံဖန်ရံခါ သူက အားလပ်တဲ့အခါတိုင်း သူ့ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်လိမ့်မယ် ”

“ ဒါကို ကြည့်မယ်ဆိုရင် သူက ဂျူနီယာမောင်လေးကို ဘယ်လောက်‌တောင် မုန်းနေလဲဆိုတာ မြင်နိုင်တယ်… ဒီတော့ ချင်းလေး… သူတို့နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ငါမင်းအပေါ်ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံတယ်လို့ မထင်ဘူးလား ”

“ မင်းငါ့ကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ် ”

ရွှီချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အားညိုက စိတ်ကျေနပ်သွားသည်။ သူက သင်ခန်းစာကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ခေါင်းတလားကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

“ ချင်းလေး… မင်းက သူ့ပုံစံ အသွင်ပြောင်းလိုက်ပါ… ဒီမှာ မင်းအတွက် ဆေးလုံး ”

အားညိုသည် စကားဆုံးအောင် ပြောပြီးနောက် အနက်ရောင်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။ ယင်းက ဝတ်ရုံမျိုးနွယ်စု၏ ရွှမ်ထျန်းလမိစ္ဆာဆေးလုံးမှလွဲ၍ တခြားမဟုတ်ပေ။

ရွှီချင်းက ဆေးလုံးကို ယူလိုက်ပြီးနောက် သူ့အရှေ့မှ အလောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ စဉ်းစားချင့်ချိန်သော အကြည့်က သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ စီနီယာအကိုကြီး… ဒီဆေးလုံးကို ဘယ်နှစ်ကြိမ် အသုံးပြုနိုင်လဲ ”

အားညိုက ရယ်မောလိုက်သည်။

“ ဘာမှမစိုးရိမ်နဲ့… အဲ့ဒါကို အကြိမ်အများကြီး အသုံးပြုနိုင်တယ်… တကယ်လို့ မင်းက ဒီရုပ်သေးရုပ်ကို သဘောမကျဘူးဆိုရင် မိစ္ဆာငှက်မွှေးသူတော်စင်ကုန်းမြေဆီ ငါတို့ရောက်တဲ့အခါ ယွဲ့တုန်လို ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆီးလိုက်မယ်… မင်းက သူ့ပုံစံ နောက်တစ်ကြိမ် အသွင်ပြောင်းလဲလိုက်ပေါ့ ”

“ ပြီးသွားရင် မင်းနဲ့ ငါက သူတော်စင်ကုန်းမြေကို ဗြောင်းဆန်အောင် မွှေနှောက်ကြမယ် ”

အားညိုက မောက်မာထောင်လွှားစွာ ပြောသည်။

ရွှီချင်းက အားညို၏ ပေါက်ကရစကားကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ သူက ဆေးလုံးကို သူ၏ နဖူးပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။ နောက်အခိုက်အတန့်မှာ အနက်ရောင်အခိုးအငွေ့က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ တိုးထွက်လာပြီး ဝတ်စုံတစ်ထည်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ထို့နောက် အားညို၏ အကြည့်အောက်မှာ ရွှီချင်းက အသွင်ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က သေးသထက် ပိုပြီးသေးသွားသည်။ သူ၏ အရေပြားက မည်းနက်သွားပြီး အနီရောင်အစက်အပြောက်များက နေရာအများအပြားမှာ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

အလွန်သိပ်သည်းသော သေခြင်းအရှိန်အဝါသည်ပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်မှာ ရစ်ဝဲနေသည်။

ထိုလုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးသည် ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် အားညို၏ အရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ ကလေးအလောင်းကောင်ဖြစ်သည်။

ရွှီချင်းက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

အနက်ရောင်အရေပြား၊ အဖြူရောင်သူငယ်အိမ်နှင့် အဖြူရောင်မျက်လုံးက သူ့အား ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ကလေးသရဲနှင့် ဆင်တူစေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အား မြင်သွားသည့်အခါ အကြောက်တရားကို ခံစားရလိမ့်မည်။

“ မဆိုးဘူး ”

အားညိုက နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်သည်။

ရွှီချင်းက ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းတလားထဲမှ အလောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အားညိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ရုတ်တရက် လက်မြှောက်လိုက်ပြီး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို မဟာဧကရာဇ်၏ ရတနာအပ်က လေထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းက အလောင်းထံသို့ အရင်ဦးဆုံး ရွေ့လျားသွားပြီး ၎င်းနှင့် ရွှီချင်းကြားမှ ကမ္မကို ဆက်သွယ်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရွှီချင်း၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရတနာအပ်က အားညိုထံသို့ ပျံသန်းသွားပြီး အားညိုနှင့် ယွဲ့တုန်ကြားမှ ကမ္မကို ဆက်သွယ်ပေးလိုက်သည်။

ထိုနည်းဖြင့် သူတို့၏ ကမ္မနှင့် အရှိန်အဝါက အပြည့်အဝ ထပ်တူကျသွားသည်။

“ လုံးဝပြည့်စုံတယ် ”

အားညိုက မျက်လုံးဝင်းလက်သွားပြီး သူ့လက်ကို မောက်မာထောင်လွှားစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ သွားကြစို့ ဂျူနီယာမောင်လေး… အိမ်ပြန်ကြရအောင် ”

စကားဆုံးသည်နှင့် အားညို၏ သိမ်မွေ့နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်က ညင်သာစွာ လှုပ်ယမ်းသွားပြီး ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။

မမြင်နိုင်သော သဏ္ဍာန်မဲ့ချည်မျှင်များက ကလေးရွှီချင်းထံမှ ထွက်ပေါ်လာကြပြီး အားညိုနှင့် ဆက်သွယ်သွားကြသည်။ ဤသည်မှာ သူခိုးခြောက်ယောက်လှည့်စားခြင်း၏ အခွင့်အာဏာ ဖြစ်သည်။

ထိုအင်မော်တယ်အတတ်ပညာနှင့်အတူ နောက်ဆုံးပြစ်ချက်က ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ လေထဲသို့ ပျံသန်းသွားသော အားညိုက လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် ချိပ်တံဆိပ်လက်သင်္ကေတများကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

သူက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည့်အခါ လေဟာနယ်အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုက ကောင်းကင်ပေါ်မှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤသည်မှာ ကောင်းကင်က ဒဏ်ရာရသွားသည့်အလားပင်။ သို့သော်လည်း အက်ကွဲကြောင်းက မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေပြီး မြန်ဆန်စွာ ပြန်ကောင်းမွန်နေသည်။

ဤသည်မှာ ယွဲ့တုန်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် အားညိုရှာတွေ့ခဲ့သော မန္တန်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ယင်းက သူတို့ကို မိစ္ဆာငှက်မွှေးသူတော်စင်ကုန်းမြေဆီသို့ တည်နေရာပြောင်းရွှေ့ပေးနိုင်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ မန္တန်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည့်အခါ မျှော်လင့်သော အရိပ်အယောင်က အားညို၏ မျက်လုံးထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အကြည့်က အေးစက်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာက စိတ်ခံစားချက်ကင်းမဲ့သွားသည်။ သူက အေးတိအေးစက် အမူအရာနှင့်အတူ အက်ကွဲကြောင်းထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ဖမ်းဆုပ်သော လက်ဟန်ကို ပြုလုပ်လိုက်လေရာ သူ့အနောက်မှ ကလေးရုပ်သေးရုပ်၏ ကံကြမ္မာကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပုံပေါ်သည်။ သူက ရုပ်သေးရုပ်ကို အက်ကွဲကြောင်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

နောက်အခိုက်အတန့်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်က ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

လေဟာနယ်အက်ကွဲကြောင်းသည်လည်း ချက်ချင်း လွင့်ပြယ်သွားသည်။

လေနှင့် နှင်းသည်သာ ဤနေရာမှာ ဆက်လက် ကျန်ရှိတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ နှင်းပွင့်တချို့သည် ရွှီချင်းနှင့် အားညိုနောက်သို့ လွင့်မျောသွားပြီး သူတော်စင်ကုန်းမြေဆီသို့ လိုက်ပါလာကြသည်။

တည်နေရာပြောင်းရွှေ့နေစဉ်အတွင်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားက ဆင်းသက်လာပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။ ယင်းက ကျယ်ပြောသော စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး သူတို့၏ သရုပ်များကို နက်ရှိုင်းစွာ စစ်ဆေးကြသည်။

ထိုစစ်ဆေးမှုသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အရှိန်အဝါနှင့် သွေးမျိုးဆက်ကို မဟုတ်ပေ။ ယင်းအစား ကမ္မဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာငှက်မွှေးသူတော်စင်ကုန်းမြေ၏ အရှေ့ပိုင်းဒေသတွင်…

အရှေ့ပိုင်းမဟာဧကရာဇ်၏ တာအိုယဇ်ပလ္လင်နှင့် ဝေးကွာသော လွင်ပြင်တစ်ခုတွင် ကောင်းကင်ကြွေဟု အမည်ရသော နေရာတစ်နေရာ ရှိသည်။ ထိုနေရာတွင် နွေဦးလေပြေက ပန်းပွင့်များ၏ အမွှေးနံ့နှင့် တေးငှက်သီကျူးသံများကို သယ်ဆောင်လျက် တိုက်ခတ်နေသည်။

ဤနေရာတွင် ဒြပ်နှောများ မရှိပေ။

ဝမ်ကူးကုန်းမြေတွင် မြင်တွေ့ရခဲသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က ဤနေရာမှာ အလွန်ပေါကြွယ်ဝစွာ တည်ရှိနေသည်။

ဤနေရာက နတ်သမီးကုန်းမြေနှင့် ဆင်တူသည်။ ဤနေရာမှာ တည်နေရာပြောင်းရွှေ့ခြင်းအစီအရင်လည်း ရှိသည်။

ထိုတည်နေရာပြောင်းရွှေ့ခြင်းအစီအရင်သည် ဝမ်ကူးကုန်းမြေနှင့် ဆက်သွယ်နေပြီး မိစ္ဆာငှက်မွှေးသူတော်စင်ကုန်းမြေ၏ စည်းချအစီအရင်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ မိစ္ဆာငှက်မွှေးကျင့်ကြံသူတစ်ရာကျော်သည် စည်းချအစီအရင်၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေကြသည်။

သူတို့အားလုံးက ငွေရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ဝတ်စုံပေါ်တွင် ကြယ်တာရာကောင်းကင်၏ ပုံရိပ်ကို ရေးဆွဲထားသည်။ သူတို့အားလုံးဆီမှာ အတောင်ပံများ ရှိကြပြီး သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီက အံ့ဖွယ်ကောင်းသော အားလှိုင်းအတတ်အကျများကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံက ကွဲပြားခြားနားသော်လည်း အားအနည်းဆုံးလူက ဝိညာဉ်နတ်သူငယ်အဆင့်မှာ ရှိသည်။ ခေါင်းဆောင်သည်တော့ မဟာလောကငါးခု သို့မဟုတ် မဟာလောကခြောက်ခု ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်းအဆင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်းအဆင့်က တစ်ယောက်ထက် ပိုရှိသည်။

သူတို့က စစ်ပွဲကာလအတွင်းမှာ ဤစည်းချအစီအရင်ကို စောင့်ကြပ်ပေးနေကြသော တပ်ဖွဲ့ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ တာဝန်က ဤစည်းချအစီအရင်မှတဆင့် ပြန်ရောက်လာကြသော လူများ၏ သရုပ်ကို အတည်ပြုစစ်ဆေးရန် ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာငှက်မွှေးသူတော်စင်ကုန်းမြေ၏ စည်းချအစီအရင်များက ပြန်ရောက်လာကြသော ကျင့်ကြံသူများထဲတွင် အပြင်လူပါဝင်လာခြင်းရှိမရှိ စစ်ဆေးပေးနိုင်သော်လည်း စစ်ပွဲကာလအတွင်းမှာ မည်သည့်မတော်တဆမှုမှ မဖြစ်ရ‌အောင် စည်းချအစီအရင်အားလုံး၌ အစောင့်အကြပ်တပ်ဖွဲ့များကို နေရာချထားကြသည်။ သူတို့က ပြန်ရောက်လာကြသူများကို နောက်တစ်ကြိမ် စစ်ဆေးကြလိမ့်မည်။

အဓိကအနေဖြင့် သူတို့စစ်ဆေးရမည်မှာ တစ်ဖက်လူနှင့်ပတ်သက်ပြီး သူတော်စင်ကုန်းမြေမှ ထွက်ခွာသွားသော မှတ်တမ်းရှိမရှိ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အကယ်၍ လိုအပ်လာလျှင် သူတို့က အတင်းအဓမ္မ ရှာဖွေနိုင်ကြသည်။ ထိုထဲမှာ သိုလှောင်အိတ်များလည်း ပါဝင်ကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ တည်နေရာပြောင်းရွှေ့ခြင်းအစီအရင်က ရုတ်တရက် ထွန်းလင်းတောက်ပလာသည်။ အလင်းရောင်နှင့် အားလှိုင်းအတတ်အကျများက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ကျင့်ကြံသူများ၏ စိတ်အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားသည်။ သူတို့အားလုံးက ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံကို လှည့်ပတ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ အကြည့်က စူးရှလာလေရာ သူတို့က ရန်သူဖြင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့်အလားပင်။

မကြာမီ လေနှင့် နှင်းသည် စည်းချအစီအရင်ထဲမှ လွင့်မျောလာသည်။ ထို့နောက် စည်းချအစီအရင်မှ အလင်းရောင်ထဲမှာ ပုံရိပ်နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ ပုံရိပ်တစ်ခုက အရပ်ရှည်ပြီး ပုံရိပ်တစ်ခုက အရပ်ပုသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နှင့် အမျိုးသားတစ်ယောက်က မြန်ဆန်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေကြသည်။

အသက်ရှူချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် စည်းချအစီအရင်က ရပ်တန့်သွားသည်။ အလောင်းရုပ်သေးရုပ်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲသွားသော ရွှီချင်းနှင့် ယွဲ့တုန်အသွင် ပြောင်းလဲထားသော အားညိုက မိစ္ဆာငှက်မွှေးကျင့်ကြံသူများ၏ အရှေ့မှာ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

ရွှီချင်းက ထွက်ပေါ်လာသည့်အခိုက် အမူအရာကင်းမဲ့နေသည်။ အလောင်းရုပ်သေးရုပ်အနေဖြင့် သူ့မှာ မည်သည့်စိတ်ခံစားချက်မှ မရှိကြောင်း သူသိသည်။

ထို့ကြောင့် သူက အရာအားလုံးကို စီနီယာအကိုကြီးအား လက်လွှဲပေးထားသည်။

အားညိုသည် သူ့အား စိတ်မပျက်စေပေ။ ဤအခိုက်အတန့်မှာ သူက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အေးတိအေးစက် အမူအရာဖြင့် စည်းချအစီအရင်၏ အပြင်သို့ ထွက်လျှောက်သွားသည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ မိစ္ဆာငှက်မွှေးကျင့်ကြံသူများက ယွဲ့တုန်ကို မြင်သွားသောအခါ သူတို့၏ အမူအရာက ပြောင်းလဲသွားသည်။ တချို့က ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြပြီး ယွဲ့တုန်ကို အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။

“ အင်မော်တယ်သခင်မကို နှုတ်ဆက်ပါတယ် ”

ယင်းကို ရွှီချင်းကြားသောအခါ သူက မည်သည့်အမူအရာမှ မထုတ်ဖော်ဘဲ ယွဲ့တုန်၏ အနောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

ယွဲ့တုန်က ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို လျစ်လျူရှုထားသည်။ သူက စည်းချအစီအရင်၏ အပြင်သို့ ထွက်သွားတော့မည့်အချိန် လူအုပ်ကြားထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခုက ထွက်လျှောက်လာပြီး စည်းချအစီအရင်၏ အပြင်မှာ ရပ်လိုက်သည်။

“ အတင့်ရဲလှချည်လား ”

အားညို၏ အကြည့် ထိုလူပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောသည်။

“ နင်က ငါ့ကို တားဆီးချင်တာလား ”

ထိုကျင့်ကြံသူက တစ်ခဏ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။

“ စစ်ပွဲကာလအတွင်းမှာ အရာအားလုံးကို စစ်ဆေးအတည်ပြုဖို့ အမိန့်ပေးထားပါတယ်… ဒီဟာက ငါ့ရဲ့ တာဝန်ပါ… ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို နားလည်ပေးပါ ”

“ အင်မော်တယ်သခင်မယွဲ့တုန်… မင်းမှာ အပြင်ထွက်သွားတဲ့ မှတ်တမ်း တကယ်ပဲရှိပါတယ်… ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အနောက်က အလောင်းရုပ်သေးရုပ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာမှတ်တမ်းမှ မရှိပါဘူး… သူ့ကို ငါတို့တွေ အတည်ပြုစစ်ဆေးရလိမ့်မယ်… ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ သရုပ်ကို ငါတို့ကို ပြောပြပေးပါ ”

ယွဲ့တုန်က အမူအရာကင်းမဲ့စွာ ရှိနေပြီး မည်သည့်စကားမှ မပြောပေ။

ထိုကျင့်ကြံသူက အံတင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး ချိပ်တံဆိပ်လက်သင်္ကေတများကို ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။ ထိုအခါ စည်းချအစီအရင်၏ စွမ်းအားက ပေါ်ထွက်လာပြီး ရွှီချင်းကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ သူက ကျောက်စိမ်းတုံကင်တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြီး ရွှီချင်းက သူတော်စင်ကုန်းမြေမှ ဟုတ်မဟုတ် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

တစ်ခဏကြာပြီးနောက် စစ်ဆေးမှုက အဆုံးသတ်သွားသည့်အခါ ထိုကျင့်ကြံသူက စိတ်ထဲမှာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း အလောင်းရုပ်သေးရုပ်၏ သရုပ်နှင့်ပတ်သက်ပြီး သူက အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေဆဲပင်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာ ယွဲ့တုန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

“ သူက ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာမောင်လေးပဲ… အတိတ်မှာ သူက အင်မော်တယ်သခင်ဆိုတဲ့ သရုပ်အတွက် ငါနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်… နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက ငါ့ရဲ့ အလောင်းကောင်ရုပ်သေးရုပ်အဖြစ် သန့်စင်ခံလိုက်ရတယ် ”

ယွဲ့တုန်က စကားပြောလိုက်သည့်အခါ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ကျင့်ကြံသူများက နှလုံးတုန်သွားကြသည်။

ယွဲ့တုန်၏ သရုပ်ကို သူတို့သိထားကြသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ ဆရာသည် အသက်ရှင်ခဲ့ချိန်တုန်းက မိစ္ဆာငှက်မွှေးသူတော်စင်ကုန်းမြေ၏ အရှေ့ဘက်တွင် နာမည်ကျော်ကြားသော အင်မော်တယ်သခင်တစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူက အရှေ့ဘက် အင်မော်တယ်အတတ်ပညာခန်းမကို ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲသူ ဖြစ်သည်။

သူတော်စင်ကုန်းမြေထဲတွင် လူတိုင်းက အင်မော်တယ်အတတ်ပညာကို မသင်ယူနိုင်ကြပေ။ အကယ်၍ သူတို့က ယင်းတို့နှင့် ရံဖန်ရံခါ ထိတွေ့နိုင်မည်ဆိုလျှင်ပင် အပေါ်ယံမျှသာ နားလည်နိုင်ကြလိမ့်မည်။

အင်မော်တယ်အတတ်ပညာခန်းမထဲမှာသာ စစ်မှန်သော အင်မော်တယ်အတတ်ပညာများ ရှိကြသည်။

အင်မော်တယ်သခင်ဟူသော သရုပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူများသာ ယင်းတို့ကို သင်ယူခွင့်ရှိသည်။

ယွဲ့တုန်၏ ဂျူနီယာမောင်လေးသည်တော့ သူက အလောင်းရုပ်သေးရုပ်အဖြစ် သန့်စင်ခံလိုက်ရကြောင်း သူတို့လည်း ကြားခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့က ထိုအလောင်းရုပ်သေးရုပ်ကို ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွဲ့တုန်၏ စကားက ထိုကျင့်ကြံသူကို တွေးတောသွားစေသည်။

အကယ်၍ တခြားတစ်ယောက်သာဆိုလျှင် သူက နက်နဲစွာ တွေးတောလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း သူက ယွဲ့တုန်ကို ကြောက်ရွံ့သည်။

‘ အင်မော်တယ်အတတ်ပညာတွေကို ကျင့်ကြံတဲ့လူတွေက ရူးမိုက်တဲ့ လူတွေချည်းပဲ… ဒါ့အပြင် ဒီယွဲ့တုန်က လန်မိသားစုနဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းတယ်… အခု လန်မိသားစုက ကပ်ဘေးတစ်ခုကို တွေ့ကြုံခဲ့ပြီး ဟိုအရှင်သခင်က ပြန်ရောက်လာပြီ… လက်ရှိရာသီဥတုအခြေအနေက မကောင်းဘူး… အဲ့ဒီတော့ ဒီထဲမှာ ဝင်မပါမိအောင် ကြိုးစားတာက အကောင်းဆုံးပဲ ’

ထိုသို့တွေးမိသောအခါ ထိုကျင့်ကြံသူက အနောက်ဆုတ်သွားပြီး ယွဲ့တုန်နှင့် သူ၏ အလောင်းရုပ်သေးရုပ်အတွက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။

ထိုသို့ဖြင့် အားညိုနှင့် ရွှီချင်းသည် စည်းချအစီအရင်ထဲမှ အောင်မြင်စွာ ထွက်လာနိုင်ကြပြီး အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ကျင့်ကြံသူများ၏ အကြည့်က ယွဲ့တုန်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ထဲမှ တချို့သည် အသံပို့လွှတ်ကျောက်စိမ်းပြားကို လျှို့ဝှက်စွာ ထုတ်လိုက်ကြပြီး ယွဲ့တုန်ပြန်ရောက်လာပြီဟူသော သတင်းကို မြန်ဆန်စွာ ဖြန့်လိုက်ကြသည်။

ကောင်းကင်ပေါ်တွင် အားညိုက ရေးတေးတေး ပြုံးလိုက်သည်။

“ ဂျူနီယာညီလေး… မင်းနဲ့ သင့်တော်မယ့် သရုပ်အသစ်ကို အမြန်ရှာဖွေသင့်တယ် ”

ယင်းကို ရွှီချင်းကြားသောအခါ သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

“ ရောက်လာမယ့်လူက ငါနဲ့သင့်တော်ဖို့ မျှော်လင့်တယ် ”

…..

တစ်ချိန်တည်းမှာ တည်နေရာပြောင်းရွှေ့ခြင်းအစီအရင်ကို စောင့်ကြပ်နေကြသော ကျင့်ကြံသူတချို့က ယွဲ့တုန်ပြန်ရောက်လာပြီဟူသော သတင်းကို ဖြန့်လိုက်သည့်အခါ အရှေ့အရပ်ရှိ စွန့်ပစ်တောင်တစ်လုံးပေါ်မှ လှိုဏ်ဂူထဲတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သွေးနီရောင်အလင်းက သူ့ထံမှ ပေါ်လျှိုးထွက်လာသည်။

“ ယွဲ့တုန်… နောက်ဆုံးတော့ နင်ပြန်ရောက်လာပြီ… လူသားမျိုးနွယ်နဲ့ စစ်ပွဲကနေ ငါရရှိလာခဲ့တဲ့ အကျိုးဆောင်မှုအမှတ်တွေကို ကျင့်ကြံခြင်းအရင်းအမြစ်တွေနဲ့ လဲလှယ်ခဲ့တယ်… အခု ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တတ်သွားပြီ… ပြီးတော့ လန်မိသားစုက ကပ်ဘေးတစ်ခုနဲ့ တွေ့ကြုံခဲ့ရတာကြောင့် နင်နဲ့ လန်မိသားစုကြားက ဆက်ဆံရေးက ဘာသက်ရောက်မှုမှ မရှိတော့ဘူး ”

“ အခုက ငါတို့ကြားက ရန်ငြိုးကို ဖြေရှင်းရမယ့်အချိန်ပဲ ”

နောက်အခိုက်အတန့်မှာ လှိုဏ်ဂူက တုန်ယင်သွားပြီး သွေးမြူခိုးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံထားရသော ပုံရိပ်တစ်ခုက ကောင်းကင်ပေါ်မှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူက အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာ မိစ္ဆာငှက်မွှေးသူတော်စင်ကုန်းမြေ၏ အရှေ့ပိုင်းဒေသ၌ အလယ်ပိုင်းဒေသနှင့် နီးကပ်သော ဧရိယာထဲတွင် ဧရာမစစ်ရထားလုံးက ရွေ့လျားနေသည်။

ကျင့်ကြံသူအများအပြားသည် စစ်ရထားလုံး၏ အရှေ့နှင့်အနောက်တွင် တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် စောင့်ကြပ်ပေးနေကြသည်။

စစ်ရထားလုံးသည် ဖော်မပြနိုင်အောင် ထွန်းလင်းတောက်ပပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားသော ရယ်သံက စစ်ရထားလုံးထဲမှ ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

“ ဦးတည်ရာကို ပြောင်းလိုက်ပါ… စစ်မြေပြင်ဆီ မသွားတော့ဘူး… ကောင်းကင်ကြွေလွင်ပြင်ဆီ အရင်သွားမယ် ”

စစ်ရထားလုံးက တုန်ယင်သွားပြီး ၎င်း၏ ဦးတည်ရာကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်ကာ ကောင်းကင်ကြွေလွင်ပြင်ဆီသို့ ရွေ့လျားသွားသည်။

စစ်ရထားလုံးထဲတွင် ခမ်းနားထည်ဝါသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ယောက် ရှိသည်။ သူက ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားစဉ် သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးက အရောင်တလက်လက် ဝင်းလက်နေပြီး အဆုံးမဲ့သော သိမ်မွေ့ညင်သာမှုကို ဖော်ပြနေသည်။

“ သခင်မတုန်အာ… နောက်ဆုံးတော့ မင်းပြန်ရောက်လာပြီ… လွမ်းဆွေးခြင်းဝေဒနာကို မင်းသိရဲ့လား ”

“ မင်းထွက်သွားတာ (၅၂၉)ရက် ရှိသွားပြီး… နေ့တိုင်း ငါမင်းအတွက် ဆုတောင်းပေးခဲ့တယ် ”

“ တုန်လေး… စိတ်ချလက်ချ အနားယူပါ… ငါက အတိတ်တုန်းကလူ မဟုတ်တော့ဘူး… အခုကစပြီး ငါရှိနေသရွေ့ မင်းကို ဘယ်သူမှ အနိုင်မကျင့်စေရဘူး ”