အင်ပါယာသင်္ချိုင်းကို ဖွင့်လှစ်ခြင်း(ခ)

အင်မော်တယ်အတတ်ပညာခန်းမ၏ အပြင်ဘက်တွင် ယွဲ့တုန်အသွင်ပြောင်းလဲထားသော အားညိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

“ အင်မော်တယ်အတတ်ပညာခန်းမ ငါ့အမိန့်ကို နားထောင်မယ်… မဟာဧကရာဇ်ငရဲမီးတောက်ရဲ့ တာအိုယဇ်ပလ္လင်ဆီ သွားဖို့ ငါ့နောက်ကနေ လိုက်ခဲ့ကြပါ ”

အားညို၏ စကားဆုံးသွားသည်နှင့်ချက်ချင်း အရေအတွက်များပြားသော အင်မော်တယ်သခင်များက လေထဲသို့ ပျံတတ်သွားကြသည်။

ယွင်မိသားစု၏ သခင်လေးက ဤနေရာမှာ မရှိပေ။ လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က သူသည် ဘိုးဘေး၏ ဆင့်ခေါ်ခံခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ရွေးချယ်စရာမရှိသည့်အဆုံး ပြန်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုသို့ဖြင့် သူတို့အုပ်စုက ကောင်းကင်ပေါ်မှာ မြန်ဆန်စွာ ရွေ့လျားသွားကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ မဟာဧကရာဇ်ငရဲမီးတောက်၏ အတောင်ပံပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော တာအိုယဇ်ပလ္လင်၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် အရှေ့မိစ္ဆာငှက်မွှေးမှ ကျင့်ကြံသူများက စုဝေးရောက်ရှိနေကြပြီး လမ်းပိတ်ထားကြသည်။

အထူးပုဂ္ဂိုလ်များသာလျှင် အထဲသို့ ဝင်နိုင်ကြသည်။

ယခုအချိန်မှာ လူသုံးယောက်က လေထဲမှာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေကြပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

အကယ်၍ ရွှီချင်းသာ ယခု ရောက်လာမည်ဆိုလျှင် သူတို့ထဲမှ နှစ်ယောက်ကို ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိသွားလိမ့်မည်။

တစ်ယောက်သည် ပဉ္စမအုပ်ချုပ်သူတောင်၏ အကြီးဆုံးသား လင်းခွန်းဖြစ်သည်။

တခြားတစ်ယောက်သည်တော့ ယွင်မိသားစု၏ သခင်လေးဖြစ်သည်။

ထိုနှစ်ယောက်သည် မဟာဧကရာဇ်ငရဲမီးတောက် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံသော နေရာဆီသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဒသမအုပ်ချုပ်သူ၏ ရွေးချယ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

တတိယမြောက်တစ်ယောက်သည်တော့ လူငယ်အသွင်သဏ္ဍာန်ရှိသည်။ သူ၏ ရုပ်ရည်က သာမန်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းက ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်းအဆင့်မှာ ဖြစ်သည်။

ထိုလူက နဝမအုပ်ချုပ်သူတောင်မှ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့က ဤနေရာသို့ ရောက်လာကြသည့် ပထမအသုတ် ဖြစ်သည်။ ဆယ့်ငါးမိနစ်ကြာပြီးနောက် တတိယအကြိမ် ခေါင်းလောင်းမြည်သံက ပဲ့တင်ထပ်လာသည့်အခါ ကောင်းကင်ပေါ်တွင် လေဟာနယ်အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လုလင်းဇီအသွင် ရုပ်ဖျက်ထားသော ဧကရီက လေဟာနယ်အက်ကွဲကြောင်းထဲမှ ထွက်လျှောက်လာသည်။

လင်းခွန်းနှင့် တခြားနှစ်ယောက်က အမြန်မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး သူ့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

ဧကရီက ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး လေထဲမှာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်သည်။ သူက မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး စကားမပြောပေ။

စတုတ္ထအကြိမ် ခေါင်းလောင်းမြည်သံက ပဲ့တင်ထပ်သွားသည့်အခါ ဧကရီက ဖြည်းညင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်တွင် လေဟာနယ်အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပုံရိပ်ခြောက်ခုက အထဲမှ ထွက်လျှောက်လာကြသည်။

အရှေ့မှ ဦးဆောင်လာသူသည် ဧကရာဇ်ဝတ်စုံနှင့် ဧကရာဇ်သရဖူကို ဆောင်းထားသည်။ သူထွက်ပေါ်လာသည့်အခိုက် ကောင်းကင်၏ အရောင်က ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး မုန်တိုင်းတစ်ခု အစပျိုးလာသည်။ လင်းခွန်းနှင့် တခြားလူများဖြစ်စေ၊ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ကျင့်ကြံသူများဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ဤနေရာကို တိတ်တဆိတ် အာရုံစိုက်နေကြသော အရှေ့မိစ္ဆာငှက်မွှေးမှ အုပ်ချုပ်သူများဖြစ်စေ…

သူတို့အားလုံးက နှလုံးတုန်သွားကြပြီး ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြသည်။

“ မဟာဧကရာဇ်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ် ”

ထိုလူသည် လက်ရှိမျိုးဆက်၏ မဟာဧကရာဇ်မိစ္ဆာငှက်မွှေးမှလွဲ၍ တခြားမဟုတ်ပေ။

လူငါးယောက်က သူ့အနောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။

သူတို့ထဲမှ သုံးယောက်က အမျိုးသားများဖြစ်ပြီး ကျန်နှစ်ယောက်က အမျိုးသမီးများ ဖြစ်သည်။

အမျိုးသားသုံးယောက်တွင် တစ်ယောက်က အနီရောင်မျက်နှာနှင့် သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားဖြစ်ပြီး တခြားတစ်ယောက်က ကျောက်စိမ်းမျက်နှာနှင့် လူငယ်ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတစ်ယောက်သည်တော့ ခါးကုန်းအဖိုးအိုဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်တွင် တစ်ယောက်က နန်းတွင်းအဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တခြားတစ်ယောက်က အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သူတို့က မဟာဧကရာဇ်ငရဲမီးတောက် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံသော နေရာကို ဝင်ရောက်မည့် အနောက်မိစ္ဆာငှက်မွှေးမှ ရွေးချယ်ခံထားရသူများ ဖြစ်ကြသည်။

“ လူစုံပြီလား ”

မဟာဧကရာဇ်မိစ္ဆာငှက်မွှေးက တည်ငြိမ်စွာ‌ ပြောသည်။

မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါဖြင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လူတိုင်းက အလိုအလျောက် နှလုံးတုန်သွားကြသည်။ ဧကရီတစ်ယောက်တည်းသာ အမူအရာတည်ငြိမ်သည်။

“ နှစ်ယောက်ကျန်သေးတယ် ”

ယင်းကို မဟာဧကရာဇ်မိစ္ဆာငှက်မွှေး ကြားသောအခါ သူက ဧကရီကို အဓိပ္ပာယ်ရှိစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

“ သူတို့ရောက်လာကြပြီ ”

သူက စကားပြောလိုက်သည်နှင့်ချက်ချင်း ကောင်းကင်ဘုံတေးသံက မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းထံမှ ပျံ့လွင့်လာသည်။ အင်မော်တယ်သခင်အုပ်စုသည် ခမ်းနားထည်ဝါသော ဝေါယာဉ်တစ်လုံးကို ထမ်းလျက် ကောင်းကင်ပေါ်မှာ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

ဝေါယာဉ်ထဲတွင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ထိုင်နေသည်။

အစက သူက မောက်မာထောင်လွှားသော အမူအရာကို ထုတ်ဖော်ထားသည်။ သို့သော်လည်း နောက်အခိုက်အတန့်မှာ…

“ ဒီကို လာခဲ့ ”

ဧကရီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

ထိုအခါ ဝေါယာဉ်ထဲမှ အမျိုးသမီးက ခန္ဓာကိုယ်တုန်ယင်သွားပြီး အပြင်သို့ ချက်ချင်း ပျံသန်းသွားသည်။ သူက ဧကရီဆီသို့ တန်းမတ်စွာ ဦးတည်သွားသည်။ သူက ဧကရီနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီးနောက် ဘေးမှာ ရိုသေကျိုးနွံစွာ ထိုင်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာ သွေးမြူခိုးဖြင့် လွှမ်းခြုံခံထားရသော ရွှီချင်းက ကောင်းကင်ပေါ်မှာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဧကရီ၏ ဘေးမှာ ရပ်လိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ အရှေ့မိစ္ဆာငှက်မွှေးနှင့် အနောက်မိစ္ဆာငှက်မွှေးတွင် လူခြောက်ယောက်စီ ရှိသွားကြသည်။

ဧကရီနှင့် မဟာဧကရာဇ်မိစ္ဆာငှက်မွှေးက အရှေ့မှာ ရှိနေကြစဉ် လူငါးယောက်စီက သူတို့၏ အနောက်မှာ ရပ်နေကြသည်။

“ မဟာဧကရာဇ်ငရဲမီးတောက်က ငါတို့ရဲ့ မိစ္ဆာငှက်မွှေးသူတော်စင်ကုန်းမြေမှာ အထွတ်အမြတ် ဂုဏ်သိက္ခာကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ် ”

မဟာဧကရာဇ်မိစ္ဆာငှက်မွှေးက ရွှီချင်းနှင့် အားညိုကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။

“ အစကတော့ သူ့ရဲ့ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံတဲ့ နေရာကို ဖွင့်လှစ်ဖို့ ငါသဘောမတူချင်ဘူး ”

“ ဒါပေမဲ့ မဟာဧကရာဇ်ငရဲမီးတောက်ရဲ့ တပည့်လုလင်းဇီနဲ့ တခြားတပည့်တွေက ဒီကိစ္စကို သဘောတူညီကြတယ်… ဒီတော့ အဲ့ဒါကို ငြင်းဆန်ဖို့ ငါ့မှာ အကြောင်းအရင်းမရှိဘူး ”

“ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီကို သွားတဲ့အခါ မင်းတို့ကို ငါတစ်ခု တောင်းဆိုချင်တယ်… မင်းတို့ အထဲကို ရောက်သွားတဲ့အခါ စူးစမ်းလေ့လာဖို့ပဲ ဦးစားပေးပါ… မဟာဧကရာဇ် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေတာကို လုံးဝမနှောင့်ယှက်ရဘူး ”

“ တကယ်လို့ ကံမကောင်းစွာပဲ မဟာဧကရာဇ်က ကျရှုံးသွားခဲ့တယ်ဆိုရင်တော့… မင်းတို့က သူ့ကို သုံးကြိမ်အရိုအသေပေးရမယ်… ပြီးတော့ နောက်ထပ် မနှောင့်ယှက်ရဘူး ”

မဟာဧကရာဇ်မိစ္ဆာငှက်မွှေးက စကားပြောလိုက်သည့်အခါ သူ၏ စူးရှသော အသံက အရပ်ရှစ်မျက်နှာဆီသို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

လူတိုင်းက သဘောတူသည့်အနေဖြင့် လက်သီးဆုပ်၍ အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။

ယင်းကို မြင်သောအခါ မဟာဧကရာဇ်မိစ္ဆာငှက်မွှေး၏ အမူအရာက ပျော့ပျောင်းသွားသည်။ သူက အနောက်လှည့်လိုက်ပြီး တာအိုယဇ်ပလ္လင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ အတိတ်ကို လွမ်းဆွေးသော အရိပ်အယောင်က ထွက်ပေါ်လာသည်။ အချိန်တစ်ခဏကြာပြီးနောက် သူက ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ မဟာဧကရာဇ်ငရဲမီးတောက် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေတဲ့ နေရာက တာအိုယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုလို့ ထင်မှတ်ရတယ်… ဒါပေမဲ့ အမှန်မှာတော့ အဲ့ဒါက ကောင်းကင်အလွန်က ထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခုပဲ… မဟာဧကရာဇ်က အဲ့ဒီကောင်းကင်ဘုံကို ကြယ်တာရာကောင်းကင်ဆီကနေ ရရှိခဲ့တယ် ”

“ တကယ်လို့ သူက ကျရှုံးသွားခဲ့တယ်ဆိုရင် ကောင်းကင်အလွန်က ကောင်းကင်ဘုံဟာ ပိတ်သွားလိမ့်မယ်… ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ တစ်ဘဝလုံးစာ မှတ်ဉာဏ်တွေက နယ်ပယ်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ပြည့်နှက်သွားလိမ့်မယ် ”

“ အဲ့ဒီထဲမှာ မဟာဧကရာဇ်ရဲ့ အမွေအနှစ် ရှိနိုင်တယ် ”

“ မဟာဧကရာဇ် ပြန်မရောက်လာခင် ကြယ်တာရာကောင်းကင်ထဲက သူ့ရဲ့ ခရီးစဉ်နဲ့ အတွေ့အကြုံတွေက မြူခိုးနဲ့ ပိတ်လှောင်ခံထားရတယ်… ဒါကြောင့် အဲ့ဒီမှတ်ဉာဏ်တွေကို ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး ”

“ မဟာဧကရာဇ်အပေါ် လေးစားမှုကို ဖော်ပြတဲ့အနေနဲ့ တကယ်လို့ မင်းက မှတ်ဉာဏ်တစ်စုံတစ်ရာကို မြင်တွေ့ခဲ့တယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီအကြောင်းကို ဖွင့်မဟဖို့ ငါမျှော်လင့်တယ် ”

မဟာဧကရာဇ်မိစ္ဆာငှက်မွှေးက စကားဆုံးသွားသည်နှင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။ သူက တာအိုယဇ်ပလ္လင်၏ ထိပ်ဆုံးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို မှေးမှိန်နေသော တာအိုယဇ်ပလ္လင်က အရောင်ထွန်းလင်းတောက်ပလာသည်။

“ မင်းတို့ဆန္ဒရှိသလို ဆောင်ရွက်ပါ… ဒီအတောအတွင်း ငါက မင်းတို့ရဲ့ တာအိုအစောင့်အရှောက်ဖြစ်ပေးမယ် ”

ဤအခိုက်အတန့်မှာ တာအိုယဇ်ပလ္လင်က ထွန်းလင်းတောက်ပသွားသည်။ မဟာဧကရာဇ်မိစ္ဆာငှက်မွှေး၏ အသံက ပဲ့တင်ထပ်သွားစဉ် လောကက တုန်လှုပ်သွားသည်။

အရှေ့မိစ္ဆာငှက်မွှေးမှ အုပ်ချုပ်သူအားလုံးက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ကြပြီး ဤနေရာကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အနောက်မိစ္ဆာငှက်မွှေးသည်လည်း ထို့အတူပင်။

လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများနှင့် မိသားစုကြီးများသည်လည်း ထို့အတူပင်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ တာအိုယဇ်ပလ္လင်က မိစ္ဆာငှက်မွှေးသူတော်စင်ကုန်းမြေတစ်ခုလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိထားသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များနှင့် နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံများ၏ အောက်မှာ ဧကရီက တာအိုယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ လျှောက်သွားသည်။ ဤအတွက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပွဲအခမ်းအနား သို့မဟုတ် ရှုပ်ထွေးနက်နဲသော ရိုးရာဓလေ့ကို ပြုလုပ်ပေးရန် မလိုအပ်ပေ။ သူ၏ နဖူးပေါ်မှ တတိယမျက်လုံးသည်သာ ထွန်းလင်းတောက်ပလာသည်။

ထို့နောက် သွေးစက်များက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စိမ့်ထွက်လာသည်။

ယင်းက မဟာဧကရာဇ်နှင့် မျိုးဆက်တစ်ခုတည်းဖြစ်သော လန်မိသားစုထံမှ မျိုးဆက်သွေးဖြစ်သည်။

ထိုသွေးစက်များက နက်နဲသိမ်မွေ့ပြီး ဥပဒေသများနှင့် နိယာမများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ဧကရီ၏ အရှေ့မှ ထိုသွေးစက်များက အတူတကွ စုဝေးသွားပြီး တာအိုယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားကြသည်။ သူ၏ တတိယမျက်လုံးအောက်မှာ ထိုသွေးစက်များက သွေးဝဲကတော့တစ်ခုကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွဲ့စည်းသွားသည်။ ဝုန်းခနဲ မြည်သံက ပဲ့တင်ထပ်သွားသည့်အခိုက် ဝဲကတော့က လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်ဟန် ရ၏။

ဧကရီက တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ အရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး ဝဲကတော့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ရွှီချင်းနှင့် အားညိုသည်လည်း တုံ့ဆိုင်းမနေပေ။ သူတို့က ဧကရီနောက်မှ နီးကပ်စွာ လိုက်သွားကြပြီး အထဲသို့ မြန်ဆန်စွာ ဝင်သွားကြသည်။

သူတို့အနောက်တွင် ယွင်သခင်လေး၊ လင်းခွန်းနှင့် နဝမအုပ်ချုပ်သူတောင်မှ လူငယ်က လိုက်ဝင်သွားကြသည်။ ထို့နောက် အနောက်မိစ္ဆာငှက်မွှေးမှ လူများက ဝင်သွားကြသည်။ သူတို့အားလုံး အထဲသို့ ခြေချလိုက်သည့်အခိုက် သွေးဝဲကတော့က ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

‘ လူတိုင်းက အကြံကိုယ်စီနဲ့ ကစားကြတော့မယ်… ’

တာအိုယဇ်ပလ္လင်၏ အပေါ်တွင် မဟာဧကရာဇ်မိစ္ဆာငှက်မွှေးက ခေါင်းငုံ့လိုက်ကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

မဟာဧကရာဇ်ငရဲမီးတောက်၏ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံသော နေရာတွင် ရွှီချင်းက တခြားလူများ၏ အခြေအနေကို မသိသော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်မှာ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူက ဝဲကတော့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့်ချက်ချင်း သူ၏ အမြင်အာရုံက ဝေဝါးသွားသည်။ အရာအားလုံးက ကြည်လင်ရှင်းလင်းသွားသည့်အခါ သူက သီချင်းသံကို ကြားလိုက်ရပြီး အမွှေးနံ့ကို ရှူမိသွားသည်။ သူက အကသမလေးများကို မြင်တွေ့သွားသည်။

သူက ခမ်းနားထည်ဝါသော နန်းတော်တစ်ခုထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာကြောင်း မြင်တွေ့သွားသည်။ နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို တန်ဖိုးကြီး ကျောက်စိမ်းရတနာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။ နန်းတော်ထဲတွင် မိန်းမပျိုလေး အယောက်တစ်ထောင်နီးပါးက ပါးလွှာသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

ယင်းတို့က အလွန်ပါးလွှာလေရာ အထဲမှ အသားအရေကိုပင် ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်ပေသည်။

သူတို့၏ အသားအရေက ကျောက်စိမ်းသဖွယ် ဖြူဖွေးပြီး မြင်ရသူများကို နှလုံးခုန်မြန်စေနိုင်သော ညှို့ဓာတ်တစ်မျိုးကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

နန်းတော်ထဲတွင် သီချင်းဆိုသံများက ပျံ့လွင့်နေပြီး ပျော်ရွှင်မြူးကြွသော လေထုကို ဖန်တီးနေသည်။

ထို့ပြင် ထိုအမျိုးသမီးများက မျိုးနွယ်မတူညီကြချေ။ သို့သော်လည်း သူတို့တစ်ယောက်စီက အလွန်ချောလှကြသည်။ သူတို့အားလုံးက ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်စေသည်အထိ ကြော့ရှင်းတင့်တယ်ကြသည်။

ယခု လူတိုင်းက သူ့ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းပစ်နိုင်သော မီးတောက်တစ်ခု ကိန်းဝပ်နေသည့်အလားပင်။

ရွှီချင်းက နှလုံးတုန်သွားသည်။

ခန်းမအပြင်ဘက်သည်တော့ အမည်မသိ ကုန်းမြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရွှီချင်း၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံအတွင်း၌ သူကိုယ်တိုင်မှလွဲ၍ နောက်ထပ်အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို မမြင်တွေ့ပေ။

ဤသည်မှာ သူက မိန်းမတိုင်းပြည်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အလားပင်။

သူကိုယ်တိုင်သည်တော့ မူလအသွင်သဏ္ဍာန် မဟုတ်တော့ပေ။ ယင်းအစား လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူက ခန်းမထဲမှ ရာဇပလ္လင်ပေါ်မှာ ဧကရာဇ်တစ်ပါးသဖွယ် ထိုင်နေသည်။

သူ၏ အရှေ့မှ စားပွဲခုံရှည်ပေါ်တွင် ပန်းဝတ်ရည်ဝိုင်များ၊ အင်မော်တယ်သစ်သီးများ၊ ဝိညာဉ်အသားများ အစရှိသော အစားအသောက်များကို စုံစုံလင်လင် ခင်းကျင်းထားသည်။

“ ဒီဟာက မဟာဧကရာဇ်ငရဲမီးတောက်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေထဲက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းလား ”

ရွှီချင်းက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

တူညီသော ရေရွတ်သံက ရှေးဟောင်းစွန့်ပစ်ကြယ်ဂြိုလ်တစ်ခုပေါ်ရှိ အားညိုထံမှလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

အားညိုက အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားသည်။

သူက ဘေးဘီကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤနေရာက ကျက်တီးမြေဖြစ်ပြီး စွန့်ပစ်ခံထားရသော ကြယ်ဂြိုလ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ကောင်းကင်က မီးခိုးရောင်ဖြစ်ပြီး မြေပြင်က အနက်ရောင်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် သစ်ပင်ပန်းပင်များ လုံးဝမရှိပေ။

မျက်စိတစ်ဆုံး သူမြင်နေရသည်မှာ ပုပ်သိုးဆွေးမြေ့သော အသားများက နေရာတိုင်းမှာ တည်ရှိနေကြသည်။ သို့သော်လည်း သူက မရေမတွက်နိုင်သော အသားပိုများနှင့် ဧရာမလောက်ကောင်များကိုလည်း မြင်တွေ့သွားသည်။ လောက်ကောင်တချို့က သူ့ဆီသို့ တွားသွားလာနေကြသည်။

အပုပ်နံ့က ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှာ တထောင်းထောင်း ထနေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ပျို့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ဤနေရာက ကြေးချွတ်သန့်စင်ဘုံတစ်ခုဖြစ်ဟန် ရ၏။

သူကိုယ်၌သည်တော့ တစ်ဝက်ပုပ်သိုး‌နေသော အလောင်းကောင်ဖြစ်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်မှာ သူက သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။

“ ဒီနေရာက မဟာဧကရာဇ်ငရဲမီးတောက်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစတစ်ခုလား… ဘယ်လိုလုပ် သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ဒီလိုနေရာ ရှိနေတာလဲ… ”

“ တခြားလူတွေကရော ဒီနေရာမှာလား… ”

အားညိုက ထိတ်လန့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်က သူ့ဆီသို့ တွားသွားလာနေကြသော လောက်ကောင်များဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။ ချင်းလေးက ၎င်းတို့ထဲမှာ ရှိနေသလော သူမြင်တွေ့ချင်သည်။