အခန်း (၂)

ဆေးကုသခန်းတံခါးကို ဒေးဗစ်တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး

စူပါခမ်းနားသောစနစ်ကိုတွေးတောနေသည်။

အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အဖြူရောင်အင်္ကျီကို ၀တ်ဆင်ထားသည်။ 

ဒါက တက္ကသိုလ်ရဲ့ ဆေးကုသဆောင်ကို ကြီးကြပ်တဲ့ ဆရာဝန်ပါ။ သူမနာမည်က

ခရစ်စတင်ရှယ်လ်တန် (Christine Shelton) ဖြစ်ပြီး သူမအသက်က၃၂ နှစ်ပါ။ အိမ်ထောင်သက် နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးသော်လည်းသားသမီးမရသေးပေ။ ထို့အပြင် သူမ၏ခင်ပွန်းဟာကုမ္ပဏီငယ်တစ်ခု၏ သူဌေးဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် ဆက်ဆံရေး မကောင်းကြောင်း ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ကွာရှင်းပြတ်စဲရန် လျှောက်လဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ပိုကြီးတဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုနဲ့ အလုပ်တွဲလုပ်ဖို့ ခရစ္စတင်းရဲ့ခင်ပွန်းက သူ့ဖောက်သည်တွေနဲ့ အရက်သောက်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်လို့ ကောလဟာလတွေ ထွက်ပေါ်​နေသည်။ ထို့အပြင် သူဟာကုမ္ပဏီ၏ သူဌေးနဲ့တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးစေရန် သူမ၏ အရက်ကို ဆေးခပ်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ခရစ္စတင်းသည် ကြိုတင်သိရှိပြီး သန့်စင်ခန်းသို့သွားဟန်ဆောင်ကာ ကျောင်းဝင်းထဲသို့ ပြန်ပြေးလာခဲ့သည်။ နောက်တော့ ကျောင်းဝင်းထဲမှာပဲနေပြီး အိမ်မပြန်မတော့ပါ။ မကြာသေးမီက သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် ကွာရှင်းရန် ရှေ့နေတစ်ဦးကို စတင်ရှာဖွေခဲ့သည်။

“မင်း နိုးနေပြီဆိုတော့ ပြန်လို့ရပြီ။ ပြီးတော့ မင်း ခန္ဓာကိုယ်​အတွက် အစားကို များများစားဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းနေပြီ။

ပိုပြီးအကောင်းမြင်စိတ်ထားပါ။ အသေးအဖွဲ ဘာမဟုတ်တာတွေက မင်းရဲ့စိတ်ခံစားချက်ကိုထိခိုက်စေတာမျိုးမဖြစ်စေနဲ့။"

ခရစ္စတင်းဟာဒေးဗစ် အိပ်ရာပေါ်မှ မျက်လုံးဖွင့်ထားသည်ကို မြင်၍ သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒေါက်တာ ရှယ်လ်တန်။ ကျွန်တော်နားလည်ပါပြီ။" ဒါဝိဒ်ဟာထ၍

ဆေးကုသဆောင်မှ တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူ အခုထိ နည်းနည်း မူးနေသေးသည်။

“မင်တို့ အခုခေတ် ကျောင်းသားတွေက အချစ်ကို စွဲလန်းနေကြပြီလား” ခရစ္စတင်းသည် ဝမ်းနည်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထို့နောက် ခင်ပွန်းသည်အကြောင်း တွေးလိုက်မိသည်။ တက္ကသိုလ်တက်တုန်းကလည်း တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အရူးအမူးချစ်ခဲ့ကြတာပဲမဟုတ်လား။

သို့သော် သူသည် သူမအား ကုမ္ပဏီအတွက်နဲ့ ရောင်းစားခဲ့သည်။ သူမသာ ကြိုမသိခဲ့လျှင် သူမ ဘာဖြစ်မည်ကို သူမ မှန်းဆနိုင်သည် ။ အခုချိန်ထိသူဘာကြောင့်ဒီလိုလုပ်ရတယ်ဆိုတာ သူမနားမလည်သေးပါ။

ဒေးဗစ်ကျောင်းဝင်းအတွင်း လမ်းလျှောက်နေချိန်ကျောင်းသားအများအပြားက သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ အတင်းတုပ်နေကြသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက အခုနာမည်ကြီးနေလို့။

South River University မှာ လက်တွဲပြီး လမ်းခွဲခဲ့ကြတဲ့ စုံတွဲတွေ အများကြီးရှိခဲ့ပေမယ့် လမ်းခွဲပြီးတော့သွေးအန်ကာမေ့လဲသွားတာဟာသမိုင်းတစ်လျှောက် ပထမဆုံးအကြိမ်လည်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင်၊ လီယိုသည် ထိုကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ လူတိုင်းအား တမင်တကာပြောပြခြင်းဖြင့် ဒေးဗစ်သည် နေ့တစ်ဝက်အတွင်း South River တက္ကသိုလ်တွင် နာမည်ကြီးလာခဲ့သည်။

သို့သော် ဒေးဗစ်ဟာဤကိစ္စကို ဂရုမစိုက်ပါ။ ကျောင်းဝင်းထဲကနေလမ်းလျှောက်ထွက်ပြီး ရေငတ်တာကို ခံစားရကာ ရေတစ်ပုလင်းဝယ်ဖို့ တက္ကသိုလ်ဘေးက အရောင်းစက်ကို သွားလိုက်သည်။

ငွေပေးချေခါနီးအချိန်မှာ ဒေးဗစ်ဟာ သူ့ရဲ့​ဖုန်းရှိ လက်ကျန်ငွေကို ပေးချေရန်အတွက် လုပ်လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့အစောပိုင်းက ခမ်းနားထည်ဝါသော စနစ်ရဲ့ စည်းနှောင်မှုကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် အမှန်ဟုတ်မဟုတ်သိနိုင်ရန် စမ်းကြည့်ဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဒါ့ကြောင့် သူ့လက်ဗွေနဲ့ ငွေပေးချေဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

[ဒင်!

[စူပါခမ်းနားသော စနစ်ဖြင့် သုံးဒေါ်လာအောင်မြင်စွာ ပေးချေခဲ့သည်။]

အရောင်းစက်မှ ဓာတ်သတ္တုရေတစ်ပုလင်း ထွက်လာသည်။

"အဆင်ပြေတယ်?"

ဒေးဗစ်သည် သူ့လက်ထဲတွင် ရေပုလင်းကို ကိုင်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

[အိမ်ရှင်- ဒေးဗစ်လစ်ဒဲလ်

[လက်ကျန်ငွေ- 9999999999999997 ဒေါ်လာ

[ကိုယ်ထည်: 15 (အားနည်း)

[စိတ်-၂၈ (ပုံမှန်)၊

[ကျွမ်းကျင်မှု- lavish point များအသုံးပြုရန်လိုအပ်သည်

[lavish points - 0]

"ဟားဟား!"

ဒေးဗစ် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။

အလွန်ခမ်းနားထည်ဝါသော စနစ်ဟာ အမှန်တကယ်ပင်။

ဒီလိုသာဆိုရင် အခုမှစပြီး ကမ္ဘာပေါ်က တခြားသူတွေထက် ပိုချမ်းသာသွားပြီပေါ့

'ကမ္ဘာ့အချမ်းသာဆုံးလူလား'​

'Forbes ရဲ့ ကမ္ဘာ့ဘီလီယံနာတွေလား'​

'မင်းတို့အားလုံးရဲ့ ချမ်းသာမှုတွေ

အကုန်ပေါင်းလိုက်ရင်တောငမင်းတို့ထက််ငါကသုညတွေ အများကြီးပိုနေသေးတယ်

'အခုကစပြီး ဒေးဗစ်​ဆိုတဲ့​ ငါကနေထိုင်တဲ့ပုံစံကို ပြောင်းလဲတော့မယ်။

'လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၂၀ လုံးလုံး ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာနဲ့ နေနေရတာ၊ အနာဂါတ်မှာ ထက်ထက်မြက်မြက်နဲ့ ဘဝ ပျောပျော်ရွှင််ရွှင်စွာဖြတ်သတ်းပြီး လောကကြီးကိုဂရုမစိုက်ဘဲ ဘဝကို

ကိုယ့်ပုံစံအတိုင်းနေထိုင်တော့မယ်'​

'ငါ့ကိုနှိမ့်ချခဲ့တဲ့လူတွေအားလုံးကို ပြန်ပြီးလက်တုန့်ပြန်မယ်'

ဒေးဗစ် ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ကျောင်းဝင်းအနီးရှိ ကြယ်ရှစ်ပွင့်ဟိုတယ် Golden Leaf​ဟိုတယ်သို့ သွားကာ ထမင်းစားဖို့လုပ်လိုက်သည်။

ဤဟိုတယ်ဟာ South River ပြည်နယ်ရှိ ဇိမ်ခံအရှိဆုံးဟိုတယ်ဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဈေးအကြီးဆုံးနေရာလည်းဖြစ်သည်။

ဒေးဗစ်နဲ့ ဆာရာ အဲဒီနေရာကို ဖြတ်ကျော်သွားတဲ့အခါတျုင်း ဆာရာဟာ အဲဒီနေရာမှာထမင်းစားဖို့ ကသူမရဲ့အိပ်မက်ပဲလို့ပြောလေ့ရှိသည်။ ၊

"ဆရာ၊ ငါမင်းကို ဘယ်လိုကူညီရမလဲ"

ဒေးဗစ်တံခါးကိုဖြတ်သွားပြီးနောက် အရပ်မြင့်မြင့်နှင့် ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ကသူ့ဆီရောက်လာသည်။

ဒေးဗစ်က “ငါစားဖို့လာတာ။

"ဆရာတို့လူဘယ်နှစ်ယောက်စားမှာလဲဆိုတာ ကျွန်တော်သိနိုင်မလား" အစေခံက အကြံစွာမေး

"ငါတစ်ယောက်ထဲပါ။"

"ကောင်းပါပြီ ကျွန်တော်နဲ့လိုက်ခဲ့ပါ ဆရာ" ဝန်ထမ်းသည် ဒေးဗစ်အား လက်ပြလိုက်သည်။

"ဆရာ မင်းမှာ member card ရှိလား"

ကောင်တာမှ ဝန်ထမ်း​မှ မေးလိုက်သည်။

ကောင်တာစားပွဲနောက်မှာတော့ အရပ် 170 စင်တီမီတာနှင့်အထက်ရှိတဲ့မိန်းမလှလေးများ၊ဖြူစင်သောအသားအရည်နဲ့ရှည်လျားသွယ်ပသောခြေတံရှည်များရှိသည်။ 

ဒေးဗစ်က “မရှိဘူး"၊

“တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာ ကျွန်တော်​တို့​အစားအသောက်​တွေက အရေအသွေးမြင့်ပြီးအားလုံးကို ပြည်ပကနေ တင်သွင်းပါတယ်။ကျွန်တော်​တို့ကတို့ကလတ်ဆတ်မှုကိုသေချာစေဖို့နဘက်မှာမကုန် ရင် ထပ်မသုံးပါဘူး။ ကျွန်တော်​တို့​ရဲ့အစားအသောက်စျေးနှုန်းအပြင်ထက် ပျုစျေးကြီးပြီး ဆရာ့မှာ အသင်းဝင်ကတ်မရှိရင်ထမင်းမစားခင် သေချာစပေါ်ငွေအရင်ပေးရပါမယ်"

"အသင်းဝင်ကတ်ကို ဘယ်လိုရနိုင်မလဲ"

“ဆရာ၊ ဒေါ်လာတစ်သန်းထည့်ရင် ကျွန်တော်​တို့​ဟိုတယ်မှာ ပုံမှန်အသင်းဝင်ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။ ငွေနှစ်သန်းဖြည့်ရင် ပရီမီယံအသင်းဝင်ဖြစ်ပြီး ငါးသန်းထည့်ရင် VIP ဖြစ်လာမှာပါ"

"အဲ့ဒါဆို ငါတစ်ခုယူမယ်။"

"ဆရာ၊ မင်းဘယ်လောက်ထည့်ချင်လဲ ငါသိနိုင်မလား"

"ဘာလို့ သန်း ၁၀၀အရင်မထည့်ရမှာလဲ"

"S-Sir တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ ယခုနကရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားလိုက်ရလို့"​ဧည့်ခံက ခပ်ထစ်ထစ်နဲ့ မေးလိုက်သည်။

"သန်း ၁၀၀ ငွေဖြည့်သွင်းမယ်လို့ ပြောလိုက်တာ"​

"ဆရာ၊ သေချာလို့လား"

"သေချာတယ်"

"ဆရာ၊ ခဏစောင့်ပေးပါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့မန်နေဂျာကို အကြောင်းကြားလိုက်ပါဦးမယ်”

ထို့နောက် ဧည့်ခံသည် ဝေါကီ စကားပြောစက်ကို ထုတ်ကာ “ မစ္စတာ​ဝါနာ မင်းအနားရှိလား။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဧည့်ခန်းကို လာလို့ရမလား"

ဧည့်ခံဝန်ထမ်းက ဒေးဗစ် ဟာ သူ့အသင်းဝင်ကတ်ကို ငွေဖြည့်သွင်းဖို့ သန်း ၁၀၀ ထုတ်မယ့်သူတစ်ယောက်နဲ့ မတူတာကြောင့် ပြဿနာရှာဖို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေတာလို့ ထင်လိုက်သည်။ အဲဒါကြောင့် မန်နေဂျာကို ခေါ်လိုက်တာပါ။

"နားလည်ပြီ။" ဝေါ်ကီတော်ကီ မှ ရှင်းလင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ၀တ်ဆင်ရင်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။

ဤလှပသောအမျိုးသမီးသည် ဒေးဗစ်ကိုမည်ကဲ့သို့ကြည့်စေကာမူ ကျန်ဧည့်ခံသူများထက် အဆင့်အတန်းမြင့်ပုံပေါက်နေပုံရသည်။ သူမသည် မန်နေဂျာဖြစ်ခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။

"ဘာဖြစ်တာလဲ?" လှပသော မန်နေဂျာသည် စားပွဲဆီသို့ လှမ်းမေးသည်။

စောစောက ဧည့်ခံက မန်နေဂျာရဲ့ နားထဲကို တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ မင်းရဲ့ member card ထဲကို သန်း 100

ထည့်မလို့ဆိုတာ တကယ်လားလို့မေးလို့ရမလား" လှပသော မန်နေဂျာက ဒေးဗစ်ကို မေးလိုက်သည်။

"ဒေါ်လာ သန်း 100 ဖြည့်သွင်းချင်တာ သေချာလား"

"သေချာတယ်။"

"ဆရာ ဘယ်ဘဏ်နဲ့ ပေးမှာလဲသိလို့ရမလား။" လှပသော မန်နေဂျာကအိမ်ရှေ့ ကောင်တာတွင် ကွန်ပြူတာကို စတင်ကိုင်တွယ်လိုက်သည်။

"ဘယ်ဟာက အဆင်ပြေလဲ။"

"ဆရာဘယ်လို ပေးမှာလဲ"

"ငါ့လက်ဗွေကိုသုံးနေတယ်"

"ကောင်းပါပြီ ဆရာကျေးဇူးပြီး ပမာဏမှန်ကန်မှုရှိမရှိ အတည်ပြုပါ။ ထို့နောက် အတည်ပြုချက်ကို နှိပ်ပြီး ဆရာ့လက်ချောင်းကိုဒီနေရာမှာထားလိုက်ပါ။"

လှပသော မန်နေဂျာသည် ကွန်ပြူတာအား ဒေးဗစ်ထံ လွှဲပေးကာ ငွေပမာဏကို ကြည့်ခွင့်ပေးသည်။

ဒေးဗစ်သည် ၎င်းကိုကြည့်ကာ သန်း ၁၀၀ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည်။ ထို့နောက် အတည်ပြုချက်ကို နှိပ်ပြီး စကင်နာပေါ်တွင် လက်ညှိုးကို တင်လိုက်သည်။

သုံးစက္ကန့်အကြာ…

စားပွဲမှ စက်သံတစ်ခု မြည်လာသည်။

"ငွေပေးချေမှု အောင်မြင်ပါသည်...

"ဒေါ်လာ သန်း ၁၀၀ အောင်မြင်စွာ ရရှိခဲ့သည်။"

ထိုအချိန်တွင် မန်နေဂျာအပါအဝင် အရပ်ရှည်သော ဧည့်ခံသမား ခြောက်ဦးမှ ခုနစ်ဦးသည် စူးရှစွာ အသက်ရှုကြပ်လာသည်။

သူတို့သည် ဒေးဗစ်ကို အထင်အမြင်သေးစွာ ကြည့်ခြင်းမှ လေးစားခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

ဒေးဗစ်ကို တစ်ကိုယ်လုံး မျိုချချင်နေပုံရသည်။