အခန်း (၁၀)

အဲ့အချိန်မှာ…

Golden Leaf Hotel ၏ ၃၃ လွှာတွင်

ဥက္ကဋ္ဌရုံးခန်းအတွင်း။

Golden Leaf Hotel ၏ အထွေထွေမန်နေဂျာ ရှန် ကောဝဲလ် သည် အသက်သုံးဆယ်ကျော် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်။

အဲဒီလူဟာ ဥက္ကဋ္ဌ ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်နေသည်​။ သူသည် ထိုင်ခုံ​ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ့ခြေထောက်များက စားပွဲပေါ်တွင် ရှိနေသည်။

ထိုလူဟာ Golden Leaf Hotel ရဲ့ ဥက္ကဌ 

ဟာ့ ဂရင်း ပါ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူက ဟိုတယ်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ရှယ်ယာရှင်လည်း ဖြစ်သည်။

“ရှန် မကြာသေးမီက ဟိုတယ်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့တာလား" ဟာ့ က မေးလိုက်သည်။

“မစ္စတာဂရင်း ဟိုတယ်မှာ အရာအားလုံး ကောင်းပါတယ်။ လုပ်ငန်းက တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး မနှစ်က အလားတူသုံးလပတ်နဲ့ ယှဉ်ရင် 20% တိုးလာတယ်” ဟု ရှန် မှ ဖြေကြားလိုက်သည်။

“မဆိုးပါဘူး။ ရှန် မင်းက အလုပ်ကောင်းကောင်းလုပ်ခဲ့တယ်။ နှစ်ကုန်မှာ မင်းရဲ့အပိုဆုကြေးကို နှစ်ဆတိုးပြီး ဝန်ထမ်းများ၏ဆုကြေးငွေ 50% တိုးပေးမယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မစ္စတာဂရင်း​!" ရှန်က ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ တခြားဘာမှမရှိဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ပါ။ ငါ မကြာခင် ထွက်သွားမှာပါ” ဟု ဟာ့ က မသိမသာ ပြောလိုက်သည် ။

ရှန် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက “ မစ္စတာ​ဂရင်း ငါ မင်းကို တစ်ခုပြောစရာလိုတယ် ။ မနေ့က ဖောက်သည်တစ်ယောက်က ဒီမှာ အသင်းဝင်ကတ်အတွက် စာရင်းသွင်းပြီး ချက်ချင်းပဲ သန်း ၁၀၀ ဖြည့်လိုက်တယ်။"

အိုး? သူ့နာမည် ဒါမှမဟုတ် သူ့ကုမ္ပဏီနာမည်ကို သုံးတာလား။” ဟာ့ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

“သူ့နာမည်နဲ့။ မနေ့ က သူစားတဲ့ ထမင်းတစ်နပ်က တစ်သိန်းငါးသောင်း။ အကောင်းဆုံးပါဝင်ပစ္စည်း တွေ​ကိုပဲ အသုံးပြုပြီး နေ့တိုင်း အစားအသောက်ပြင်ဆင်ဖို့ဟိုတယ်ကိုတောင်းဆိုထားတယ် မလာနိုင်ရငလည်းလွှင့်ပစလိုက််ဖို့ ပြောထားတယ်”

"ဘာလို့ သူက ငါ့အတွက် parvenu လို့ ထင်ရတာလဲ။ သူအသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ?"

"သူ့အချက်အလက်တွေအရ၊ သူက ၂၁နှစ်ဖြစ်ပြီး SRU ကကျောင်းသားဖြစ်ပုံရတယ်။"

“၂၁? ကျောင်းသားလား? အစားအသောက်အတွက်ပဲ သန်း ၁၀၀ဖြည့်နေတာလား။ အဲ့လူနဲ့တွေ့ဖူးလား။"

“မစ္စတာ ဂရင်း မတွေ့ဖူးဘူး မနေ့ကဧည့်ခန်းမန်နေဂျာ ပုလဲဝါနာ ကို သူ့ကိုတာဝန်ပေးခဲ့တယ်။”

"ပုလဲဝါနာကို ခေါ်ပေးပါ။"

"ဟုတ်ကဲ့ မစ္စတာ​ဟာ့!"

ရှန် သည် ဝေါ်ကီတော်ကီ ကိုချက်ချင်းခေါ်ကာ "မစ္စ ဝါနာ ဒီမှာရှိလား။ ကြားရင် ဖြေပါ!"

မကြာခင်မှာ ဝေါ်ကီတော်ကီ​ မှ အသံတစ်ခုက "မစ္စ​ကော့ဝဲလ်၊ မစ္စ ဝါနာဒီမနက် ထွက်သွားပြီး ပြန်မလာသေးပါဘူး”

ရှန်​သည် ဟာ့ ကို ချောင်းကြည့်ကာ ဝေါ်ကီတော်ကီ တွင် "သူမ ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာ မင်းသိလား?"

“တောင်းပန်​ပါတယ်​ သူက ငါတို့ကို ပြောမသွားဘူး။”

ရှန် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။ သူက ဟာ့ကိုကြည့်ကာ "မစ္စတာ​ဂရင်းငါအခုပဲဖုန်းဆက်လိုက်မယ်"

ဟာ့ က မျက်နှာသေဖြင့် ပြန်ပြောသည်“မလိုပါဘူး။ သူပြန်လာတာကို ငါတို့ဒီမှာစောင့်နေပြီး ကြည့်မယ်။ ရှန် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက အလုပ်ချိန်အတွင်း ဟိုတယ်မှာ မရှိဘူး။ ဘာမှ မပြောဘဲ ထွက်သွားခဲ့တာ ဒါက မင်းရဲ့ဝန်ထမ်းတွေကို စီမံခန့်ခွဲတာလား။"

“တောင်းပန်ပါတယ် မစ္စတာ ဂရင်း

ငါ့အမှားပါ။ ငါသူတို့ကို ပိုကောင်းအောင် စီမံပြီး ဟိုတယ်ကို ပြန်စီစဉ်မယ်” လို့ ရှန် က သေသေချာချာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ သူ့ရင်ထဲမှာ အနည်းငယ် ဒေါသ ထွက်နေသည်။ ပုလဲ​ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ သူမသည် သူမ၏အလုပ်တွင် အလွန်တော်သည်၊ ထို့ကြောင့် ဤအရေးကြီးသောအခိုက်အတန့်တွင် သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် နှိမ့်ချပြီး ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို ဖြစ်စေသနည်း။

နှစ်ယောက်သား ဘာမှ မပြောကြပေ။ ရှန်​သည် နေရာတွင်​ရပ်နေချိန်တွင် ဟာ့ သည် သူ့ဖုန်းနှင့် ကစားရန် ခေါင်းငုံ့ထားသည်။ သူ မလှုပ်ဝံ့ဘဲ ပုလဲ​ မကြာမီ ပြန်လာမည်ဟုသာ မျှော်လင့်ထားသည်။

…

သူတို့နှစ်ဦး ဟိုတယ်သို့ ပြန်သွားပြီးနောက် ဒေးဗစ်​သည် သီးသန့်ခန်းသို့ တည့်တည့်သွား၍ ထမင်းစားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ပုလဲ​သည် အထွေထွေမန်နေဂျာ ရှန် ရုံးခန်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ အခုလေးတင်ပဲ၊ မန်နေဂျာက သူမကို ရှာနေတာလို့ ကောင်တာစားပွဲက တစ်ယောက်က ပြောသည်။

အထွေထွေမန်နေဂျာ မရှိသည်ကို သူမ မြင်သောအခါ ပုလဲ​ သည် သူမ၏ ဝေါ်ကီတော်ကီ ကိုထုတ်ကာ “ မစ္စ​ကော့ဝဲလ်မင်္ဂလာပါ၊ ငါက ပုလဲ​ ပါ။ ငါ အခု မင်းရဲ့ရုံးခန်းရှေ့မှာ။ မင်းဘယ်မှာလဲ ငါသိနိုင်မလား"

ပုလဲ​ ၏အသံကို နောက်ဆုံးကြားလိုက်ရသောအခါ ရှန် ၏ ခြေထောက်များ ထုံကျင်လာသည်။

ဒါနဲ့ သူက “ပုလဲ​ဥက္ကဋ္ဌရုံးခန်းကို လာပါ” လို့ ပြန်ဖြေသည်။

ရှန် က သူ့ကို ဥက္ကဌရုံးခန်းကို လာခိုင်းတာကို ပုလဲ က ကြားတော့ အံ့သြသွားသည်။ ။ ရှန် ၏ အသံကို ကြည့်ပြီး တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပုံရသည်။

ဥက္ကဋ္ဌရုံးကို သွားခိုင်းရင် ဥက္ကဋ္ဌက ဒီမှာရှိရမယ်။ မစ္စတာ ဂရင်း​သည် အလွန်လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဤဟိုတယ်တွင် သုံးနှစ်ကျော်ကြာ အလုပ်လုပ်နေခဲ့သော်လည်း နှစ်စဉ်ညစာစားပွဲတွင်သာ သူ့ကို တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူနဲ့တွေ့ဖို့ သူကတောင်းဆိုနေပေမယ့် အလုပ်ချိန်အတွင်းမှာ သူမက မရှိပါဘူး။

ဒါကို ကောင်းကောင်းမကိုင်တွယ်ရင် အလုပ်ပြုတ်သွားလိမ့်မယ်။ ဒေးဗစ်အပေါ် သူမယုံကြည်မှုမရှိသေးတဲ့အတွက် ဒီအလုပ်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရရင် တော်တော်ဒုက္ခရောက်လိမ့်မည်။

ပုလဲ​က ဥက္ကဋ္ဌရုံးခန်းကို အမြန်လျှောက်သွားလိုက်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတော့…

ဥက္ကဋ္ဌရုံးခန်းတံခါးဝသို့ သူမရောက်လာသည်။

ဒေါက် ဒေါက်!

ပုလဲ​က တံခါးကို နှစ်ကြိမ်ခေါက်လိုက်သည်။

"အထဲဝင်ခဲ့ပါ။" နက်နဲပြီး အားကောင်းတဲ့ အသံတစ်ခုက အတွင်းထဲကနေ ထွက်လာသည်။

ပုလဲ​ တံခါးကိုတွန်းဖွင့်လိုက်တော့ အထွေထွေမန်နေဂျာ ရှန်​အထဲမှာ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုကရသည််။ ဥက္ကဌ ဟာ့ က သူ့ဘေးမှာ ထိုင်နေသည်။

“မစ္စတာ ဂရင်း၊ မစ္စ​ကော့ဝဲလ် မင်္ဂလာပါ၊ ငါ့နာမည်က ပုလဲ​ဝါနာ ပါ။" ပုလဲ တံခါးကိုပိတ်ပြီး မဝံ့မရဲ နှုတ်ဆက်ပြီးလျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူမမိတ်ဆက်ပြီးနောက် ပုလဲ​ဝင်လာသည်ကို ဟာ့ မြင်သောအခါတွင် သူသည် သူမအား အနီးကပ်စစ်ဆေးခဲ့သည်။ သူမသည် လှပပြီး ဟော့သော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည်။ သူမ၏ဝတ်စုံသည် ပရော်ဖက်ရှင်နယ်အလုပ်သမတစ်ဦး၏ ဆွဲဆောင်မှုကို ပေါ်လွင်စေသည်။

ဟိုတယ်မှာ ဒီလို အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားဘူး။ ဧည့်ခန်းမန်နေဂျာတစ်ဦးဖြစ်ခြင်းကြောင့် သူမ၏အရည်အချင်းများကို လုံးဝအလဟသဖြစ်ခဲ့သည်။

" ပုလဲ​ အလုပ်ချိန်အတွင်းမှာ အလုပ်ကနေ ထွက်သွားပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှမပြောခဲ့ဘူး။ လော်ဘီမန်နေဂျာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီအလုပ်ကို ဘယ်လိုရခဲ့တာလဲ။" ဟာ့ က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောလိုက်သည်။

ပုလဲ​ က ဟာ့ သူမကို ချက်ခြင်းပြောနေတာကို ကြားတော့ သူမ အရမ်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ ခေါင်းဆောင်မှုရာထူးများတွင် ဤလူများထံမှ ဩဘာကို သူမ မကိုင်တွယ်နိုင်ပါ။ သို့သော်လည်း သူမက “တောင်းပန်ပါတယ် မစ္စတာဂရင်းရယ်။ ဧည့်သည်တစ်ယောက်ကို လိုက်ပို့ဖို့ လိုအပ်လို့ တိကျတဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ သွားလိုက်တာပါ”

"ဖောက်သည်ကိုလိုက်ပို့တာလား။ ငါတို့ဟိုတယ်ရဲ့ဧည့်ခန်းမန်နေဂျာက ဧည့်သည်ကို ဘယ်အချိန်ကစပြီးလိုက်ပို့ဖို့လိုအပ်သွားတာလဲ။ ဟိုတယ်က လိုအပ်လို့လား ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလူကို ကပ်ဖို့စဉ်းစားနေတာလား။ ဟာ့ပြတ်ပြတ်သားသား မေးလိုက်သည်။

ကျော်ကြားမှုနှင့် ချမ်းသာမှုကို နေ့ချင်းညချင်း ခုန်ပျံလိုသော ဤအမျိုးသမီးများကို သူနားလည်ခဲ့သည်။ သူတို့ ရည်မှန်းချက်တွေ အောင်မြင်ဖို့ ဘာမဆို လုပ်ကြသလို. ပုလဲ​ က ဒီလို မိန်းမမျိုးလို့ သူခံစားမိနေတာ ထင်ရှားပါတယ်။

ပုလဲ​ကို မြင်လိုက်သည့်အခိုက်တွင် သူမကို အထင်ကြီးသွားမိသည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် ဟိုတယ်ဧည့်သည်နှင့် လိုက်သွားမည်ဟု ကြားသောအခါ ပုလဲ​ သည် ထိုမိန်းမမျိုးဖြစ်နေသောကြောင့် ထိုအမျိုးသမီးသည် အမြဲလိုလို ထိုသို့သောအကျင့်ကို ကျင့်နေသောကြောင့်ဟု သူခံစားမိသည်။ သူမသည် ဧည့်သည်တစ်ဦးနှင့် အတူ စားသောက်ခြင်းမှသည် အတူတူအိပ်ခြင်းအထိ အဓိပ္ပါယ်များစွာရှိနိုင်သည်ဟု သူမက ဆိုသည်။

“မစ္စတာ ဂရင်း ရှင် ကျမကိုဒဏ်ပေးလို့ ရတယ်၊ အပြစ်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ့ကို မစော်ကားပါနဲ့။ မစ္စတာ​လစ်ဒဲလ် က ဒီနေ့ ကားဝယ်ချင်ပြီး ကားကို ကျော်ပြီး မောင်းလာတာကြောင့် ကားကို ပြန်မောင်းပေးဖို့ ကျမကို အကူအညီတောင်းခဲ့တာ။ မစ္စတာ​လစ်ဒဲလ် က ငါတို့ဟိုတယ်ရဲ့ VIP မို့လို့ ငါသွားခဲ့တာ” ဟု ပုလဲ က အနည်းငယ် ဒေါသထွက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ပုလဲ စိတ်တိုသွားသည်။ ပိုက်ဆံရှိသရွေ့ ဘယ်သူနဲ့မဆို​အတူအိပ်မယ့် မိန်းမလို့ ဟာ့ က ထင်ခဲ့တာ။ အနည်းဆုံးတော့ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အခုထိ သန့်ရှင်းနေသေးတာကြောင့် ဒါကို သူမလက်မခံနိုင်ပေ။

သူမသည် ၂၇ နှစ်ဖြစ်ပြီး နှောင့်ယှက်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသော ဤလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင်၊ နှောင့်ယှက်မှုများကို တွန်းလှန်ရန် သူမကဲ့သို့ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအတွက် မလွယ်ကူလှပေ။

"မစ္စတာ လစ်ဒဲလ်ဘယ်သူလဲ" ဟာ့က မေးတယ်။

"မနေ့က သန်း ၁၀၀ သွင်းထားတဲ့ VIP ထင်တယ်။" ဒီတစ်ခါတော့ ရှန်​ က ဖြေလိုက်သည်။

"သူ အခုဘယ်မှာလဲ"

“။ မစ္စတာ​လစ်ဒဲလ် က သီးသန့်​ခန်း ၃ မှာထမင်းစားနေပါတယ်" အခု ပုလဲဖြေလိုက်သည်။

“လာ၊ ဒီ VIP နဲ့ သွားတွေ့ကြရအောင်။ မင်းအမှန်အတိုင်းပြောနေတာလား မစ္စ ဝါတာငါကြည့်ချင်တယ်"

ဟာ့ ပြောပြီးနောက် သူထကာ ရှန် နှင့် ပုလဲနှင့်အတူ သူ့ရုံးခန်းမှ အမြန်ထွက်လာခဲ့သည်။