အခန်း (၁၁)

 ဒေးဗစ်သည် သူ၏သီးသန့်ခန်းတွင် သူအကြိုက်ဆုံးအစားအစာကို စားနေသည်။

ပိုက်ဆံရှိတာက အရမ်းကောင်းတယ်။

ဒီအစားအစာက သူစားဖို့ တစ်ခါမှ အိပ်မက်မမက်ဝံ့ခဲ့တဲ့ အစားအစာပါ။ အခုတော့ တစ်ဝက်လောက်စားပြီး ကျန်တာကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။​

သူပျော်နေချိန်မှာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လာသည်။

ဒေးဗစ်ဟာ ပုလဲ ဟု ထင်သောကြောင့် “မစ္စ ပုလဲ လာစားပါ” လို့ပြောလိုက်သည်။

ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အသက်သုံးဆယ်ကျော် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် အသက်၄၀-၅၀ အရွယ်လူတစ်ယောက် လမ်းလျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပုလဲ ဟာ ထိုအမျိုးသားနောက်၌ လမ်းလျှောက်လာသည်။ ပုလဲမှလွဲ၍ လူနှစ်ယောက်ကို မသိပေ။

သို့သော်လည်း ပုလဲ သည် အရောင်အသွေး ကင်းစင်ကာ မျက်လုံးများ အနည်းငယ်နီနေ၏။ ထို့ကြောင့် ဒေးဗစ်သည် ဘာဖြစ်နေသည်ကို သိသည်။

“မစ္စတာ လစ်ဒဲလ်၊ မင်္ဂလာပါ။ ငါက ဒီဟိုတယ်ရဲ့ သူဌေးဖြစ်ပြီး ငါ့နာမည်က ဟာ့ဂရင်းပါ ဒီနေရာက ပေးတဲ့ အစားအသောက်နဲ့ ဝန်ဆောင်မှုကို ကျေနပ်ရဲ့လား မစ္စတာ လစ်ဒဲလ်။ မင်းတစ်ခုခုလိုအပ်ရင် မင်းငါ့ကိုပြောပြနိုင်ပြီး မင်းရဲ့တောင်းဆိုမှုကို ငါတို့သေချာဖြည့်ဆည်းပေးမှာပါ” ဟု ဒေးဗစ်ထံချဉ်းကပ်ပြီးနောက် ဟာ့ က ကျိုးနွံစွာပြောခဲ့သည်။

သူသည် ဒေးဗစ်ကိုအရမ်းစိတ်ဝင်စားမိသည်။ သူသည် ချမ်းသာသော မိသားစုမှ ချမ်းသာသော ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် သန်း ၁၀၀ ကို စားသောက်ရန် ပေါ့​ပေါ့ပါးပါးထုတ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူသည် အလွန်ငယ်သေးသောကြောင့် ဟာ့ သည် သူ့ကို သိလိုသည်။

ဟာ့ သည် စီးပွားရေးသမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ကွန်ရက်ကြီးလေလေ၊ အခွင့်အလမ်းများလေလေဖြစ်သည်ကိုသိသည်။ Golden Leaf Hotel သည် သူ၏ လုပ်ငန်းစုများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ သူသည် မတူညီသောစက်မှုလုပ်ငန်းအများအပြားကို တစ်ချိန်တည်းတွင် စီမံခန့်ခွဲနေသောကြောင့် အနာဂတ်တွင် ဒေးဗစ် သို့မဟုတ် ဒေးဗစ်၏မိသားစုနှင့် တွဲလုပ်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးရှိသည်။

“မင်္ဂလာပါ မစ္စတာဂရင်း။ ဒီနေရာကို ကျွန်တော် အရမ်းကျေနပ်ပါတယ်။”

"အဲဒါအရမ်းကောင်းတယ်။ မင်းက SRU မှာ ထိပ်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်လို့ ငါကြားတယ်။ တကယ့်ကို အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပဲ” ဟု ဟာ့ က လေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါကအဲ့လောက် အရည်အချင်း မရှိပါဘူး။ ငါ့ကိုယ်ငါ သူများထက် ပိုသိတယ်။"

“မစ္စတာ လစ်ဒဲလ်၊ မင်းက အရမ်းတော်ပါတယ်။ SRU ကနိုင်ငံရဲ့ ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်ငါးခုအနက်မှ တစ်ခုလေ။ အဲ့မှာ ပညာသင်ကြားနိုင်တဲ့သူတိုင်းကသူတို့ရဲ့ သက်ဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းတွေမှာထိပ်ဆုံးပဲဖြစ်မှာ။ ဒါက ငါ့ကတ်ပဲ။ မင်းလိုအပ်ရင် ငါ့ကို အချိန်မရွေးဖုန်းဆက်လို့ရတယ်။"

ထို့နောက် ဟာ့ သည် တောက်ပြောင်သော ကတ်ပြားကို ဒေးဗစ်အား ပေးလိုက်သည်။

“မစ္စတာ ဂရင်း ငါ မင်းကို တစ်ခုလောက်မေးချင်တယ်” ဒေးဗစ်ကတ်ကို ယူလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ဆက်ပြောပါ။"

"မင်း ဒီဟိုတယ်ကို ရောင်းလား။"

"ဟင်?" ထိုမေးခွန်းကြောင့် ဟာ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဟာ့သာမက၊ ရှန် နှင့် ပုလဲတို့သည်လည်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

“မစ္စတာ လစ်ဒဲလ် မင်းနောက်နေတာလား" ဟာ့ ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။

"ငါက နောက်ပြောင်နေတာနဲ့တူလို့လား? ရောင်းရင်ငါဝယ်မယ်။ ဒါက ရယ်စရာကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး” လို့ ဒေးဗစ်က အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

“မစ္စတာ Lidellလစ်ဒဲလ် ဒီဟိုတယ်တည်ဆောက်မှုတစ်ခုတည်းက ဒေါ်လာဆယ်ဘီလီယံကျော်ကုန်ကျပြီး မြေယာမပါဝင်ဘူးဆိုတာ မင်းသိလား။ ဝယ်ချင်တာသေချာရဲ့လား"

"သေချာတယ်! ရောင်းမယ် ဆိုရင်တော့ ဈေးနှုန်းလေး ပြောပါ။”

ဟာ့ က ဒေးဗစ် ကို ခဏလောက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ထက်ဆယ်စုနှစ်ကျော်လောက်ငယ်တဲ့ ဒီကလေးကို နားမလည်နိုင်ဘူးလို့ ခံစားရသည်။ဒေးဗစ်ဟာ စားစရာအတွက် သန်း ၁၀၀ ကို သုံးခဲ့သည်ဆိုသောအချက်ကို သူလျစ်လျူရှုနိုင်သော်လည်း ယခုတော့ ဟိုတယ်ကို ရောင်းချရန် ဆန္ဒရှိမရှိ မေးမြန်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

ငွေသား သန်းရာဂဏန်း ထုတ်ယူနိုင်သူ အချို့ရှိသော်လည်း ငွေဘီလီယံပေါင်းများစွာ ထုတ်ယူနိုင်သူ အများအပြားမရှိပေ။ ဒေးဗစ်မှာ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ဘီလီယံရာနဲ့ချီရှိရင်တောင် သူ့မိသားစုက သူ့ကို ဒီလိုလုပ်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်လောက်ဖူး။

'သူဟာ ဖုန်းကွယ်နေတဲ့ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုရဲ့ အမွေဆက်ခံသူလား။ ဒီလိုလူတွေပဲ ဝိုင်းကစားလို့ရတယ်' လို့ သူ့စိတ်ထဲမှာ အကြီးကြီးတွေးလိုက်သည်

“မစ္စတာ လစ်ဒဲလ်၊ မင်းဝယ်ဖို့အလေးအနက်ထားတယ်ဆိုရင်လုပ်ဆောင်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒါကို ရှယ်ယာရှင်တွေနဲ့ ဆွေးနွေးဖို့ လိုတယ်။ အမှန်တော့ ဒီဟိုတယ်က ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ပိုင်တာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငွေသားနဲ့ပေးချေဖို့လိုအပ်ကြောင်း ကျွန်တော်​ အသိပေးပရစေ။ "

"ကောင်းပြီ၊ ဆက်လုပ်ပါ။ အဖြေရပြီးရင် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ပြောပါ” လို့ ဒေးဗစ်က အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ မစ္စတာ​လစ်ဒဲလ် ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းရဲ့ အစားအသောက်ကို နဆက်စားပါ။ နောက်မှ အဖြေပေးပါ့မယ်” ဟု ဟာ့ က ပြောပြီး သီးသန့်ခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ရှန်လည်း သူ့နောက်ကို လိုက်သွားသည် ။

ပုလဲ က အစက ထွက်သွားချင်ပေမယ့် ဒေးဗစ် က သူ့ကို တားလိုက်သည်။

“ မစ္စ​ပုလဲ ခဏစောင့်။ ငါမင်းကိုပြောစရာရှိတယ်။"

ပုလဲ က ဒီအကြောင်းကို တွေးပြီး နောက်ဆုံးမှာ သူနေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ အလုပ်ပြုတ်နိုင်သော်လည်း ဒေးဗစ်ကို ဆုံးရှုံးမခံနိုင်ပေ။

အစောပိုင်းက ဒေးဗစ်သည် ဤဟိုတယ်ကို ဝယ်လိုသည်ဟု ပြောသောအခါ သူမသည် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ ဒါက သူ့အတွက် ဒေါ်လာဘီလီယံပေါင်းများစွာ ကုန်ကျမှာဖြစ်ပြီး သူတို့က ငွေသားနဲ့တောင်းခြင်းဖြစ်သည််။

ဒေးဗစ်က ဒီနေရာကို ဝယ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒေးဗစ်ဟာ သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို အခြေခံပြီး သူ့ကို ထုတ်ပစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမကို ရာထူးတိုးပေးဖို့တောင် ဖြစ်နိုင်သည်။

သူဌေးက ဒီဟိုတယ်ကို ဒေးဗစ်ကို ရောင်းပြီး ဒေးဗစ် တတ်နိုင်မယ်လို့ သူမ တကယ်ပဲ မျှော်လင့်ထားသည်။ သူမကို သူဌေးက သူ့အပေါ် ဆိုးတဲ့အထင်အမြင်ကို ပေးပြီးသားမို့ သူဌေးအသစ်မရသေးရင် သူ့အလုပ်ကို ဆက်ထိန်းနိုင်မလားဆိုတာ ပြောဖို့ခက်ပါလိမ့်မည်။

ဟာ့ သူ့ရုံးခန်းကိုပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူ့ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး Whatsapp ကိုဖွင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လူလေးဦးသာရှိသော အဖွဲ့ချတ်တစ်ခုသို့ မက်ဆေ့ချ်ပေးပို့လိုက်သည်။

ဟာ့- [ညီအစ်ကိုတို့၊ မြစ်မြို့ မှာ Golden Leaf Hotel ကို တစ်ယောက်ယောက် ဝယ်ချင်နေတာ၊ ငါတို့ ရောင်းသင့်သလား။]

မကြာခင်မှာပဲ အားလ်ဒါဟန် လို့ အမည်ပေးထားတဲ့ လူတစ်ယောက်က သူ့ကို အကြောင်းပြန်ခဲ့သည်။

အားလ်: [ဒီလူက ဘယ်သူလဲ။]

ဟာ့: [ဒါက ဒေးဗစ်လစ်ဒဲလ် လို့အမည်ရတဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားပါ။ SRU မှာ ကျောင်းတက်နေတယ်]

ဂျိမ်းစ်: [တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားလား။ ဟာ့ ကောင်လေး၊ မင်းရူးနေတာလားလား။ တက္ကသိုလ်တက်နေတဲ့ကောင်လေးက ငါတို့ရဲ့ဟိုတယ်ကိုဝယ်ဖို့ ဘီလျံပေါင်းများစွာကို ဘယ်လိုလုပ်တတ်နိုင်မှာလဲ။]

အားလ် : [ငါလည်း ထင်တယ်။]

ဟာ့ : [ငါက လွယ်လွယ်နဲ့ အယုံအကြည်ကင်းမဲ့သူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေလို့လား။]

ဘေလ် : [ဟုတ်တယ်]

ဟာ့ : [ငါ မင်းတို့​ကို နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ အလေးအနက် ပြောနေတာ၊ ရောင်းမှာလား၊ မမရောင်းဘူးလား။ အဖြေကို သူစောင့်နေတုန်းပဲ]

အားလ်: [ဒါက မင်းအပေါ်မှာ မူတည်တယ်။ မင်းက အကြီးဆုံးရှယ်ယာရှင်ပဲလေ။]

ဟာ့- [မင်းတို့​ရဲ့ အစုရှယ်ယာအားလုံးက ငါ့ထက် ပိုများတယ်။ ငါရောင်းချင်ပေမယ့် မင်းတို့ငြင်းရင် ငါဘာမှလုပ်လို့မရဘူး။]

ဂျိမ်းစ်: [သူတကယ်ဝယ်မှာလား။ သူက ဘယ်သူလဲ? သူတတ်နိုင်တာ သေချာရဲ့လား]

ဟာ့ : [ထင်တာပဲ။ မနေ့က သူက အစားအသောက်အတွက် သန်း ၁၀၀ နဲ့ အသင်းဝင်ကတ်ကို ဖြည့်လိုက်တယ်။]

ဂျိမ်းစ် : [အဲဒါဆိုရင် သူက နောက်ပြောင်နေမှာမဟုတ်ဘူး။ သူဘယ်သူလို့ထင်လဲ ။ သူက အရမ်းငယ်သေးပြီး ပိုက်ဆံအများကြီးထုတ်လို့ရတယ်။]

အားလ်: [ဖုန်းကွယ်နေတဲ့ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတွေရဲ့ ဆက်ခံသူ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘေလ်၊ တစ်ခုခုပြောပါ။ အရင်က ဒီလူတွေနဲ့ မဆက်ဆံဖူးဘူးလား။]

ဘေလ် : [သူဟာ Golden Leaf ဟိုတယ်ကို ဝယ်ဖို့ ငွေဘီလီယံဆယ်ဂဏန်းကို တကယ်ထုတ်နိုင်ရင်၊ သူက အဲဒီထဲက တစ်ယောက်ဆိုတာ သေချာတယ်။ အတွေ့အကြုံအချို့ရဖို့နဲ့ နောက်ဆုံးမှာသူတို့မိသားစုလုပ်ငန်းရဲ့တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို မလွှဲပြောင်းမီ သူတို့က အတွေ့အကြုံအချို့ရရှိဖို့ အပြင်ကိုထွက်လေ့ရှိတယ်]

ဟာ့ : [ငါတို့ သူ့အကြောင်းကို စုံစမ်းကြည့်သင့်လား။]

ဘေလ်: [မလုပ်နဲ့! သူသိရင် မင်းဘယ်လိုသေသွားမှန်းတောင် သိမှာမဟုတ်ဘူး။]

ဟာ့ : [ သူက အရမ်း အစွမ်းထက်တာလား။အခုက ဘယ်ခေတ်မို့လို့လဲ။]

ဘေလ် : [မင်း တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘူး ဆိုတော့ ဘဝဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲ ဆိုတာ မင်း မသိသေးဘူး။ သူတို့က အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ အခွင့်​အ​ရေးရှိရင်​ရှင်း ပြမယ်​။]

ဂျိမ်းစ် - [လွန်ခဲ့တဲ့ ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက မမြင်ရတဲ့ ကိန်းဂဏန်းတွေက ဘယ်လောက်ဆိုးဆိုးရွားရွားလဲဆိုတာ ငါကြည့်ချင်ခဲ့တယ်။]

အား: [ငါလည်း!]

ဟာ့: [ကောင်းပြီ! ဒါဆို ငါတို့ရောင်းမလား မရောင်းဘူးလား။]

ဘေလ်- [သူ ဘယ်လောက် ကမ်းလှမ်းထားလဲ။]

ဟာ့ : [သူက သူ့ကို စျေးတစ်ခုပေးခိုင်းတယ်။]

ဘေလ် : [မင်းတို့နှစ်ယောက်ပြော။ ငါအဆင်ပြေပါတယ် မင်းနှစ်ယောက် ပြောတဲ့အတိုင်းပလုပ်မယ်။ငါပိုက်ဆံမချို့တဲ့ဘူး။ ပြီးရင်တော့ ဒီလူကို သိချင်တယ်။]

ဂျိမ်းစ် : [ငါတို့က ၁၈ ဘီလီယံ​ နဲ့ရောင်းလို့ရတယ်။ ဟိုတယ် ဆောက်လုပ်ပြီးချိန်မှာတော့ ၁၂ ဘီလီယံလောက် သုံးစွဲခဲ့ရတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံးမှာ ဒေါ်လာဘီလီယံပေါင်းများစွာ အမြတ်အစွန်းရခဲ့တယ်။ ၁၈ ဘီလီယံနဲ့ ရောင်းရင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု နှစ်ဆလောက် ပြန်ရနိုင်မယ် ထင်တယ်။ ငါ့မှာ ပရောဂျက်တစ်ခုရှိတယ် အဲဒီငွေတွေကို ဒီပရောဂျက်မှာ မြှုပ်နှံနိုင်တယ်]

ဟာ့: [အဲ့တာ ဘာပရောဂျက်လဲ။]

ဂျိမ်း: [မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး။ ပြီးသွားရင်တော့ တွေ့ဆုံပြီး ဆွေးနွေးဖို့ အချိန်ရပါလိမ့်မယ်။]

အားလ်: [အဲဒါက ဖြစ်နိုင်မယ်ထင်တယ်။ ဟာ့၊ သူ့ကို ဘီလီယံ ၂၀ ပဲပြောပါ။ ညှိနှိုင်းရင် အနိမ့်ဆုံးက ၁၈ ဘီလီယံပေါ့။ ဒီထက်နိမ့်ရင် မရောင်းဘူး။]

ဟာ့: [ကောင်းပြီ၊ ငါသူ့ကို ဘီလီယံ ၂၀ လောက်ပြောပြပြီး သူပြောတာကိုကြည့်မယ်။ ငါ အခု သွားပြီး မင်းတို့​ကို မကြာခင်ပြန်ပြောပေးမယ်။]

သူတို့ သဘောတူညီမှုရပြီးနောက်၊ ဟာ့သည် ဒေးဗစ်ကို စျေးနှုန်းပြောပြရန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားတော့မည်ဖြစ်သည်။