အခန်း (၁၂)

Golden Leaf ဟိုတယ်။

သီးသန့်အခန်း ၃။

ပုလဲ က နောက်မှနေ၍ “ဒေးဗစ်၊ ဒီဟိုတယ်ကို ဝယ်ချင်တာ သေချာရဲ့လား” လို့ဒေးဗစ်ကိုမေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ မင်းရဲ့သူဌေးက ငါ့ကိုမရောင်းမှာကို ငါစိုးရိမ်တယ်။ မင်းရဲ့သူဌေးကဘယ်သူလဲ" ဒေးဗစ်က မေးလိုက်သည်။

“ငါလည်း မသေချာဘူး။ မစ္စတာဂရင်း ဟိုတယ်ကို ရောက်ခဲတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် သူက နှစ်စဉ်ညစာစားပွဲတွေမှာ ပေါ်လာတတ်တယ်။ သူ့မှာ တခြားကုမ္ပဏီတွေလည်း ရှိတယ်၊ Golden Leaf က သူတို့ထဲက တစ်ခုပဲလို့ ကြားတယ်။

"အဲဒါ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တာလား? အဲ့တာဆို​ရင်​တော့နည်းနည်းတော့ ခက်လိမ့်မယ်။ သူ့အနေနဲ့ ဒီငွေနည်းနည်းလေးကို မလိုအပ်ပါဘူး” ဟု ဒေးဗစ်က ပြောလိုက်​သည်။ ။

ဒီငွေ နည်းနည်းလေး​လား။ ဘီလီယံ ၂၀ မှ ၃၀ က သူ့အတွက် နည်းနေပါသလား။ဒါဟာ အလွန်ချမ်းသာတဲ့သူတွေရဲ့စက်ဝိုင်းလား။ ဒါက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်။

ပုလဲ​ ကြောင်သွားသည် ။ သူမသည် South River ရှိ အဆင့်မြင့်ဟိုတယ်တွင် သုံးနှစ်မှ လေးနှစ်အထိ အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး သူမ၏ သဘာဝ အားသာချက်များဖြင့် ဖောက်သည်များစွာနှင့် တွေ့ဆုံပြီး သူငယ်ချင်းများစွာနှင့် ရင်းနှီးခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ အချို့သည် ဘီလျံပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် ဘီလီယံဆယ်ဂဏန်းအထိ ပိုင်ဆိုင်မှုရှိသည်။ သူမသည် ဤစက်ဝိုင်းသို့ ရောက်လုနီးနေပြီဟု ခံစားမိသည်။

သို့သော်၊ ဒေးဗစ်သည် ဤနှစ်ရက်အတွင်း သူမအား သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ပေးခဲ့လေသည်။ သူမနဲ့ ထိတွေ့ဖူးတဲ့ လူတွေက ရေခဲတောင်ရဲ့ ထိပ်ဖျားလေးသာ ဖြစ်ပုံရသည်။ အမှန်တကယ် အလွန်ချမ်းသာသူများဟာ သူတို့ရဲ့​စိတ်ဝင်စားမှုကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ့်ဒါမှမဟုတ် လှုံ့ဆော်မှုတစ်ခုကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ်​ဘီလျံပေါင်းများစွာကို သုံးစွဲနိုင်သည်။

သူသိထားတဲ့ အသားတင် ဘီလျံနဲ့ချီတဲ့ ချမ်းသာသူတွေလို့ ခေါ်ကြတဲ့ ဒေးဗစ်နဲ့ မစ္စစ် ဂရင်း တို့နဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ မထင်မှတ်ဘဲ ထုတ်ပြန်ချက်တစ်ခုအပြီးတွင် သုံးခဲ့သော ငွေများသည် ၎င်းတို့၏ အသားတင်တန်ဖိုး ဖြစ်နိုင်သည်။

ဘယ်လို ယှဉ်နိုင်မှာလဲ။ သူတို့သည် တူညီသောအဆင့်တွင်ပင် မရှိခဲ့ကြပေ။

ပုလဲ က ဒီအကြောင်းကို တွေးပြီး ဒေးဗစ်ကို ပိုကျေနပ်စွာ ကြည့်နေလိုက်သည််။

ဤသည်မှာ သူမ၏ အိပ်မက်ထဲက ယောက်ျားလေးဖြစ်သည်။ ငယ်ရွယ်သော်လည်း စိတ်နေစိတ်ထားမှာ အပြစ်ကင်းစင်သည်။ သူသည် ကျပန်းစားသောက်နေစဉ်အတွင်း ဘီလီယံဆယ်နှင့်ချီသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုကို ဆွေးနွေးမည်ဖြစ်သည်။ အရေးကြီးသောကိစ္စများကို တိတ်တဆိတ်ပြောနေသည့် ဧကရာဇ်မင်းတစ်ပါးကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ပုလဲ စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ ဒေးဗစ်သိပါက သူ့မေးရိုးပြုတ်သွားလောက်အောင် ရယ်ရလိမ့်မည်။

အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ စိတ်ထား?

'အရေးကြီးကိစ္စတွေကို တိတ်တိတ်လေးပြောနေတာ?

'လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ရက်က ဒေါ်လာတစ်သောင်းအိတ်ကြောင့် ငါက အရှုံးသမားတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့တယ်။

ပုလဲသည် ထမင်းစားနေသော ဒေးဗစ် ကိုကြည့်ကာ သူမ၏အကြည့်ကိုဖယ်လိုက်သည်။ သူမက "ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အရာရာတိုင်းမှာ စျေးနှုန်းရှိတယ်။ တကယ်လို့ ရှင်ကမြင့်မားတဲ့စျေးနှုန်းကို ပေးဆောင်ဖို့​ဆန္ဒရှိရင်​ မစ္စတာ ဂရင်း​ ရောင်းချမှာပဲ။ မစ္စတာ​ဂရင်း က ထက်မြက်တဲ့ စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကတော့ သူတတ်နိုင်သမျှ အမြတ်အစွန်း အများဆုံးရဖို့ပဲ”

“မင်းရဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုပြီးရင် ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ လာ၊ ရပ်မနေပါနဲ့ မစ္စပုလဲထိုင်ပြီး တစ်ခုခုစားပါ။ ငါ ဒီဟိုတယ်ကိုဝယ်ရင် မင်းကို စီမံခန့်ခွဲခွင့်ပေးမယ်။” ဒေးဗစ်သည် သူစားနေစဉ်တွင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

ဒေးဗစ်ပြောတာကို ပုလဲကြားလိုက်သည်။

သူမခေါင်းထဲတွင် ဗလာဖြစ်သွားသလိုခံစားလိုက်ရသည်။

ဒေးဗစ် ဘာပြောလိုက်​တာလဲ။

သူဝယ်ပြီးရင် ဒီဟိုတယ်ကို စီမံခန့်ခွဲခွင့်ပေးမှာလား။

သူမက အထွေထွေမန်နေဂျာဖြစ်မှာလား။

ဧည့်ခန်းမန်နေဂျာနှင့် အထွေထွေမန်နေဂျာကြား ခြားနားချက်မှာ စကားလုံးတစ်လုံးတည်းသာရှိသော်လည်း ရာထူးနှင့် ဆက်ဆံမှုသည် တူညီသောအဆင့်တွင်ပင် မရှိပေ။ ကြီးကြီးမားမား ကွာခြားသွားပါလိမ့်မည်။

အထွေထွေမန်နေဂျာသည် မစ္စတာဂရင်းမှလွဲ၍ ဤနေရာတွင် အမြင့်ဆုံးအာဏာရှိသူဖြစ်ပြီး အခြားသူများမှာ ဥက္ကဋ္ဌများဖြစ်သည်။ မစ္စတာ ဂရင်းသာ အနားမှာ မရှိရင် သူက ဒီမှာ သူဌေးဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့အပြင် ၎င်း၏ ဘောနပ်စ်နှင့် တစ်နှစ်တာ လစာမှာ ဒေါ်လာ ဆယ်သန်းကျော်ရှိသည်။ သူမ အရင်ကတစ်နှစ်ကို ဘယ်လောက်ရခဲ့တာလဲ?

အခု ဒေးဗစ်က ဟိုတယ်ကို ဝယ်ပြီး အထွေထွေမန်နေဂျာ လုပ်ခွင့်ပေးမယ်လို့ ပြောနေတာလား။

ဒါဟာ ချက်ချင်းအောင်မြင်မှု မဟုတ်ဘူးလား။

"ဒေးဗစ် ဒါလင်၊ မင်းနောက်နေတာလား" ပုလဲပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်ဟုတ်မလဲ! ငါ နောက်ပြောင်နေတယ်လို့ လူတိုင်းက ဘာလို့ထင်နေကြတာလဲ။ ငါမင်းကိုပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား မင်းသူဌေးက မင်းကိုဒုက္ခပေးရင် ငါဟိုတယ်ဝယ်ပြီး မင်းကိုသူဌေးဖြစ်အောင်လုပ်မယ်လို့လေ။ တံခါးဝကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ မင်းမျက်လုံးတွေ နီရဲနေတာကို ငါတွေ့လိုက်ရတယ်။ မင်းရဲ့သူဌေးက မင်းကို ဒီမနက် အပြင်ထွက်တာကို ပြောတာဆိုတာငါသိတယ်"

ထိုစကားကို ပုလဲ ကြားလိုက်သောအခါ သူမ၏မျက်လုံးများ နီရဲလာပြန်သည်။ မထိမ်းနိုင်ပဲ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ သို့သော်၊ ဤသည်မှာ ယခင်အချိန်များကဲ့သို့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။ အခုအချိန်မှာတော့ သူမထိမိပြီး ဝမ်းသာပီတိဖြစ်နေသညဩ။

“ဒေးဗစ် ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိတာ နှစ်ရက်ပဲရှိသေးတယ်။ မင်းက ဘာလို့ ငါ့အပေါ် ဒီလောက်ကောင်းနေရတာလဲ။ မင်းငါ့ကို ကားတစ်စီးပေးခဲ့ပြီး မင်းငါ့ကို ဒီလောက်ကောင်းတဲ့အိမ်မှာတောင် အခမဲ့နေခွင့်ပေးတယ်။ အခု မင်းငါ့ကကောင့် ဒီဟိုတယ်ကို ဝယ်နေတာလား။" ပုလဲက ငိုရှိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

ပုလဲအသံတစ်စုံတစ်ရာ မမှန်ကြောင်းဒေးဗစ်ကြားသောကြောင့် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

" မစ္စပုလဲဘာလို့ငိုနေတာလဲ..."

ဒေးဗစ်သည် တစ်ခုခုပြောခါနီးတွင်

တံခါးဟာ ပွင့်လာသည်။

ပုလဲ အမြန်မျက်ရည်တွေကိုသုပ်ပြီး တစ်ဖက်မှာ ရပ်လိုက်သည်။

ဟာ့ သည် ရှန် နှင့်အတူ ရောက်လာသည်။

အခုပဲ ရှန် က ဟာ့ ကို သူ့ရုံးခန်းအပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေသည်။​ အခုလည်း သူ ဟာ့ နဲ့ဒီကို လိုက်လာခဲ့သည်။

သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ ဤအချိန်ဟာသူ့ရဲ့ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ရမည့် အခိုက်အတန့်ဖြစ်သည်။ ဤဟိုတယ်၏ သူဌေးသည် အချိန်မရွေး ပြောင်းလဲနိုင်သည်။ အပြောင်းအလဲရှိလျှင် သူသည် အထွေထွေမန်နေဂျာ ရာဖူးပြောင်းလဲနိုင်သည်။ ပုလဲ နှင့် ဒေးဗစ် တို့၏ ဆက်ဆံရေးကို အကဲဖြတ်ရာမှာ အခွင့်အလမ်းများ နည်းပါးခဲ့သည်။

ဒီရာထူးမှာ သူ့ရဲ့ တစ်နှစ်လစာ ၆ သန်း နဲ့ သူ့ရဲ့ ဘောနပ်စ် ဆယ်သန်း လောက်လည်း ပါသည်။ ထို့အပြင် မစ္စတာ ဂရင်းသည် အမြဲတမ်း အနားတွင် မရှိသောကြောင့် သူသည် ဤနေရာတွင် သူဌေးနှင့်တူသည်။ သူသည် သန်းပေါင်းများစွာသော အမြတ်ငွေအချို့ကို လျှို့ဝှက်စွာ ရနိုင်သည်။ ဒီအလုပ်ကို ဆုံးရှုံးသွားရင် သူဘယ်မှာ ဒီလိုကောင်းတဲ့အလုပ်မျိုးကို ထပ်ရှာရမှာလဲ။

ဤနှစ်များအတွင်း သူသည် လှေခါးပေါ်တက်လိုသော အမျိုးသမီးအစေခံများ၏ အခွင့်ကောင်းကို အသုံးချရန် သူ၏စွမ်းအားကိုပင် အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူသည် ပုလဲကို မကြာခဏ အရိပ်အမြွက်ပြောသော်လည်း သူမဟာ သူ့ကို အမြဲလျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ ပုလဲက သူ့အလုပ်မှာ ကောင်းကောင်းမလုပ်နိုင်ရင် သူ့ကို အလုပ်ထုတ်လိုက်တာကြာပြီ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ဤအပေးအယူ မအောင်မြင်ပါစေနှင့်ဟုသာ ဆုတောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ မဟုတ်ရင် သူ့ရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ နေ့ရက်တွေ ကုန်ဆုံးသွားလိမ့်မည်။

"ရှန်၊ မင်းမစ္စ ဝါနာနဲ့ အပြင်ထွက်သင့်တယ်။ ငါ မစ္စတာ​လစ်ဒဲလ်နဲ့ စကားပြောဖို့ လိုတယ်” ဟာ့ ဝင်လာပြီးနောက်၊ သူက ရှန် ကို သူ့နောက်ကနေ ပြောလိုက်တယ်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ မစ္စတာဂရင်း"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ မစ္စတာဂရင်း"

ရှန် နဲ့ ပုလဲက တစ်ချိန်တည်းမှာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ။

ထို့နောက် သီးသန့်ခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

“မစ္စတာ လစ်ဒဲလ်၊ ဒီဟိုတယ်ကိုဝယ်ဖို့ တကယ်အလေးအနက်ထားရဲ့လား" ထိုင်ပြီးနောက် ဟာ့ မေးသည်။

“ဟုတ်တယ် မစ္စတာဂရင်း မင်းရောင်းရင် ငါဝယ်မယ်” ဟု ဒေးဗစ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“မစ္စတာ လစ်ဒဲလ်၊ ကျွန်တော် ရှယ်ယာရှင်တွေနဲ့ ဆွေးနွေးပြီး ဝယ်ယူဖို့ အလေးအနက်ထားတယ်ဆိုရင် ဒီစျေးနှုန်းကို ပေးဆောင်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ သင်ဘယ်လိုထင်ပါလဲ?" ထို့နောက် ဟာ့သည် နှစ်ယောက်ကို လက်ညိုးဖြင့် လက်ပြသည်။

"၂၀ ဘီလီယံ?"

“ဟုတ်တယ် မစ္စတာ လစ်ဒဲလ်။ ဤဟိုတယ်သည် မြစ်မြို့ရဲ့လုပ်အများဆုံးဧရိယာမှာတည်ရှိပြီး South River ပြည်နယ်၏အလုပ်အများဆုံးဧရိယာမှာဖြစ်ဆိုတာကိုမင်းသိသင့်တယ်။ ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများကိုလည်း အမြင့်ဆုံးစံနှုန်းအတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်။ အမြတ်က တစ်နှစ်ထက်တစ်နှစ် တိုးလာတာဆိုတော့ ဒီဈေးနဲ့ ဆိုရှုံးမှာမဟုတပါ်ဘူး။”

“ကောင်းပြီ၊ ဘီလီယံ ၂၀ ဒါပေမယ့်​ လွှဲပြောင်းခြင်းနဲ့ပတ်သတ်ပြီး ငါ မရင်းနှီးဘူ၊းပုလဲနဲ့ပဲတိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်လိုက််ပါ။ သူက အခုကစပြီး ဒီမှာ အထွေထွေမန်နေဂျာ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်” လို့ ဒေးဗစ်က မသိမသာ ပြောလိုက်သည်။

၂၀ဘီလီယံ​လေ သူဘာမှမဖြစ်ဘူးလား?!

“ကောင်းလိုက်တာ! ဒါကို မင်းသဘောတူပြီးကတည်းက၊ အဲဒါက သဘောတူညီချက်တစ်ခုပါ။ ဒါပေမယ့်​ လွှဲပြောင်းပေးတဲ့ဘလုပ်ငန်းစဉ်ကအသေးစားအသေးစိတ်အချက်အလက်တွေနဲ့ပြည့်နေတာကြောင့်တစ်ပတ်လောက်ကြာနိုင်တယ်။ စည်းမျဉ်းအရ ၁၀% စပေါ်ငွေပေးဆောင်ရမှာပါ။ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဒီငွေပေငွေယူကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းမရှိရင်၊ကျွန်တော်​တို့က ဒီစပေါ်ငွေကို ပြန်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။"

“ကောင်းပြီ!”

ဟာ့ က သူ့ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

ခဏကြာတော့ ဖုန်းထဲကနေ အသံထွက်လာသည်။

“မင်္ဂလာပါ မစ္စတာ ဂရင်း။ ငါက ဂျက်ဟန်ဆမ် ပါ။ ငါမင်းကိုဘာကူညီရမလဲ?"

ဖုန်းဖြေဆိုသူမှာ Golden Leaf ဟိုတယ်၏ ငွေကြေးဆိုင်ရာ အကြီးအကဲဖြစ်သည်။

“မစ္စတာ ဟန်ဆမ်၊ သီးသန့်​အခန်း​၃ ကိုလာခဲ့ပါ” ဟု ဟာ့ က ဖုန်းထဲသို့ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ မစ္စတာဂရင်း၊ ခဏစောင့်။ ငါ မကြာခင် ရောက်တော့မယ်” လို့ ဂျက် က ဖြေသည်။