အခန်း (၁၃)

ဆယ်မိနစ်ကြာပြီးနောက်…

တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဝင်ခဲ့ပါ။ ရှန် နဲ့ ပုလဲ၊ မင်းတို့​လည်း ဝင်သင့်တယ်” ဟု ဟာ့ က ဆိုသည်။

တံခါးဖွင့်ပြီးနောက် ဂျက်​ ၊ ရှန်​ နှင့် ပုလဲတို့သည် အခန်းထဲသို့ အတူတူဝင်လာခဲ့ကြသည်။

"ငါ့ကို တစ်ခုကြေညာခွင့်ပြုပါ။ မစ္စတာ လစ်ဒဲလ်နဲ့ ငါကသဘောတူညီချက်တစ်ခု ရရှိခဲ့တယ်။ ဒေါ်လာ ဘီလီယံ၂၀ နဲ့ Golden Leaf Hotel ကို မစ္စတာ​လစ်ဒဲလ်ကို​လွှဲပေးမယ်။ မစ္စတာ​ဟန်ဆမ်၊ ငွေလက်ခံရယူ ဖို့​ပြင်ဆင်ပြီး ပြေစာတစ်စောင်လုပ်ပါ။ အရောင်းအဝယ်က တစ်ပတ်အတွင်း ပြီးမှာပါ” ဟု ဟာ့ က ၎င်းတို့ သုံးဦးကို ကြည့်ရှုပြီး ပြောလိုက်သည်။

ဒီသတင်းကြားတော့ သူတို့သုံးယောက်ရဲ့ အမူအယာက မတူပေ။

ဂျက် က ဘာမှမထူးခြားပါ။ သူသည် ဟာ့ ၏အနားတွင်နှစ်ပေါင်းများစွာရှိခဲ့သည်။ Golden Leaf Hotel တွင် ငွေကြေးဆိုင်ရာ အကြီးအကဲဖြစ်ရုံသာမက အခြားနေရာများတွင်လည်း တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ဟာ့ သည် Golden Leaf Hotel ကိုရောင်းလိုက်လျှင်သူ၏အလုပ်ဝန်ကိုလျှော့ချနိုင်လိမ့်မည်။

တစ်ဖက်တွင်၊ ရှန်၏မျက်နှာသည် မီးခိုးရောင်ဖြစ်သွားသည်။

ပုလဲ က သူတို့အထဲမှာ အပျော်ဆုံးဖြစ်သည်။ သူမ၏မျက်နှာသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲနေပြီး ယခု သူမသည် အလွန်ချစ်စရာကောင်းနေပုံရသည်။

ဂျက် သည် ဒေးဗစ်​ ကို အကောင့်တစ်ခုပေးခဲ့ပြီး ဒေးဗစ်က အပ်ငွေ၏ ၁၀% ဖြစ်သည့် ၂ ဘီလီယံကို အကောင့်ထဲသို့ ချက်ချင်းလွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဂျက် ထံမှ ပြေစာတစ်စောင်ရရှိခဲ့သည်။

သူစပေါ်ငွေကို ပေးချေပြီးနောက်၊ ဤအရောင်းအဝယ်နှင့်ပတ်သက်၍ သေချာသွားသည်။ဒေးဗစ်ကို ဟာ့ ၏ရှုမြင်ပုံသည် ယခင်နှင့်မတူတော့ပေ။

ဘေလ် ရဲ့ အဆိုအရ ဒီကလေးက ဟိုတယ်ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံအများကြီးထုတ်နိုင်ခဲ့ရင် လျှို့ဝှက်ချမ်းသာတဲ့မိသားစုက ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ရမည်။ ဟာ့ က ဒီအဖွဲ့အကြောင်း သိပ်မသိပေ။ ၎င်းတို့သည် အနည်းငယ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်သည်။

အကယ်၍ သူသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ မဟုတ်ပါက ၎င်းတို့နှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ဒီလူတွေဟာ ချမ်းသာရုံတင်မကပေ သြဇာ​အာဏာ​လည်းရှိကြသည်။

ထို​အချိန်တွင် ဒေးဗစ်က “မစ္စတာ ဂရင်း၊ ငါက ကျောင်းသားဖြစ်နေတုန်းမို့ အချိန်အများကြီး မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်း မစ္စ​ပုလဲ နဲ့ စာချုပ်​စာတမ်း​ကိစ္စကို​ဆွေးနွေး​လို့ရတယ်။ သူမကအခုကစပြီးဒီနေရာမှာ အထွေထွေမန်နေဂျာ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”

“မစ္စတာ ဟန်ဆမ်၊ မစ္စတာ လစ်ဒဲလ် ရဲ့ အမိန့်အတိုင်း ဒါကို အကောင်အထည်ဖော်ပါ” ဟု ဟာ့က ဂျက် အား ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ မစ္စတာဂရင်း"

ထို့နောက် ဟာ့ လှည့်၍ ဒေးဗစ် အား “မစ္စတာ​လစ်ဒဲလ်၊ သဘောတူညီချက်ကတော့ပြီးပြီ၊ ဒါကြောင့် ငါတို့က အခု သူငယ်ချင်းဖြစ်နေပြီ။ မင်းငါ့ကို မစ္စတာ ဂရင်း လို့ ဆက်ခေါ်ရင် ငါတို့ကို သူစိမ်းလို ခံစားရတယ်။ ငါ့နာမည်က ဟာ့ ပါ ငါမင်းထက် နှစ်အနည်းငယ်ကြီးတယ်။ မင်းငါ့နာမည်ကို ဘာလို့မခေါ်တာလဲ"

“အဲ့တာဆို ငါ့ကို မစ္စတာ​လစ်းဒဲလ် လို့လည်း မခေါ်နဲ့။ ငါ့ကို ဒေ့ဗ် လို့ပဲ ခေါ်ပါ!'

"ဟားဟား! ကောင်းပြီ! မင်းက ရိုးဖြောင့်တဲ့လူပဲ ဒေ့ဗ်။ နောက်တစ်ခါ မင်း လိဒ်မြို့ ကို လာလည်ရင် မင်းကိုကြိုဖို့ မင်းငါ့ကိုဖုန်းဆက်ရမယ်"

"စိတ်မပူပါနဲ့ ဟာ့။ ငါ လိဒ်မြို့ မှာရှိရင် မင်းကို သေချာ​ပေါက်​ဆက်သွယ်မှာပါ” လို့ ဒေးဗစ်က ပြောလိုက်သည်။

လိဒ်မြို့ ရဲ့ တက္ကသိုလ်မှာ သူ့အငယ်ဆုံးအဒေါ်ရဲ့သမီး၊ သူ့ဝမ်းကွဲ လီလီ ရှိတယ်​မဟုတ်လား။ အနာဂတ်မှာ သူက ဟာ့၏အကူအညီကို လိုအပ်ရင် လိုအပ်​လောက်မည်။

“ကောင်းပြီ၊ ငါမင်းကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး။ ငါဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမှာ လိဒ်မြို့ ကို အပြေးအလွှားပြန်ဖို့ လိုသေးတယ်။ ဒေ့ဗ်၊ မင်း လိဒ်မြို့ မှာရှိရင် မင်းငါ့ကို ဆက်သွယ်ရမယနော််။ အဲဒီမှာ တော့ငါက နည်းနည်း​ပါဝါရှိတယ်”

"ငါ​ဆက်သွယ်​လိုက်မယ်"

ဟာ့ ထွက်သွားပြီးနောက် ဂျက် နှင့် ရှန် သည် သူ့နောက်မှလိုက်သွားခဲ့သည်။

ပုလဲ ကတော့အခန်းထဲမှာ နေခဲ့သည်။ ယခု သူမရှေ့တွင် အလွန်ငယ်ရွယ်သော သူဌေးဆီမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်တော့မည်​ကိုသူမ သိသည်။

“ မစ္စပုလဲဒီဟိုတယ်ကို အခုကစပြီး မင်းကို လွှဲပေးပါ့မယ်” ဒေးဗစ်က ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့ မစ္စတာ လစ်ဒဲလ်။ ငါ မင်းကို စိတ်မပျက်စေပါဘူး။ ဒီဟိုတယ်ကို ကောင်းကောင်း စီမံခန့်ခွဲနိုင်မှာပါ"

Golden Leaf Hotel ရှိ ဥက္ကဌ ရုံးခန်းအတွင်း။

ဟာ့ နှင့် ရှန် သည် အထဲမှာ ရှိနေသည်။

“ရှန်၊ ဒီဟိုတယ်ရဲ့ သူဌေးက မကြာခင် ပြောင်းတော့မယ်။ မင်းနေချင်ရင် ငါ ဒေ့ဗ် နဲ့ စကားပြောလို့ရတယ်။ အထွေထွေမန်နေဂျာမဖြစ်နိုင်ရင် ဌာနမန်နေဂျာဖြစ်နိုင်ပါတယ်။”

ဟာ့ က သူ့ကို ဌာနမန်နေဂျာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဆက်နေစေချင်တယ်လို့ ရှန် က ကြားခဲ့ပေမယ့် သူ့ကို စော်ကားဖို့ မတတ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ နောက်တစ်ခုက ဌာနတစ်ခုရဲ့ မန်နေဂျာနဲ့ အထွေထွေမန်နေဂျာတစ်ယောက်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက အရမ်းကွာခြားသည်။ ထို့ကြောင့် သူက မြန်မြန်ပြောလိုက်သည် "ဟန်နီ​ နင် ဒီမှာမရှိရင် ငါ ဒီမှာ အလုပ်မလုပ်ချင်တော့ဘူး။ ငါမင်းနောက်ကိုလိုက်ချင်တယ်"

"ရှန် ငါမှာ မင်းအတွက် သင့်တော်တဲ့ ရာထူး မရှိသေးဘူး။ ငါ မင်းကို တစ်နှစ်စာ လစာဘာလို့မပေးရမှာလဲ တခြားမှာအလုပ်ရှာလို့ရပါတယ်။ မင်းဘယ်လိုထင်လဲ!?"

“မစ္စတာ ဂရင်း ၊ငါတို့​တို့ ချုပ်ဆို ထားတဲ့ စာချုပ် အတွက် နှစ်တွေ ကျန် သေးတယ် ။ မင်းငါ့ကိုဒီလိုစွန့်​ပစ်လို့မရဘူး!" ရှန် က အနည်းငယ် စိတ်ပူသွားသည် ။

“ရှန်၊ ငါ အဲဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြောပြီးပြီ။ မင်းဘာလို့ နားမလည်တာလဲ။ မင်းအတွက် ငါအဲဒါကို စာလုံးပေါင်းပေးစေချင်လား။ လွန်​ခဲ့တဲ့နှစ်​​တွေက မင်းဘာလုပ်​​နေလဲ ငါမသိဘူးထင်နေလား။ ငါ့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို မင်းမစမ်းသပ်သရွေ့ ငါ မျက်လုံးတစ်ဖက်ကိုမှိတ်ထားနိုင်တယ်။ ဒီကိစ္စကို လိုက်ကြည့်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ မင်းလုပ်ခဲ့တဲ့အရာတွေရဲ့ ပြင်းထန်မှုပေါ် မူတည်ပြီး မင်း အကျဉ်းထောင်ထဲမှာ ရှစ်နှစ်ကနေ ဆယ်နှစ်လောက် နေရလိမ့်မယ်"

ရှန် ဟာ ဟာ့ ပြောတာကိုကြားတော့ ချွေးအေးများ ချက်ချင်း ရွှဲစိုသွားသည်။ သူသည် ထိုနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး သူလုပ်ခဲ့သည့်အရာများကို ကောင်းမွန်စွာ ဖုံးကွယ်ထားသည်ဟု သူထင်ခဲ့ပြီး ထိုငွေများသည် တစ်နှစ်တာအမြတ်ငွေ ဒေါ်လာဘီလီယံချီရှိသော ဟိုတယ်တစ်ခုအတွက် ဘာမှမဖြစ်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။ သူဌေးက သူဘာလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ သိနေ​မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

ရှန် က သူ့နဖူးက ချွေးအေးတွေကို သုတ်လိုက်ပြီး “နားလည်ပါတယ် မစ္စတာ ဂရင်း။ ငါ့ပစ္စည်းတွေကို ထုပ်ပိုးပြီး ဒီကနေ ထွက်သွားလိုကပါ့်မယ်။"

"မင်း ငါ့အတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် မင်းမထွက်ခွာခင် မစ္စတာ ဟန်ဆမ် ကိုသွားပြီး မင်းရဲ့ တစ်နှစ်လစာကို ယူသင့်တယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မစ္စတာဂရင်း!"

ရှန် ပြောပြီးတာနဲ့ အခန်းထဲက ထွက်လာသည်။

ဒေးဗစ်​သည် ဟိုတယ်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် sportကားတစ်စီး ဝယ်တော့မည်။ သို့သော်လည်း ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူကြိုက်တာ တစ်ခုမှ မရှိတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် အစုလိုက်အပြုံလိုက်ထုတ်လုပ်သည့်ကားများဖြစ်ပြီး စျေးအနည်းငယ်ပိုကြီးသောကားများသည် ၎င်းတို့အား ကြိုတင်မှာယူရန် လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အိမ်မပြန်မီတွင် လက်ပ်တော့တစ်လုံးနှင့် အမှတ်တံဆိပ်အ၀တ်အစားအချို့ကို ဝယ်ခဲ့သည်။

သားရေဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲနေချိန်တွင် စနစ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ သူ့တွင် နောက်ထပ် ခမ်းနားသော အမှတ် ၂၀ ရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

[အိမ်ရှင်- ဒေးဗစ်လစ်ဒဲလ်

[လက်ကျန်ငွေ- 9999997892598996 ဒေါ်လာ

[ကိုယ်ထည်: ၁၉ (အားနည်း)

[စိတ်- ၂၈ (ပုံမှန်)၊

[ကျွမ်းကျင်မှု- ကားမောင်းခြင်း (မိတ်ဆက်ခြင်း)

[ခမ်းနား​သောအမှတ်များ- ၂၀

သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ၁၉ မှတ်အထိ ရောက်သွားသော်လည်း အားနည်းနေပါသေးသည်။

သူ့စိတ်က ၂၈ မှတ်ပဲ ရှိသေးသည်။​

သူသည် သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှု ကော်လံတွင်

(မိတ်ဆက်)​ ကားမောင်းခြင်း ရှိသည်။

ဒေးဗစ်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် ခမ်းနားသော အမှတ် ၁၁ မှတ်ကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အမှတ် ၃၀ အထိ ချက်ခြင်းတိုးလာပြီး အားနည်းရာကနေ ပုံမှန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း ပူနွေးလာသည်။

တစ်မိနစ်လောက်ကြာမှ ပြန်အေးသွားသည်။

ထို့နောက် ဒေးဗစ်သည် သူ၏စိတ်တွင် ခမ်းနားသောအမှတ်၆ မှတ်ကို ထည့်လိုက်သည်။ သူ့စိတ်က ၂၈ မှတ်ကနေ ၃၄ မှတ်အထိ တိုးလာသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ဦးနှောက်သည် လန်းဆန်းလာသည်။

သူ ပိုထက်မြက်လာပုံရသည်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ သူ့ရဲ့ ကားမောင်းကျွမ်းကျင်မှုမှာ ကျန်အမှတ်တွေကို ထပ်ဖြည့်ခဲ့သည်။

ထိုသို့လုပ်ပြီးနောက် ဒေးဗစ်သည် အနည်းငယ် ချွေးစေးများကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ၂၈ ထပ်သို့သွားကာ ကြည်လင်သောရေကန်ထဲသို့ မခုန်ချမီ သူ့အဝတ်အစားများကို ချွတ်လိုက်သည်။

"ဒါက အရမ်းကောင်းတာပဲ!"

ဒေးဗစ်သည် ရေကန်ထဲတွင် အနည်းငယ် ကူးခတ်ပြီး ရေကန်ဘေးတွင် အိပ်နေစဉ် အော်ပြောလိုက်သည်။

သူထွက်လာပြီးနောက် မှန်အကြီးကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ မှန်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ မှန်ထဲတွင် လူတစ်ယောက်၏ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုကို သူမြင်လိုက်ရသည်။

"အဲဒါ ငါလား?"

ဒေးဗစ် မယုံနိုငဖြစ်သွားသည်။ မှန်ထဲက မျက်နှာက သူဆိုပေမယ့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က လုံးဝကို မတူတော့ပေ။

ဒေးဗစ်သည်အရင်က ချောမောသော်လည်း ပိန်လှီသည်။ ထို့​ကြောင့် အရပ် ၁၈၀ စင်တီမီတာရှိသော်လည်း အရမ်းကြည့်မကောင်းပေ။

အခုအချိန်မှာ မှန်ထဲကလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ

ပြီးပြည့်စုံနေပြီး မပိန်တော့ပေ။ သူက ပို၍ အင်အားကြီးပုံပေါက်လာသည်။

ခဏအကြာ မှိန်းနေပြီးနောက် ဒေးဗစ်သည် သတိပြန်ဝင်လာကာ"ဒီစနစ်ကအံ့ဩစရာပဲ။”

သူ ဘရန်းဒက် အဝတ်အစားအသစ်ကို ပြောင်းပြီးတဲ့နောက် ဒေးဗစ်က မှန်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြန်သည်။ မှန်ထဲက ရောင်ပြန်ဟပ်မှုဟာ ထိပ်တန်းအဆင့် ချောမောပြီး အရပ်ရှည်တဲ့ ချမ်းသာသောသူဌေးတစ်ဦးကို ပြသနေသည်။

သူသည် ထိုအသွင်အပြင်နှင့် ယောက်ျားလေးများ​၏ ပြီးပြည့်စုံသော ကိုယ်စားလှယ်လောင်း ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ဒေးဗစ်က “လူကြီးမင်းတို့၊ ငါထွက်လာတဲ့အတွက် မင်းတို့ရဲ့​ရဲ့ ရည်းစားတွေ၊ ညီမတွေ၊ ကိုသတိထားပါ။ ဟားဟား!”