အခန်း (၂၁)

နောက်တစ်နေ့တွင် ဒေးဗစ်သည် မွန်းတည့်အချိန်၌ နိုးလာသည်။

ရေချိုးပြီးနောက် ဒေဗစ် သည် Golden Leaf Hotel သို့သွားခဲ့သည်။

“မင်္ဂလာပါ မစ္စတာ​လစ်ဒဲလ်!”

“မင်္ဂလာပါ မစ္စတာ​လစ်ဒဲလ်!”

ဟိုတယ်သို့ လျှောက်လာရင်း ပတ်ဝန်းကျင်မှ နှုတ်ဆက်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် ဒေးဗစ်သည် အနားယူရန် ရုံးခန်းသို့ ဝင်ခဲ့သည်။

ခဏကြာတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က တံခါးလာခေါက်သည်။

ဒေါက်! ​ ဒေါက်!

“ဝင်ခဲ့ပါ။”

တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ပြီးနောက် ပုလဲ ဝင်လာသည်။

“မစ္စတာ လစ်ဒဲလ်၊ ဟိုတယ်လွှဲပြောင်းမှု စတင်ပါပြီ။”

“မစ္စပုလဲ လွဲ​ပြောင်းတာကို စိတ်မ၀င်စားဘူးလို့ ပြောထားတယ်လေ။ မင်းပဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်တယ်။ ငွေပေးချေရမယ့်အချိန်ကို အကြောင်းကြားလိုက်ပါ။”

“ကောင်းပြီ! အဲ့တာဆို မင်းအနားယူနေတာကိုငါမနှောက်ယှက်တော့ဘူး။ ဟုတ်သား ငါဒီညပြောင်းလာမယ်။ မင်းအတွက် တံခါးသော့ဖွင့်ထားမယ်။”

ဒေးဗစ် မတုံ့ပြန်မီ ပုလဲ သည် သူ့ရုံးခန်းမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။

မင်းငါ့ကို ထပ် ဖြားယောင်ပြန်ပြီ’

ဒေးဗစ်သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာ ဖုန်းနှင့်ကစားနေသည်။

သူက Instagram ကိုဖွင့်ပြီး ပက်ထရစ် ထံမှတိုက်ရိုက်မက်ဆေ့ချ်ကိုတွေ့ခဲ့သည်။

ပက်ထရစ်- [ဒေ့ဗ်၊ မင်း ဘယ်တော့ ကျောင်းဝင်းကို လာမှာလဲ။]

ဒေးဗစ်: (မနက်​ဖြန်​ထင်​တယ်​။)

ဒေးဗစ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ပက်ထရစ်: (ဒ့ဗ်၊ ငါမင်းကိုတစ်ခုပြောစရာရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့်မင်းစိတ်အေးအေးထားရမယ်။]

ဒေးဗစ်: (အဲဒါကို ပြောပါ။]

ပက်ထရစ်: (လူယုတ်မာ လီယိုက မင်းသွေးတွေအန်ပြီး သတိလစ်သွားတဲ့ ဓာတ်ပုံကို တက္ကသိုလ်ရဲ့ website မှာတင်ခဲ့ပြီး မင်းရဲ့အတိတ်အောင်မြင်မှုအချို့ကိုတောင် တင်လိုက်သေးတယ်။ မင်းက အခုနာမည်ကြီးနေပြီ။

ဒေးဗစ်: [F*ck ၊ ငါ့ကို အခုပို့ပေး !)

ခဏအကြာတွင် ဒေးဗစ်သည် ပက်ထရစ်ထံမှ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

တကယ်တော့ ဒါဟာ တောအုပ်ထဲမှာ သတိလစ်မေ့မြောနေတဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံပါပဲ။

‘ခွေးကောင် မနေ့ညက မင်းဆီက အကျိုးစီးပွားတချို့ကို နှောင့်​ယှက်​ခဲ့တယ်၊ မင်းကို ငါဘယ်လို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်ဆိုတာကို စောင့်ကြည်နေလိုက်၊ ဒေးဗစ်သူ့စိတ်ထဲမှာ ကျိန်ဆဲနေသည်။

အဲဒီနောက် ဒေးဗစ်က သူ့ဖုန်းနဲ့ ပြန်ကစားနေသည်။

မကြာမီ သူသည် အမလီယာ ထံသို့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်စောင် ပေးပို့ခဲ့သည်။

ဒေးဗစ်: [ညနေ ၆ နာရီ Golden Leaf Hotel မှာတွေ့မယ် မင်းနာမည်ကို မင်းအဲဒီကိုရောက်ရင် သူတို့ကိုပြောလိုက်ပါ။)

အမလီယာ: (ကောင်းပြီ မစ္စတာ Match။ မင်းနဲ့တွေ့ဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။)

အမလိယာ က ပြန်ဖြေလိုကသည်။

အမလီယာ​ သည် အတန်းထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း ဒေးဗစ် ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု သို့မဟုတ် မက်ဆေ့ချ် လွတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူမသည် တစ်နေ့လုံး သူ့ဖုန်းကို အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။

လီယို နှင့် ဂျာကို့ တို့ကဲ့သို့ ပါးနပ်မှုမရှိ၍ စိတ်မြန်သော ချမ်းသာသော ပလေးဘွိုင်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အမ်မလီ သည် ဒေးဗစ် ကဲ့သို့ ကြီးမားသော သူဌေးကြီးဖြင့် ဆက်ဆံရခြင်းကို ပိုနှစ်သက်သည်။

တစ်ကြိမ်တည်းမှာ ဆယ်သန်းထက်မနည်း ပေးစွမ်းနိုင်တဲ့ ဒီကြီးမားတဲ့ သူဌေးကြီးကို တွေ့ရတော့ သူမ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

ထို့ကြောင့် ဒေးဗစ်၏သတင်းကို သူမမြင်သောအခါ ချက်ချင်းပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမ အနည်းငယ် စိတ်ပူသွားသည်။ သူသည် ကြီးမားသော ဖောက်ပြန်သူတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့လျှင်ကော။ သို့သော်၊ ဒေးဗစ်သည် ငွေနှင့် ရုပ်ရည် နှစ်မျိုးစလုံးဖြင့် အမှန်တကယ် ပြီးပြည့်စုံသော ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်ရန် သူမမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

အမလီယာ​ သည် ကျောင်းဝင်းအနီးရှိ Golden Leaf Hotel အကြောင်းသိသည်။ South River ပြည်နယ်ရှိ တစ်ခုတည်းသော ကြယ်ရှစ်ပွင့်ဟိုတယ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ South River University တွင် အလွန်နာမည်ကြီးခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် ထမင်းစားရန် သောင်းနှင့်ချီ၍ သုံးစွဲရမည်ဟု သူမကြားဖူးသည်။

သူမသည် ထိုနေရာတွင် တခါမှ မစားဖူးသော်လည်း စေတနာရှိလျှင် သူမကို ထမင်းကျွေးလိုသော သူဌေးများ အများအပြား ရှိပေလိမ့်မည်။

နေ့လယ်ခင်းသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ညနေ ၅ နာရီ ၃၀ လောက်မှာ အမလီယာ​ ဟာ Golden Leaf Hotel ကိုသွားလည်ဖို့ အင်္ကျီနှင့် ဂျင်းဘောင်းဘီတိုတစ်ထည်ကို၀တဆင််ထားသည်။

အမလီယာ​ သည် မာနကြီးရန် အရင်းအနှီးရှိနေသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

သူမ၌ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်မျက်နှာနှင့် ဟော့သောသည့် ခန္ဓာကိုယ်ရှသည်။

Golden Leaf Hotel ထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ အစောင့်တစ်ယောက်က သူ့အနားကို ရောက်လာသည်။

“ မင်္ဂလာပါ​ မင်းဒီမှာ ညအိပ်ဖို့လား ထမင်းစားဖို့လား”

“ဟယ်လို၊ ငါ့နာမည် အမလီယယဟန် ပါ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖိတ်ခေါ်ထားတယ်။”

အမလီယာက ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“မင်္ဂလာပါ မစ္စ ဟန်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါနဲ့လိုက်ခဲ့ပါ။”

ဝန်ထမ်း​က အမလီယာ ကို သီးသန့်​ခတ်း ၁ သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည် ။ မစ္စတာ​လစ်ဒဲလ်သည် အမလီယာဟန် ကို ညစာစားရန် ဧည့်ခံမည်ဟု ယနေ့မွန်းလွဲပိုင်းက သတင်းရရှိခဲ့သဖြင့် သူမရောက်သည်နှင့် သီးသန့်​ခန်း ၁ သို့ ချက်ချင်းခေါ်သွားသင့်သည်။