အခန်း (၆၁-၆၈)

Chapter 61

နောက်တစ်နေ့တွင် ဒေးဗစ်သည် လီလီအား ကျောင်းသို့ ပြန်ပို့ကာ သူမ၏ ဘဏ်ကတ်ထဲသို့ သန်းတစ်ရာ လွှဲပေးခဲ့သည်။ သူ့ဆန္ဒအတိုင်း သုံးစွဲဖို့ ပြောပြီး နောက်ထပ် လိုအပ်တာရှိရင် ပြောခိုင်းလိုက်သည်။ သင့်လျော်သည့်အခါတွင် လီလီအား သူမ၏မိဘများထံ အချက်အလက်အသေးစိတ်ဖော်ပြရန်ပင်ပြောခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူ၏ Bugatti Veyron ကို မြစ်မြို့သို့ ပြန်မောင်းသွားသည်။

လိဒ်မြို့ သည် မြစ်မြို့မှ ကီလိုမီတာ တစ်ထောင်ခန့် ကွာဝေးသောကြောင့် ဒေးဗစ်သည် ထိုနေရာကို ကားမောင်းသွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ဒီကားက အရည်အသွေးမြင့်သည်၊ အရည်အသွေးအမြင့်ဆုံးလို့တောင် ပြောလို့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ငွေကုန်ကြေးကျ ပိုများသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဒေးဗစ် ၏ ထူးခြားသော မောင်းနှင်မှုစွမ်းရည်နှင့်အတူ Bugatti Veyron သည်လမ်းများကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဒေးဗစ်၏ ကားသည် မြစ်မြို့၏လမ်းများဆီသို့ ရောက်လာသည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များသည်တွေးတောစရာများစွာ ပေးခဲ့သည်။

အန်ဒီသည် Dazzling KTV တွင် ၎င်း၏ဝမ်းကွဲညီမ မတော်တဆဖြစ်မှုကို ကူညီဖြေရှင်းပေးခဲ့ပြီး ပရဟိတပွဲအတွင်း သူမအနိုင်ကျင့်ခံရချိန်တွင် သူမအတွက်ရပ်တည်ပေးခဲ့သည်။

သူ့တွင် အကန့်အသတ်မရှိသော ငွေပမာဏ ရှိကောင်းရှိနိုင်သော်လည်း ငွေမှာလည်း သူ့တွင်ရှိသမျှအကုန်ဖြစ်သည်ဟု ထင်ရသည်။

သူ့ပြဿနာတွေကို ထာဝရဖြေရှင်းဖို့ တခြားလူတွေကိုပဲအားကိုးလို့ မရပေ။ ဟာ့ နှင့် အန်ဒီ သည် သူ့အား ထောက်ပံ့ရန် အင်အားကြီးသော မိသားစု မရှိသည်ကို သိလိုက်သည်နှင့်ပင် သူ့ငွေကို မျက်စိထဲတစ်မျိုးမြင်လာလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ယခုလုပ်ရမည့်အရာမှာ သူ၏ အားသာချက်များကို မြှင့်တင်ရန်နှင့် သူ၏စွမ်းအားများကို တည်ဆောက်ရန်ဖြစ်သည်။

သူ၏ အကန့်အသတ်မဲ့ ကြွယ်ဝမှုကြောင့် သူ၏ စွမ်းအားများကို တည်ဆောက်ရန်မှာ ခက်ခဲလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူ၏တစ်ခုတည်းသောပြဿနာမှာ သူ့အပေါ်သစ္စာရှိသူများကို ရှာဖွေခြင်းဖြစ်သည်။

အချိန်ယူရနိုင်သော်လည်း သူသည် ဤစွမ်းအားကိုလိုအပ်သည်။

နောက်တစ်ခုကတော့ သူ့ရဲ့ အားသာချက်တွေကို မြှင့်တင်ဖို့ လိုအပ်သည်။

စယားကွက်ကိုကြည့်လိုက်တော့ သူ့မှာ ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ အမှတ်နှစ်ရာပဲရှိသေးတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ မနေ့က သူလှူတဲ့ သန်းတစ်ရာနဲ့ ဒီနေ့ လီလီဆီ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့တဲ့ သန်းတစ်ရာက သူ့အတွက် ခမ်းနားတဲ့ အမှတ်တစ်မှတ်မှ မရခဲ့ဘူးလို့ အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

လူတွေကို ပိုက်ဆံပေးတာက သူ့အတွက် ခမ်းနားတဲ့ အမှတ်တွေ မရရှိခဲ့တဲ့အတွက်၊ အဲဒါက ပစ္စည်းတွေကို ဝယ်ယူခြင်းအားဖြင့်သာခမ်းနားတဲ့ အမှတ်တွေရနိုင်မယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။

သို့သော်၊ SCC သို့ ဆယ့်တစ်ဘီလီယံ လှူဒါန်းသောအခါတွင် ခမ်းနားသောအမှတ်များ ရရှိခဲ့သည်။ ထိုလှူဒါန်းမှုသည် အဆင့်အတန်းမြင့်သော အသင်းဝင်တစ်ဦး၏ အထောက်အထားကို ရရှိစေသောကြောင့် လှူဒါန်းမှုများသည် တူညီသောတန်ဖိုးတစ်ခုခုကို ရရှိပြီးသရွေ့ လှူဒါန်းမှုများသည် သူ့အား ခမ်းနားသော အမှတ်များ ရရှိနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ် ကိန်းဂဏန်း နှစ်ခုစလုံးသည် ရမှတ် ၅၀ တွင် ရှိပြီး စနစ်၏ ဖော်ပြချက် အရ အတော်လေး အားကောင်းသည် ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကိန်းဂဏာန်းသည် ၁၈ မှတ်မှ ၅၀မှတ်အထိ တိုးလာသောကြောင့်၊ သူ၏ လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားသည် မစမ်းသပ်ရသေးသော်လည်း မကြာခဏ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်သူများ ဝန်းကျင်ဖြစ်သင့်သည်ဟု ဒေးဗစ် ယုံကြည်ခဲ့သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ် ကိန်းဂဏာန်းကို အမှတ် ၁၀၀၊ အမှတ် ၂၀၀၊ အမှတ် ၅၀၀ဆိုလျှင် ဘာဖြစ်မည်ကို တွေးနေမိသည်။

အမှတ် ၁၀၀၀။ ၎င်းသည် သူ့ကို စူပါဟီးရိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်မလား။ ဒါက သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း သိလာရမယ့် အရာပါ။

Raising Mind ကိန်းဂဏန်းများသည် သူ၏အာရုံများကို ထက်မြက်စေပြီး စိတ်ကြည်လင်စေသောကြောင့် ၎င်းကိုလည်း မြှင့်တင်ရမည်ဖြစ်ပါသည်။

နောက်တစ်ခုကတော့ သူ့အရည်အချင်းတွေပဲ။

လက်ရှိ ကော်လံတွင် အရည်အချင်းငါးခုရှိသည်။

ကားမောင်းခြင်း၊ သီချင်းရေးစပ်ခြင်း၊ စာသားရေးသားခြင်း၊ ဖျော်ဖြေခြင်းနှင့် စန္ဒယားကျွမ်းကျင်မှုတို့တွင်၁၀မှတ်စီ ရရှိခဲ့သည်။ ဖော်ပြချက်အရ ဤအရာအားလုံးသည် ကျွမ်းကျင်အဆင့်ဖြစ်သည်။

သူ့ကော်လံမှာ ကျွမ်းကျင်သလောက် များများထည့်နိုင်သည် ပြီးတော့ နဂါးထိန်းကျောင်းခြင်း၁၈ကွက်ကို သင်ယူနိုင်သည်။

ထိုးတာတွေရော?

'ကြိုးစားကြည့်တာ အရှုံးမရှိဘူး'

ဒေးဗစ်သည် ဝန်ဆောင်မှုဧရိယာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ပြီး နဂါးထိန်းကျောင်းခြင်း၁၈ကွက်၏ ထိုးချက်များကို လေ့လာရန် သူ့ကားကို ရပ်လိုက်သည်။

'တကယ်လေ့လာနိုင်ရင် အရမ်းကောင်းမှာပဲ ငါအရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်၊ ငါကမ္ဘာ့အကောင်းဆုံးတိုက်ခိုက်ရေးသမားဖြစ်လာတော့မယ်။

ကျွမ်းကျင်မှုကော်လံတွင် နဂါးထိန်းကျောင်းခြင်း၁၈ကွက်ကို ထည့်ပါ။

အကန့်မျက်နှာပြင်ကို စမ်းသပ်နေသည်…

'ဟင်?

'အမှတ်ထည့်ဖို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး။'

ထိုအချိန်တွင် ဒေးဗစ်သည် သူ့ခေါင်းထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

“အိမ်ရှင်၏လက်ရှိကမ္ဘာတွင် ကျွမ်းကျင်မှု နဂါးထိန်းကျောင်းခြင်း၁၈ကွက်ကို

စနစ် မတွေ့ပါ။ အမှတ်ထပ်တိုးခြင်း မအောင်မြင်ပါ၊ ခမ်းနားသော အမှတ် ၁၀ မှတ်ကို နုတ်ယူပါမည်။"

'F*ck! အလုပ်မဖြစ်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်။ ဝတ္ထုတွေခဲမှာပဲရှိမှာ

ဒေးဗစ် သည် အမှန်တရားကို လက်ခံရန်မှတပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိပေ။

ဒေးဗစ်သည် သူ၏ခရီးကို ဆက်သွားခါနီးတွင် သူ့ကားရှေ့ကို ဆောင့်တွန်းလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒေးဗစ်အံ့ဩသွားသည်။

'ဟဲဟဲ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့ကားနောက်ကို ဝင်တိုက်မိလို့လား'

သူကြည့်ဖို့ အမြန်ထွက်လာသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း BMW သည် ၎င်း၏ Bugatti Veyron ၏ အနောက်ဘက်သို့တိုက်မိထားသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။

ဒေးဗစ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ဝန်ဆောင်မှုဧရိယာမှာ သူ့ကားကို အမှန်အတိုင်းရပ်ထားတာမို့ ဒါက တစ်ဖက်လူရဲ့ အပြစ်ပါ။

သူ့ကံက ကြောက်စရာပဲ။ ခမ်းနားသော အမှတ် ၁၀ မှတ်ကို ဆုံးရှုံးပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ဦးသည် ၎င်း၏ Bugatti Veyron ကား၏နောက်ဘက်သို့ ဝင်တိုက်မိခဲ့သည်။

ပျက်စီးမှု မပြင်းထန်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါတွင် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အကြည့်ဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

“ဟေး! လမ်းလယ်မှာ ဘယ်လိုလုပ်ရပ်နေတာလဲ မင်းလမ်းလယ်မှာရှိနေတယ်!" အသက်သုံးဆယ်ကျော် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ကားပေါ်မှဆင်းကာ ဒေးဗစ်ကို အော်ပြောလိုက်သည်။

“မစ္စ၊ ဝန်ဆောင်မှုဧရိယာမှာ ကျွန်တော့်ကားကိုရပ်ထားတာ မင်းက ငါ့ကားကိုတိုက်မိတဲ့သူ မင်းအပြစ်ပဲ!" ဒေးဗစ်သည် ထိုမိန်းမအား ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့အပြစ်လား? မင်းက လမ်းလယ်မှာ ကားကို ရပ်ဖားတဲ့သူ။ ဒါက မင်းအပြစ်ပဲ! မင်းက ပြိုင်ကားတစ်စီး မောင်းနေလို့ မင်း ငါ့ထက် ပိုကောင်းတယ်လို့ မင်းထင်လား။ ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ ဒီကားက မင်းပိုင်မဟုတ်ပဲ မင်းအခုပဲ ငှားထားတာဖြစ်နိုင်တယ်။ မင်းရဲ့ကားက ငါ့ BMW ကို ဘာလုပ်ခဲ့လဲ ကြည့်ကြည့်လိုက်။ ငါပြောနေတာက မင်းငါ့ကိုလျော်ကြေးမပေးမချင်း မင်းထွက်သွားခွင့်မရှိဘူး!"

Chapter 62

မူလက ဒေးဗစ်သည် သေးငယ်သောခြစ်ရာတစ်ခုမျှသာဖြစ်သောကြောင့် ပြဿနာကိုထားခဲ့ရန်စီစဉ်ထားပြီး ပြုပြင်စရိတ်သည် သူ့အတွက်မစိုးရိမ်ပါ။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့ မာနကြီးသူနှင့် တွေ့ဆုံရန် သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

'ကောင်းပြီ၊ ဒီလိုလူနဲ့ ငြင်းခုံဖို့ အားအင်တွေ ဖြုန်းတီးနေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ရဲကို ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ ကျယ်လောင်သောအသံသည် လမ်းသွားလမ်းလာများစွာကို စွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။

အခုက အလုပ်သမားနေ့ဟာ အစိုးရရုံးပိတ်ရက်ဖြစ်လို့ လမ်းပေါ်မှာ ကားတွေ အများကြီးရှိသည်။ Bugatti Veyron ကားနောက်ခန်းနှင့် ကားတိုက်မိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါတွင် လူအများအပြားသည် ဝန်ဆောင်မှုပေးသည့်နေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားကြသည်။

“ဘာကောင်လဲ၊ အဲဒါ Bugatti Veyron ပဲ၊ ဒီကားက အနည်းဆုံး သန်းသုံးဆယ်လောက်ရှိတယ်။ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရင်တောင်တောင် သိန်းဂဏန်းလောက် ကုန်ကျရမယ်!”

"ဒီလောက်စျေးကြီးလား? နောက်စေ့ကို တိုက်မိတဲ့အတွက် BMW က အပြည့်အဝ တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်။ သူတို့ BMW ကို ရောင်းလိုက်ရင်တောင် ပြုပြင်ဖို့ ပေးချေဖို့တောင် လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

“ဟူး ။ ဒီလောက်စျေးကြီးတဲ့ကားအတွက် ပြင်ဖို့မတတ်နိုင်ဘူး။ အနာဂတ်မှာ ဒီလိုကားတွေကို ရှောင်တော့မယ်။”

"ဟေး ဟေး ဟေး! မင်းဘာတွေပြောနေတာလဲ မင်းမှာ ပိုကောင်းတဲ့အရာတွေ မရှိဘူးလား။"

ဒေးဗစ်သည် ထိုမိန်းမပြောသည်ကိုကြားသောအခါ၊ ဤမိန်းမသည် ငြင်းခုံရန်ဖို့ အခုရှိနေသည်ဟုနားလည်လိုက်၏။

မကြာခင်မှာပဲ ယာဉ်ထိန်းရဲတွေ အခင်းဖြစ်နေရာကို ရောက်လာသည်။

အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာနှင့် ဝန်ဆောင်မှုဧရိယာရှိ ကင်မရာများကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် BMW သည် ယာဉ်တိုက်မှုအတွက် အပြည့်အဝတာဝန်ယူသင့်သည်ဟု သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် BMW ကားမောင်းသူ ငြိမ်သွားသည်။

“ကောင်းပြီ မစ္စ မင်းတာဝန်အပြည့်ယူသင့်တယ်လို့ သူတို့သဘောတူထားတာကြောင့် ငါ့ကားက Limited Edition Bugatti Veyron လို့ပဲ ပြောရမယ်။ တစ်ကမ္ဘာလုံးတွင် တရားဝင်ပေါက်ဈေး သန်းခြောက်ဆယ်နဲ့ ၈လုံးသာရှိတယ်။ အခု စျေးကွက်ပေါက်ဈေးမှာ သန်းရှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်ပဲ။ အနောက်ဘက်မှာ ခြစ်ရာလေးတွေ ပေါက်နေတာကြောင့် ပြုပြင်ဖို့ အနည်းဆုံး တစ်သန်းလောက် ကုန်ကျမယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ ဒီအတွက် လျော်ကြေးပေးဖို့ ဘယ်လိုစီစဉ်ထားလဲ။"

အတင်းအဖျင်းပြောရန် စုရုံးနေသော ပရိသတ်များသည် ဒေးဗစ်၏ပြောဆိုချက်ကို ကြားသောအခါ အေးစက်စွာ အသက်ရှုကြပ်သွားကြသည်။

'သန်းရှစ်ဆယ်?

'ရိုးရိုးခြစ်ရာတစ်ခု ပြုပြင်ရန် အနည်းဆုံး တစ်သန်းကုန်ကျမည်လား။'

ယင်းက လူအုပ်၏ကမ္ဘာကြီးပေါ်အမြင်ကို ပြန်လည်ဆန်းသစ်စေခဲ့သည်။

ချမ်းသာသောသူများ၏ လောကကြီးကို နားမလည်နိုင်ကြ။

"ဘာလဲ? အနည်းဆုံး တစ်သန်း? မဖြစ်နိုင်ဘူး! အဲဒါ လိန်နေတာပဲ!”

"လိမ်လည်မှုလား။ မင်းရဲ့ဖုန်းမှာ သွားရှာပြီး လိမ်လည်မှု ဟုတ်၊ မဟုတ် ရှာကြည့်လိုက်။"

အမျိုးသမီးက သူ့ဖုန်းကို ရှာကြည့်တော့ စျေးနှုန်းကိုတွေ့တော့ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။

"မင်းအတွက် ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး! မင်းကိုငါပေးနိုင်တာ ငါ့အသက်ပဲ၊ ငါ့ကိုသတ်ပစ်လိုက်!"

ဒီအမျိုးသမီးဟာ အရှက်မဲ့စွာ သရုပ်ဆောင်ပါတော့သည်။

ဒီလို အရှက်မဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပေ။

“မစ္စ၊ မင်းမှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူးဆိုရင် ငါကို နှောင့်ယှက်မှုနဲ့ဝရမ်း လျှောက်ထားရလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါမှာ မင်းရဲ့အိမ်နဲ့ ကားကို လေလံပစ်ပြီး မင်းကို ဆယ်ရက်ကနေ တစ်လခွဲအထိ ချုပ်နှောင်ထားလိမ့်မယ်။ မင်းဘယ်လိုထင်လဲ?"

“မင်း…” အမျိုးသမီးက စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ဖျော့တော့သွားသည်။ သို့သော် အနီးနားရှိ လူအုပ်ကြီးက ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသည်။

"သခင်လေး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သမီးအမေကိုခေါ် မသွားပါနဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး! အမေ့ကိုယ်စား တောင်းပန်ပါ့မယ်။သမီးကြီးလာရင် ပိုက်ဆံပိုရှာပြီး ပြန်ပေးပါ့မယ်။"

ဒေးဗစ်ကိုကြည့်လိုက်တော့ အသက်ငါးနှစ်အရွယ် ကလေးမလေးကသူ့ဘောင်းဘီခြေထောက်ကို ပွေ့ဖက်ထားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဟေ့ သူငယ်ချင်းလေး။ သူက မင်းအမေလား?" ဒေးဗစ်သည် ထိုအမျိုးသမီးကို ညွှန်ပြသည်။

"ဟမ်!"

"သူမက မင်းအပေါ်ကောင်းလား"

"သူမက.. ။"

"သူမက မင်းကိုရိုက်နေတာလား"

"အန်နီ မကောင်းတဲ့အခါ အမေက ရိုက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် အန်နီ က မိန်းကလေးကောင်းဆိုရင် အမေက မရိုက်ဘူး။"

“မင်းအမေက ငါ့ဆီမှာ ပိုက်ဆံအများကြီးအကြွေးတင်ထားတယ် နင်းပြန်ဆပ်နိုင်လို့လား"

“မဟုတ်ဘူး။ သမီးအလုပ်စလုပ်တဲ့အချိန်ကျရင် ပိုက်ဆံစုပြီး ပြန်ဆပ်နိုင်မှာပါ။”

"မင်းလက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံရှိလား"

“ရှိတယ်။”

ကလေးမလေးသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆယ်ဒေါ်လာတန် ငွေစက္ကူကို ထုတ်ကာ ဒေးဗစ်ထံ ပေးလိုက်သည်။ "အခု ငါ့မှာ ဒီလောက်ပဲရှိတယ်!"

ဒေးဗစ်သည် ဆယ်ဒေါ်လာကိုယူကာ မတ်တပ်ရပ်ပြီးနောက် သူ့ကားဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ လမ်းလျှောက်လာရင်းနဲ့ “အခုခေတ်လူတွေ ဘာများဖြစ်နေတာလဲ၊ မင်း ကိုယ့်ကလေးဆီက သင်ယူသင့်တယ် ဟမ့်"

ကားတံခါးကိုဖွင့်ပြီး စက်နှိုးလိုက်ပြီး အရှိန်မြှင့်ကာ အရှိန်ဖြင့် မောင်းထွက်သွားသည်။

“ဘာလဲဟ သူကပြုပြင်ခကို မယူဘူးလား ဒါ အနည်းဆုံး ဒေါ်လာ တစ်သန်းလောက် ရှိတယ်!”

"သူဌေးတွေ ဘယ်လိုနေ ဘယ်သူသိမှာလဲ"

"သွားကြရအောင်။ငါလည်းသမီးလေးမွေးသင့်တယ်၊ ဇိမ်ခံကားတွေကိုတိုက်ပြီး လျော်ကြေးပေးစရာ မလိုတော့အောင်”

Chapter 63

မြစ်မြို့။

ပုလဲ သည် အလုပ်အပြီးတွင် Porsche 911

ဖြင့်South River International Residence သို့ ပြန်လည်မောင်းနှင်ခဲ့သည်။

South River International Residence ၏ တံခါးဝသို့ သူမ မဝင်ရောက်မီတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ပုလဲသည် သူမအား တားထားသူများကို အနီးကပ်ကြည့်လိုက်တော့ သူမ၏မိဘများ၊ သူမ၏အစ်ကို ဆမ်၊ နှင့် သူမမှတ်မိသော အခြားသူစိမ်းသုံးယောက်ကို တွေ့လိုက်သည်။

'ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ'

ပုလဲ ကားပေါ်မှ အမြန်ဆင်းလိုက်သည်။

"အမေ၊ အဖေ၊ ဆမ်၊ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"

"ဟမ့်!အိမ်မှာအလုပ်လုပ်နေရင်းနဲ့နင်ကမြို့ကြီးပြကြီးမှာ အိမ်ကြီးတစ်အိမ်နဲ့တကယ်ကောင်းတဲ့ ကားကောင်းတစ်စီးကို မောင်းနေတယ်ဆိုတာ ငါတို့ ဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲ။" ပုလဲရဲ့ အမေ လိ က ပြောလိုက်သည်။

“အမေထင်သလို မဟုတ်ဘူး။ ဒီကားက ငါ့သူဌေးပိုင်တာ!” ပုလဲက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့သူဌေး? မင်းရဲ့သူဌေးက နင့်ကို နေ့တိုင်း သူ့ကားကို မောင်းခိုင်းနေမှာလား။ နင့်ကိုဘာလို့လဲ။ဲ"

"အမေ၊ တခြားနေရာမှာ စကားပြောလို့ရမလား

အမေတို့ဘယ်မှာနေလဲ။ သမီး အမေတို့ကို ဟော်တယ်ခန်း နှစ်ခန်း ဌားပေးနိုင်တယ်!”

"ဘယ်မှမသွားဘူး! အထဲမှာ နေချင်တယ်! ငါ့ကိုလိမ်ဖို့မကြိုးစားနဲ့၊ မင်းအစ်ကိုက မင်းကို လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က စောင့်ကြည့်နေပြီး မင်းအထဲမှာနေတယ်ဆိုတာ သူသိတယ်!" လိ က South River International Residence ကို ညွှန်ပြသည်။

"အမေ၊ အဲဒါ သမီးသူဌေးရဲ့အိမ်။ သမီး အထဲကို ခေါ်သွားလို့မရဘူး!"

“ဘာ ! ဘယ်ကသူဌေးလဲ။ နင့်ရဲ့ချစ်သူပဲမဟုတ်လား? အဲဒါကြောင့် သူ့ကားကို မောင်းပြီး သူ့အိမ်မှာ နေနိုင်တာ မင်းရည်းစားရှာထားလို့ မင်းမိဘတွေကို မင်းဘယ်လိုမေ့သွားတာလဲ။ မိသားစုစည်းကမ်းစာအုပ်ထဲက စာမျက်နှာတစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ပေးမှရမယ်။” ပုလဲ ၏ဖခင် ဘီလီ က ပုလဲရှေ့တွင် သစ်သားချောင်းကို မြှောက်ထားပြီးပြောလိုက်သည်။

ပုလဲက သူ့အဖေရုတ်တရက် ရိုက်မယ်လို့မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူ့လက်မောင်းကို တုတ်နဲ့ရိုက်လိုက်တဲ့အခါ နာကျင်စွာနဲ့ မျက်ရည်တွေ ချက်ချင်းစီးကျလာသည်။

သူမ မှားသည်ဟု ခံစားမိသည်။ သူမသည် မိသားစုအတွက် ထောက်ပံ့ပေးရန် ပိုက်ဆံအနည်းငယ်မျှဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ပြီး ဆမ်၏ တက္ကသိုလ်နေထိုင်မှုစရိတ်များကိုပင် ပေးချေခဲ့သည်။

သူမသည် သူမ၏ မိသားစုထံ လစဉ် ဒေါ်လာ နှစ်သောင်း ပေးပို့နေပြီး ၎င်းသည် ဤနှစ်များအတွင်း သူမလုပ်သမျှ ငွေများသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခု သူမသည် ဆိုးသွမ်းသော ကြိမ်းမောင်းခြင်းကို ခံနေရသည်။

သို့သော် သူတို့သည် သူ့မိသားစုဖြစ်သောကြောင့် သူမလုပ်နိုင်သောအရာမရှိပေ။

သူတို့ခြောက်ယောက်ကို International Residence သို့ ခေါ်ဆောင်ရန်မှတပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိပေ။

ဒေးဗစ်သည် အစိုးရအားလပ်ရက်ဖြစ်သောကြောင့် မြစ်မြို့ အစား ၎င်း၏မွေးရပ်မြေတွင် ရှိမည်ဟု ပုလဲက တွေးလိုက်သည်။

ဧည့်သည်ခြောက်ယောက် နေအိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဒီလိုဇိမ်ခံအိမ်ကြီးကို ရုပ်မြင်သံကြားမှာတောင် မမြင်ဖူးကြပေ။

မင်နီတို့တစ်မိသားစုလုံး စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် အံ့ဩသွားကြသည်။

သူတို့ရဲ့ နေရေးထိုင်ရေးက တော်တော်ကောင်းတယ်လို့ သူတို့ထင်ပြီး ရွာမှာနေတဲ့ ဝါနာ ကို နှိမ့်ချခဲ့သည်။

မင်နီ ၏မိဘများသည် ယခုတော့ ဆမ် ကို မကျေမနပ်ဖြစ်မည့်အစား ဝမ်းသာအားရကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သမီး အဲဒီလို နေထိုင်နိုင်ခဲ့ရင် ကောင်းမယ်။

တည်းခိုခန်းဆိုတော့ ဆမ် ကိုယ်တိုင်လည်း သိပ်မဝေးပေ။

“ဒါအရမ်းကြီးတာပဲ။ ပုလဲ! အလှဆင်မှုတွေ မြင်ကွင်းတွေ။ ဒီနေရာက ရုပ်မြင်သံကြားမှာ မြင်ရတာထက် ပိုတောင် ဇိမ်ရှိနေတယ်” ဟု ဆမ် က ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကြက် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားစဉ် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ဤနေရာတွင် နေ့တိုင်း မည်သို့နေထိုင်ရမည်ကို စိတ်ကူးနေမိသည်။ ဤမျှကြီးမားသော အိမ်ကြီးဖြစ်သောကြောင့် သူနှင့် မင်နီ တို့ကို ထားရန် ပြဿနာမရှိသင့်ပေ။

မကြာမီ ဧည့်သည်များသည် သူတို့၏ နေ့ခင်းဘက် အိပ်မက်မှ လွတ်မြောက်သွားကြသည်။ သူတို့သည် မူလက ဤအိမ်တွင် နေရာမရှိဟု ခံစားရသော်လည်း ဤအိမ်သည် သမီးဖြစ်သူ၏အိမ်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားသည်။

ဒီအခိုက်အတန့်မှာ ပုလဲက “ဒါဆို အမေ၊ ဖေဖေ။ မင်းဒီကိုဘာလိူ့လာတာလဲ။"

ဘီလီ က မင်နီ နဲ့ သူ့မိဘတွေကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး “ဒါက မင်နီ မင်းအစ်ကိုရဲ့ ချစ်သူဖြစ်ပြီး၊ ဒါကမင်နီရဲ့ မိဘတွေပါ။ မင်းအစ်ကိုလက်ထပ်ဖို့ငါတို့စီစဉ်နေတာဆိုတော့ သူအိမ်နဲ့ကားဝယ်ဖို့ ငါးသန်းလောက်ပေးရုံပဲ”

ပုလဲက ရယ်စရာတွေ အားလုံးကို လှောင်ပြောင်ချင်လိုက်သည်။

သူ့အဖေက သူ့တစ်သက်လုံး လယ်သမားဆိုတော့ ဒေါ်လာငါးသန်း တောင်းဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေယ ငါးသန်းနဲ့ဘာဝယ်လို့ ရမှန်းတောင်မသိပေ။ ထို့ကြောင့် ငါးသန်းသည် ဆန် ၏အကြံအစည်ဖြစ်ရမည်။

ပုလဲ က “ကျမမှာအဲ့လောက်ပိုက်ဆံမရှိဘူး။

“ဒါဆို ဘယ်လောက်ပေးဖို့ စီစဉ်ထားလဲ” ဘီလီက မေးလိုက်သည်။

ဆမ် က ဒီပမာဏကို အကြံပြုတဲ့အခါ ငါးသန်းက အရမ်းများတယ်လို့ သူလည်း ခံစားခဲ့ရသည်။

"ကျမတစ်ပြားမှ မပေးနိုင်ဘူး!"

Chapter 64

"ဘာ? နင်ငါ့ကို ထပ်ရိုက်စေချင်လို့လား" ဘီလီ ဟောက်လိုက်သည်။

"အဖေကျမကို သေအောင်ရိုက်နိုင်ပေမယ့် ရှင်တျု့ကိုတစ်ပြားမှ မပေးနိုင်ဘူး"

"မင်း... မင်းက ယုတ်မာတဲ့ မိန်းကလေးပဲ။ မင်းက ငါ့ကို ဒေါသထွက်ပြီး နှလုံးဖောက်သေအောင်ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်လား ? ငါဂရုမစိုက်ဘူး၊ မင်းကြိုက်သည်ဖြစ်စေ မကြိုက်သည်ဖြစ်စေ ငါတို့ကို ပိုက်ဆံပေးရလိမ့်မယ်!" ဘီလီက ပုလဲကို ညွှန်ပြပြီး ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

ဒေါသအမျက်ထွက်နေသည့် ပုလဲမျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာကာ သူမကို ပြန်အော်ပြောရင်း “သူက ယောက်ျားလေးမို့ ရှင်တို့က သူ့ကို အမြဲတမ်း မျက်နှာသာပေးနေတာ။ သူ့အတွက်ဆိုရင်ရှင်တို့ကတတ်နိုင်ဆုံး အကောင်းဆုံးတွေ ပေးတယ်၊ ကျမကျတော့တက္ကသိုလ်ဝင်ကြေးအတွက် တောင်ကိုယ်တိုင် ပိုက်ဆံရှာရတယ်။ ကျမအတွက် ဘာလုပ်ပေးခဲ့တာရှိလဲ။

“သူ တက္ကသိုလ်တက်ချင်ပေမယ့်ကျမတို့ မတတ်နိုင်ဘူးလား။ ကောင်းပြီ၊ ကျမသူ့အတွက် ပိုက်ဆံချေးပြီး တတ်နိုင်သမျှ စုဆောင်းပြီးပေးခဲ့တယ်။ ငါတတ်နိုင်သမျှနည်းနည်းလေးပဲသုံးခဲ့တယ်။ ငါဘယ်လိုဘဝမျိုးနေထိုင်ဖူးလဲ သိလား။ အာဟာရချို့တဲ့လို့ အလုပ်မှာတောင် မူးမေ့လဲသွားခဲ့ဖူးတယ်။

“ကျွန်မရဲ့အလုပ်က နောက်ပိုင်းမှာ ပိုကောင်းလာပြီး စားဝတ်နေရေးစရိတ်အတွက် ကျွန်မဝင်ငွေရဲ့ အနည်းငယ်ကိုသာ သိမ်းဆည်းခဲ့တယ်။ကျန်တဲ့ပိုက်ဆံအားလုံးကို အိမ်ပြန်ပို့လိုက်တယ်၊ ရှင်တျု့ကျဆီက နောက်ထပ် ဘာလိုချင်သေးလဲ။

"ပြီးတော့ မင်းကောင်လေး! တက္ကသိုလ်မှာ ဘာသင်ယူခဲ့လဲ၊ ကျေးဇူးတင်ကြောင်းတစ်ခါမှတောင် မပြသေးဘဲ အခု မင်းက ငါ့ဆီက ဒေါ်လာငါးသန်း လိုချင်နေတာလား။ငါ့ကိုATMမှတ်နေလား။ ငါ မင်းကို အခုချက်ချင်း ရှင်းပါရစေ၊ ငါ မင်းကို အခုကစပြီး တစ်ပြားမှ မပေးတော့ဘူး"

ပုလဲ သည် ဤစကားများကို ရင်ထဲမှာ အကြာကြီး သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။

သူမဟာ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း စွမ်းဆောင်နိုင်ပါစေ အိမ်မှာ တန်ဖိုးရှိတဲ့သူတစ်ယောက်အဖြစ် ဘယ်တော့မှ အသိအမှတ်မပြုခဲ့ပေ၊ အကြောင်းကတော့ သူမဟာ ယောက်ျားလေးအစား မိန်းကလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားလာလို့ပါပဲ။

စာမေးပွဲတိုင်းတွင် ပထမနေရာရခဲ့လျှင် သူ့မိဘများက သူမအား ချီးမွမ်းခြင်း သို့မဟုတ် အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ဘယ်တော့မှလုပ်မည်မဟုတ်သောကြောင့် အရေးမကြီးပါ။

သို့သော် သူမည်မျှပင်ဒုက္ခရောက်စေကာမူ မိဘများကဆမ်ကိုသာချစ်ခင်ဂရုစိုက်ကြသည်။ ဆမ် က သူမကို တိုင်လိုက်တာနဲ့ သူမကို ချက်ချင်းရိုက်လိမ့်မည်။

တက္ကသိုလ်တက်တော့ သူ့မိဘတွေက ပိုက်ဆံမပေးချင်တာကြောင့် ကျောင်းထွက်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ရသည်။

အိမ်ထောင်ကျတော့မယ်ဆိုရင် မိန်းမတွေက စာကျက်စရာ မလိုဘူး ဆိုတော့ မိသားစုကို ကျွေးမွေးဖို့ အလုပ်စလုပ်ရတော့မယ်လို့ သူတို့က ပြောသည်။

ဆရာမ၏ ပံ့ပိုးကူညီမှုနှင့် အချိန်ပိုင်းအလုပ်ကြောင့် မဟုတ်ပါက၊ သူမသည် အဆုံးတွင် ဘွဲ့ရနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

အခုတော့ သူ့မိဘတွေက သူ့အစ်ကိုရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ဒေါ်လာငါးသန်း တောင်းဖို့ လာနေကြပြီ။ ငါးသန်းဘယ်ကရမှာလဲ။ သူမသည် ပရိုမိုးရှင်းတစ်ခု ရနိုင်သော်လည်း ဒေးဗစ်သည် လစာတိုးခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ မည်သည့်အခါမျှ မပြောခဲ့ပါ။

ပုလဲ၏ရုတ်တရက်ပေါက်ကွဲသံကြောင့် ရောက်ရှိလာသူအားလုံးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။

အထူးသဖြင့် လိနှင့် ဘီလီတို့သည် ပုလဲဟာများသောအားဖြင့် နာခံမှုရှိသော သမီးလေးဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းတို့ကို ရုတ်တရက် ပြန်ပြောသောကြောင့် အံ့သြသွားသည်။

ခဏတာ စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် အံ့ဩသွားကြသည်။

"ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး! မင်း ငါတို့ကို ပိုက်ဆံမပေးမချင်း ငါတို့ ဒီနေရာကို ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။” လီက အရှက်မဲ့စွာပြောလိုက်သည်။

“အဲတာဆိုငါလည်း မင်းကို အမှန်အတိုင်းပြောမယ်။ ငါ့သူဌေးက ငါ့ကိုသနားတယ်၊ အဲဒါကြောင့် သူက ငါ့ကို ဒီမှာနေခွင့်ပေးတယ်။ ဒီအိမ်က ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ကုန်လဲသိလား"

ပုလဲ က “သန်းလေးရာ” အဖြေကို မပြောပြခင် သူတို့ကို ခန့်မှန်းဖို့ စောင့်မနေခဲ့ပေ။

'သန်းလေးရာ?

'အိုဘုရားရေ!'

သူတို့မှာ သန်းလေးရာ ဘယ်လောက်ရှိတယ်ဆိုတာ နားမလည်ပေမယ့် သူတို့မြို့မှာရှိတဲ့ လမ်းတစ်ခုလုံးကို ဝယ်ဖို့ လုံလောက်တယ်ဆျုတာသိသည်။

ပုလဲ နေထိုင်သည့်အိမ်သည် အနည်းဆုံး သန်းငါးဆယ် ကုန်ကျသည်ဟု ဆမ်ကပြောသောအခါ 'ဒီလောက်တန်ဖိုးရှိတဲ့ အိမ်တစ်အိမ် မဖြစ်နိုင်ဘူး' ဟုဆိုကာမယုံကြပေ။ သန်းငါးဆယ်က အရမ်းနည်းလွန်းတယ်ဆိုတာ အခုမှ သူတို့သဘောပေါက်သွားပါပြီ။

"သန်းလေးရာဘယ်လောက်လဲ သိလား။ ဒီအိမ်မှာ ဘာမဆို အိမ်ပြန်ဝယ်ဖို့ လုံလောက်တယ်”

"မင်းမသွားဘူးဆိုရင် ငါသွားမယ်။ လုံခြုံရေးအစောင့်တွေက ဒီကိုလာပြီး ဖောက်ထွင်းမှုအတွက် လာဖမ်းသွားတဲ့အခါ ငါ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ထောင်ဆယ်နှစ်လောက်ကျနိုင်လောက်တဲ့ အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ ဧရိယာထဲကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်နေတာ ရှင်တို့သိသင့်တယ်။”

ပုလဲပြောပြီးတာနဲ့ လှည့်ထွက်သွားသည်။

"ဒီမှာ ရပ်လိုက်! မင်းက ငါတို့ကို ပုန်ကန်ဖို့ ဘယ်လိုသတ္တိရှိတာလဲ မင်းက ယုတ်မာတဲ့ မိန်းကလေးပဲ။”

"အဖေ! ငယ်ငယ်တည်းက ရှင်က ကျမကို "ကံဆိုးတဲ့မိန်းကလေး" ကလွဲလို့ တခြားဘယ်အရာကိုမှ မရည်ညွှန်းခဲ့ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်။ ကျမက မင်းရဲ့သမီးပဲ။ ဒါပေမယ့် အပြင်လူတွေထက်ကျမကရှင့်ကို ယုတ်မာတယ်လိူ့ အမြဲပြောတယ်” လို့ ပုလဲက မျက်ရည်တွေနဲ့ ပြောလိုက်တသည်။

ဆမ်လည်း အံ့သြသွားသည်။ သူ့မိဘတွေကိုခေါ်သရွေ့ ပုလဲ က သူလိုချင်တာမှန်သမျှ ပေးလိမ့်မယ်ဆိုပြီး မူလက ထင်ခဲ့တာ။ ဒီလိုပဲ အမြဲတမ်းဖြစ်နေပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်မလာပေ။

“ပုလဲ၊ ငါတို့…”

"ပါးစပ်ပိတ်ထား! နင်ဘာတွေစီစဉ်နေလဲ ငါသိတယ်။ နင်က အဖေနဲ့ အမေကို လာခေါ်ပြီး ငါက သူတို့ဖိအားတွေအောက်မှာ ကြောက်နေမယ်လို့ထင်တာမဟုတ်လား ? ဒီနှစ် မင်းအသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ မင်းရဲ့အိမ်ထောင်ရေးအတွက် မင်းကိုယ်ပိုင်ငွေရှာလို့မရဘူးလား"

ထို့နောက် ပုလဲသည် သူတို့ကို လျစ်လျူရှုကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

အခန်းတွင်းရှိ အခြားလူများကလည်း သူမနောက်သို့ ချက်ချင်းထရပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ဟာ မြို့ထဲက မဟုတ်သလို ဆယ်နှစ်ကြာ ထောင်ကျသွားရင် အကူအညီ တောင်းနိုင်တဲ့သူ မရှိတော့ပေ။

ပုလဲ တံခါးဝကို ရောက်တာနဲ့ ပင်မတံခါးက အပြင်ကနေ ပွင့်သွားသည်။

Chapter 65

ဒေးဗစ် မြစ်မြို့သို့ရောက်သောအခါ မှောင်နေပြီဖြစ်သည်။

မောပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် South River International Residence သို့ ပြန်လာပြီး သူ့အိမ်တံခါးကိုဖွင့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ထွက်သွားတော့မည့် နီရဲနေသော မျက်လုံးလေးများဖြင့် ပုလဲကို မြင်လိုက်ရသည် ။

"ဟင်? မစ္စ ပုလဲ? ဘယ်ကိုလဲ? ။"

ထို့နောက် ပုလဲအနောက်တွင် ရပ်နေသော လူများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "သူတို့ကဘယ်သူတွေလဲ?" ပုလဲ သည် ဒေးဗစ် ကိုမြင်သောအခါ ရင်ဘတ်တင်းကျပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

'အားလပ်ရက်မှာ အိမ်မပြန်ဘူးလား။ သူဘာလို့ဒီလောက်မြန်မြန်ပြန်လာတာလဲ။ ယခု အချိန်ကိုက်ပင်။

“တောင်းပန်ပါတယ် မစ္စတာလစ်ဒဲလ်။ ဒီလူတွေက ကျမ မိသားစုဝင်တွေပါ။ သူတို့အိမ်ကနေ ငါ့ဆီလာလည်ကြလို့ သူတို့ကိုဒီကိုခဏခေါ်လိုက်တာ။ ငါသူတို့ကိုချက်ချင်းပြန်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်" ပုလဲက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဒေးဗစ် ဒေါသထွက်မှာကို သူမကြောက်သည်။ အပြင်ထွက်နေတုန်း ဒေါ်လာသန်း၄၀၀တန် အိမ်ထဲကို ကြုံရာကျပန်းလူတွေ ဝင်လာမှန်းသိရင် ဘယ်သူမဆို စိတ်တိုမှာပါပဲ။

"ညဘက် ဘယ်မှာနေမှာလဲ။ ဒီမှာ အခန်းတွေအများကြီးရှိတယ် ဘာလို့းဒီမှာမနေတာလဲ " ဒေးဗစ်က မေးလိုက်သည်။

ပုလဲသည် ပြဿနာ၏ လေးနက်မှုကို လွန်စွာ တွေးတောနေခဲ့သည်။

ဤအိမ်တွင် အခန်းများစွာရှိပြီး၊ ဤအိမ်သည် ဤဧည့်သည်ခြောက်ဦးကို သေချာပေါက် လက်ခံနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ အဆင်ပြေပါတယ်၊ မစ္စတာ လစ်ဒဲလ် ငါသူတို့အတွက် ဟိုတယ်ခန်းတွေ စီစဉ်ပြီးပြီမို့ ငါသွားတော့မယ်..."

ဘီလီ က ပုလဲ ကို ကြားဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး “မင်းက ဒီမိုက်မဲတဲ့ကလေးရဲ့ ချစ်သူဖြစ်ရမယ် ဟုတ်တယ်မလား။ မင်းတို့အတူတူနေပြီးပြီမို့ အမြန်ဆုံးလက်ထပ်လိုက်ကြရအောင်။ ငါတို့ကအရေးမပါသော မိသားစုတစ်ခုပဲဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေတော့ ရှိသေးတယ်။ ငါတို့က ဒေါ်လာ ဆယ်သန်းလောက်နဲ့ သူ့အကိုအတွက် မြစ်မြို့ မှာရှိတဲ့အိမ်နဲ့ ကားပဲဝယ်ပေးပါ။ အများကြီးတောင်းတာမဟုတ်ဘူး။ အရမ်းကြီး ဈေးကြီးနေစရာ မလိုပါဘူး၊ မင်း ဒီလောက်ဈေးကြီးတဲ့ အိမ်တစ်လုံးကို တတ်နိုင်ရင် ဒီတောင်းဆိုချက်တွေက မင်းအတွက် ဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုတာ သေချာပါတယ်။"

ဒေးဗစ်အံ့ဩသွားသည်

'မိုက်မဲတဲ့သမီးလား?

'ပုလဲအကြောင်းပြောနေတာလား။

'ဘယ်လိုအဖေက သူ့သမီးကို ဒီလိုခေါ်တာလဲ။

ပြီးတော့ သူကပုလဲ ချစ်သူလို့ငါ့ကို အထင်မှားနေတယ်။

'ဒါပေမယ့် ငါတို့က တစ်အိမ်တည်းနေတော့ လူတွေက ငါတို့ အတူတူနေနေတယ်လို့ ထင်နေတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိမယ်ထင်တယ်။

'အေ့ ဒီနားလည်မှုလွဲနေတာ ရှင်းစရာမရှိဘူးလား။

“ဒါပေမယ့် ဒေါ်လာ ဆယ်သန်း၊ မြစ်မြို့ မှာ အိမ်နဲ့ ကား၊ သူ့သမီးကို ရောင်းစားလိုက်သလိုမျိုး ဘာကြောင့်ခံစားရတာလဲ။

ဒေးဗစ်သည် ပုလဲကို မော့ကြည့်သော်လည်း ဘာမှပြန်မပြောပေ။

ပုလဲ၏ ရင်ဘတ်မှာ တဆတ်ဆတ်တုန်ကာ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် သူ့အဖေကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “အဖေ!ရပ်လိုက်ပါတော့!”

"ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ? မင်းတို့အတူနေပြီးပြီ၊ ဒီမှာဘာတွေမရှင်းဘူးလဲ။ မင်းကို မယားဖြစ်အောင်မလုပ်ရင် မင်းကိုဘယ်သူလက်ထပ်မလဲ။ အိမ်မှာ သိက္ခာရှိရှိ ပြန်နေဖို့ မင်းဘယ်လိုမျှော်လင့်ထားလဲ။" ဘီလီက ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

"အိုး? ငါက မစ္စပုလဲ ရဲ့ သူဌေးပဲ၊ ငါက သူ့ရည်းစားမဟုတ်ဘူး” လို့ ဒေးဗစ်ကအကူညီမဲ့စွားပြောလိုက်သည်။ ။

"သူဌေး? ဘယ်လိုသူဌေးမျိုးက သူတို့ရဲ့ဝန်ထမ်းတွေနဲ့ နေထိုင်တာလဲ။ မင်းတာဝန်မယူချင်ဘူးလား" ဘီလီက မေးလိုက်သည်။

ဒါဝိဒ်သည် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

နားလည်မှုလွဲတာကို မဖြေရှင်းနိုင်ရုံတင်မကဘဲ သူ့က လည်းပစ်မှတ်တစ်ခုလည်းဖြစ်သွားသည်။

ဘီလီသည် သူ့ရှင်းပြသမျှကို နားမထောင်တော့ကြောင်း သဘောပေါက်ကာ ဒေးဗစ် နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။

"အဖေ! ကျေးဇူးပြုပြီး စကားပြောတာကို ရပ်လိုက်ပါ။ မင်းငါ့ကို သတ်ဖို့ကြိုးစားနေတာလား။" ပုလဲက ဘီလီကို မျက်ရည်တွေနဲ့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ပုလဲ! အဖေ မင်းကိုကူညီပေးနေတာ” ဆမ်ပြတ်တောက်သွားသည်။

သူ အခုဝမ်းသာသွားသည်။

အခု သူ့အဖေက သူ့ညီမရဲ့ရည်းစား မြစ်မြို့မှာ အိမ်နဲ့ ကားဝယ်ခိုင်းပြီး အဲဒီပစ္စည်းတွေကို သူတကယ်ရနိုင်သည်။

ဒေါ်လာဆယ်သန်းဟာ တစ်နေ့မရဘူးလို့ ပြောလို့မရပါဘူး။

သူ့မှာ အိမ်၊ ကား၊ ငွေစုပြီးတာနဲ့ အလုပ် လုံးဝ လုပ်စရာ မလိုတော့ပေ။ အဲဒီအစား သူက ကားမောင်းပြီး မြို့မြင်ကွင်းကို လှမ်းကြည့်ရုံပါပဲ။

မင်နီနဲ့ သူ့မိဘတွေလည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲသည်။ ဘီလီရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေကို လိုက်လျောဖြစ်ရင် သူတို့သမီးလေးကို ဆမ် ကို လက်ထပ်ခွင့်ပေးလိုက်တာမည်။ သားမက်မှာဆယ်သန်းရှိရင် ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ အိမ်ပြန်ကြလိမ့်မည်။

ဒေါ်လာများအပြင် မြစ်မြို့တွင် အိမ်နှင့်ကား

ပုလဲ သည် သူမ၏ မိဘများနှင့် အကိုဖြစ်သူ၏ အမူအရာများကို ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ သူမ၏ နာကျင်မှုကို စိတ်မကောင်းဖြစ်မှု လုံးဝမရှိခဲ့ပါ။

သူတို့သည် ငွေရှာရန်သာဤနေရာတွင်သာ ရှိခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဒေးဗစ်သည် ချမ်းသာသည်ဟု သူတို့သိသောအခါ “သမီးကိုရောင်း” ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ဂရုစိုက်တာက ပိုက်ဆံပဲ။ သူတို့မှာ ပိုက်ဆံရှိသရွေ့ ပုလဲ မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေက သူတို့အတွက် စိုးရိမ်စရာမဟုတ်ပါဘူး။

ထိုအချိန်တွင် ပုလဲ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

သူမမွေးကတည်းကသူမက သူ့မိသားစုအတွက် သူတို့လိုချင်တာကိုရဖို့ နည်းလမ်းကလွဲလို့ ဘာမှမဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။

ပုလဲမှာ သူ့ကိုယ်သူမှလွဲလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်မတင်နိုင်တော့ပေ။မိသားစုက အရေးကြီးဆုံးလို့ သူမထင်တဲ့အတွက် သူ့ဝင်ငွေရဲ့ အနည်းငယ်ကိုသာ ချန်ထားခဲ့ကာ ကျန်တာကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် ပင်လယ်ထဲတွင် ရေမျောမျောတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမျှသာဖြစ်ပြီး မည်သည့်နေရာမှ သွားစရာမရှိတော့ကြောင်း သူမသဘောပေါက်ခဲ့သည်။

သူမ နှလုံးတွေ အေးစက်လာသည်။

စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ပုလဲလှည့်၍ ဓာတ်လှေကားထဲသို့ လျှောက်သွားသည်။

သူမ လိုချင်ခဲ့တာက ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ပါပဲ။

အခြေအနေ တစ်ခုခု မှားနေပြီဟု ဒေးဗစ်ခံစားရသဖြင့် တံခါးများပိတ်ခါနီးတွင် ဓာတ်လှေကားထဲသို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်သွားတော့ ဆမ် နဲ့ တခြားသူတွေက စိတ်ရှုပ်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ အချင်းချင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ ။ သူတို့ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။

နောက်ဆုံးတော့ သူတို့အိမ်က သူတို့အိမ်မဟုတ်တဲ့အတွက် အပြင်ထွက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူခိုးဆိုပြီး ထောင်ထဲထည့်မယ်ဆိုတဲ့ ပုလဲရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုက အလုပ်ဖြစ်သွားသည်။

Chapter 66

မြစ်မြို့ ရှိ ပန်းခြံတစ်ခုတွင်

ဒေးဗစ်နှင့် ပုလဲတို့သည် မြစ်ကမ်းစပ်တွင် ထိုင်နေကြသည်။

ပုလဲသည် အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် အကြောင်းကို ဒေးဗစ် အား ပြောပြနေသည်။

ဒေးဗစ်သည် စကားမပြောဘဲ ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေသည်။

“မစ္စတာ လစ်ဒဲလ် ၊ ငါမတုံးဘူးလား။ ငါသူတို့လိုချင်သမျှကိုပေးတယ်။ ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိရင် တခြားသူဆီက ချေးပြီး ချေးငွေပြန်ဆပ်ဖို့ ချွေတာပြီးသုံးရတယ်” လို့ ပုလဲက ပြီးသွားချိန်မှာ မေးလိုက်သည်။

“မစ္စ ပုလဲ၊ မင်းမတုံးဘူး။ မင်းက စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းတယ်။ များများပေးလေ၊ သူတို့ များများယူလေလေပဲ” ဟု ဒေးဗစ်က တွေးတောဆင်ခြင်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်! ဒါပေမယ့် ကျမသူတို့အတွက်အနှစ်နှစ်ဆယ်ကြာအောင် အသက်ရှင်ပြီး နောက် ကိုယ့်အတွက်ကို အသက်ရှင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ!”

“မစ္စ ပုလဲ ကျေးဇူးပြုပြီး မနက်ဖြန်ညစာစားဖို့ မင်းမိဘတွေကို ဟိုတယ်ကို ဖိတ်လိုက်ပါ။ သူတို့ဒီအဝေးကိုရောက်ကတည်းက ငါနည်းနည်းကူညီပေးသင့်တယ်။ ငွေလိုရင် ငွေရေးကြေးရေးဌာနကို သွားပြီး ယူလိုက်ပါ။ မင်းဘာပဲဆုံးဖြတ်လုပ် ငါမင်းကိုထောက်ခံမယ်!"ဟု ဒေးဗစ်ကပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်! မစ္စတာ လစ်ဒဲလ်” ဒေးဗစ်၏ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီ၍ ပုလဲက ငိုနေသည်။

ဒေးဗစ်သည် သူမတွင် ထိုသို့သောမိသားစုရှိသောကြောင့် သူမကို အထင်သေးလိမ့်မည်ဟု သူမထင်ခဲ့သော်လည်း သူလုံးဝစိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။

ဒေးဗစ်၏မိဘများသည် ငယ်စဉ်ကပင် ကွယ်လွန်သွားကြောင်း သူမသိခဲ့ဘဲ အန်ကယ်ထရက်စ်နှင့် သူ၏ဘဝသည် သူ့ထက် များစွာသာလွန်ခြင်းမရှိပေ။

သို့သော် သူ့တွင် အဒေါ်ဖြစ်သူ ဒိုင်ယာနာနှင့် အဒေါ်ဆယ်လီတို့ ရှိသည်။ ပုလဲမှာ တစ်ယောက်မှမရှိသောကြောင့် သူ့နှလုံးသားက နာကျင်လာသည်။

သူမသည် သူမ၏မိသားစုအတွက် အကောင်းဆုံးကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမကို ဖန်တီးရေးကိရိယာတစ်ခုအဖြစ်သာ အသုံးပြုခဲ့ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ပိုက်ဆံ

“မစ္စ ပုလဲ! မင်းငိုချင်သလောက် ငိုလိုက်ပါ။ ငိုပြီးရင်နေလို့ ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်!" ဒေးဗစ်က ပုလဲ၏ နောက်ကျောကို ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ပုလဲသည် မထခင် နာရီဝက်ခန့် ဒေးဗစ်၏ရင်ခွင်၌ ငိုကြွေးခဲ့သည်။

ဒေးဗစ်၏အဝတ်အစား ရင်ဘတ်ဧရိယာသည် မျက်ရည်များဖြင့် စိုရွှဲနေသည်ကို သူမမြင်လိုက်ရတော့ သူမရှက်သွားသည်။

“မစ္စတာ လစ်ဒဲလ်၊ စိတ်မကောင်းပါဘူး။ မင်းရဲ့အဝတ်အစားတွေငါကြောင့်စိုသွားပြီ"

"အဆင်ပြေပါတယ်! မစ္စပုလဲ လာပါ ပြန်ကြရအောင်။"

၎င်းတို့နှစ်ဦး South River International Residence သို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။

မကြာခင်မှာပဲ ဆမ် နဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေ ထွက်သွားတာကို သူတို့ သိလိုက်ရသည်။

“မစ္စတာ လစ်ဒဲလ် ငါသူတို့ကိုသွားရှာလိုက်ဦးမယ်!" ပုလဲပြီးသွားရင် ထွက်သွားချင်သည်။

သို့သော် ဒေးဗစ်သည် သူမအား တားလိုက်သည်။

“မစ္စ ပုလဲ မင်းက အခုကစပြီး ကိုယ်အတွက်ကိုယ်ရှင်သန်မယ်လို့ ပြောတာမဟုတ်ဘူးလား။အခုသူတို့ဆီသွားရင်တော့ သူတို့က ပိုပြီးလွန်လာလိမ့်မယ်။ နောက်ပြီး သူတို့က လူကြီးတွေ။ မသွားလို့သူတို့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

"အင်း...ကောင်းပြီ! ကောင်းသောညပါ မစ္စလစ်ဒဲလ်!”

ပုလဲက ဒီလိုပြောပြီး သူ့အခန်းထဲကို ဝင်သွားသည်။

ဒေးဗစ်မှန်သည်ဟု သူမထင်သည်။ သူမသည် သူ့အတွက်သူ အသက်ရှင်ချင်သောကြောင့် 'မရဘူး'ဟု ငြင်းတတ်ရန် သင်ယူသင့်သည်။

ဒေးဗစ်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသည်။

သူ့ရှေ့က စနစ်ဘောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

(အိမ်ရှင်- ဒေးဗစ်လစ်ဒဲလ်

[လက်ကျန်ငွေ- 9999968654625465 ဒေါ်လာ

(ခန္ဓာကိုယ် : ၅၀ (အတော်အသင့်သန်) +

(စိတ်: ၅၀ (အတော်အသင့်သန်) +

[ကျွမ်းကျင်မှု- ယာဉ်မောင်း (ကျွမ်းကျင် ၁၀)+၊ စန္ဒယားကျွမ်းကျင်မှု (၁၀ ကျွမ်းကျင်)+၊ သီချင်းဆိုခြင်း (၁၀ ကျွမ်းကျင်)+၊ စာသားရေးသားခြင်း (ကျွမ်းကျင် ၁၀)+၊ သီချင်းရေးစပ်မှု (ကျွမ်းကျင် ၁၀)+

(ခမ်းနားသော အမှတ်များ: ၁၉၀]

သူ့မှာ အမှတ် ၁၉၀ကျန်သေးသည်။

သူ့ကိုယ်သူ မြန်မြန် တိုးတက်စေချင်သည်။

အမှတ် ၅၀ ကို သူ့ခန္ဓါကိုယ်ပေါ်မှာ အသုံးပြုလိုက်သည်။

ကိုယ်ထည်ကော်လံသည် ၅၀ မှ ၁၀၀ သို့တိုးသွားသည် ။

ရုတ်တရက် ဒေးဗစ်သည် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ပူထူလာသည်။ ပုရွက်ဆိတ်တွေကသူ့ကြွက်သားတွေထဲ တွားသွားသလိုခံစားနေရသည်။ အရမ်းနာကျင်တယ်။

ခံစားချက်က ငါးမိနစ်မပြည့်ခင်မှာ ပျောက်သွားသည်။

ဒေးဗစ်သည် ရေထဲမှ ထွက်လာသလို ခံစားရသည်။

ထို့နောက် သူသည် နောက်ထပ် အမှတ် ၅၀ ကို သူ့စိတ်ကို သုံးစွဲခဲ့သည်။

သူ့ခေါင်းသည် ချက်ချင်း ငိုက်မျဉ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမူးနေပုံပဲ။ ဒေးဗစ်သည် မျက်စိမှိတ်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ အိပ်နေလိုက်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဒေးဗစ်သည် ငြိမ်သက်စွာခံစားလိုက်ရသည်။

သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

"ဟမ်?

'ငါ့အမြင်အာရုံ များစွာတိုးတက်လာပုံရတယ်'

အရင်ကတော့ နည်းနည်း အမြင်ကျဉ်းတယ်။

သို့သော် ယခုဆိုလျှင် သုံးမီတာမြင့်သော မျက်နှာကျက်ပေါ်ရှိ ခြင်တစ်ကောင်ကိုပင် မြင်နိုင်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမြင်ရုံတင်မကဘဲ ခြင်ရဲ့ ဘယ်ခြေက လှုပ်ရှားနေလဲဆိုတာကိုလည်း သိနိုင်သည်။

အံ့သြစရာကောင်းလိုက်တာ။

ဒေးဗစ်သည် ဘောင်ကွက်ကို အမြန်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်သည် အမှတ် ၁၀၀ ပြည့်သွားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့သည် အမြင့်ဆုံးကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိသွားပုံရသည်။

အပေါင်းလက္ခဏာ ပျောက်သွားပြီ။ 'အဲဒါက သူတို့ကို အဆင့်မြှင့်လို့ မရတော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား။'

'မဖြစ်နိုင်ဘူး!

'ငါ အဲဒါတွေကို နောက်ထပ် အဆင့်မြှင့်လို့ မရဘူးလား?'

'ငါ့မှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်။ ခမ်းနားသောအမှတ်တွေကို ဘယ်မှာသုံးရမှာလဲ။'

'ကျွမ်းကျင်မှုတွေအဆင့်မြှငရ့်မလား။'

'နဂါးထိန်းချုပ်ခြင်း၁၈ကွက် တောင် ထည့်လို့မရဘူး။ ငါဘာလုပ်ရမလဲ။'

'ဘာလုပ်ရမှာလဲ မေ့လိုက်တော့။ နောက်မှလုပ်မယ်။'

စနစ်က ဒီလောက်မရိုးရှင်းဘူးလို့ သူ့မှာ ခံစားရသည်။ ။

ဒေးဗစ်နိုးလာသောအခါသူ ခန္ဓာကိုယ်စေးနေတာကို ခံစားမိသည်။

သူ ရေကူးကန်ကို သွားလိုက်သည်။

ဒေးဗစ်သည် အပြင်သို့ထွက်၍ ခန္ဓာကိုယ်ကိုကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ထင်ရှားသောကြွက်သားပြောင်းလဲမှုမရှိခဲ့ပါ။

သို့သော်၊ ဒေးဗစ်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့မှာ နွားတစ်ကောင်ကို လက်သီးတစ်ချက်နဲ့ သတ်နိုင် တယ်လို့ခံစားရသည်။

Chapter 67

နောက်နေ့မနက်။

Golden Leaf Hotel ဥက္ကဌ ရုံးခန်း။

“မစ္စပုလဲ၊ East League International လို့ခေါ်တဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကုမ္ပဏီတစ်ခု တည်ထောင်ဖို့ စီစဉ်နေပေမယ့် ကျွန်တော့်မှာ အချိန်မရှိဘူး။ အဲ့တာကြောင့် အဖွဲ့ကို ထူထောင်ရင် ကူညီဖို့ ယုံကြည်ရမဲ့သူ တစ်ဦးကို လိုအပ်တယ်။ မင်းငါ့ကိုကူညီနိုင်မယ်လို့မျှော်လင့်ပါတယ်!"

“မစ္စတာ လစ်ဒဲလ်၊ ငါကျရှုံးမှာကြောက်တယ်။" ပုလဲက မဝံ့မရဲနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမ လုပ်ချင်ပေမယ့် လုံလောက်အောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘဲ ဒေးဗစ်ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အစီအမံတွေကို ပျက်စီးစေမှာကို သူမကြောက်သည်။

“မစ္စပုလဲ မင်းက အရည်အချင်းရှိတယ်။ ဒီဟိုတယ်လေးကို ကျော်သွားသင့်တယ်။ အပြင်ထွက်ပြီး ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်သင့်တယ်"

“… ငါစမ်းကြည့်မယ်!”

"လုပ်သာလုပ်! ကျွန်တော်မင်းကိုပေးနိုင်တဲ့ အကြီးမားဆုံး အထောက်အပံ့က အကန့်အသတ်မဲ့ ငွေကြေးအရင်းအမြစ်တွေပါ။ မင်းလုပ်နိုင်တယ်လို့ထင်တဲ့ဘယ်သူ့ကိုမဆို ကျွန်တော်တို့ ငှားရမ်းမယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို ဒေါ်လာတစ်သန်း ကမ်းလှမ်းရင်၊ ငါးသန်း ဒါမှမဟုတ် ဆယ်သန်းတောင် ပေးမယ်။ သူတို့ကောင်းနေသရွေ့ ပိုက်ဆံသုံးဖို့ မကြောက်ပါဘူး။”

"ကောင်းပြီ! ဘယ်တော့စရမလဲ"

"မြန်လေ ပိုကောင်းလေ!"

"ဒါဆို မနက်ဖြန်စမယ်!"

“ဟုတ်ပြီ မင်းမိဘတွေကို ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ။ ငါတို့အတူတူထမင်းစားမယ်!"

မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်တွေအပြီးမှာ ပုလဲက ပြောင်းလဲသွားပြီလို့ ဒေးဗစ် တွေးလိုက်သည်။

သူမသည် ယခင်က အကောင်းမြင်တတ်ပြီး ရွှင်လန်းသည်။

ယခုတော့ သူမသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော စီးပွားရေးသမားတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ဒေးဗစ်သည် ရံဖန်ရံခါ သူ့ကို မရည်ရွယ်ဘဲ သွေးဆောင်မှုပေးသည့် ပုလဲအဟောင်းကို နှစ်သက်ဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် အခြားနည်းလမ်းမရှိခဲ့ပါ။ လူတို့သည် အချို့သော အရာများကို တွေ့ကြုံပြီးနောက် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။

တစ်ဖက်တွင်။

ဘီလီနှင့် ကျန်သူများသည် ပုံမှန်ဟိုတယ်တွင် တည်းခိုကြသည်။

မနက်ခင်းမှာ အားလုံးစုပြီး ဘီလီ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ဖို့ စောင့်နေကြသည်။

"အဖေ! ဒီနေ့ ငါတို့ဘာလုပ်ရမလဲ" ဆမ်က မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ဘာလုပ်ကြမလဲ။ ငါတို့က သူ့ဟိုတယ်ကို တည့်တည့်သွားရှာလိုက်မယ်။”

"ဒါပေမယ့် ညီမက ကျွန်တော်တို့ကို မတွေ့ချင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"သူ ငါတို့ကို မတွေ့ချင်ဘူးလား? ငါသူမကို မွေးပေးခဲ့လို့ သူမကြီးပြင်းလာခဲ့တာ နှစ်တွေကြာပေမယ့်သူမကကောင်းကောင်းဘဝကိုဦးဆောင်နေပြီဆိုတာကိုသူမကိုယ်တိုင်အသိအမှတ်မပြုချင်ဘူး? ပြီးရင် သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေရှေ့မှာ ခေါင်းမထောင်နိုင်အောင် သူ့အလုပ်ခွင်မှာ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုပ်ပစ်မယ်။”

"ဟုတ်တယ် လုပ်ရအောင်! သူကြီးပြင်းလာရင် မလွယ်ဘူး!” လီက သံယောင်လိုက်သည်။

မင်နီ ရဲ့ မိသားစုက ဘာမှ မပြောပေမယ့် ဆမ် က ပုလဲ ရဲ့ အကူအညီကို ရနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေတုန်းပါပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့သမီးရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ သက်ဆိုင်နေသည်။

ပုလဲ အလုပ်လုပ်သည့်နေရာ Golden Leaf ဟိုတယ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ပုလဲ က ဖုန်းဆက်ပြီး ညစာစားရန် ဟိုတယ်သို့ သွားခိုင်းသည်။

"အဖေ! ပုလဲက အပေးအယူလုပ်ထားပုံရတယ်။ အိမ်နဲ့ ကားကို လိုက်ပို့ပေးမယ်!” ဆမ် က ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

မင်နီလည်း ပျော်သွားသည် ။ ဆမ် သည် သူမ ယောက်ျား ဖြစ်သည် ။ သူမလည်း ဖန်စီကားလေးစီးရတော့မည်။

ဘီလီ ကလည်း ပြုံးပြီး “မင်းကိုကြည့်။ မင်းယောက်ဖ ဒေါ်လာသန်းရာနဲ့ချီတန်တဲ့ အိမ်တစ်လုံးမှာနေပြီး ချမ်းသာတဲ့ စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်ပဲ။ ဒီလိုကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ဟိုတယ်ကြီးကို သူကိုယ်တိုင် မကိုင်တွယ်နိုင်တော့ဘူး။ ပုလဲက မန်နေဂျာလို့မင်းပြောတာမဟုတ်ဘူးလား။ မင်းကို ကြီးကြပ်ရေးအလုပ်တစ်ခုပေးခိုင်းလိုက်ပါ!"

“ဟုတ်တယ်၊ သူက အထွေထွေမန်နေဂျာ။ ဒေးဗစ်ပြီးရင် သူမကအာဏာအရှိဆုံးပဲ။ မင်နီ နဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် အလုပ်တစ်ခု စီစဉ်ခိုင်းလိုက်မယ်"

"မင်းရဲ့ညီမကို မင်းကို ကြီးကြပ်ရေးအလုပ်တစ်ခုပေးခိုင်းပြီး မင်နီ ကို ပိုက်ဆံတာဝန်ယူခိုင်းပါ"လိူ့ လိကပြောလိုက်သည်။

ထို့ အတူ Golden Leaf Hotel သို့ ပျော်ရွှင်စွာ သွားကြသည်။

ဟိုတယ်ကိုရောက်တာနဲ့ စားပွဲထိုးက သူတို့ကို သီးသန့်အခန်းနံပါတ်၁ဆီကို ခေါ်သွားသည်။

ဒေးဗစ် နှင့် ပုလဲ သည် အထဲမှာ ထိုင်နေပြီး ပန်းကန်များ ချထားပြီးဖြစ်သည်။

စားပွဲပေါ်ရှိ စားဖွယ်စုံ ဟင်းပွဲများကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် သွားရည်ကျသွားကြသည်။

တီဗီမှာဘုရင်တွေဒီလောက်ကောင်းတဲ့အစာ စားတာကို သူတို့မြင်ဖူးသည်။

သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ဒီလိုအစားအစာတွေ စားနိုင်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားပါဘူး။

“ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့ ဟိုးအဝေးကြီးကို ရောက်ကြတာ ဒီနေ့ ထမင်း ကြိုက်သလောက်စားကြပါ။ မလုံလောက်ရင် မီးဖိုချောင်ကို ထပ်လုပ်ခိုင်း လိုက်မယ်” ဟု ဒေးဗစ်က ဆိုသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒေးဗစ်!"

ဆမ် က ထိုင်ပြီးစားတော့သည်။

“ဒီပုဇွန်က အရသာရှိတယ်။ နင်နီ စားကြည့်စမ်းပါ!"

"အဖေနဲ့ အမေတို့ ဒီပုဇွန်လေးတွေလည်း ရှိတယ်"

"ဒီကဏန်းက ဘာလို့ ဒီလောက်ကြီးနေတာလဲ"

“အမေ၊ ဒါက ဂဏန်းကောင်။ စျေးကြီးတယ် အရူးပဲ။ သူတို့က တစ်ယောက်ကို ဒေါ်လာ ထောင်ချီ ကုန်ကျတယ်။”

"ဒါဘာလဲ? နူးညံ့ပြီး ပါးစပ်ထဲမှာ အရည်ပျော်သွာတယ်။အရမ်းကောင်းတာပဲ”

"ဒါက caviar! ဒါက ပိုကုန်ကျတယ်!"

"ဒါက ပိန်းညှင်းပဲ!"

"ဒါဘာလည်း ငါလည်းမသိဘူး!"

"ဒီဟင်းက ပိုအရသာရှိတယ်!"

ဒေးဗစ်သည် သူတို့ထမင်း ပျော်ပျော်ပါးပါး စားနေကြစဉ်၊ “ဦးလေးနဲ့အဒေါ်တို့၊ အချိန်ယူ၍ အစားအသောက်ကို စားကြပါ ကျွန်တော်သွားရတော့မယ်။ အစားအစာ မလုံလောက်ရင် နောက်ထပ် ချက်ပြုတ်စားသောက်ဖို့ မီးဖိုချောင်ကို အကြောင်းကြားပေးဖို့ မစ္စပုလဲ ကို ပြောပါ။”

"ဒေးဗစ်! မင်းသွားလို့ရပြီ!" ဆမ်က ထမင်းပလုတ်ပလောင်းနဲ့ ပြန်ပြောသည် ။

ပုလဲ မှာ သူ့မိသားစုကို ပြောစရာရှိမှန်းသိလို့ ဒေးဗစ်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ။ သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေရန် ထိုနေရာတွင် မနေချင်ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူထောက်ခံသည်။

ဒေးဗစ်ထွက်သွားပြီး ခဏအကြာမှာ ပုလဲက စကားစပြောသည်။

"ရှင်တျု့စားပြီးရင် အိမ်ပြန်ပါတော့ လတိုင်း အချိန်မှန် ငွေလွှဲပေးပါ့မယ်။"

“ပုလဲ ငါ မပြန်ချင်တော့ဘူး။ မင်းငါ့ကိုဘာလို့ဒီမှာအလုပ်စီစဉ်မပေးတာလဲ" ဆမ် က ပြောလိုက်သည်။

ပုလဲက စဉ်းစားတလိုက်သည်။ Sam က အဲဒီမှာ အလုပ်လုပ်နိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ၊ ဒါကြောင့် "မင်းရဲ့ တက္ကသိုလ် ဒီပလိုမာ ပေးပါ၊ မင်းနဲ့ ကိုက်ညီမယ့် ရာထူးကို ငါကြည့်မယ်" လို့ ပြောလိုက်သည်။

ဆမ် ရုတ်တရက် စကားရပ်လိုက်ပြီး အခန်းက တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ပုလဲက ဆမ် ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။

ဆမ်က အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ အရင်က ပုလဲကိုကြောက်ပေမယ့် ဒီနေ့လိုမဟုတ်ဘူး။

ပုလဲရဲ့အကြည့်တွေက သူ့ကို တုန်လှုပ်စေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ “အင်း… ပုလဲ၊ ငါ တက္ကသိုလ်မတက်ခဲ့ဘူး” လို့ပြောရုံကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

"အိုး? မင်း တက္ကသိုလ်မတက်ခဲ့ဘူးလား အဲဒီတုန်းက မင်းကို တက္ကသိုလ်ပို့ဖို့ ငါစုဆောင်းထားတဲ့ ပိုက်ဆံက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ" ပုလဲက အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး မေးလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ… အဲဒီတုန်းက လောင်းကစားအတွက် ပိုက်ဆံနည်းနည်း ဆုံးရှုံးသွားတယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းကို လိမ်ညာပြီး တက္ကသိုလ်တက်တယ်လို့ပြောခဲ့တာ” ဆမ် က တုန်လှုပ်ချောက်ချားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို တစ်မိသားစုလုံး ငါ့ကိုလှည့်စားခဲ့ကြတာလား။ အလုပ်မှာ မူးမေ့လဲကျလို့ ကျန်းမာရေးစရိတ်နဲ့တောင် ခြွေတာခဲ့တဲ့ပိုက်ဆံကိုဘလောင်းကစားအကြွေးတွေဆပ်ဖို့သုံးခဲ့တာလား။

"အစ်မ၊ ငါတို့မှာ ရွေးစရာလမ်းမရှိဘူး! အကြွေးကောက်သူတွေက မဆပ်ရင် ငါ့လက်ကို ဖြတ်ပစ်မယ်လို့ ပြောကြတယ်။ အဖေနဲ့အမေက မင်းကိုလိမ်ဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘူး။ ပုလဲ၊ ငါမှားမှန်းသိပေမယ့် ငါနည်းလမ်းတွေပြောင်းပြီး လောင်းကစားမလုပ်တော့ဘူး” ဟု ဆမ် က ရှင်းပြသည်။

"အဲဒါကို ငါသက်သေပြနိုင်တယ်! ဆမ် က ပြောင်းလဲသွားပြီ!" လိကကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ ပုလဲသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း သူမ၏ဒေါသစိတ်ကို ဖြေဖျောက်ရန် အပြင်းအထန်ကြိုးစားနေရသည်။

Chapter 68

ပုလဲ သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး သူမ၏ဒေါသစိတ်ကို ဖြေဖျောက်ရန် အပြင်းအထန်ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ! စားပွဲထိုးတစ်ယောက်အနေနဲ့ အောက်ခြေကနေစလို့ရတယ်။"

"ပုလဲ! ငါစားပွဲထိုးမဖြစ်ချင်ဘူး။ ငါ့ကို ကြီးကြပ်ရေးအလုပ်တစ်ခု ပေးပြီး မင်နီ ကို ငွေကြေးတာဝန်ယူခိုင်းပါ။ ဤနည်းနဲ့ ဒေးဗစ်လုပ်သမျှကို မင်းကို အစီရင်ခံမယ်လို့ ကတိပေးတယ်။ အမေက ငါတို့ကို ကူညီပေးဖို့ ပြောတယ်!” ဆမ် က ရဲရင့်စွာပြောလိုက်သည်။

ပုလဲသည် ဒေါသကြောင့် ရယ်မိသည်။

'ကြီးကြပ်ရေးအလုပ်လား။ ပိုက်ဆံကို အုပ်ထားဖို့လား။'

'ငါ့ကို ကူညီမှာလား'

'ဒေူဗစ်ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ကြိုးစားနေကြတာ။'

'ဒီဟိုတယ်ဟာ နောင်အနာဂတ်မှာ ဝါနာမိသားစုပိုင်ဖြစ်မယ်လို့ သူတို့ထင်နေတာလား။'

“သူတို့ ဘယ်လတောင်ို တွေးဝံ့တာလဲ၊

"မင်း ပိုက်ဆံကို တာဝန်ခံချင်တာလား။လစဉ်ဝင်ငွေဘယ်လောက်လဲ သိလား။ ဒီထမင်းဘယ်လောက်လဲသိလား။ ပြောပြပါရစေ။ ဒီအစားအစာကဒေါ်လာတစ်သန်းကုန်ကျပြီးဒီနေရာရဲ့ဝင်ငွေက တစ်လမှာ ဒေါ်လာတစ်ဘီလီယံနီးပါးရှိတယ်။ ဒါကို မင်းကိုင်တွယ်နိုင်မယ်ထင်လား"

ပုလဲက စကားပြီးသွားသည်။

လူတိုင်း မစားတော့ပေ။

တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသော မျက်လုံးများဖြင့် သူမကို ကြညနေ့်ကြသည်။

ထမင်းတစ်နပ်အတွက် ဒေါ်လာတစ်သန်း?

အဲဒါ ရူးတာပဲ။

"ပုလဲ၊ ငါတို့ ဒီထမင်းစားဖို့ ဘယ်လောက်ကုန်ကျတယ်လို့ မင်းပြောလိုက်တာလဲ" ဆမ် က သူ့အစာတွေကို မျိုချလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောမေးလိုက်သည်။

“ဒီဟင်းပွဲက စုစုပေါင်း ဒေါ်လာ တစ်သန်း ကုန်ကျတယ်။

လူအုပ်ကြီးက အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေသွားခဲ့သည်။

လိ က "မင်း လစဉ် ဒီလောက် ပိုက်ဆံရှာနေတာလား။ ဝင်ငွေတော်တော်ကောင်းပုံရတယ်။ ပြီးရင် ငါတို့ ပြန်မသွားတော့ဘူး။ငါတို့ တစ်သက်လုံး ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်ခဲ့တယ်။အခုပျော်ဖို့အချိန်တန်ပြီ။"

“မင်း အရမ်းချမ်းသာတဲ့အတွက် ဆမ် ကို အိမ်နဲ့ ကားရအောင်ဝယ်ပေးလိုက်ရအောင်” လို့ ဘီလီက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

ပုလဲသည်သူန၏ မိသားစုကို ကြည့်ပြီး စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ သူတို့အားလုံး အတူတူပါပဲ။

ဒီလိုမျိုး မိသားစုမှာ မွေးဖွားလာလို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။

သူမသည် မိသားစုဖြစ်သောကြောင့် တတ်နိုင်သမျှ ကူညီရန် စိတ်ကူးခဲ့သည်။

သို့သော် ယခု သူမ ထွက်သွားချင်နေပြီ ။ ဒီလူတွေကို သူမ မတွေ့ချင်တော့ပေ။

"အစားအသောက်ဆက်စားကြပါ။ ကျမ အပြင်ခဏသွားဦးမယ်!” ပုလဲပြောပြီးထထွက်သွားသည် ။

သူမ စိတ်ပျက်သွားသည်။

သူမကို လှည့်စားဖို့ တစ်မိသားစုလုံး ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့ကြသည်။

ဆမ် ၏လောင်းကစားကြွေးများဆပ်ရန်သူမစုဆောင်းထားသောငွေကိုပေးခဲ့ရသည်။

ဒီနေ့ သူတို့လိုချင်တာကို ပေးနိုင်ရင် မနက်ဖြန် ထပ်တောင်းမယ်။ သူတို့ ဘယ်တော့မှ ကျေနပ်ပြီး ကျေးဇူးတင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ကရသမျှအကုန်ယူမှာပဲ။

ဒီလူတွေကို သူမ မတွေ့ချင်တော့ပေ။

လူအုပ်ကြီးက ဆက်၍ စားသောက်ကြသည်။ ဒေါ်လာတစ်သန်းလောက်ကုန်ကျတဲ့ ဒီဟင်းကို မစားရင်ဖြုန်းတီးပစ်ရာရောက်လိမ့်မည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပုလဲသည် ဥက္ကဋ္ဌရုံးခန်းသို့ သွားလိုက်သည်။

ဒေးဗစ်သည် ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာ သူ၏ ဖုန်းဖြင့် ကစားနေသည်။

“ဟေး! မစ္စ ပုလဲ ဘာလို့ အပေါ်ထပ်ကို မြန်မြန်တက်လာတာလဲ။

“မစ္စတာ လစ်ဒဲလ်၊ ငါထွက်သွားချင်ပြီး သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ မတွေ့တော့ဘူး!" ပုလဲက ပြောလိုက်သည်။

"အခုထွက်သွားချင်လား သူတို့ကကော။ ငါသူတို့ကို ပိုက်ဆံပေးရမလား" ဒေးဗစ်မေးလိုက်သည်။

ပုလဲ ၏ မိသားစုသည် သူမအား နာကျင်စေသော တစ်စုံတစ်ရာ ပြောဆိုခဲ့ခြင်းကြောင့် သူမအား ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုံ့ပြန်သွားစေသည်ဟု သံသယရှိခဲ့သည်။

ပုလဲ က သူ့စိတ်ထဲရှိပြီးသားမို့ သူမကို ထောက်ခံမှာပါ ။

“ကျေးဇူးပြုပြီး မပေးပါနဲ့။ သူတို့ကို တစ်ခုခုပေးရင် ဘယ်တော့မှ ပြီးမှာမဟုတ်တော့ဘူး။ သူတို့ ဘယ်တော့မှ ကျေနပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

"ဒါဆို ငါသူတို့ကို လျစ်လျူရှုထားသင့်လား"

“ဟုတ်တယ်! သူတို့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပါ။ ဟိုတယ်မှာ ပြဿနာတစ်ခုခုဖြစ်ရင် ရဲစခန်းကို သတင်းပို့ပြီး ရဲစခန်းမှာ နှစ်ရက်ထားရုံပါပဲ။

"ကောင်းပြီလေ! မင်းဘယ်ကိုအရင်သွားဖို့ စီစဉ်ထားလဲ မစ္စပုလဲ"

–

"ငါ Springfield ကိုသွားမယ်။ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူများစွာရှိတဲ့ ကမ္ဘာ့အဆင့်မီမြို့ကြီးတစ်မြို့ဖြစ်ပြီး ကျမအကူအညီတောင်းနိုင်တဲ့တက္ကသိုလ်တုန်းကအခန်းဖော်တစ်ဦးရှိတယ်။"

"ကောင်းပြီ! သာယာသောခရီးလေးဖြစ်ပါစေ မစ္စ ပုလဲ မင်းပြန်လာရင် ငါ မင်းကို ဂုဏ်ပြုညစာ ကျွေးမယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မစ္စတာ လစ်ဒဲလ်!"

ဘီလီနှင့် ကျန်သူများဟာ ပုလဲ သည် Springfield သို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မသိခဲ့ကြပေ။

သူတို့က အများကြီးစားပြီးပေမယ့် ဒေါ်လာတစ်သန်းတန်တဲ့ အစားအသောက်တွေကို အလကားအဖြစ်မခံနိုင်ကြပေ။ထို့ကြောင့် သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် သုံးနာရီကြာအောင် စားသောက်ကြခဲ့သည်။