အခန်း (၁၀၀-၁၀၅)

Chapter 100

လီယိုသည် သူ့ကိုယ်သူ ကျေနပ်သွားသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ သူက ပိုက်ဆံအများကြီးကုန်သွားသည်။ ဆာရာသည် ဤနှစ်ရက်အတွင်း သူနှင့် စကားပြောရန် ငြင်းဆိုခဲ့ပြီး လက်ဆောင်များစွာဝယ်ပြီးသည့်တိုင် သူမကို ချော့ရန်မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

အဆုံးမှာတော့ လီယိုလည်း အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားသည် ။ ထို့ကြောင့် ကလေးဖျက်ချရန်အတွက် ဒေါ်လာ ၅၀,ဝဝဝ ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် သူမနှင့် ပျော်ရွှင်ခဲ့သည်။ ကနဦးစိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်၊ သူ့နောက်ပန်းတိုင်ကို ဆက်သွားဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ။

အခုတော့ သူ့အာရုံက အမလီယာဆီကို ပြန်ရောက်သွားပြန်သည်။ အမလီယာသည် ပန်းတစ်ပွင့်ဖြစ်ပြီး လူတိုင်းသည် သူမ၏ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့ကို ရနိုင်သည်။ သို့သော် မည်သူမျှ သူမကို မရွေးချယ်နိုင်သောကြောင့် သူသည် ထိုသို့လုပ်ရန် ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။

ထို့အပြင်၊ သူသည် အမလီယာအတွက် စုစုပေါင်း သန်းအနည်းငယ်ကို သုံးစွဲခဲ့သည်၊ ထို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့ စွန့်လွှတ်လိုက်လျှင် သူယုံကြည်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမလီယာ ကိုရရမည်။

သန်းအနည်းငယ်က သူ့လို ချမ်းသာတဲ့ကလေးတစ်ယောက်အတွက်တောင် သေးငယ်တဲ့ပမာဏမဟုတ်ပါဘူး။ မကြာသေးမီက သူသည် ငွေကြေးအနည်းငယ် တင်းကျပ်လာသောကြောင့် သူ့မိဘများထံမှ ဤငွေကိုရရှိရန် ဆင်ခြေမျိုးစုံကို အသုံးပြုခဲ့ရသည်။

ဒီအချိန်မှာ ဂျာကို့က “လည်ဆွဲ၊ အခန်းဟောင်းလား။ နည်းနည်းတော့ စျေးမကြီးဘူးလား။အမလီယာ လာ၊ ငါမင်းကိုပေးတာကိုကြည့်။"

ဂျာကို့ ပြောပြီးနောက် နူးညံ့တဲ့သေတ္တာတစ်ခုကိုထုတ်ပြီး အမလီယာကို ပေးလိုက်သည်။

အမလီယာ သည် သေတ္တာကိုဖွင့်လိုက်သောအခါတွင် BMW ကားသော့တစ်ချောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဘာ?

သူမကို ကားပေးနေတာလား။

အမလီယာ ၏ အခန်းဖော်များနှင့် သူငယ်ချင်းများက သူမကို အလွန်မနာလိုဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

အကယ်၍ သူတို့သည် ကားကိုလက်ခံရရှိသူများဖြစ်ပါက၊ ယနေ့ညတွင် ဂျာကို့နှင့် ချက်ခြင်းအိပ်ရာဝင်ပေမည်။

"အမလီယာ၊ ဒါက convertible BMW Z4 ဖြစ်လို့ နောက်ဆုံးထွက်ထားတာထက် ပိုကောင်းတယ်”

တစ်ဖက်တွင်၊ လီယို၏ကျော်ကြားမှုကို ဂျာကို့က ခိုးယူသွားတော့ “အိုအို၊ မင်းနောက်ဆုံးအကြိမ်က ဘာလဲ။ မင်းငါ့ရဲ့ ဒေါ်လာ ၃ သန်းကို မင်းလက်ခံပြီးရင် မ အမလီယာအတွက် တိုက်ခိုက်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ မင်းပြောခဲ့တယ်မလား မင်းအခု မင်းစကားမင်း ဖောက်ဖျက်နေတာလား။"

လီယို က Rank 1 အတွက် ဂျာကို့ နဲ့ သူ့ကြားက ကတိကို ချက်ချင်းဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

ဘာ?

ဂျာကို့သည် လီယိုထံမှ ဒေါ်လာ ၃ သန်းကို လက်ခံပြီး အမလီယာ ကို မလိုက်ရန် ကတိပေးခဲ့သည်။

ဘာ?

သူက သူဌေးသားမဟုတ်ဘူးလား

လီယိုရဲ့ငွေကို သူဘာကြောင့် လက်ခံရသနည်း။

သူသည် သူဌေးအတုလား ထို့ကြောင့် လီယို သည် ပို၍ ကောင်းမွန်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်က ဆွေးနွေးမှုတွေကြောင့်ဂျာကို့ရဲ့မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားပြီး ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်သွားသည်။

ဒါကို လီယိုက ဖော်ထုတ်မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိပေ အဲဒါက သူ့ကို အရှက်ရစေသည်။“လူကြီးမင်း၊ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်အကြောင်း လူတိုင်းကို မင်းဘယ်လိုပြောနျုင်တာလဲ ငါမင်းကိုအနိုင်ယူနိုင်မှာကို စိုးရိမ်တယ်လို့ မင်းပြောခဲ့တယ်မလား

မင်းဆန္ဒအလျောက် ငါ့ကို ဒေါ်လာ ၃ သန်း ပေးတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ငါနုတ်ထွက်လိုက်ပေမဲ့ မင်း Rank 1 ကိုတောင် မရလိုက်ဘူး။ ဘယ်လောက်ရှက်စရာကောင်းလိုက်လဲ” လို့ ဂျာကို့ ပြန်ပြောခဲ့သည်။

"မင်း ငါ့ပိုက်ဆံတွေ ယူပြီးပြီ။ မင်းယောက်ျားဆိုရင် မင်းကတိတည်ရမယ်!"

"ငါ မင်းနဲ့ အမလီယာ အတွက် တိုက်ပွဲဝင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါသဘောတူခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် အခုမလုပ်ရင် အမလီယာ ကို အဲဒီလူယုတ်မာ ဒေးဗစ် က ဖမ်းလိမ့်မယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် ညစာအတူစားတာကို မင်းမမြင်ဘူးလား။ ဒီလိုစိတ်ပျက်စရာဖြစ်ရတာ မင်းအပြစ်ပဲလေ။ ငါ ဒေးဗစ်နဲ့ တိုက်နေတာ မင်းနဲ့မဟုတ်ဘူး။ မင်းကို ငါ့ပြိုင်ဘက်အဖြစ် ငါဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဘူး။"

“မင်း…” လီယိုက ဒီအဖြေကိုကြားပြီးနောက် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တောပေ။

ဒေးဗစ်သည် ကြောင်သွာသည်။ 'ဒါက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။'

နောက်ဆုံးတော့ သူနားလည်သွားသည်။

ဒီအရူးနှစ်ယောက်က အတူတူပါပဲ။

“ကောင်းပြီ၊ ရပ်လိုက်တော့။ ဒီနေ့ ငါ့မွေးနေ့လေ၊ အနည်းဆုံးတော့ နင်တို့ငါ့ကို လေးစားမှုလေးပြနိုင်မလား" အမလီယာက ပြောလိုက်သည်။

အမလီယာက ပြောပြီး နှစ်ယောက်သား စကားများ ငြင်းခုံခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အမလီယာ က "ပထမအနေနဲ့ နင်တို့ကို ကျေးဇူးတင်ချင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းလက်ဆောင်တွေက အရမ်းဈေးကြီးလို့ ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်ယူလိုက်ပါ။ တောင်းပန်ပါတယ်။"

Chapter 101

"အမလီယာ ၊ ငါ ဒါကို မင်းကို ပေးချင်တာ။ငါ့ကို ဖိအားမပေးပါနဲ့။”

"အမလီယာ ငါလည်းအတူတူပဲ!"

နှစ်ယောက်သား မြန်မြန်ဖြေလိုက်သည်။

“နားထောင်ပါ၊ မင်းတို့ရဲ့ဂရုစိုက်မှုအတွက်ပဲ ကျေးဇူးတင်ချင်ပါတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ငါမငါကြိုက်တဲ့လူရှိနေပြီဆိုတာ မင်းတို့ကိုပြောပြချင်တယ်။ ဒါကြောင့် လက်ဆောင်တွေ မပို့ပါနဲ့တော့။ ငါတို့က သာမန်သူငယ်ချင်းတွေပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်မလား" အမလီယာက သတ္တိကို စုစည်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

ရှည်ရှည်ဝေးဝေးတွေးပြီးနောက် တွေးလိုက်မိတဲ့ အတွေးက ဒီအတွေးပါ။

အဆင့်သတ်မှတ်ခြင်းဆိုင်ရာကိစ္စရပ်ပြီးနောက်၊ ဒေးဗစ်၊ လီယိုနှင့် ဂျာကို့တို့သည် ဆယ်သန်းကျော်တန်ဖိုးရှိသော လက်ဆောင်များကို ပေးခဲ့သည်။

သူမရဲ့ ခွဲတမ်းကနေ ၇ သန်းလောက် ရခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ပိုက်ဆံကို အိမ်ပြန်ယူကာ မိသားစုအတွက် အိမ်သစ်တစ်လုံးဝယ်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် မိဘများအတွက် ကားဝယ်ပေးပြီး တစ်ဦးလျှင် တစ်သန်းစီ ပေးခဲ့သည်။

အခု သူမမှာ ၃ သန်းပဲ ကျန်တော့သည်။ သူမရဲ့ မူလဆန္ဒက သူ့မိဘတွေကို ပိုကောင်းတဲ့ဘဝကို ပေးချင်ပေမယ့် ဒီလောက်မြန်မြန်ဆန်ဆန်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ သူမမျှော်လင့်ထားပါဘူး။

အခုတော့ သူမမှာ ငွေရှာချင်စိတ်မရှိတော့ဘဲ လီယိုနဲ့ ယာကုပ်ကြားထဲမှာ မတွယ်ကပ်ချင်တော့ပါ။

မီးနဲ့ကစားရင် နောက်ဆုံးမှာ မီးလောင်သွားလိမ့်မည်။ သူတို့သည် တစ်နေ့တွင် အသိတရားများ ဝင်လာပြီး သူမအား လက်စားချေရန် ရှာဖွေမည်ကို သူမ ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။

တကယ်တော့ သူမသည် သာမန်မိသားစုမှ မိန်းကလေးတစ်ဦးမျှသာဖြစ်သည်။ သူတို့ တကယ် ကြမ်းကြုတ်ကြရင် သူမ မခံနိုင်ပေ။

ဒါကြောင့် သူမရဲ့မွေးနေ့ကို သူတို့သိအောင်ရှင်းပြဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုအဖြစ် အသုံးချခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် ဒေးဗစ်ဟာသူမနှစ်သက်သောလူဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ပြသနေခဲ့သည်။

"အမလီယာ ၊ မင်းနောက်နေတာလား" လီယိုက အနည်းငယ် မှင်တက်ကာ မေးလိုက်သည်။

“အမလီယာ ၊ အဲလို ဟာသတွေ မလုပ်ပါနဲ့။ ငါ့ရဲ့ အားနည်းတဲ့နှလုံးသားက ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ထိုးနှက်ချက်ကို မခံနိုင်ပါဘူး” ဟု ဂျာကို့က ပြောလိုက်သည်။

ဒီအမှန်တရားကို သူတို့လက်မခံနိုင်ဘူးဆိုတာ ရှင်းသည်။

သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေ အံ့ဩသွားသည်။ အမလီယာ သည် ဂျာကို့ နှင့် လီယိုတို့၏ သိန်းပေါင်းများစွာတန်သော လက်ဆောင်များကို ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး သူမသည် ၎င်းတို့နှင့် စည်းများပင်ခြားချင်ခဲ့သည်။

အမလီယာ ရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ တစ်ခုခု မှားနေပြီလား။

ကျောင်းဝင်းထဲက မိန်းကလေးတော်တော်များများက သူ့ကို အကာအကွယ်ပေးသူ နှစ်ယောက်ကလိုက်နေတာကို မနာလိုဖြစ်ကြသည်။

“ငါနောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ အလေးအနက်ပြောနေတာ ငါတို့က သာမာန်သူငယ်ချင်းတွေဖြစ်နိုင်ပါ့မလား" အမလီယာက တိုးတိုးလေးမေးလိုက်သည်။

လီယိုနှင့် ဂျာကို့တို့သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မယုံနိုင်လောက်တဲ့ အကြည့်တွေကို မြင်နေရသည်။

အမလီယာဟာ လူအများရှေ့မှာ ဒီလိုပြောတဲ့အတွက် သူမဟာ နောက်ပြောင်နေတာ မဟုတ်တာသေချာသည်။

အခုတော့ သူတို့ နားလည်လာပါပြီ။

သူတို့သည် အမလီယာအတွက် အချိန်အတော်ကြာအောင်လိုက်ခံါရသော်လည်း အခြားတစ်ယောက်က ၎င်းတို့ထက် ခြေတစ်လှမ်းသာနေခဲ့သည်။

ဂျာကို့ကအဲ့လောက် မဆိုးပေ။ နောက်ဆုံးတော့ သူဟာ လီယို နဲ့ ဒီရန်ပွဲမှာ အားနည်းချက်ရှိတဲ့ဘက်မှာ အမြဲရှိနေတာကြောင့် သူမအတွက် ပိုက်ဆံအများကြီးမသုံးခဲ့ပါဘူး။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် လီယိုသည် ကွဲပြားသည်။ သူသည် သူမအတွက် သန်းပေါင်းများစွာ သုံးစွဲခဲ့ပြီး ယခုအချိန်တွင် ထိုငွေများသည်ဖြုန်းတီးရာကျနေပေတော့မည်။

လီယိုသည် မှုန်ကုပ်ကုပ်နှင့် သူ၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်သည် ယခုအခါ အနည်းငယ် ဖျော့တော့နေသည်။

"အမလီယာက၊ ငါ့ကိုပြောပါ၊ အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ။ ငါသူ့ကိုသတ်မယ်!" လီယိုက ဒေါသတကြီးပြောလိုက်သည်။

"လီယို၊ မင်း ဒါကို မရပ်နိုင်ဘူးလား။ ငါတို့က သူငယ်ချင်းကောင်းတွေ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” ဟု အမလီယာက တောင်းပန်ခဲ့သည်။

လီယို က သူမကို ချုပ်နှောင်ပြီး အရှုံးမပေးမှာကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူမသည် မှားယွင်းနေမှန်း သူမသိသည်။ သူ့အတွက် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးကုန်ပြီး အခုတော့ သူ့တို့ကို စွန့်ပစ်ချင်နေပြီ။

“အမလီယာဒီလမ်းကို ရှုပ်အောင်လုပ်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ မင်းကိုငါပြောမယ် မင်းအတွက်ငါ ယမင်းကိုပိုက်ဆံအများကြီးကုန်သွားပြီ အခုမင်းငါ့ကိုစွန့်ပစ်ချင်နေတာလား။ တွေးတောင်မတွေးနဲ့!"

"မင်းကိုငါဘာလုပ်ရမလဲ" အမလီယာမေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် မင်းကို ငါလွှတ်ပေးနနိုင်တယ်။ ငါနဲ့တစ်လလောက်နေမယ်ဆိုရင် မင်းကိုတစ်ယောက်ထဲလွှတ်ပေးမယ်!"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး!" အမလီယာ က မစဉ်းစားဘဲ ပြန်ဖြေလျုက်သည်။

“အင်း၊ အဲဒီတုန်းကတော့ ပြောစရာမရှိပါဘူး။ ငါပြောပါရစေ၊ အမလီယာဟန် မြစ်မြို့ မှာ ငါ့ဆီက ထွက်ပြေးဖို့တောင် မစဉ်းစားနဲ့။ ငါ မင်းကို ပိုင်ရလိမ့်မယ်။ ငါ လီယိုတေ့စ် ဟာ ဘယ်တုန်းကမှ မိန်းမမယူဖူးဘူး” လို့ လီယိုက အမလီယာကိုပြင်းပြင်းထန်ထန်ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ဟာ အခုအချိန်မှာ အရှုံးပေါ်နေတာကြောင့် လီယိုဟာ ဟန်ဆောင်တာကို ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ အစစ်အမှန်ကို ချက်ချင်းပြသလိုက်ပါသည်။

"ကိုယ်လည်းပဲ! အမလီယာ၊ မင်းကအရမ်းရက်စက်တာကြောင့် ငါတို့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ငါလည်း မင်းအတွက် ပိုက်ဆံအများကြီးကုန်သွားပြီ။ နင်ငါ့ကို ဖယ်စေချင်ရင် ငါနဲ့ တစ်လခွဲလောက်နေရမယ်။ မဟုတ်ရင်၊ မင်းရဲ့ဘဝကို မြစ်မြို့ မှာ ငရဲကျအောင်လုပ်ဖို့ ဒီမှာ Old Chap နဲ့ ငါအလုပ်လုပ်မယ်” ဟု ဂျာကို့ကပြောလိုက်သည်။

Chapter 102

အမလီယာ သည် ထိုနေရာ၌ ခိုကိုးရာမဲ့ ရပ်နေသည်။ ဒီကိစ္စကို လွယ်လွယ်နဲ့ ဖြေရှင်းနိုင်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူမသိပေမယ့် လီယိုနဲ့ ဂျာကို့ က ဒီလိုမျိုးပြောလိမ့်မယ်လို့ သူမမထင်ခဲ့မိပေ။

အနီးနားရှိလူတိုင်းသည် တစ်စုံတစ်ရာမူမမှန်ကြောင်း ခံစားလာကြသည်။

သူတို့အားလုံးသည် အမလီယာ ၏သူငယ်ချင်းများဖြစ်သောကြောင့်၊ အမလီယာကိုဖက်ထားသည်။

"လီယို၊ ဂျာကို့ မင်း ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။ ငါ မင်းကို ပြောပါရစေ၊ ဘာမှ လုပ်ဖို့မကြိုးစားနဲ့။ မဟုတ်ရင်ငါရဲခေါ်လိုက်မယ်!” အမလီယာ ၏ အခန်းဖော် တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဘာမှလုပ်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ ငါတို့နင်တို့ကိုတက္ကသိုလ်ကိုတောင် အကြောင်းကြားပြီးကျောင်းထုတ်မယ်” ဟု ၎င်းတို့ထဲမှ အခြားတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

“အေး၊ ဒါက မင်းနဲ့မဆိုင်ဘူး။ မဟုတ်ရင် မင်းကိုငါသတ်ပစ်မယ်!" လီယိုက စကားပြောနေတဲ့ မိန်းကလေးတွေကို ဟောက်လိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေး အံ့သြသွားသည်။ လီယိုသည် လုံးဝခြားနားသော လူတစ်ယောက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလာမည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူမ ဘာမှ မပြောရဲတော့ပေ။ လီယိုနှင့် ဂျာကို့တို့သည် မြစ်မြို့ရှိ ဒေသခံသူဌေးမိသားစုများ၏ သားသမီးများဖြစ်သည်။

အမလီယာ ငိုမိတော့တယ်။ တကယ်တော့ သူမဟာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်တာကြောင့် ဒီလိုခြိမ်းခြောက်ခံရပြီးနောက် သူမမျက်ရည်တွေကို ထိန်းမထားနိုင်ခဲ့ပါဘူး။

“အမလီယာ၊ ငိုဆာက အသုံးမဝင်ဘူး။ ဒါကို ဖြေရှင်းချင်ရင်တော့ ငါတို့နဲ့ တစ်လခွဲလောက်နေရမယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ မင်းကို ဘယ်တော့မှ စိတ်အနှောက်အယှက်မပေးတော့ဘူး လို့ ကတိပေးတယ်။ မဟုတ်ရင်၊ငါတို့ကမြစ်မြို့မှာမင်းဘဝကိုအလွန်ခက်ခဲအောင်လုပ်မှာ အဲဒါကို စဉ်းစားပါ” ဟု လီယိုက ဆက်လက်ခြိမ်းခြောက်သည်။

အမလီယာသည် ငိုရင်း ဒေးဗစ်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ယခုအချိန်တွင်၊ ဒေးဗစ်သည် သူမအား ကူညီနိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။

ဒေးဗစ်က ဘယ်သူလဲ၊ Golden Leaf ဟိုတယ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်သူဌေးက သာမန်လူမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူမသိသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ဂျာကို့ နဲ့ လီယို တို့ရဲ့ မိသားစုနောက်ခံဟာ သူနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါကို ဒေးဗစ်မကြည့်နိုင်တော့ပေ။

"ယောက်ျားတစ်ယောက်ကမိန်းကလေးကို ဒီလိုခြိမ်းခြောက်တာ နည်းနည်းလွန်နေပြီမဟုတ်လား" ဒေးဗစ်က တစ်ဖက်ကို တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

ဒီလူနှစ်ယောက်က မြစ်မြို့ က သူ့ဝမ်းကွဲ လီလီရဲ့ ဆုံတွေ့မှုကို ပြန်အမှတ်ရစေသည်။

ဒီနေ့ အမလီယာကို ဘယ်သူမှ မကူညီရင် သူမ ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ ပြောဖို့ခက်သည်။

“ဒေးဗစ် ဒါက မင်းရဲ့အလုပ်မဟုတ်ဘူး။ ပါးစပ်ပိတ်ထားရင် အကောင်းဆုံးပဲ။မင်းက ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ မိန်းကလေးကို ကယ်တင်တဲ့ သူရဲကောင်းမဖြစ်နိုင်ပါဘူး” လို့ လီယိုက ဒေးဗစ်ကို ပြောလိုက်သည်။

“ငါက ဟီးရိုးတစ်ယောက်မဟုတ်ပေမယ့် ဒါကို မကြည့်နိုင်တော့ဘူး။”

"အဲဒီတော့ဘာဖြစ်လဲ? မင်းဘာလုပ်နိုင်လဲ?" လီယိုက ရွံရှာစွာ မေးလိုက်သည်။

ဒေးဗစ်စကားပြောခါနီးတွင် သီးသန့်ခန်းတံခါးကို အနည်းငယ်တွန်းဖွင့်လာသည်။

ခေါင်းငုံ့ပြီး သီးသန့်ခန်းထဲက အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒေးဗစ်ကိုတွေ့တော့ တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်လာသည်။

“ဒီမှာပဲ ဒေ့ဗ်! မင်းရဲ့ကားကို အပြင်မှာတွေ့တော့ ဒီမှာရှိရမယ်လို့ ငါသိနေတယ်။ သီးသန့်ခန်းတွေ အများကြီးကို သွားကြည့်ပြီးနောက်ဆုံးတော့ မင်းကို ငါရှာတွေ့ခဲ့ပြီ”

နားကပ်အကြီးကြီးနှင့် ထူထဲသောမိတ်ကပ်လိမ်းထားသောမိန်းကလေးက လှမ်းပြောလိုက်သည်။

သူ့နောက်တွင် တူညီသော ၀တ်စားဆင်ယင်မှုပုံစံဖြင့် လူငါးဦးမှ ခြောက်ဦးရှိသည်။ သူတို့ကြည့်ရတာ ၁၆ နှစ် ၁၇ နှစ်လောက်ရှိပုံရသည်။

"ဆန်ဒီ၊ ဒါဘယ်သူလဲ။ မင်းသူ့ကိုဘာလို့ရှာနေတာလဲ" ဆန်ဒီရဲ့နောက်ကလူက မေးလိုက်သည်။

"ဒါငါ့ အကို!" ဆန်ဒီက ပြန်ပြောလိုက်သည် ။

"မင်းအစ်ကို? မင်းမှာ ဒီလိုအကို ရှိတယ်ဆိုတာ ငါဘာလို့မသိရတာလဲ"

"မင်း သူ့ကို မသိပေမယ့် သူက ငါ့အတွက်အစ်ကိုလိုပါပဲ။"

နှစ်ယောက်သား စကားတွေပြောနေကြသည်။

လီယိုက ဒါကို သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ အဲဒီ ဆိုးသွမ်းသူတွေ ပေါ်လာတဲ့အခါ သူ ဒေါသဖြစ်နေတုန်းပဲ။

"ဒီလူမိုက်လေးတွေ ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ။ဝင်လာလို့ရတယ်လို့ ဘယ်သူပြောတာလဲ။ အခုထွက်သွားစမ်း!" လီယိုက အော်လိုက်သည်။

ဆန်ဒီကသူ့ နှာခေါင်းကို ညွှန်ရန် လက်ညှိုးကို အသုံးပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် “နင်ကငါ့အကြောင်းပြောနေတာလား” လို့မေးဗလိုက်သည်။

"မင်းမပြောလို့ဘယ်သူ့ကိုပြောရမှာလဲအခုထွက်သွားစမ်း။ မဟုတ်ရင် မင်းမိသားစုရဲ့ လူကြီးကိုယ်စား မင်းကို သင်ခန်းစာပေးမယ်။"

"ငါဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား။" ဆန်ဒီက စိတ်ဝင်တစား မေးသည် ။

"မင်းကဘယ်သူလဲ? ငါမင်းကိုဘာလို့သိရမှာလဲ မင်းလိုလူကိုသာ ငါသိရင် ရိုက်နှက်ပြီးတာကြာပြီ။ မင်းကိုကြည့်စမ်း၊ မင်းအရမ်းငယ်ပေမယ့် ဒီဝတ်စုံက ဘာကြီးလဲ။ မင်းကြည့်ရတာ လူဆိုးတစ်ယောက်လိုပဲ။ မင်းမိဘတွေက မင်းကို ဘယ်လိုပညာသင်ပေးထားတာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် မင်းမှာ မိဘတွေရှိပေမယ့် မင်းကို ပညာသင်ပေးဖို့ အချိန်မရှိဘူးလား” လီယိုရွဲ့စောင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

ဆန်ဒီ က ဒေးဗစ် ကိုကြည့်ပြီး "ဒေ့ဗ် ၊ ဒါက မင်းသူငယ်ချင်းလား" လို့မေးလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး” ဒေးဗစ်က တစ်ခွန်းတည်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဆတ်ဒီ က “ဒါဆို လွယ်ပါတယ်။

ထို့နောက် သူမသည် လီယိုကို မေးလိုက်သည် “မင်းက … အရမ်းကောင်းတယ်။ မင်းနာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ?" ဆန်ဒီက လီယို က တော်တော်မိုက်တယ်* ss လို့ပြောချင်ပေမယ့် ဒေးဗစ်က ဒီမှာရှိတဲ့အတွက် စကားလုံးရွေးချယ်မှုပြောင်းသွားသည်။

"ငါ့နာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲဆိုတာမငး်သိဖို့မထိုက်တန်ဘူး။မင်းနာမည်ကို မပြောရသေးဘူး။"

"ငါ့နာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ လာပြောပါ” ဟု ဆန်ဒီက ပြောလိုက်သည်။

ဆန်ဒီနောက်ကနေ တစ်စုံတစ်ယောက် ထွက်လာပြီး သူမကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ ထို့နောက် သူမက “သူက မြစ်မြို့မှာရှိတဲ့ လူသာ မိသားစုရဲ့ ဒုတိယသမီး ဆန်ဒီလူသာပဲ။ လူသာမိသားစုကို မင်းသိလား။ ဟမ်… မြစ်မြို့ မှာ လူသာ မိသားစု တစ်ခုပဲ ရှိတယ် ထင်တယ်။”

ထိုလူပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် မူလအနေအထားသို့ ပြန်သွားကာ လီယိုကို လှောင်ပြောင်ကာ ဆက်လက်ကြည့်နေသည်။

“လူသာမိသားစုရဲ့ ဒုတိယသမီးကို သူ ဘယ်လို ကြိမ်းမောင်းဝံ့တာလဲ။'

"ဆန်ဒီလူသာ?

'လူသာမိသားစုရဲ့ ဒုတိယသမီးလား။'

ဂျာကို့သည် သူ၏ ဦးနှောက်ကို တုန်လှုပ်သွားအောင် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် သူ့အာရုံပထမဆုံးရလာသူဖြစ်သည်။ အစကတော့ သူ လီယို နဲ့အတူရပ်နေခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ သူနောက်ကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဆုတ်ပြီး ကျန်တဲ့လူအုပ်နဲ့အတူ ရပ်လိုက်သည်။

လီယိုက သေချင်ပေမယ့် သူမသေချင်ဘူး။

မြစ်မြို့ရဲ့လူသာ မိသားစုက ဘယ်လိုမျိုးလဲ။

သူတို့သည် မြစ်မြို့ရှိ ထိပ်တန်းချမ်းသာသော မိသားစုဖြစ်သည်။

ဂျာကို့မိသားစုသည် လူသာမိသားစုနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်ပေ။

မြစ်မြို့လူသာ မိသားစုမှ ဒုတိယသမီးလေးတစ်ယောက် ရှိကြောင်း သူကြားသိရပြီး သူမသည် ဆိုးသွမ်းသူပုံစံရှိသည်ဟုသိရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ရှေ့က ဆိုးသွမ်းသူသည် သူမဖြစ်ရမည်။

အခုချိန်မှာတော့ သူ ကြောက်ရွံ့နေဆဲပါပဲ။ ခုနကသူက လီယို နဲ့ အတူစကားပြောလုနီးပါးဖြစ်နေပြီ။ အဲဒီလိုလုပ်ခဲ့ရင်ဘယ်လိုသေသွားမှန်းတောင် သိမှာမဟုတ်ပေ။

အခုထိ လီယိုက နည်းနည်းတော့ ရှုပ်နေသေးသည်။

ထို့နောက် ငြိမ်သက်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်လာသည်။

လူသာ မိသားစုရဲ့ ဒုတိယသမီး။

သူမသည် မြစ်မြို့ရှိ လူသားအသွင်ဆောင်သည့် ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဆိုးမဟုတ်လော။

သူဘာပြောလိုက်မိတာလဲ?

သူ့မိသားစုကိုယ်စား သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ပေးချင်တယ်။

သူ့မှာ မိဘတွေရှိပေမဲ့ သူတို့မှာသူ့ကိုပညာပေးဖို့ အချိန်မရှိကြဘူးလိူ့ပကောလိုက်သည်။

လီယိုသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ သွေးပေါင်ချိန်တိုးလာကာ မူးဝေလာသည်။

"ဘာလို့ အခု စကားမပြောတော့တာလဲ။ ငါ့မိဘတွေကိုယ်စား သင်ခန်းစာတစ်ခု မသင်ပေးချင်ဘူးလား။ ငါ့မိဘတွေက ငါ့ကို ပညာပေးဖို့ အချိန်မရှိဘူးလို့တောင် ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား" ဆန်ဒီကမေးလိုက်သည်။

လီယို အလွန်ကြောက်လန့်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ သူမကို ကြည့်ရင်း “မစ်.. မစ္စလူသာ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ မင်းကိုမမှတ်မိခဲ့ပဲ မင်းကို စော်ကားမိခဲ့တယ်။ ကျေးဇူးပြီးငါ့အဆင့်ထိ အကျမခံပါနှင့်ငါ့ ပေါ် မကျေနပ်ချက်တွေကို အငြိုးအတေးမထားပါနှင့်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို သနားပါ!”

"မင်း ခုနက ဘဝင် တော်တော်မြင့်ပြီး သန်မာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား? ဘာလို့ အခုမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောနိုင်ရတာလဲ”

ဒီမြင်ကွင်းက ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း မသိတဲ့ အခန်းထဲက လူတွေကို စိတ်ရှုပ်စေသည်။

အခုလေးတင် လီယို က တော်တော်ကို သပ်ရပ်နေတာမို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ဘာလို့ မြေပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်နေရတာလဲ။

သူတို့ရှေ့က ဒီမိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲ။

သူ့နာမည်ကို လီယိုက ဘာလို့ကြောက်နေတာလဲ။

ဒါ့ပြင် ဒီကောင်မလေးကဒေးဗစ်ကိုသူ့အစ်ကိုလို့ပြောလိုက်တာလား။

Chapter 103

ဒီလို ထူးထူးခြားခြား ဝတ်စားဆင်ယင်ထားတဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အခါမှာ အားလုံးက အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

သူမရဲ့ နာမည်တစ်ခုတည်းက လီယိုကို အလွန်ကြောက်လန့်စေနိုင်တာကြောင့် သူမဟာ ထူးထူးခြားသူတစ်ယောက်ဖြစ်ရမည်။

"ဒေးဗစ်၊ သူ့နာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ" ဆန်ဒီကဒေးဗစ်ကို မေးလိုက်သည်။

“သူ့နာမည်က လီယိုတေ့စ် သူ့မိသားစုက မြစ်မြို့မှာရှိမယ်ထင်တယ်။ သူက တော်တော်တော်ပြီးချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက ကလေးတစ်ယောက်ပါ” ဒေးဗစ်က ပြုံးပြီးဖြေလိုက်သည်။

လီယိုက ဆန်ဒီ စော်ကားတဲ့အတွက် ဘာမှလုပ်စရာမလိုတော့ဘူး။ လီယိုရဲ့ဘဝက ပြီးသွားပြီ

"ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက ကလေးလား"

ဆန်ဒီက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ သူမ၏နောက်ရှိ သူငယ်ချင်းများအား "ငါတို့အသိုင်းအဝိုင်းမှာ မျိုးရိုးအမည် တေ့စ် နဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကို သိလား"

“မသိဘူး!”

“မသိဘူး!”

"မသိဘူး!"

“သူတို့အကြောင်း မကြားဖူးဘူး။”

အခြားသော ဆိုးသွမ်းသူများကလည်း ခေါင်းယမ်းကာ ပြန်ဖြေကြသည်။

ဆန်ဒီက လီယို ကိုကြည့်ပြီး "မင်းက မြစ်မြို့ရဲ့စက်ဝိုင်းမှာတောင် မရှိဘူး၊ မင်းက ဘယ်လိုသူဌေးမျိုးလဲ"

လီယိုက မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး “မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ လူသာ၊ မင်းပြောတာမှန်တယ်။ ငါက ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက ကလေးမဟုတ်ဘူး၊ ငါက သာမန်လူပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ!"

"ခွင့်လွှတ်တာ? တစ်သက်လုံး ဒီလို စကားမျိုး တစ်ခါမှ မပြောဖူးတာ သိလား ။ မင်းက ငါ့မိဘတွေကိုယ်စား သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ပေးချင်တာလား။ မိဘတွေက ငါ့ကို ပညာပေးဖို့ အချိန်မရှိဘူးလို့တောင် ငါ့ကိုပြေယတယ်။ ငါ့အဘိုး၊ မိဘတွေနဲ့ ငါ့အစ်ကိုတောင် ငါ့ကို ဒီလိုစကားမျိုး တစ်ခါမှ မပြောဖူးဘူး” ဟု ဆန်ဒီ ဒေါသတကြီးပြောလိုက်သည်။

“ဒါ ငါ့အမှားပဲ။ စကားမပြောခင်မစဥ်းစားလိုက်ဘူး ။ တောင်းပန်ပါတယ်!" လီယိုက သူ့ကိုယ်သူ ပါးရိုက်လိုက်သည်။

သူတကယ်ကြောက်နေပြီ လူသာမိသားစုက သူတို့မိသားစုကို မြစ်မြို့မှာ ပစ်မှတ်ထားလိုက်ရင် သူ့ဘဝက ပြီးသွားလိမ့်မည်။

သူတို့က သူ့မိသားစုကို အချိန်မရွေး ဒေဝါလီခံအောင် လုပ်နိုင်ပြီး သူဂုဏ်ယူခဲ့သမျှ လေထဲမှာ မီးခိုးတွေလို ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ပါသည်။

ဒီအချိန်မှာပဲ အမလီယာ ငိုတာ ရပ်သွားသည်။ သူမ ဒီမြင်ကွင်းကို တအံ့တသြကြည့်ကာဆန်ဒီကို ကြည့်လိုက်သည်

ဒေးဗစ်

ဒီနေ့ သူမရဲ့ အကျပ်အတည်းကို အခြေခံအားဖြင့် ဖြေရှင်းပြီးပြီဆိုတာ သူမ သိသည်။ လီယိုသည် အရေးပါသူတစ်ဦးကို စော်ကားခဲ့ပြီး သူ့ကိုယ်သူ မကယ်တင်နိုင်တော့ဘဲ သူမကို အာရုံစိုက်ဖို့ အချိန်ရနိုင်ပါ့မလား။ သို့သော် ဂျာကို့သည် ဤအရာနှင့် လွတ်သွားသည့်အတွက် နှမြောစရာပင်။

ဂျာကို့သည် သူ၏နဖူးမှ အေးစက်သော ချွေးများကို တိတ်တဆိတ် သုတ်လိုက်သည်။ အဲဒါက အရမ်းနီးစပ်သွားသည်။ သူသည် လီယို နှင့်အတူပြဿနာတက်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူ မြန်မြန်ဆန်ဆန် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

လီယိုသည် သူ့ကိုယ်သူ ပါးရိုက်ရင်း ဒူးထောက်နေသော်လည်း ဆန်ဒီ၏ ဒေါသကို လုံးဝလျော့မသွားစေပါ။

"မိန်းကလေးတွေ သွားကြ!"

ဆန်ဒီက လီယိုကို သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ရိုက်ဖို့ တက်သွားသည်။ သူတို့သည် လီယိုကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းကိုင်လိုက်သည်နှင့် စတင်ကန်ကျောက်ကြသည်။

လီယိုသည် ထိုးနှက်ချက်ကြောင့်သာ ဒုက္ခရောက်နိုင်သည်။ ခုခံဖို့နေနေသာသာ ရှောင်တိမ်းဖို့တောင် မဝံ့ရဲခဲ့။

သို့သော် ဆန်ဒီ နှင့်သူမ၏သူငယ်ချင်းများသည် မိန်းကလေးများဖြစ်ပြီး ငယ်ရွယ်သောကြောင့် ခွန်အားများစွာမရှိကြပေ။ ထို့ကြောင့် လီယိုကို တိုက်ခိုက်သောအခါတွင် ၎င်းတို့သည် အလွန်အမင်း ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် လီယိုသည် ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။ ဒီမိန်းကလေးတွေ သူ့ကိုသနားစေချင်သည်။

ထို့နောက်လွှတ်လိုက်ကြသည်

ခဏကြာအောင်ရိုက်ပြီးနောက်ဆန်ဒီ၏လက်များက နာကျင်လာသည်။ သို့သော် သူမ မကျေနပ်သေးသောကြောင့် သူမ ပတ်ပတ်လည်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အခန်းအလယ်ရှိ စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဘီယာပုလင်းကို လှမ်းကိုင်ကာ ပြန်လာခဲ့သည်။ လီယို၏ခေါင်းကို ပုလင်းနဲ့ရိုက်ခွဲတော့မည့်အချိန်တွင် ဒေးဗစ်က သူမကို တားလိုက်သည်။ "ရပ်လိုက်! ဆန်ဒီ မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ" ဒေးဗစ်ကအော်လိုက်သည်။

ပုလင်းက ဘီယာအပြည့်နဲ့ ဖန်ခွက်က ထူသည်။ သူ့ခေါင်းပေါ် ဒီပုလင်းကို ရိုက်မိရင် လီယို သေလိမ့်မည်။

ဆန်ဒီက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလိုလုပ်ရဲရင် အနာဂတ်မှာ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူမသည် လီယိုကို အကြိမ်အနည်းငယ် ရိုက်သင့်သည်၊သည်လောက်ပင်။

သွေးလိုချင်ရင်တော့အရမ်းများလိမ့်မည်။

ဆန်ဒီလုပ်တော့မည်။

ဒေးဗစ် အော်ဟစ်သံကို ကြားသောအခါ ဆန်ဒီသည် ရပ်တန့်ရန်မှတပါး ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ သူမသည် လှည့်ကြည့်ကာဒေးဗစ်အား “ဒေဗ့်၊ အခုမှပဲ ငါသူ့ကို ကြိမ်းမောင်းပြီးတာ။ ငါသူ့ကိုရိုက်ချင်သေးတယ်!"

Chapter 104

"မင်းက သူ့ခေါင်းကို ဘီယာပုလင်းနဲ့ ရိုက်ချင်တာလား။ ဒီလိုလုပ်ရင် ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ သိလား။ တစ်ခါတရံမှာ ပြဿနာတစ်ခုကို ဖြေရှင်းဖို့ အကြမ်းဖက်မှုကိုပဲ အသုံးပြုဖို့ မလိုအပ်ဘူး။ ပုလင်းကို အခုချက်ချင်းချလိုက်"

“အိုး။” ဆန်ဒီ ပုလင်းကို မကျေမနပ်နဲ့ချလိုက်သည် ။

“ပြီးတော့ ကျောင်းချိန်အတွင်းမှာ ဒီလိုမျိုးနေရာကို မလာနဲ့။ မင်းကိုကြည့်။ မင်းက ကျောင်းသားတစ်ယောက်လေ။ နောက်တစ်ခါ ဒီလိုမျိုးဝတ်တာတွေ့ရင် မင်းအစ်ကိုကိုယ်စား သင်ခန်းစာပေးမယ်။"

ဆန်ဒီ ၏ ၀တ်စုံကို ကြည့်ပြီး ဒေးဗစ် စိတ်မသက်မသာ ခံစာရသည်။ သူမသည် ကျောင်းသူလေးတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ဒီလို အမြဲတန်းလိုလို ၀တ်ဆင်ထားသည်။ နာကျင်လွန်းတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုပါပဲ။

သူ့ညီမသာ ဒီလိုမျိုးဖြစ်ခဲ့ရင် စောစောကတည်းက သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးလိမ့်မည်။ ချားလ်စ် က သူမကို ဒီလိူပုံစံဘယ်လို ထားနိုင်တာလဲလို့သူ တွေးမိသည်။

ဒေးဗစ်ပြောပြီးနောက်တွင် အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာရှိလူအားလုံးကသူ့ကို အံ့သြသွားကြသည်။

လီယိုသည် သူမ၏မိဘများကိုယ်စား ဆန်ဒီကို သင်ပေးမည်ဟု ပြောပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေရဆဲဖြစ်သည်။

အခုပဲ ဒေးဗစ်က သူ့အစ်ကိုအစားဆန်ဒီကိုသင်ပေးမယ်လို့ ပြောလိုက်သည်။

ဆန်ဒီ၏သူငယ်ချင်းများပင် ဒေးဗစ်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ကြည့်နေကြသည်။

ဒီနေ့ ဆန်ဒီကိုဘာလို့လူတွေက သင်ခန်းစာပေးချင်နေတာလဲ

ဆန်ဒီကဒေါသထွက်မှာကိုစောင့်နေကြသည်။

သို့သော်လည်းဆန်ဒီက ခေါင်းငုံ့ကာ ဝမ်းနည်းသောလေသံဖြင့် "အိုး၊ ငါသိပြီ ဒေ့ဗ်"

ထိုအချိန်တွင် သူတို့အားလုံး၏အမူအရာအားလုံးသည် လှောင်ပြောင်ခြင်းမှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

လူသာမိသားစု၏ နတ်ဆိုးအသွင်သဏ္ဍာန်ရှိသော ဆန်ဒီသည်အဘယ်ကြောင့် မိန်းကလေးကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သနည်း။

ဆန်ဒီက သူ့မိသားစုမှာတောင် ဘယ်သူ့စကားကိုမှမနာခံဖူးပေ။

ဆန်ဒီသည် ယခုအချိန်တွင် အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးနေသော်လည်း သူမ ရင်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်နေပါသည်။

ဒေးဗစ်သည် သူမဘေးတွင် ပေါ်လာပြီး သူမ၏နှလုံးသားထဲသို့ ထိုးတော့မည့် ဇာခရိ၏ဓားကို ရပ်တန့်ရန် သူ့လက်ချောင်းများကို အသုံးပြုပြီးကတည်းက ဒေးဗစ်သည်သူ့ နှလုံးသား၌အလွန်နေရာယူလာသည်။ ဒေးဗစ်သည် ယခု သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အစ်ကိုဖြစ်သူ ချားလ်စ်၏ နေရာကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။

မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေချိန်မှာ ရုတ်တရက်ပေါ်လာတဲ့ သူဟာ အများအားဖြင့် သင်အလွယ်ဆုံးမှတ်မိမယ့်သူပါပဲ။

ထို့အပြင်၊ SCC ၏အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် T Faction ရှိ တိုက်ခိုက်ရေးသမားကြီး ရှစ်ဦးအစွမ်းကို သဘာဝကျကျသိပြီး သူမ၏အစ်ကို

ချားလ်စ် ပင်လျှင် ၎င်းတို့၏ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် ဒေးဗစ်သည် ဇာခရီကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သောကြောင့်၊ ထိုအချိန်က သူသည် အမှန်တကယ်ပင် တန်ခိုးကြီးသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ဆန်ဒီလူသာ သည် တန်ခိုးကြီးသူများကို ကိုးကွယ်သည်။

၎င်းသည် ယခင်က သူမ၏အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သော တန်ခိုးကြီးသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမအား ဒေးဗစ်ဂရုစိုက်သည်ဟု ဆိုလိုသောကြောင့် သူမအားဒေးဗစ်ကပြောသောအခါ ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။

နောက်တော့ ဆန်ဒီ က “အမ်၊ဒေ့ဗ် အားလပ်ရက်မှာ မင်းဆီလာလည်လို့ရမလား” လို့ မေးလိုက်သည်။

"အင်း လာလို့ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ အာဖရိက၊ ဧရာမနားကပ်တွေ၊ မင်းရဲ့မျက်နှာပေါ်က မိတ်ကပ်ထူထူတွေကိုလည်း ဖယ်ရှားရမယ်။ မင်းက ကျောင်းသားတစ်ယောက်မို့ ကျောင်းသားနဲ့တူအောင်နေရမယ်။"

"ကောင်းပြီလေ! ဟုတ်တယ် ဒေ့ဗ် ရှင်ဘယ်အချိန်အားလဲ။. အဘိုးက ရှင့်ကိုတွေ့ပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြောချင်နေတယ်"

ဒေးဗစ်စဉ်းစားပြီး “ဒီတစ်ပတ်တော့ မဟုတ်ပေမယ့် အချိန်ရရင် မင်းအစ်ကိုကို ငါဖုန်းဆက်လိုက်မယ်” လို့ပြောလိုက်သည်။

သူသည် လူသာမိသားစုအား လေးစားမှုပြသရန် လိုအပ်နေသေးသော်လည်း နောက်အပတ်မှသာ တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ ဒေ့ဗ်၊ ငါတို့ အခုသွားတော့မယ်!" ဆန်ဒီ က သူ့သူငယ်ချင်းတွေကိုစုပြီး ထွက်သွားဖို့ပြင်နေသည််...

သို့သော် သူမ မထွက်ခွာမီတွင် သူမသည် လီယိုအား “လီယိုတေ့စ်ဟုတ်တယ်မလား။ ငါမင်းကို အခုမှသတိရတယ်။ မနက်ဖြန် မင်း ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက ကလေးနေသေးဖြစ်ဖို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်”

လီယို သည် ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။

အိုး.. အခုတော့ အားလုံး သွားပြီ။ လူသာမိသားစုကို အောင်အောင်မြင်မြင်ဒေါသထွက်စေတာနဲ့ သူ့မိသားစုဟာ မြစ်မြို့ မှာ ဘယ်လိုဆက်နေကြမလဲ။

သူ့မိသားစု ဒေဝါလီခံပြီးသည်နှင့် မည်သို့သော ဘဝမျိုးကစောင့်မျှော်နေမည်ကို သူ မတွေးဝံ့ပေ။

Chapter 105

ဆန်ဒီက သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ထွက်သွားသည်။

အခု ခုနကအတူတူ ညစာစားတဲ့ လူတွေက အခန်းထဲမှာ ကျန်နေခဲ့သည်။

လီယိုသည် အသက်မဲ့မျက်လုံးများဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် တအိအိထိုင်နေသည်။

ဂျာကို့သည် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ အမလီယာ သည် ဒေးဗစ်အား မျက်လုံးများ တောက်ပစွာဖြင့် ကြည့်နေသည်။

အမီလီယာသာမက အခန်းတွင်းရှိ အခြားမိန်းကလေးများကလည်း တူညီသောအကြည့်များ ရှိနေသည်။

ဒေးဗစ်ကဒီလို ဆရာကြီးမှန်းမသိခဲ့ပေ။

ဒီအကြောင်းကို သူအရမ်းလျှို့ဝှက်ထားခဲ့သည်

ထိုလူများက သူ့ကို ဆာလောင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသောကြောင်ဒေးဗစ်သည် စိတ်မသက်မသာ ခံစားနေရသည်။

"အမ်၊ အမလီယာ၊ ငါအခုသွားရမယ်။ ဆက်ပြီးပျော်ကြပါ” လို့ ဒေးဗစ်က ဆိုပြောလိုက်သည်။

ဒေးဗစ်ထွက်သွားမယ်လို့ အမလီယာ ကြားသောအခါ ခွင့်မပြုပေ။ သူမသည် ဒေးဗစ်၏လက်မောင်းကို ပွေ့ဖက်ကာ “ဒေးဗစ်၊ မင်းကိုထွက်သွားခွင့်မပေးဘူး။ ဒီနေ့က ငါ့မွေးနေ့မို့ မင်းငါ့ကို လက်ဆောင်မပေးရသေးဘူး"

အမလီယာ သည် ဒေးဗစ် ၏ လက်ကို ကိုင်ထားသောကြောင့် ဒေးဗစ်သည် အဆင်မပြေဟု ခံစားရသည်။ သူသည် အမလီယာ၏ နူးညံ့မှုကို ခံစားနိုင်ပြီး သူမ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုမှ လွတ်မြောက်ချင်သည်။ သို့သော်လည်း အမလီယာ သည် သူ့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့ကို လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေးမပေးပေ။

"အမ်၊ အမလီယာ နောက်နေ့မှလက်ဆောင်ပေးလို့ရမလား ဒီနေ့က မင်းမွေးနေ့ဆိုတာ ငါတကယ်မသိခဲ့ဘူး"

“မဟုတ်ဘူး၊ မင်း ဒီနေ့ ပေးရမယ်” ဟု အမလီယာဒေးဗစ် ၏လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူမကိုင်ထားစဉ်တွင် ဒေးဗစ်၏လက်မောင်းကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထိလိုက်သဖြင့်ဒေးဗစ် ၏မျက်နှာမှာ နီရဲသွားခဲ့သည်။

ဆာရာ နဲ့ တွဲခဲ့တာ နှစ်အနည်းငယ်ကြာပေမယ့် သူကတော့ လူပျိုဖြစ်နေတုန်းပါပဲ။ ဒါကြောင့် အမလီယာ လို မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ လှည့်စားမှုကို သူဘယ်လိုခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ။

ရဲရင့်သောမိန်းကလေးအချို့သည် ဒေးဗစ်ထံသို့လာကာ သူ့ကိုစတင်ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံးသည် ဒေးဗစ်နှင့်ဆက်ဆံရေးကို တိုးတက်ချင်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ ဒေးဗစ်သည် ထိုအချိန်တွင် မသွားရန်သဘောတူရန်မှတပါး ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

လီယိုသည် အခန်းထဲတွင်ကျန်ခဲ့ပြီးသူတို့က အခြားအခန်းသို့ပြောင်းကာ ပျော်မြူးနေကြသည်။

ဂျာကို့နှင့် တခြားလူတွေ မသွားရဲကြပေ။ ဂျာကို့သည် ဒေးဗစ်ကိုကြည့်သောအခါ အနည်းငယ်ကြောက်သွားပြီး လီယိုကဲ့သို့အဆုံးသတ်ချင်သောကြောင့် သူတတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ထွက်သွားချင်သည်။

သူတို့ရဲ့ ပါတီပွဲက သန်းခေါင်ကျော်မှ ပြီးသွားသည်။

အမလီယာ ဘေပေးဆောင်သည့်အခါ Fuller Golden Sands က ဒေးဗစ် ၏ကုန်ကျစရိတ်အားလုံးကို ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း သူမအား ပြောပြခဲ့သည်။

လူတိုင်းက ချီးကျုးပြီး အော်ကြပြန်သည်။

ဒေးဗစ်သည် လျှို့ဝှက်လွန်းလှသည်။ သူသည် ဤမျှကြီးမားသော သူဌေးကြီးဖြစ်သည်ကို သူတို့ဘယ်တုန်းကမှ မသိခဲ့ကြပေ။

"ဒေးဗစ်မင်းဘယ်မှာနေတာလဲ" Fuller Golden Sands တံခါးမှ အမလီယာ လှမ်းမေးသည်။

ဒေးဗစ်က “ငါက ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်မှာ နေတယ်။

"ဒေးဗစ် မင်းကားမမောင်းဘူးလား။ မင်း ငါတို့ကို မောင်းပို့ပေးလို့ရမလား" မိန်းခလေး တစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်! ငါတို့ကို ကျောင်းဝင်းထဲ ပြန်ပို့ပေးပါ။ အရမ်းနောက်ကျနေပြီ အိမ်ပြန်ဖို့ ကားခေါ်ဖို့က အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်” ဟု အခြားမိန်းကလေးက အော်ဟစ်ပြောလိုက်သည်။

“အင်း၊ ငါ့ကားက ဒီလောက်များတဲ့လူတွေနဲ့ မဆံ့ဘူး” ဒေးဗစ်က ဖြေလိုက်သည်။

မိန်းကလေး ဆယ်ယောက်ထက်မနည်း ကျန်နေခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်၊ သူတို့အားလုံးဒေးဗစ်၏ကားထဲသို့ မဝင်နိုင်ကြပါ။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ပဲ ဝင်လို့ရသည်။

“ငါတို့ ပူးထိုင်လို့ရတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် နှစ်ခေါက်သွားနိုင်တယ်။ မဟုတ်ရင် ငါတို့ဘယ်လိုပြန်မှာလဲ"

"ဟုတ်တယ်!"

ဒေးဗစ် Bugatti Veyron ဆီသို့ လျှောက်သွားသောအခါ ဒေးဗစ်သည် ကားကို လက်ဖြင့်ပုတ်ပြီး “ဒါက ငါ့ကားပဲ။ ငါက မင်းတို့အားလုံးကို မောင်းပို့ပေးရင် ဆယ်ခေါက် သွားရမှာ။"

မိန်းကလေးများသည် တောက်ပြောင်သော Bugatti Veyron ကိုမြင်သောအခါ မှင်တက်သွားကြသည်။ အရမ်းလှတယ်… တကယ်တော့ အမျိုးသမီးတွေက ဒီလို ဇိမ်ခံကားတွေရဲ့ စွဲဆောင်မှုကို မခံနိုင်ပေ။ "အို ဒေးဗစ်၊ ဒါ မင်းရဲ့ကားလား။ အရမ်းလှတာပဲ!"

"ဒီကားက အရမ်းအံ့သြဖို့ကောင်းတယ်။ လီယို နဲ့ ဂျာကို့ တို့ရဲ့ ကားတွေက အရမ်းစျေးပေါတယ်။ ဒီကားက ဘာကားလဲ။ သွားကြည့်။"

စာစဥ်(၇)End