အခန်း (၁၀၆-၁၁၄)

Chapter 106

Bugatti Veyron ကဲ့သို့ နိုင်ငံတကာ အကန့်အသတ်ဖြင့် ထုတ်လုပ်ထားသော ပြိုင်ကားတစ်စီးသည် အံ့သြထိတ်လန့်စေသည်။ လူတိုင်းက ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး လိုက်ရှာကြသည်။

"အလို! အဲဒါက Limited Edition Bugatti Veyron ပဲ သူ့ရဲ့တရားဝင်စျေးနှုန်းက သန်းခြောက်ဆယ်လား?!" ကောင်မလေးတစ်ယောက်က ဈေးဖတ်ရင်း စကားထစ်သွားသည်။

သန်းခြောက်ဆယ်သည် ဤကျောင်းသားများအတွက် တွေးမကြည့်နိုင်သောတန်ဖိုးဖြစ်သည်။

ဂျာကို့နဲ့ လီယိုတို့လို ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတွေရဲ့ သားသမီးတွေတောင် သန်းခြောက်ဆယ်တန်တဲ့ ပြိုင်ကားတစ်စီး ပိုင်ဆိုင်ဖို့ကစိတ်ကူးရှိကြသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်! ဒီနေ့ မင်းတို့ကို လိုက်မပို့နိုင်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကားငှားစီးလိုက်ပါ။ မင်းတို့ရဲ့ တက္ကစီခတွေကို ငါပေးမယ်နှုတ်ဆက်ပါတယ်!"

ဒေးဗစ်သည် ကားသော့ဖွင့်ကာ ထွက်သွားတော့မည်။ သူသည် ယနေ့ည၏အစကတည်းက အလှလေးများဖြင့် ဝန်းရံထားသည့် ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့သည် ။

ဒီအမျိုးသမီးတွေရဲ့ လှောင်ပြောင်မှုတွေကို တစ်ညလုံး ခံရရင် သာမန်ယောက်ျားတိုင်း စိတ်ပျက်သွားလိမ့်မည်ေယ

ခရီးသည်ထိုင်ခုံပွင့်သွားသောအခါတွင် သူကားထဲသို့ အမလီယာဝင်လာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်သည် ယဉ်ကျေးသောအချိန်မဟုတ်ပေ။ ဒေးဗစ်ကို သူ့လူဖြစ်စေချင်ရင် သူနဲ့အချိန်ဖြုန်းဖို့ အခွင့်အရေးတိုင်းကို ယူရမည်။

အမလီယာက အဲဒီလို လုပ်တာကို မြင်တော့ခရီးသည် ထိုင်ခုံမထိုင်နိုင်တဲ့ အပြင်မှာ ရှိတဲ့ အမျိုးသမီး တွေက ဒေါသူပုန်ထကြသည်။

ဒါက အခွင့်ကောင်းတစ်ခုပါ။ ကားကောင်းကောင်းစီးနိုင်ရုံတင်မက ဒေးဗစ်နဲ့တစ်ယောက်ထဲအချိန်ဖြုန်းနိုင်တဲ့အခွင့်အရေးလည်း ရှိသည်။ ။

ဒေးဗစ်သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး “အမလီယာ၊ ငါ ကျောင်းမပြန်တော့ဘူး” လို့ ပြောလိုက်သည်။

"ဒေးဗစ် နင်သွားချင်တဲ့နေရာကို ငါ့ကို ခေါ်သွားနိုင်တယ်။ ဒီည မင်းသွားလေရာရာကို ငါသွားလိုက်မယ်" လို့ အမလီယာက ပြန်ဖြေသည်။

'ငါ သွားချင်တဲ့နေရာလား'

ဒေးဗစ်၏စိတ်သည် ပျံ့လွင့်လာသည်။

ဒေးဗစ်သည် အမလီယာ ကိုကြည့်လိုက်တော့ ပါးပြင်ပေါ်တွင် အနည်းငယ်နီမြန်းကာ သူ့ကိုကြည့်နေသည်ကို တွေ့သည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင်၊ အမလီယာ လိုမျိုး နတ်ဘုရားမနဲ့တူတဲ့ အလှလေးအတွက် ဒေးဗစ်က ဘာမှ မခံစားရဘူးလို့ ပြောရင်လိမ်တာပါ။

SRU ၏ အလှလေးသုံးယောက်မှ တစ်ယောက်အနေဖြင့် အမလီယာ သည် လက်ရာမြောက်သော အသွင်အပြင်နှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကိုယ်ခန္ဓာရှိရုံသာမက သူကိုလည်း စွဲလန်းစေခဲ့သည်။

ပရောပရည်လုပ်ဖို့ အစပြုလိုက်တဲ့အခါ ဘယ်သူမှ မခံကွဲနိုင်လောက်အောင်ပါပဲ။

သို့သော် ဒေးဗစ်သည် သူ၏ကိုယ်ကျင့်တရားများရှိသည်။ သူကတော့ သူတို့ရဲ့အောက်ပိုင်း ကိစ္စလောက်သာ တွေးထားတဲ့ လီယို လို တိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ မတူပေ။

ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ဆာရာ ရဲ့ဆန္ဒကို လေးစားပြီး သူတို့နှစ်ယောက်အတူရှိခဲ့တဲ့ လေးနှစ်တာကာလအတွင်းမှာ ဘာမှမလုပ်ပဲနေမှာမဟုတ်ပေ။

"ဒါက အကြံကောင်းတစ်ခုလို့မထင်ဘူးအမလီယာ"

"ဒါက ဘာမကောင်းလို့လဲ။ ရှင်က ကျမရဲ့ပရိတ်သတ် ဖြစ်လာကတည်းက ကျမကရှင့်အတွက် ဖြစ်နေပြီ။လီယို ဖြစ်လာရင် ငါ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

အမလီယာ ၏စကားများသည် ရိုးစင်းလွန်းသဖြင့် ဒေးဗစ်ကိုယ်တိုင် မည်သို့ပြန်ဖြေရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။

"အိုး အမလီယာ၊ လူနှစ်ယောက်လုပ်ရင်... သူတို့ချစ်နေတဲ့အပေါ်မှာ အခြေခံသင့်တယ်လို့ ငါထင်ပါတယ်။ ဒါမှမဟုတ် တိရိစ္ဆာန်တွေနဲ့ ဘာကွာတော့မှာလဲ"

“လူဆိုတာ တိရစ္ဆာန်တစ်မျိုး မဟုတ်ဘူးလား?ယောက်ျားတွေအားလုံးက သူတို့ရဲ့ အောက်တစ်ခြမ်းနဲ့ တွေးတတ်တဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေပဲ!”

“ဒီမှာ ငါသဘောမတူဘူး အမလီယာ! ငါက တခြားယောက်ျားတွေနဲ့ မတူဘူး ဟုတ်ပြီလား" ဒေးဗစ်ကတင်းကြပ်စွာပြောလိုက်သည်။

အမလီယာ က ဒေးဗစ်ကို ဝိုးတဝါး ပြုံးပြပြီး “တခြားလူတွေလို မဟုတ်ဘူးလား? ဒါမှမဟုတ် မင်း... ချို့တဲ့နေတာလား။"

'ဘာ f*ck!

'အဲဒါနဲ့ လွတ်အောင် ငါ ဘယ်လိုမှ ခွင့်မပြုဘူး။

"အမလီယာဟန် ! ဒါ ငါ့ကို စော်ကားလိုက်တာပဲ။ မင်းပြောခဲ့တဲ့စကားတွေကို ပြန်ယူပြီး ဒီနေ့ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူးလို့ ဟန်ဆောင်လိုက်မယ်။ ဒါမှမဟုတ် ဒီည မင်းကိုနောင်တရစေမယ်!" ဒေးဗစ်ရဲ့ လေသံတောင် ပြောင်းသွားသည်။ ။ အမလီယာ ၏ ပုတ်ခတ်ပြောဆိုမှုသည် စော်ကားလွန်းလှသည်။

"ဒေးဗစ် ငါမှားနေတာလား။ အဲဒီနားလည်မှုလွဲမှားမှုကို ရှင်းဖို့ ကျမကိုယ်တိုင် ကမ်းလှမ်းတာပါ” ဟု အမလီယာ က အခိုင်အမာ ပြောကြားလိုက်သည်ေယ

ဒီည သူမရဲ့ ပန်းတိုင်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒေူဗစ်ကို သူ့ကိုယ်သူ သက်သေပြဖို့ပါပဲ၊ ဒါကြောင့် သူ့ကို အခု နောက်ဆုတ်ဖို့ အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။

“မင်းရဲ့စကားတွေကို မှတ်ထားပါ။ ပြီးမှ

နောင်တမရနဲ့!"

ထို့နောက် ဒေးဗစ်သည် အင်ဂျင်ကို နှိုးလိုက်ပြီး အရှိန်မြှင့်ကာ လူအုပ်ရှေ့မှပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သန်းခြောက်ဆယ်တန်သော ပြိုင်ကားတစ်စီးသည် အသံလုံသောကြောင့် ပြင်ပတွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သူတို့၏ ပြောဆိုမှုကို မကြားလိုက်ရပေ။

Chapter 107

ဒေးဗစ် သည် သူ၏ Bugatti Veyron ကို မောင်းနှင်ပြီး အမလီယာ နှင့်အတူ South River International Residence သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ပင်မဝင်ပေါက်မှာ သူ့ကားကိုရပ်လိုက်ပြီး အမလီယာဘက်လှည့်ကာ “နောင်တရဖို့ သိပ်မနောက်ကျသေးဘူး။ ငါ မင်းကို ကျောင်းပြန်ပို့လို့ရတယ်။"

" မ.မရဘူး!" အမလီယာ က သတ္တိရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။

သူမရောက်လာတာနောင်တမရပေမယ့် အဲဒါက သူမစိတ်မဆိုးဘူးလို့ မဆိုလိုပါဘူး။

တကယ်တော့ ဒီအချိန်ဟာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ဘဝမှာ အရေးကြီးတဲ့အခိုက်အတန့်တစ်ခုပါပဲ။

သူမသည် အမြဲတမ်း လေးစားစရာကောင်းသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမသည် မိသားစု၏နေထိုင်မှုအခြေအနေများကို ပြောင်းလဲရန် ယခင်က လှည့်ကွက်အနည်းငယ်နှင့် ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း၊ သူမသည် သူ့ကိုယ်သူ လေးစားမှုကို ကျင့်သုံးနေဆဲဖြစ်သည်။

သူမသည် ချစ်စရာကောင်းသော မင်းသားလေးကို ရှာတွေ့ကာ သူ့အား ပထမဆုံးအကြိမ် ပေးရန် အမြဲတစေ အိပ်မက်မက်နေသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဒေးဗစ်သည် သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသော မင်းသားလေးဖြစ်သည်။

ဒေးဗစ်အကြောင်း ပထမဆုံးကြားရတာက ဆာရာနဲ့ လမ်းခွဲတုန်းက ဒေါသထွက်ပြီးသွေးအန်ခြင်းဖြစ်သည်။ လီယိုသည် SRU အတွင်းရှိ group chats များနှင့် social media platforms များအားလုံးတွင် ၎င်းကို သိရှိရန်တင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် လီယိုကို လက်စားချေရန် ဒေးဗစ်သည် သူမ၏ ထိပ်တန်းဖန် ဖြစ်လာပြီး Golden Leaf Hotel တွင် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

ဒေးဗစ်သည် ထူးထူးခြားခြား ချမ်းသာသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာပြီး လီယိုလို လူများထက် များစွာ မြင့်မားသော လူတန်းစား ဖြစ်သည်ကို သူမ သိလိုက်ရသည်။

သို့သော်၊ ဒေးဗစ်ကို အမှန်တကယ် စွဲဆောင်စေသောအရာမှာ သူ၏ အလွန်ချမ်းသာသော မိသားစုနောက်ခံ မဟုတ်ပါ။ သူမသည် ငွေကိုနှစ်သက်သော်လည်း ၎င်းသည် သူမ၏မိသားစု၏လူနေမှုအဆင့်အတန်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သောကြောင့်သာဖြစ်သည်။ သူမသည် သိူက်တူးသမားမဟုတ်ပါ။

ဒေးဗစ်သည် ဆာရာ၏ရည်းစားအဖြစ် လေးနှစ်ကြာအောင်တွဲခဲ့ပြီး လိင်စိတ်ကင်းမဲ့နေဆဲဖြစ်သည်။ ဒေးဗစ်ချစ်တုန်းက သူဘယ်တော့မှမမေ့ခဲ့တဲ့အချက်ပါ။ သူ့ကိုယ်သူရေးထားတဲ့ Boy သီချင်းထဲမှာ ဒီလူဟာ အခြေအနေဘယ်လိုပဲရှိရှိ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်တဲ့ ရောင်ဝါရှိနေသူဆိုတာ ဒါက ထင်ရှားပါသည်။

ချမ်းသာသောမိသားစုများ၏သားများနှင့်ပတ်သတ်ပြီး အမလီယာသည် သူမကိုယ်ပိုင်ကောက်ချက်ချခဲ့သည်။

လီယိုလို အမျိုးသားများသည် သူမသည် ကျောင်း၏ နတ်ဘုရားမ သုံးပါးထဲမှတစ်ပါးဖြစ်သောကြောင့်သူမကိုလိုက်ခဲ့သည်။

SRUတွင် သူ့ရည်းစားက သူ့ကို ကျေနပ်အောင်ဖြည့်ဆည်းပေးသည့်အပြင် အခြားသူများကို မနာလိုဖြစ်စေသည်။

ဆက်ဆံရေး၏ ကနဦးစိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့် လီယိုသည် အဗာ သို့မဟုတ် လူနာ ၏နောက်သို့ လိုက်လိုသောဆန္ဒကို ခံစားရပေလိမ့်မည်။ လီယိုလို အမျိုးသားတွေဟာ ဘယ်တော့မှ မကျေနပ်နိုင်ကြပါဘူး။

သို့သော် ဒေးဗစ်သည် ခြားနားသည်။ သူနဲ့ မင်းရဲ့ဆက်ဆံရေးက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ဆုံးခန်းတိုင်တဲ့အထိ တာဝန်အပြည့်ယူလိမ့်မည်။

သူ့မိသားစုနောက်ခံနဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လူသိရှင်ကြား ထုတ်ပြလိုက်တာနဲ့ အခု ဒေးဗစ် နဲ့ အတူနေချင်တဲ့ မိန်းကလေးတွေ ပိုများလာပါလိမ့်မည်။ သူမသည် တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် လှုပ်ရှားရမည်။

ဒီညက သူ့လုပ်ရပ်တွေကို ရှင်းပြမည်။

ဒေးဗစ်က သူ့ကားကို လူနေရပ်ကွက်ထဲကို မောင်းဝင်သွားတော့ ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

သူလည်း စိတ်ပူသွားပြီး စတီယာရင်လက်ကိုင်ပေါ်က သူ့လက်ဖဝါးကချွေးထွက်နေသည်။

ကားကိုရပ်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်အတူတက်သွားကြသည်။

လမ်းလျှောက်ရင် ဘယ်သူမှ ဘာမှ မပြောကြပေ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး စိတ်တွေအရမ်းပူနေခဲ့သည်။

အမလီယာသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါတွင် ဇိမ်ရှိမှုကို ကြည့်ချင်စိတ်ပင် မရှိခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမသည် လွန်စွာ တုန်လှုပ်နေသည်။

စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ အခု ဘာမှပြန်မပြောဖြစ်တော့ပေ။

ဒေးဗစ်သည် ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ သူ့အနားတွင် ရပ်နေချိန်တွင် အမလီယာသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ထိုင်နေသည်။

"အိုး အမလီယာ မင်းအရင်ရေချိုးချင်လား" ဒေးဗစ်မေးလိုက်သည်။

"ဟင်? အိုး! ဟုတ်ပြီ”

အမလီယာ က ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ထရပ်ကာ ရေချိုးရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သော်လည်းဒေးဗစ်အိမ်သို့ရောက်ဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ပြီး ရေချိုးခန်းဘယ်မှာရှိသည်ကို သူမမသိခဲ့ပေ။ မေးရန် ရှက်လွန်းသဖြင့် သူမ နေရာတွင်သာ ရပ်နေနိုင်ခဲ့သည်။

“အိုး! ရေချိုးခန်းက ဟိုမှာဘဲ!" ဒေးဗစ်သည် ရေချိုးခန်းဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

အမလီယာက ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ ရေချိုးခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အတွင်းကနေ သော့ခတ်လိုက်သည်။

အမလီယာ ရေချိုးရန်သွားနေစဉ် ဒေးဗစ်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင်ထိုင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသေးသည်။

သူ့ကိုယ်သူ စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ကစားဖို့ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

သူဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သူ့တွင် လွတ်သွားသော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ခုနစ်ကြိမ်မှ ရှစ်ကြိမ်အထိ ရှိသည်ကို သူသိလိုက်သည်။

ဒေးဗစ်သည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လီလီသည် ညရှစ်နာရီကတည်းက သူ့ကိုဖုန်းဆက်ရန် ကြိုးစားနေကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ဒေးဗစ်၏ ရင်ဘတ်တင်းကျပ်လာသည်။ သူပြန်ပြီး အန္တရာယ်ရှိလာမှာကို စိုးရိမ်တဲ့အတွက် ချက်ချင်း ဖုန်းပြန်ခေါ်လိုက်သည်။

လီလီက ဖုန်းကို အမြန်ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဒေးဗစ်!" လီလီ၏အသံကိုကြားလိုက်တော့မှ

ဒေးဗစ်၏ရင်ဘတ်ကို ပေါ့ပါးသွားစေသည်။

Chapter 108

" လီလီ ဘာလို့ငါ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်နေတာလဲ။ တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား။ ငါ့ဖုန်းပိတ်ထားတော့ မင်းခေါ်တာကို ငါမသိလိုက်ဘူး” ဟု ဒေးဗစ်က ရှင်းပြသည်။

"ဒေ့ဗ် ငါ့အမေ...အရိုက်ခံရပြီ!"

'ဘာ?

'အန်တီဆယ်လီ အရိုက်ခံရတာလား'

အကယ်၍ ဒေးဗစ်သည် သူအနည်းနှင့်အများ ဂရုစိုက်သည့်လူများကို စာရင်းပြုစုရမည်ဆိုလျှင်၊ သူသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် သူ၏ အဒေါ် ဆယ်လီလိုလ် နှင့် ဒိုင်ယာနာလစ်ဒဲလ်တို့နှစ်ဦးစလုံး ပထမနေရာကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ

ကွယ်လွန်သည့် သူ၏ မိဘများ မပါဝင်ပါ။

ထိုအဖြစ်အပျက်ကြောင့် သူ့မိဘများ ဆုံးပါးသွားကတည်းက သူ့အဒေါ် ဆယ်လီနှင့် ဒိုင်ယာနာတို့သည် နွေးထွေးမှုတစ်စုံတစ်ရာ ခံစားရသည့် တစ်ခုတည်းသော နေရာဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အဒေါ်ဆယ်လီ အရိုက်ခံရသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ဒေးဗစ်သည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။

အန်တီဆယ်လီကို နားလည်မှုအရ သူမဟာ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရန်စမည့်သူမဟုတ်ပေ။

"ဘယ်သူက သူ့ကိုရိုက်တာလဲ။ သူမ အရမ်းဆိုးနေလား" ဒေးဗစ်က အမြန်မေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ဝမ်းကွဲအစ်ကို ချင်းက က သူ့ကိုရိုက်လိုက်တာ။ သူမ အရမ်းတော့မဆိုးဘူး၊ ရက်အနည်းငယ် အနားယူပြီးရင် နေကောင်းလာမယ်လို့ ဆရာဝန်က ပြောတယ်” လို့ လီလီက ပြောလိုက်သည်။

“ ချင်က အဒေါ်ဆယ်လီကို ဘာလို့ရိုက်တာလဲငါ့အတွက်အကြွေးကို ထပ်တောင်းဖို့လာတာလို့တော့ လာမပြောနဲ့ !"

"Tsk! ဖုန်းနဲ့ရှင်းပြရတာ အရမ်းခက်တယ် ဒေ့ဗ်! ဒီကိုလာပါ။ ငါ့အစ်ကို မနက်ဖြန်လက်စားချေတော့မယ်။”

ဒေးဗစ်သည် ဒေါသအမျက်ထွက်နေသည်။

လီလီက သူ့ကို ဖုန်းကတဆင့် ဘာမှ မပြောနိုင်ပေမယ့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို သူ သိထားပြီးသားပါ။

အဒေါ်ဆယ်လီသည် သူ့မိဘ၏ အဖြစ်အပျက်အတွက် လျော်ကြေးငွေ ကောက်ခံရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ အဒေါ်ဖြစ်သူက ငြင်းဆိုခဲ့ပြီး နှစ်ဦးနှစ်ဘက် အငြင်းအခုံဖြစ်စေခဲ့ပြီး ချင် သည် ၎င်း၏မိခင်ကိုယ်စား အဒေါ်ဆယ်လီကို ရိုက်နှက်ခဲ့သည်။

'အဲဒီကောင်။ အဲဒါအတွက် မင်းကို ငါပေးဆပ်စေရမယ်။'မင်း အကြွေးဆပ်တာ မဆိုးဘူး မဟုတ်လား ? လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လို အနိုင်ယူနိုင်မလဲ။

'ဒီမိသားစုက ဘယ်လိုတောင်လဲ။'

မူလက ထိုငွေကို ယူရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ သုံးစွဲရန် လုံလောက်သည်ထက် ပိုနေသောအခါတွင် မဟုတ်ပါ။

သို့သော်လည်း ယခုတွင် သူသည် ငွေမပေးဘဲ သူတို့ကို လွတ်မြောက်စေမည့် နည်းလမ်းမရှိပေ။

ဒီသူတောင်းစားတွေကို ပေးတာထက် လမ်းပေါ်ကလူတွေကို ပိုက်ဆံပေးရတာကမှပိုကောင်းသည်။

"လီလီ၊ ငါ မင်းကို ပိုက်ဆံမပေးဘူးလား။ မင်းအမေကို ဒီအကြောင်းပြောပြဖို့လည်း ငါပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား? လျော်ကြေးငွေ ကောက်ခံခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ သူမဘာကြောင့် တင်းမာနေသေးသတာလည်း"

"ဒေ့၊ နင်လျှို့ဝှက်ထားရင် ငါ သူ့ကို ဘယ်လိုပြောရမှာလဲ" လီလီက မကျေမနပ်နဲ့ မေးလိုက်သည်။

“တရားမဝင် ရောင်းဝယ်မှုကနေ ပိုက်ဆံရလို့ အန်တီဆယ်လီ စိတ်ပူမှာ ကြောက်တယ်”

“ကျွန်မက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ၊ ပိုက်ဆံအများကြီးရလာတာကို ရုတ်တရက်ကြီးဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ။ ငါ့အမေက ငါကစာကျက်ဖို့ အာရုံစိုက်မယ့်အစားသကြားဖေဖေတစ်ယောက်ကိုကပ်နေတယ်ထင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”

ဒေးဗစ်သည် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

"ကောင်းပြီ ငါအခုချက်ချင်းလာခဲ့မယ်! နေမထွက်ခင် ငါအဲဒီကိုရောက်မှာမို့ ဂျေစီကို စောင့်ကြည့်ထား"

"ကောင်းပြီ! မြန်မြန်လာ!"

ဒေးဗစ်သည် လီလီနှင့် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး ဝိန်းနှင့် အခြားသူများကို ချက်ခြင်းခေါ်ကာ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

Bugatti Veyron သည် ၎င်း၏ကိုယ်ထည်နိမ့်သောကြောင့် ခရိုင်ငယ်တွင် မောင်းနှင်ရန် ဆိုးရွားသောရွေးချယ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် G-Wagon ကိုသာ ယူခဲ့သည်။

ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုအဆုံးသတ်ပြီးနောက်၊ အမလီယာ ရေချိုးနေသည့် ရေချိုးခန်းဆီသို့ ဒေးဗစ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမကိုအသိမပေးဘဲ အောက်ထပ်သို့ဆင်းသွားခဲ့သည်။

ခရိုင်သို့သွားရာလမ်းတွင် ဒေးဗစ်သည် အမလီယာထံ အိမ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး သူထွက်ခွာခဲ့ရကြောင်း ရှင်းပြရန်စာပို့ခဲ့သည်။ သူ့အိမ်မှာ တစ်ညတာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေလို့ရတယ်လို့လည်း သူကပြောလိုက်သည်။

ထိုစာကို ပေးပို့ပြီးနောက် ဒေးဗစ်သည် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို မထည့်မီ အနည်းငယ် စဉ်းစားခဲ့သည်။

"တကယ်ပဲ တစ်ခုခုဖြစ်သွားတာ အမလီယာ ငါ ငါထွက်ပြေးတာမဟုတ်ဘူး!"

အမလီယာသည်သူ့အာချို့တဲ့နေသည်ဟု အထင်အမြင်လွဲမှားပြီး အဆုံးသတ်သွားပါက ၎င်းအတွက် ကြီးမားသော စော်ကားမှုတစ်ခု ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။

'ဒါပေမယ့် သူက ငါ့ကို ယုံမှာလား။

'မဖြစ်ဘူး။ Damn it!

'ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ငါမရှိရင်သူယုံမှာမဟုတ်ဘူး။

'ဒါပဲ။ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်း မှေးမှိန်သွားတော့မယ်

'ဒါပေမယ့် အခုက အဲဒါကို စိတ်ပူရမယ့်အချိန်မဟုတ်သေးဘူး။' ဒေးဗစ်သည် ထိုပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီးမှ သူ၏ဂုဏ်သတင်းကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

Chapter 109

ဝိန်း နှင့် ဂါဗင် တို့သည် G-Wagon သို့မရောက်ရှိမီ South River International Residence ၏အ၀င်ဝတွင် ဒေးဗစ် သည် အချိန်အကြာကြီးစောင့်ဆိုင်းနေစရာမလိုပေ။

ဒေးဗစ် သည် ကားထဲသို့ဝင်သည်နှင့် ဝိန်းကို ကို တည်နေရာတစ်ခုပေးခဲ့ပြီး ဝိန်းအား GPS ကို ချက်ချင်းသတ်မှတ်ပေးခဲ့သည်။

ဒေးဗစ်၏ဇာတိမြို့သည် တောင်ပိုင်းမြစ်ပြည်နယ်ရဲ့ ကီလိုမီတာငါးရာမှ ခြောက်ရာအကွာ ကျေးလက်ဒေသတစ်ခုတွင်ဖြစ်သည်။

အခုထွက်ရင် မနက်စောစောရောက်သင့်သည်။

အမလီယာ သည် ရေချိုးခန်းထဲတွင် နာရီဝက်ကျော်ကြာပြီးနောက် သူမတင်ပါးကို တလှုပ်လှုပ်နှင့် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ့ဘဝရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အခိုက်အတန့်တစ်ခုကို တွေ့ကြုံရတော့မယ်ဆိုတာ သူသိသည်။

အမလီယာ သည် အပြင်ထွက်သည့်အခါ မျက်နှာသုတ်ပဝါကို ပတ်ရစ်ပြီး ဆံပင်များ စိုစွတ်နေသေးသောကြောင့် သူမ၏ရုပ်သွင်ကို ပေါ်လွင်စေသည်။ သူမသည် အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး မြင်ကွင်းက ငယ်ရွယ်သော အမျိုးသားများကို အလွယ်တကူ နှာစေးစေနိုင်သည်။

ဒေူဗစ်ထွက်သွားပြီး ဒီလောက် ကြည်နူးစရာ မြင်ကွင်းကို မမြင်နိုင်ခဲ့တာနှမြောစရာကြီးပါ။

အမလီယာ ထွက်လာသောအခါ ဒေးဗစ်ကိုမတွေ့ပါ။ ဒေးဗစ်သည် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသည်ဟု ထင်ကာ သူကို စောင့်ရန် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

ဒေးဗစ်သည် ခဏအကြာတွင် ပေါ်မလာသေးဘဲ ပျင်းလာသဖြင့် ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။ ဒေးဗစ်ကသူမကို ပို့လိုက်တဲ့ မက်ဆေ့ချ် နှစ်ခုကို သူမြင်လိုက်ရသည်။

ဒေးဗစ်၏စာများကို သူမဖတ်လိုက်သည့်အခိုက်တွင် အမလီယာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့နောက် တိုးညှင်းသော နှာချေသံကို ချန်ထားခဲ့သည်။

'ဒေးဗစ်ထွက်ပြေးသွားပြီလား။

'အိမ်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်နေတာလား။

'ငါယုံသလိုပဲ!

'အခုတလော တစ်ခုခုဖြစ်ဖို့ အရမ်းနောက်ကျနေပြီမဟုတ်ဘူးလား?

သူထင်သလိုပဲ ဒေးဗစ်ဟာ လွယ်တဲ့လူတော့ မဟုတ်ပါဘူး။

သူမသည် လွယ်ကူသော မိန်းမမဟုတ်ပေ။ နောက်ဆုံးတော့ သူမဟာ အပျိုဖြစ်နေတုန်းပါပဲ။

သူမဟာ အခုချိန်မှာ သူမနှစ်သက်တဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့တွေ့ပြီး ပျော်ရွှင်မှုတွေကို လိုက်ရှာဖို့ ကြိုးစားနေပါတယ်။

ဒေးဗစ် ထွက်ခွာသွားသော အမလီယာ သည် ယခုတွင် စိတ်အေးလက်အေး အနားယူပြီး အိမ်ကြီးကို သဘောကျကာ ရည်ရွယ်ချက်မဲ့ လမ်းလျှောက်ကြည့်ခဲ့သည်။

သူမ ပထမဆုံးရောက်တုန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်ဖို့ မေ့နေခဲ့ပေမယ့် အခု ငြိမ်သက်သွားတော့ အိမ်ရဲ့ ဒီဇိုင်းကို ကြည့်လိူက်သည်။

အင်တာနက်မှာတောင် ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အိမ်တစ်လုံးကို သူမ မမြင်ဖူးပေ။

အမလီယာ သည် ကြီးမားသောကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကြက်ပြတင်းပေါက်များရှေ့တွင် ရပ်ကာ လိဒ်မြစ် ၏ ညမြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်းသဘောကျနေသည်။ အစစ်အမှန်မဟုတ်သလို ခံစားရသည်။

အမလီယာ သည် မြင်ကွင်းကို အနည်းငယ်ကြာအောင်ကြည့်ကာ 28th floor အပေါ်ထပ်သို့ မတက်မီ သူမ၏ဖုန်းနှင့် ဓာတ်ပုံအနည်းငယ်ရိုက်ခဲ့သည်။

'ပုဂ္ဂလိကရေကူးကန်ရှိလား'

ရေကူးကန်အထက် မျက်နှာကျက်ကို မှန်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသောကြောင့် ညကောင်းကင်ယံတွင် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ကြယ်များကို မော့ကြည့်ရုံဖြင့် မြင်နိုင်သည်။

ရေကူးကန်မှာ လှဲလျောင်းရင်း ကြယ်တွေကို မော့ကြည့်လိုက်ရင် ဘယ်လိုခံစားရမလဲလို့ သူမ တွေးမိသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသွားလိုက်သည်။

အမလီယာ သည် ရေကူးကန်ဘေးရှိ ဘောကွင်းကို ဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီး ရေပေါ်တင်ကာ အပေါ်မှ လှဲလိုက်သည်။ ဘောကွင်းသည် ရေကန်အလယ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လွင့်မျောသွားပြီး သူမကအပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေကာ အပေါ်မှကြယ်များကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဒေးဗစ်က သူမကို ပွေ့ဖက်ထားရင် ကောင်းမှာပဲ၊ ဝိုင်နီတစ်ပုလင်းလည်း ဝေငှနိုင်သည် ။

အမလီယာ က သူ့ကိုယ်သူရစ်ပတ်ထားတဲ့ မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ချွတ်လိုက်သည်။

'ဒေးဗစ်ဟာ ဒီလိုဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ဖို့ ဘယ်လိုစိတ်နှလုံးရှိနိုင်မလဲ။' 'ဘယ်လောက် ပျင်းစရာကောင်းလဲ' လို့ သူ့ကိုယ်သူ တွေးမိသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဒေးဗစ်သည် အဒေါ်ဆယ်လီ၏အိမ်သို့ အပြေးအလွှားသွားနေသည်။

အဒေါ်ဆယ်လီရဲ့ ဒဏ်ရာက တော်တော်ကြီးသည်။အရမ်း ပြင်းထန်ခြင်းမရှိသော်လည်း အထူးသဖြင့် သူ့အတွက် ငွေစုဆောင်းသောအခါတွင် ဒဏ်ရာရသွားသောကြောင့် ဒေးဗစ်သည် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားမိသေးသည်။

ဒေးဗစ် ရှုမြို့သို့ရောက်ရှိချိန် နံနက်ခြောက်နာရီထိုးနေပြီဖြစ်သည်။

ဝိန်း နှင့် ဂါဗင် တို့က အလှည့်ကျ ကားမောင်းနေစဉ်တွင် သူသည် နံနက်စောစောတွင် တစ်ရေးတစ်မော အိပ်မောကျခဲ့သည်။

ဝိန်း နှင့် ဂါဗင် တို့သည် လမ်းများနှင့်မရင်းနှီးသောကြောင့် ရှုမြို့သို့ရောက်သောအခါတွင် ဒေးဗစ််က စတီယာရင်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဒေးဗစ်ကမောင်းလျှင် ပို၍ မြန်ဆန်စွာရောက်ရှိမည်ဖြစ်သည်။

အဒေါ်ဆယ်လီ၏နေအိမ်ဧည့်ခန်းသို့ရောက်ပြီးနောက်၊ ဒေးဗစ် သည် ဝိန်း နှင့် ဂါဗင် တို့ကိုသူတက်သွားစဉ် ကားထဲတွင်စောင့်နေခိုင်းလိုက်သည်။

လီလီသည် တံခါးကိုဖွင့်ပေးခဲ့သူဖြစ်သည်။ ရှုမြို့သို့ရောက်သောအခါ သူရောက်ရှိကြောင်းကို ဒေးဗစ်က အသိပေးထားပြီးဖြစ်သည်။

"လာ၊ ဒေ့ဗ်!"

"ဘယ်လနေသေးလဲ? အန်တီဆယ်လီ ဘယ်မှာလဲ ဂျေစီ ဘယ်မှာလဲ" ဒေးဗစ်က မေးလိုက်သည်။

“အထဲမှာ။ အဖေက ဂျေ့စ်ကို ချင်ကိုသွားမရှာဖို့ သေချာအောင် စောင့်နေတယ်။”

အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီးတီဗီကြည့်နေတဲ့ ဦးလေး ယူဆက်ဖ်ကို ဒေးဗစ် က ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။

"ဦးလေး ယူဆက်ဖ်!" ဒေးဗစ်သည် ကြွေးကြော်သံဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင် ရောက်ပြီလား ဒေ့ဗ်! မင်းရဲ့ အန်တီဆယ်လီကို သွားကြည့်ဦး။ အလေးအနက်ပြောရရင် သူက မငယ်တော့ဘူး၊ ဘာလို့ တခြားလူတွေနဲ့ ငြင်းခုန်နေတာလဲ။ မြင်လား? ခုတော့ အိပ်ယာပေါ်လှဲနေရပြီ!"

ဦးလေး ယူဆက်ဖ်သည် စာရေးဆရာတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် သူသည် အလွန်ယုံကြည်စိတ်ချရပြီး ဒုက္ခရောက်သောအခါတွင်ပင် ငြိမ်သက်စွာနေနိုင်သည်။

သူသည် ဒေးဗစ် အတွက် အကောင်းဆုံးမဟုတ်သော်လည်း နှစ်နှစ်တာကာလအတွင်း ဒေးဗစ်ကို ဆိုးဆိုးရွားရွားမဆက်ဆံခဲ့ပေ။

'အိပ်ယာပေါ်မှာလား?

"ရက်အနည်းငယ် အနားယူပြီးရင် ပြန်ကောင်းလာမယ်လို့လီလီပြောခဲ့တာ။

အိပ်ယာထဲတောင်လဲနေတာဆိုတော့ ဒဏ်ရာက ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းထန်လို့်လဲ။'

ဒေးဗစ်သည် အဒေါ်ဆယ်လီ၏ အခန်းသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော သူမကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒေးဗစ်သည် သူမ၏ အိပ်စက်ခြင်းကို မနှောင့်ယှက်လိုတော့ဘဲ တံခါးကို တိုးတိုးလေးပိတ်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဦးလေး ယူဆက်ဖ် နှင့် လီလီတို့နှင့်အတူ ထိုင်ရန် ဧည့်ခန်းသို့ ပြန်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ ဦးလေး ယူဆက်ဖ်"

အဲဒီနောက် ယူဆက်ဖ်က ဒေးဗစ်ကို ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို ပြောပြသည်။

ဒေးဗစ် မှန်းဆထားတဲ့အရာနဲ့ သိပ်မဝေးပါဘူး။

ဒေးဗစ်သည် သူ့မိဘ၏ဖြစ်ရပ်အတွက် လျော်ကြေးငွေ နှစ်သန်းခန့် ရခဲ့သည်။

သူ့မိဘတွေကွယ်လွန်ချိန်တွင် ဒေးဗစ်ဟာအသက် ဆယ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးသောကြောင့် လုံခြုံစွာ စောင့်ရှောက်ရန် သူ၏ အုပ်ထိန်းသူ အသစ်အား ပေးကမ်းခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ ဒေးဗစ်က သူ့ဦးလေး ဘော်ဘီနောက်ကို လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သို့သော်၊ လျော်ကြေးငွေနှင့်ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာတစ်ခုရှိခဲ့ပြီး သူ့ဦးလေး ဘော်ဘီက ဒေးဗစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ရောက်မှ ငွေပြန်ပေးမည်ဟုပြောခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဒေးဗစ်၏ အန်တီဆယ်လီနှင့် အန်တီဒိုင်ယာနာတို့ကလည်း ဦးလေးဘော်ဘီကို မယုံကြသဖြင့် သဘောတူညီချက်တစ်ခုရေးပြီး အန်တီဆယ်လီအား သဘောတူညီချက်ကို ပေးခဲ့သည်။

လျော်ကြေးငွေကိုရရှိပြီးနောက် ဘော်ဘီ နှင့်

ဒေးဗစ်၏ဘဝသည် သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး ဒေးဗစ်သည် ၎င်း၏ အဒေါ်ဆယ်လီမြင့်နှင့် အတူနေထိုင်လာသောအခါတွင် ဒေးဗစ်၏ဘဝသည် ကောင်းမွန်လာသည်။

ဒေးဗစ်သည် ယခု အသက်နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း ဘော်ဘီက သူ့ထံ ပိုက်ဆံပြန်ပေးမည့် အရိပ်အယောင်မပြပေ။

ထို့ကြောင့် အန်တီဆယ်လီသည် သဘောတူညီချက်ကိုယူကာ ဒေးဗစ်၏ဦးလေးဖြစ်သူ ဘော်ဘီ ကိုရှာဖွေပြီး သူမသည် ဒေးဗစ်၏ဦးလေးဖြစ်သူ ဘော်ဘီက ပြန်မပေးပါက သူ့ကိုတရားစွဲမည်ဟုဘော်ဘီအားပြောခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ ဒေးဗစ် ၏အန်တီ ဆယ်လီသည် ၎င်း၏အန်တီ ကာရမ် နှင့် စကားများရန်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ချင် သည် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကိုမြင်တော့ သူ့အမေကို ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး ဆယ်လီကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် တွန်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆယ်လီသည် လဲကျသွားပြီး ကျောကို နာကျင်သွားစေသည်။

ဆယ်လီ၏ကျောသည် နုနယ်နေပြီဖြစ်ပြီး ချင် က သူမကို တွန်းချပြီးနောက် ဒဏ်ရာရသွားသည်။ အပြည့်အဝပြန်လည်ကောင်းမွန်မလာမီ တစ်လခွဲခန့်ကြာမည်ဖြစ်သည်။

"ဂျေစီ ဘယ်မှာလဲ" ဒေးဗစ်မေးလိုက်သည်။

"ဒီမနက် အိပ်ရာကနိုးလာတဲ့အခါ သူ့အမေအတွက် ကလဲ့စားချေဖို့ ချင် ကို ဘယ်လိုသွားရှာရမယ်ဆိုတာ သူဆက်ပြောနေပေမယ့်ငါ သူ့ကို မထွက်ဖို့ တားလိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒေါသတကြီး သူ့အခန်းထဲမှာ သော့ခတ်နေ နေတယ်” ဟု ယူဆက်ကပြောလိုက်သည်။

“အန်ကယ် ယူဆက် ဒါကို ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့ အန်တီဆယ်လီအတွက် တရားမျှတမှုကို ပေးပါ့မယ်။”

“အကြမ်းဖက်မှုကို အားမကိုးပါနဲ့ ဒေ့ဗ်။ သူတို့က အကြောင်းပြချက်ကို နားမထောင်ရင် ဥပဒေနဲ့ အကာအကွယ်ပေးမယ်။ ဘာမှမလုပ်ပါနဲ့ နားလည်လား"

“ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ် ဦးလေး ယူဆက်ဖ် ငါ ဂျေ့ ကိုသွားကြည့်လိုကဦး်မယ်။"

ထို့နောက် ဒေးဗစ် သည် ဂျေစီ ၏ အိပ်ခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဒါက သူ့အိပ်ခန်းလည်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ အဒေါ်ဆယ်လီသည် အိပ်ခန်းသုံးခန်းပါသော တိုက်ခန်းတွင် နေထိုင်သောကြောင့် ဂျေစီနှင့် အတူဤအိမ်တွင် နှစ်နှစ်နေခဲ့သည်။ သူတို့ဟာတော်တော် ရင်းနှီးကြသည်။

Chapter 110

ဒေးဗစ်သည် ဂျေစီ ၏အိပ်ခန်းသို့ရောက်ရှိလာပြီး တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ရန်ကြိုးစားလိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် ဂျေစီ က အတွင်းကနေ သော့ခတ်ထားတာကြောင့်ဖွင့်မရပေ။

“ဒါက် ဒေါက်။”

ဒေးဗစ်က တံခါးခေါက်လိုက်ပြီး "ငါပါ ဂျေ့စ်၊ တံခါးဖွင့်ဦး” လို့ပြောလိုက်သည်

ခဏအကြာတွင် တံခါးသော့ဖွင့်သံကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း တံခါးကို ပိတ်ထားဆဲဖြစ်သည်။

ဒေးဗစ်သည် တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လိုက်သည်တွင် ဂျေစီ က ကုတင်ပေါ်တွင် ပွက်ပွက်လောရိုက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည် ။

ဂျေစီ သည် ယခုနှစ်တွင် ဆယ့်ခြောက်နှစ်သာရှိသေးပြီး ရှုမြို့ တွင် ၎င်း၏ အထက်တန်းကျောင်း ပထမနှစ်ကို သင်ယူခဲ့သည်။ သူ၏ဖခင် ယူဆက်စ်သည် ဂျေစီ ကို ကောင်းမွန်သော အထက်တန်းကျောင်းသို့ ထားရန်အဆက်အသွယ်စွာကိုသုံးခဲ့သည်။

ဂျေစီ သည် လက်ရှိတွင် ပုန်ကန်တတ်သော အရွယ်တွင် ရှိနေသောကြောင့် သူ့အမေ အရိုက်ခံရသောအခါ လက်စားချေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ့အဖေက သူ့ကို အိမ်မှာနေခိုင်းရင် ဒေါသဖြစ်ရတာ သဘာဝပဲ။

"ဘာဖြစ်တာလဲ ဂျေ့စ် ငါ့ကိုပြောပါ” လို့ ဒေးဗစ်က ဂျေစီရဲ့ပခုံးကို လှမ်းဖက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒေ့! ချင်က ငါ့အမေကို ရိုက်တယ်။ ငါ သူ့ကို သတ်ပစ်မယ် ဒါပေမယ့် ငါ့အဖေက ငါ့ကို ခွင့်မပြုဘူး။ အဖေက သူရဲဘောကြောင်လို့ ပြောတာမဟုတ်ဘူးနော်!” ဂျေစီ က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

ဒေးဗစ်သည် ဂျေစီ ၏ခေါင်းနောက်ကျောကိုရိုက်လိုက်ပြီး “ခွင့်လွှတ်ပါလား။ သူတို့အဖေအကြောင်း ဘယ်သူပြောနေတာလဲဟင်။"

"ငါမမှားဘူး!"

“မင်းအဖေက သူရဲဘောကြောင်တာမဟုတ်ဘူး၊ သူက ယုတ္တိရှိတယ်။ သူတစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ မင်းနဲ့ မင်းအစ်မ ဘာဖြစ်သွားမလဲ။ မင်းအမေရဲ့ကျောပြင်က အားနည်းနေတယ်၊ တင်းကြပ်လွန်းရင် ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူး။ မင်းအဖေက မင်းမိသားစုတစ်ခုလုံးကို ကိုင်ထားရတယ်၊ သူ့လက်ထဲမှာ လုံလောက်နေပြီ။ သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်လူယုတ်မာလို့ ခေါ်ရမှာလဲ"

“သူ သွားဖို့ မတတ်နိုင်ရင် အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ကို ခွင့်ပြုရမယ်။ ဒါပေမယ့် သူက ငါ့ကို အပြင်ထွက်ခွင့်မပြုဘူး"

“ဒီနေရာမှာ လူတွေကို သတ်ပစ်မယ် လို့ ပြောတာကို ရပ်လိုက်ပါ။ မင်းအမေ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် မင်းအသည်းကွဲရလိမ့်မယ်။ ဒါက ငါ့ကြောင့်ဖြစ်ခဲ့တာဆိုတော့ ငါဖြေရှင်းပါရစေ၊ ဟုတ်ပြီလား။ တရားမျှတမှု ပေးမယ်လို့ ကတိပေးတယ်။”

"တကယ်လား?" ဂျေစီက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်! မင်းစောင့်နေရုံပဲ။ အန်တီဆယ်လီ ပြန်ကောင်းလာတာနဲ့ အန်တီဆယ်လီအတွက် လက်စားချေပေးမယ်။'

"ကောင်းပြီ! မင်းပြောတာနော်၊ ဒေ့ဗ်"

ဒေးဗစ် က ဂျေစီ ကို ခေါ်ထုတ်ပြီး လီလိ မနက်စာ လာပေးမယ့် ဧည့်ခန်းမှာ ထိုင်စောင့်နေသည်။

ဧည့်ခန်းထဲမှာ ဒေးဗစ် က အဒေါ်ဆယ်လီကို မြစ်မြို့မှာ ဆေးကုသမှုခံယူစေချင်တယ်လို့ ဦးလေးယူဆက်ဖ်ကို ပြောလိူက်သည်။

ယူဆက်ဖ်က အဲဒါကို စဉ်းစားပြီး သဘောတူလိုက်သည်။

ဆယ်လီကို မြစ်မြို့ ရှိ ဆေးရုံကြီးများသို့ ပို့ဆောင်ချင်သော်လည်း ဆယ်လီက အမြဲငြင်းဆိုခဲ့သည်။

အမှန်တော့ ဆယ်လီက ကုန်ကျစရိတ်ကို လျော့စေချင်ရုံပါပဲ။ တကယ်တော့ ယူဆက်ဖ် ဟာ ဒီအိမ်ထောင်စုမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ လက်ရှိ အသုံးစရိတ်တွေက တော်တော်လေး မြင့်မားနေပါပြီ။

သိပ်မကြာခင်မှာဘဲ ဆယ်လီနိုးလာသည်။

ဒေးဗစ်သည် အလျင်အမြန် ပြေးလာခဲ့သည်။ “အန်တီဆယ်လီ! ဘယ်လိုခံစားရလဲ?"

"ဒေးဗစ်? မင်းဘာလို့ဒီကိုရောက်နေတာလဲ?" ဆယ်လီက မေးလိုက်သည်။

"အန်တီဆယ်လီ၊ ဒီလိုကြီးကြီးမားမား ဖြစ်ခဲ့တာကိုမလာလို့ရမလား"

“ဒါဟာ ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့ကျောက အမြဲဆိုးတယ်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ငါနေပြန်ကောင်းသွားမှာပါ"

“အန်တီဆယ်လီ၊ မင်းဘာကြောင့် လျော်ကြေးပေးဖို့ ဘော်ဘီ ကိုသွားတောင်းတာလဲ။ သူဘယ်လိုလူလဲမသိဘူးလား"

“ဒါပေမယ့် မင်းမိဘတွေက မင်းအတွက် ပိုက်ဆံတွေ ထားခဲ့တာ။ မင်း တက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရတော့မှာမို့ မင်းမင်္ဂလာဆောင်ဖို့ စီစဉ်ဖို့ ပိုက်ဆံလိုလိမ့်မယ်။ ငါ မင်းအတွက် ပြန်ပေးရမှာ။ ဒါ့အပြင် သူ လက်မှတ်ရေးထိုးထားတဲ့ သဘောတူညီချက်လည်းရှိတယ်။ အဆိုးဆုံးအနေနဲ့ သူ့ကို တရားစွဲလို့ရတယ်။” ဆယ်လီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ။ ဒီအကြောင်းကို နောက်ပိုင်းမှာ ပြောရအောင်၊ အခု အရေးကြီးဆုံးက အန်တီ့ကျောကို ကုသဖို့ပဲ။ မြစ်မြို့ မှာရှိတဲ့ ဆေးရုံကောင်းတစ်ခုကို ငါချိတ်ပြီးပြီ၊ ငါတို့ ခဏနေရင်သွားနိုင်တယ်”

"မြစ်မြို့? ငါမသွားဘူး! ငါအဆင်ပြေပါတယ်! ရက်ပိုင်းအတွင်း ပြန်ကောင်းလာလိမ့်မယ် ဆိုတော့ သွားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ ဒါကို နှစ်အတော်ကြာအောင် ကိုင်တွယ်ခဲ့တယ်” ဟု ဆယ်လီက ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

ဆယ်လီစိုးရိမ်တာက မြစ်မြို့မှာ ကုသတာကဘယ်လောက်တောင်ကုန်ကျမလဲ။

ယူဆက်ဖ်သည် တစ်ဦးတည်းသော အရွယ်ရောက်ပြီးသူဖြစ်ပြီး တစ်ဦးတည်းသော ဝင်ငွေရှာသူဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏မိသားစုသည် မချမ်းသာပေ။

ဒေးဗစ်၏ အဒေါ် ဒိုင်ယာနာ၏အကူအညီဖြင့် ဒေးဗစ်၏ကျောင်းလခနှင့် သူမ၏သားသမီးများက တက္ကသိုလ်နှင့် အထက်တန်းကျောင်းတွင် ပညာသင်ကြားနေကြပါသည်။

အိမ်တွင် စုဆောင်းငွေ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိပြီး သူမ၏ ကုသမှုအတွက် အကန့်အသတ်ရှိသော ရန်ပုံငွေများကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် အိမ်တွင် ငွေကြေးအခြေအနေ ပိုမိုမရေရာတော့ပေ။

Chapter 111

သူမရဲ့ခင်ပွန်း ယူဆက်ဖ်က သူမကို မြို့မှာရှိတဲ့ ဆေးရုံတစ်ရုံကို သွားကြည့်ဖို့ ဆွဲဆောင်ခဲ့ပေမယ့် သူမကို လုံးဝသဘောမတူခဲ့ပါဘူး။

ထုံးစံအတိုင်း သူမသည် ယခုလည်းသဘောမတူပေ။

“အန်တီဆယ်လီ၊ မင်း ပိုက်ဆံမသုံးချင်ဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ အခု ပိုက်ဆံရှာနေပြီမို့ မင်းကို ဆေးကုကြရအောင်၊ မင်းရဲ့ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို အခုချိန်ကစပြီးဖြေလျှော့လိုက်ရအောင်!" ဒေးဗစ်က တိုက်တွန်းလိူက်သည်။

"မင်းက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားကိုဘယ်လိုငွေရှာနေတာလဲ။ ငါပြောနေတာက ဒေ့ဗ်၊ မင်းရဲ့လေ့လာမှုတွေကို ပိုအာရုံစိုက်ပြီး တရားမ၀င်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေမှာ ပါဝင်ဖို့တောင် မစဉ်းစားပါနဲ့။ မဟုတ်ရင် မိဘတွေကို ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ။ မင်းအဒေါ် ဒိုင်ယာနာကို မင်းဘယ်လိုရှင်းပြမလဲ။" ဆယ်လီသည် ဒေ့ဗ် ကို လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်။

“အန်တီဆယ်လီ၊ ကျွန်တော်တကယ်ကို မကောင်းတာ မလုပ်ခဲ့ဘူး! အန်တီကျွန်တော့်အကြောင်းကို မသိဘူးလား? ကျွန်တော်ကြီးပြင်းလာတာကိုအန်တီမြင်ပါတယ်!" ဒေးဗစ်သည် ဒေါသတကြီးပြုံးကာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

အရင်က အဒေါ်ဆယ်လီဆီ သူ့စည်းစိမ်ဥစ္စာကို လျှို့ဝှက်ထားရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူမကို အတွေးမလွန်စေချင်လို့ပါပဲ။

မူလက လီလီနှင့်သူ၏ ကြွယ်ဝမှုကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထုတ်ဖော်ခွင့်ပြုရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် အမေ့ကို ပြောပြရန် အလွန်ကြောက်ရွံ့နေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ထုတ်ဖော်ပြသဖို့ကလွဲလို့ တခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

ဆယ်လီက သူ့ကို မယုံသလို ဒေးဗစ်က သူ့ကို ဘယ်လိုပဲ ဖြားယောင်းသွေးဆောင်နေပါစေ မြစ်မြို့မှာ ဆေးကုသမှုခံယူဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

ယူဆက်ဖ် နှင့် လီလီ တို့သည် သူမအား စည်းရုံးရန် ကြိုးစားရာတွင်ပင် သူမစိတ်ပြောင်းသွားခဲ့သည် ။

ဒေးဗစ်က အန်တီဆယ်လီကို ပြောရုံကလွဲလို့ တခြားဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘဲ “ကျွန်တော့်ကားက အောက်ထပ်မှာ။ကျွန်တော်ကိုမယုံရင် သွားကြည့်ကြမယ်။"

အဆုံးတွင်၊ လူတိုင်း၏အကူအညီဖြင့် ဆယ်လီသည် အောက်ထပ်သို့ဆင်းလာပြီး ဒေးဗစ် ၏ Benz G-Class ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

ဇိမ်ခံ G-Wagon ကိုတွေ့လိုက်သောအခါတွင်ဆယ်လီ၊ ယူဆက်ဖ်၊ ဂျေစီတို့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည် ။ သူတို့ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်လောက်အောင် အံ့သြသွားသည်။

သို့သော် လီလီသည် ဒေးဗစ်၏ သန်းရှစ်ဆယ်တန် Bugatti Veyron ကို သူမမြင်ကတည်းက ဒေါ်လာသုံးသန်းတန် G-Wagon ကို စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။

ဒေးဗစ်သည် သူမ၏ဘဏ်ကတ်တွင် သူမထံ လွှဲပေးခဲ့သော သန်းတစ်ရာရှိပါသေးသည်။ ဒီအကြောင်းကို ပြောပြရင် သူ့မိသားစုက တုန်လှုပ်သွားနိုင်သည်။

ယူဆက်ဖ် သည် အတော်ပင် ဗဟုသုတရှိသူဖြစ်သောကြောင့် ဤစျေးကြီးသော G-Wagon သည် အနည်းဆုံး ဒေါ်လာတစ်သန်းခန့် ကုန်ကျကြောင်း သူသိသည်။

ဒီလိုစျေးကြီးတဲ့ကားတစ်စီးကို တတ်နိုင်စေဖို့

ဒေးဗစ်ဟာအောင်မြင်မှုအနည်းငယ်ရခဲ့ရမည်ကိုသူသိသည်။

ဒေးဗစ်ဟာ ယူဆက်် ရဲ့သားတစ်ယောက်လို ဖြစ်တာကြောင့် သူအောင်မြင်နေတာကို သူပျော်သည်။

ဒေးဗးစသည် သူ့အိမ်တွင် နှစ်နှစ်နေထိုင်ခဲ့ပြီး ယူဆက်ဖ် သည် ဒေးဗစ်ကို လေးလေးစားစားဆက်ဆံခဲ့သည်။

ဂန္ထဝင် Benz မော်ဒယ်လ်အနေဖြင့် G-Wagon သည် အမျိုးသားများစွာအတွက် အိပ်မက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ဂျေစီ ပင် မှင်တက်သွားသည်။

ဒီလို ကားကောင်းလေးတစ်စီး ပိုင်ဆိုင်ဖို့ စိတ်ကူးပဲယဉ်နိုင်ခဲ့သည်။

အရမ်းမိုက်ပြီး ကြည့်ရတာ အရမ်းမိုက်တယ်။

ကျောင်းကို မောင်းပို့ရင်သူ့အတန်းဖော်တွေက ဘယ်လောက်တောင် မနာလိုဖြစ်မလဲ တွေးကြည့်နိုင်သည်။

ဒီကားက ဒေးဗစ် ပိုင်တဲ့အတွက် တစ်နေ့မှာ ကားမောင်းခွင့်ရမယ်ဆိုတာ သူသိသည်။

"ဒေ့! ဒါ မင်းကားလား" ဆယ်လီက အမှန်အတိုင်း ပြန်မေးသည်။

“အဲဒါ အန်တီဆယ်လီ! ငါကတိပေးတယ်၊ ဒါက ငါ့ကားပါ၊ ညစ်ပတ်တဲ့ပိုက်ဆံနဲ့ ငါမဝယ်ခဲ့ဘူး” ဟု ဒေးဗစ်ကျိန်ဆိုခဲ့သည်။

"မင်းက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားပဲလေ။ မင်း ဘယ်လို ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရခဲ့တာလဲ" ဆယ်လီက သူ့ကို မယုံသေးပေ။

“အဲဒါက ဇာတ်လမ်းရှည်ကြီးပါ၊ နောက်နေ့မှ အန်တီဆယ်လီကို ရှင်းပြလို့ရတယ်။ အရင်ဆုံး သွားကုသကြရအောင်။ ဝင်ခဲ့လေ။"

ဆယ်လီက အတင်းအကြပ် မပြောတော့ပေ။ သူ့အတွက်၊ ဒေးဗစ်သည် သူမ၏သားအကြီးဆုံးနှင့်တူသည်။ ယခု သူအောင်မြင်လာသောကြောင့် သားဖြစ်သူက သူမယူဆောင်လာသည့် အကျိုးကျေးဇူးများကို သူမခံစားပိုင်ခွင့်ရှိသည်။

ဒေးဗစ်နှင့် ယူဆက်ဖ် ၏အကူအညီဖြင့် ဆယ်လီသည် ကားပေါ်သို့တက်သွားသည်။

ဒေးဗစ် က ဝိန်းနဲ့ ဂါဗင် ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ဟိုတယ်မှာ အနားယူဖို့ ပြောလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ မနေ့ညက သိပ်အိပ်မပျော်ပေ။

ဒေးဗစ်သည် အဒေါ်ဆယ်လီနှင့် အခြားသူများကို မြစ်မြို့ သို့ ကိုယ်တိုင်မောင်းပို့ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ အန်တီဆယ်လီ ပြန်ကောင်းလာပြီးတာနဲ့ သူပြန်လာပြီး ဘော်ဘီ နှင့် ချင် ကိုကိုင်တွယ်ရမည်။

Chapter 112

ဒေးဗစ်သည် သူ့ဘေးနားရှိ ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထိုင်နေသော ဂျေစီ နှင့်အတူထိုင်သည်။

ဆယ်လီ၊ သူ့ခင်ပွန်းနဲ့ သူ့သမီးက နောက်ခုံမှာ ထိုင်သည်။

ဒီဇိမ်ခံကားက သုံးသန်းတန်ရတဲ့ အကြောင်းပြချက်ရှိသည်။ တခြားကားမျိုးဆိုရင်တော့ ဆယ်လီဟာ နောက်ကျောညောင်းတာကြောင့် အဆင်မပြေဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

သို့သော်လည်း G-Wagon သည် လမ်းပေါ်တွင် ချောမွေ့ပြေပြစ်စွာ မောင်းနှင်နိုင်သောကြောင့် လုံး၀ တိုးဝှေ့ခြင်းမရှိပေ။

ဆေးရုံသို့သွားရာလမ်းတွင် ဒေးဗစ်သည် ချားလ်စ်ကိုဖုန်းဆက်ကာမြစ်မြို့ဆေးရုံသို့ ၎င်းတို့ရောက်ရှိတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် ပြင်ဆင်ရန်စကားတစ်ခွန်းပြောခိုင်းခဲ့သည်။

ဒေးဗစ်နှင့် အခြားသူများသည် ထိုနေ့ညနေ ၂ နာရီတွင် မြစ်မြို့ဆေးရုံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

မြစ်မြို့ဆေးရုံ၏ ဒါရိုက်တာ တွမ်လိတ်သည် ၎င်းတို့ရောက်ရှိချိန်တွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်နေပြီဖြစ်သည်။ မစ္စတာလူသာက ဒေးဗစ်အတွက် စကားပြောထားသောကြောင့် မစောင့်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

“မစ္စတာ လစ်ဒဲလ် ငါတို့ပြန်တွေ့ကြပြီ!" ဒါရိုက်တာ တွမ်သည် ကားပေါ်ရှိ ဒေးဗစ်ကိုမြင်သောအခါ နှုတ်ဆက်ရန် ချက်ချင်းတက်သွားသည်။

“ငါ မင်းကို ထပ်ပြီး နှောက်ယှက်ရလိမ့်မယ်၊ ဒေါက်တာ လိတ်” ဒေးဗစ်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း သိပ်ယဉ်ကျေးတာပဲ မစ္စတာ လစ်ဒဲလ်! ဒါ ငါတို့အလုပ်ပါ။"

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျွမ်းကျင်သူ၏ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးမှုရယူရန် ဆယ်လီကို ခေါ်ဆောင်လာစဉ် ယဉ်ကျေးစွာပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

ညနေ လေးနာရီတွင် ဆယ်လီသည် ခွဲစိတ်မှုပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ဆယ်လီ ခွဲစိတ်ကုသမှု ခံယူနေစဉ် ဒေးဗစ်သည် ပေါလ်အား စစ်ဆေးရန် သွားခဲ့ပြီး အခြားအရာများ မတိုင်မီ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရန် အာရုံစိုက်ရန် ပြောခဲ့သည်။

ခွဲစိတ်မှု ပြီးဆုံးချိန်မှာတော့ ငါးနာရီနီးပါးရှိပါပြီ။

ဆေးရုံသည် မူလက ဆယ်လီရှိ အကောင်းဆုံး ဆေးရုံခန်းတွင် ဝန်ခံရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း ဆယ်လီသည် ဆေးရုံတွင် မနေချင်ခဲ့ပေ။ ဒေးဗစ်သည် သူ့ကို South River International Residence သို့ ခေါ်ဆောင်ရန်မှတပါး ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။

'အမလီယာ အိမ်ပြန်သင့်ပြီမဟုတ်လား။

'သူမရှိနေရင် နားလည်မှုလွဲသွားလိမ့်မယ်'

ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့်၊ အမလီယာ သည် South River International Residence သို့ရောက်ရှိချိန်တွင် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဒေးဗစ်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

အဒေါ်ဆယ်လီသည် ဒဏ်ရာရရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အလွန်အကျွံ မသွားလာသင့်သောကြောင့် Golden Leaf ဟိုတယ်သို့ ဖုန်းဆက်ပြီး South River International Residence သို့ အစားအသောက်များ ပို့ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

Golden Leaf Hotel သည် ပေးပို့ခြင်းမပြုသော ကြယ်ရှစ်ပွင့်ဟိုတယ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဥက္ကဌ၏တောင်းဆိုမှုကြောင့် ဟိုတယ်မှ အလုပ်ထုတ်ခြင်းမခံလိုပါက ပေးပို့ရန်မှတပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ –

South River International Residence သို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ဆယ်လီနှင့် သူမ၏မိသားစုသည် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ဒေးဗစ်လို တတိယနှစ် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဟာ ဒီလောက်စျေးကြီးတဲ့ အိမ်ရာတွေကို ဘယ်လို တတ်နိုင်မလဲဆိုတာ သူတို့ နားမလည်ခဲ့ကြပေ။

မြစ်မြို့ တွင် ဤကဲ့သို့သောအိမ်ရာများ မည်မျှကုန်ကျမည်ကို တွေးဆ၍မရပါ။ သန်းအနည်းငယ်လား ဒါမှမဟုတ် ဆယ်ဆလောက်ဈေးလားမသိ။

သူတို့သည် တစ်နေ့နေ့တွင် ဤမျှလောက် ဇိမ်ကျကျသော အိမ်တစ်လုံးတွင် နေထိုင်ရမည်ဟု စိတ်ကူးမယဉ်ဝံ့ကြပေ။

ဂျေစီသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခုန်နေသည်။ သူသည် ဒေးဗစ်ကို သူ့အကိုလို ဆက်ဆံခဲ့ပြီး၊ သူသည် ဒေးဗစ်နှင့် နှစ်နှစ်ကြာ အခန်းတစ်ခန်း မျှဝေခဲ့သည်ကို စဉ်းစားခဲ့သည်။ သူရောက်သည်နှင့် အပေါ်ထပ်က ရေကူးကန်ထဲကို ခုန်ဆင်းပြီး ရေချိုးပါတော့တယ်။

“အန်ကယ်ဆယ်လီ၊ အန်ကယ် ယူဆက်ဖ်၊ ဒီမှာ အနားယူပြီး ပြန်ကောင်းလာအောင်နေပါ။ကိုယ့် အိမ်မှာလိုနေကြပါ” လို့ ဒေးဗစ်က ဆယ်လီနှင့်

ယူဆက်ဖ်ကိုပြေယလိုက်သည်။

"ဒေ့ဗ် ဒါက မင်းအိမ်လား" ဆယ်လီက မေးလိုက်သည်။။

“ဟမ်။”

"အမှန်အတိုင်းပြောပါ မင်းပိုက်ဆံတွေ ဘယ်ကရလာတာလဲ"

“ကျွန်တော့်အတန်းဖော်နဲ့စတဲ့ လုပ်ငန်းတစ်ခုကနေ ကျွန်တော်ရခဲ့တာပါ” လို့ ဒေးဗစ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လား?"

"မင်းငါ့ကိုယုံရမယ် အန်တီဆယ်လီ။ ငါတကယ်တရားမဝင်တာမလုပ်ပါဘူး” လို့ ဒေးဗစ်က စိတ်တိုတိုနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဒါပေမယ့်…” ဆယ်လီက ဆက်လက်ပြောချင်သော်လည်း ယူဆက်ဖ် က သူမကို အနှောင့်အယှက်ပေးလိုက်သည်။ “ရပ်လိုက်တော့ ဒေ့ဗ်က ကလေးမဟုတ်တော့ဘူး။ အရွယ်ရောက်ပြီးသူဖြစ်ပြီးသူကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်တယ်။ ငါ ဒေ့ဗ် ကိုယုံတယ်” ဟု ယူဆက်ဖ်ကပြောလိုက်သည်။ဆယ်လီသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ မှတ်ချက်ကို ကြားပြီးနောက် မမေးတော့ပေ။

“အန်တီဆယ်လီ၊ ဦးလေး ယူဆက်ဖ်၊ ငါ့အခြေအနေအကြောင်း သိထားပြီးသားဆိုတော့ မြစ်မြို့ ကိုပြောင်းဖို့ သဘောတူမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဂျေ့စ်ကဒီနေရာမှာ ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ ပညာရေးကို ရနိုင်တယ်။”

ဆယ်လီနဲ့ သူမရဲ့ခင်ပွန်း တွေးကြည့်လိုက်သည်။ အကြံကောင်းတစ်ခုလိုပါပဲ။

ဂျေစီ ကို ရှုမြို့ တွင် မေးခွန်းထုတ်စရာ သူငယ်ချင်းအချို့နှင့် တွေ့ဖူးသည်။ ထိုကောင်လေးကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်း မရှိသလို ကောင်းစွာလေ့လာလိုစိတ်လည်း မပြခဲ့ပေ။

သူ အထက်တန်းကျောင်းကို တက်ခွင့်ရတဲ့ အကြောင်းအရင်းကတော့ ယူဆက်ဖ် က လူတချို့ကို ညစာကျွေးဖို့လှည့်ပတ် ပေးတဲ့အတွက်ကြောင့်ပါ။အခု ဒီလူတွေကို ကျေးဇူးဆပ်ရုံတင်မကဘူး၊ ပိုက်ဆံလည်း နည်းနည်းကုန်သွားပြီ။

အကယ်၍ ၎င်းတို့သည် မြစ်မြို့ သို့ပြောင်းရွှေ့ပါက၊ ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်သည် ဂျေစီ သူ၏လေ့လာမှုတွင် ကောင်းမွန်စွာလုပ်ဆောင်ရန် သူ၏စွမ်းအင်ကိုညွှန်ကြားရန် လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်သည်။

မြစ်မြို့၏ပညာရေးသည် ရှုမြို့ ပေးစွမ်းနိုင်သည်ထက် များစွာပိုကောင်းမည်။

Chapter 113

အခု သူတို့သားအငယ်ကို စိတ်ပူနေကြပြီ။

"ဒေ့ဗ်၊ မင်း အခုအောင်မြင်နေပြီဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါတို့ ရှုမြို့ မှာ ဆယ်စုနှစ်တွေကြာအောင် နေခဲ့တာ။ မင်းဦးလေးရဲ့အလုပ်ကလည်းရှုမြို့မှာ ငါတို့ဒီမှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘူး"

“အန်တီဆယ်လီ၊ အန်တီတို့ လုပ်စရာရှိတာက ဒီကို ရွှေ့လိုက်ရုံပဲ၊ အလုပ် လုပ်စရာ မလိုဘူး။အန်တီတစ်ခုခုလုပ်ချင်သလို ခံစားရတယ်ဆိုရင်၊ ဂျေ့စ် ကို တစ်ချိန်တည်းမှာ စောင့်ကြည့်နိုင်စေမယ့် ပိုလွယ်တဲ့အလုပ်တစ်ခုကို ရှာပေးနိုင်ပါတယ်။ အန်တီဘယ်လိုထင်လဲ?" ဒေးဗစ်မေးလိုက်သည်။

“အဖေ၊ အမေ၊ ဒေ့ဗ်ရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်း သွားလိုက်ပါ။ ဂျေ့စ် အိမ် ပြန်လာရင်ဆိုးသွမ်းသူဖြစ်လိမ့်မယ်။ ။ ကိုယ့်အတွက်မဟုတ်ရင်တောင်အနည်းဆုံးတော့ ဂျေ့စ်အတွက်စဉ်းစားပါ။" လီလီက သဘောကျသည်။

“ငါ… ငါတို့ ဒါကို ပိုစဉ်းစားကြည့်ရအောင်” လို့ ခဏအကြာ ဆယ်လီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ ဒါဆို.... ။ ဒါပေမယ့် အန်တီသဘောတူမယ်လို့ ကျွန်တော်မျှော်လင့်တယ်။ အန်တီတို့က ကျွန်တော့်အတွက် အများကြီးလုပ်ပေးခဲ့ပြီးပြီအခု ကျွန်တော်ပြန်ဆပ်ရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီ။ပြီးတော့ကျွန်တော်က ဟိုတယ်တစ်လုံး ပိုင်ပေမဲ့ အဲ့တာကိုစောင့်ရှောက်မဲ့သူမရှိဘူး ကျွန်တော်ကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လငပါ့်တယ်။"

"မင်းဟိုတယ်ဖွင့်ထားတာလား"

“ဟုတ်တယ်။ ကျောင်းတက်ပြီး အားလပ်ချိန်မရှိလို့ စီမံခန့်ခွဲဖို့ ပြင်ပလူကို အလုပ်ခန့်ထားတယ်။ ဒါကြောင့် တစ်ယောက်ယောက်က အမှားမလုပ်အောင် အန်တီက လာပြီး ကူညီစီမံနိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။"

ဟိုတယ်က အမြတ်ထွက်မလား၊ မထွက်ဘူးလားဆိုတာကို ဒေးဗစ် ဂရုမစိုက်ပေ။ တကယ်တော့ သူက ဟိုတယ်ကို အရှုံးပေါ်အောင် ထားချင်ခဲ့တာဆိုတော့ ဒါက သူ့အတွက် ပိုခမ်းနားတဲ့ အမှတ်တွေ ရစေမှာပါ။

အန်တီဆယ်လီနဲ့ ဦးလေး ယူဆက်ဖ်တို့ မြို့ကိုပြောင်းဖို့သာဟိုတယ် စီမံခန့်ခွဲရေးကိုကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။

အန်တီ ဒိုင်ယာနာနဲ့ သူ့မိသားစုကို ဒီကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့လည်း သူက ဆွဲဆောင်ချင်သည်။

ဒေးဗစ်ဟာ သူ့အပေါ် ကြင်နာတတ်တဲ့သူတွေကို ဘယ်တော့မှ မတွန့်တိုခဲ့ဘူး။ သူ့ကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံခဲ့တဲ့သူတွေကိုလည်း သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့ဆက်ဆံမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဥပမာ သူ့ဦးလေး ဘော်ဘီ လိုမျိုးပေါ့။

နှစ်သန်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဒေးဗစ်က ဒေါ်လာဘီလီယံနှစ်ဆယ်လားဆိုရင်တောင်ဂရုမစိုက်သေးပေ။

သူသည် ဘော်ဘီ ၏မိသားစုကို သူ့မိဘများ၏ ခက်ခက်ခဲခဲရှာဖားရသောဝင်ငွေဖြင့် ဇိမ်ကျကျနေထိုင်ရန် မလိုလားခဲ့ပေ။

ခဏနေတော့ ဒေးဗစ်ဖုန်းမြည်လာသည်။

Golden Leaf Hotel ၏ ပေးပို့မှု ရောက်ရှိလာပါပြီ။

ဒေးဗစ်သည်ဝန်ထမ်းကို ခေါ်ပြီး ပို့ဆောင်ပေးသူများကို ဝင်ခွင့်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ဒေးဗစ်လို ချမ်းသာတဲ့ နေထိုင်သူတွေဆီ ရောက်လာတဲ့အခါမှာ အိမ်ခြံမြေ ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ ဆောင်ပုဒ်က တောင်းဆိုချက် အားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး ဒီနေထိုင်သူတွေကို မစော်ကားဖို့ တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ခိုင်းတဲ့အတွက် မကြာခင်မှာပဲ တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။

ဒေးဗစ်သည် တံခါးကိုဖွင့်ရန် သွားလိူက်သည်။

ရုပ်ရည်ချောမောသော ဝန်ထမ်းတစ်ဒါဇင်ခန့်သည် လက်ထဲတွင် အစားအသောက်ပန်းကန်ပြားများကိုင်ဆောင်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

ဆယ်လီနှင့် ယူဆက်ဖ် နှစ်ဦးစလုံးသည် ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သူတို့ အရမ်းတုန်လှုပ်နေသည်။

ချမ်းသာသူတွေ အားလုံး ဘယ်လို နေထိုင်ကြသလဲ ဆိုတာကို သူတို့ သိချင်နေကြသည်။

စားပွဲကို ကြည့်ရတာ မွှေးကြိုင်တဲ့ ရနံ့တွေနဲ့ စားစရာတွေ ပြည့်နေသည်။

ဒေးဗစ်သည် ရေကူးကန်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်စွာ ကစားနေသောဂျေစီကို ညစာစားဖို့ ခေါ်ရန်အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသည်။

"ဒေ့! ခဏခဏ ဆင်းပြီး မင်းရဲ့ရေကူးကန်ကို သုံးလို့ရမလား" ဂျေစီ က အပြင်ထွက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့မိဘတွေက မြစ်မြို့ ကိုပြောင်းဖို့ ဆွဲဆောင်နိုင်ရင် မင်းကို ငါ့အိမ်မှာ နေခွင့်ပေးမယ်” လို့ ဒေးဗစ်က ပြုံးပြုံးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တကယ်လား?" ဂျေစီက အော်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို ဘယ်တုန်းက လိမ်လို့လဲ"

"ကောင်းပြီ! ငါ သူတို့ကို သေချာ ဆွဲဆောင်မယ်။ ဒါဆို ငါဒီမှာ နေ့တိုင်း ရေကူးနိုင်တယ်!"

ဆယ်လီနှင့်သူမတို့မိသားစုသည် အစားအသောက်ကို အလွန်နှစ်သက်ကြသည်။ အလွန်အရသာရှိသည်။

သူတို့တစ်သက်လုံး ဒီလောက်အရသာရှိတဲ့ အရာကို မစားဖူးပေ။

"အန်တီဆယ်လီ! ဒါက ကျွန်တော့်ဟိုတယ်က အစားအသောက်ပါ။ မင်းငါ့ကိုကူညီနိုင်ရင် နေ့တိုင်းစားရမယ်လို့ ငါကတိပေးတယ်။" ဒေဗစ်သွေးဆောင်လိုက်သည်။ ။

"အမေ! ဒါဆို ဒီကိုပြောင်းလိုက်ရအောင်။ ဒီမှာ စာသင်ချင်တယ်!" ဂျေစီလည်း အားတက်သွားသည်။ မြစ်မြို့ မှာ တနေကုန် အစားအသောက်ကောင်းကောင်းစားပြီး ရေကူးနိုင်တဲ့အခါ မပြန်ချင်တော့ပေ။ ဆယ်လီ နှင့် ယူဆက်ဖ်သည် အချင်းချင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ "ကောင်းပြီ! ငါတို့ဒီကိုပြောင်းမယ်။"

“ကောင်းလိုက်တာ! ဒါဆို မနက်ဖြန် ဂျေ့စ် အတွက် ကျောင်းတွေကို ဆက်သွယ်လိုက်မယ်။"

"ဒေ့ဗ်! ရက်အနည်းငယ်စောင့်လို့မရဘူးလား” ဂျေစီမေးလိုက်သည်။

“မရဘူး” ဆယ်လီ၊ ယူဆက်ဖ် နှင့် လီလီတို့က ပြိုင်တူပြောလိုက်သည်။

Chapter 114

နောက်တစ်နေ့တွင် ဒေးဗစ်သည် ဆန်ဒီအား ဖုန်းခေါ်ဆိုကာ ဂျေစီ၏ အထက်တန်းကျောင်းဝင်ခွင့်အတွက် စီစဉ်ပေးရန် သူမအား တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူတက်ရောက်နေသည့် တစ်ခုတည်းသောကျောင်းတွင် သူ့ကို စာရင်းသွင်းရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

ဒေးဗစ်၏လက်များကို ချည်နှောင်ထားသည်။ သူသည် ချမ်းသာသော်လည်း သူ့ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားကို မတည်ဆောက်ရသေးပေ။ သူ၏အမည်မှာ SCC နှင့် T Faction တို့တွင်သာ လူသိများသည်။

သာမာန်လူများက သူ့ကို မသိသောကြောင့် သူတောင်းဆိုသည့်အတိုင်း လုပ်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။

လူသာမိသားစု၏ ဒုတိယသမီးဖြစ်သောကြောင့် ကျောင်းသားတစ်ဦးကိုစာရင်းသွင်းရန် အလွန်လွယ်ကူသည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ဂျေစီအတွက် စီမံခန့်ခွဲပြီးပြီဖြစ်ပြီး အတန်းတက်ဖို့ ဒေးဗစ်ကို အကြောင်းကြားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဒေးဗစ်သည် ဂျေစီကို မြစ်မြို့ကျောင်းသို့ မောင်းနှင်ပေးခဲ့သည်။

မြစ်မြို့ကျောင်း သည် တောင်ပိုင်းမြစ် ပြည်နယ်ရှိ ချမ်းသာသော ကလေးများအတွက် ကျော်ကြားသော အကယ်ဒမီကျောင်းဖြစ်သည်။ ပုဂ္ဂလိကကျောင်းဖြစ်သော်ငြားလည်း ဆရာ၊ဆရာမများသည် အတွေ့အကြုံရှိပြီး အရည်အချင်းပြည့်မီသည်။ လူသာမိသားစုသည် ၎င်း၏လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ပံ့ပိုးပေးသောကြောင့် မြစ်မြို့ကျောင်း သည် တောင်ပိုင်းမြစ်ပြည်နယ်တွင် အလွန်ထင်ရှားကျော်ကြားသော နာမည်ရခဲ့သည်ကို ပြောစရာမလိုပေ။

ဤအထက်တန်းကျောင်းတွင် ကျောင်းသားနှစ်မျိုးရှိသည်။ ကျောင်းလခ၊ အဆောင်ခ၊ နေထိုင်စရိတ်၊ အပိုထောက်ပံ့ကြေး၊ သို့မဟုတ် အလွန်ချမ်းသာသော မိသားစုများမှ ကျောင်းသားများအတွက် ပေးဆောင်ရန်လုံလောက်သော ထူးချွန်သောအဆင့်များရှိပြီး ပညာသင်ဆုရရှိသူများဖြစ်သည်။

ဒေးဗစ် သည် ဂျေစီကို နြစ်မြို့ကျောင်း သို့ခေါ်ဆောင်လာသောအခါ ဆန်ဒီသည် ၎င်းတို့ကို စောင့်နေပြီဖြစ်သည်။

ဆန်ဒီကို ပထမဆုံးမြင်ရသောအခါ ဒေးဗစ် အံ့ဩသွားသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေကိုတောင်မယုံနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ညက ဆိုးသွမ်းသူကဲ့သို့ ၀တ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်သော ဆန်ဒီသည် သူမ၏ ပုံစံကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ afro ဆံပင်ပုံစံကို အမြီးအမွှာအဖြစ် ခွဲထားပြီး သူမ၏ နားဆွဲများအပြင် လေးလံသော မိတ်ကပ်လိမ်းခြယ်မှုများကို မည်သည့်နေရာတွင်မှ မတွေ့ရတော့ပါ။

စကတ်တိုနှင့် ကျောင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဒေးဗစ်ရှေ့တွင် ထိုအမျိုးသမီးသည် ချောမောလှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့်တူသည်။

ဆန်ဒီသည် ယခုနှစ်တွင် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ရှိကာ မြစ်မြို့ကျောင်း တွင် ဒုတိယနှစ် ပညာသင်ကြားနေသည်။ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့အရပ်ပုတာကြောင့် ဆယ့်ငါးနှစ်ကနေ ဆယ့်ခြောက်နှစ်လောက်ရှိတဲ့ ကလေးမလေးလိုပါပဲ။

ဆန်ဒီ ၏မိဘများ၊ အဖိုး သို့မဟုတ် သူမ၏အစ်ကို ချားလ်စ်သည် သူမဘာကြောင်းပြောင်းလဲသွားသည်ကိုမသိကြပေ။

ဆန်ဒီအတွက် ထိခိုက်နစ်နာစေမည့်အရာတစ်ခု ဖြစ်လာမည်ဟုပင် သံသယဖြစ်ခဲ့ကြကာ၊ သူမ ၀တ်စားဆင်ယင်ပုံ ပြောင်းလဲလာရုံသာမက သူမကျိန်ဆဲခြင်းကိုလည်း ရပ်တန့်စေမည့်အချက်ကိုလည်းမသိပေ။

ချားလ်စ် က အကြောင်းပြချက်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မေးခဲ့ပေမယ့် သူမ ဘာမှ မပြောခဲ့ပါဘူး။

ထုံးစံအတိုင်း၊ ဆန်ဒီ က ဒေးဗစ်သူ့ကိုပြောထားတာကြောင့် သူမပြောင်းလဲသွားတယ်လို့ သူတို့ကို မပြောပေ။

အကြောင်းပြချက်ကို ကျောင်းကဆရာမတွေကို လည်းသေချာပြောပြမှာ မဟုတ်ပေ။

လူသာမိသားစု၏ လူသားအသွင်သဏ္ဍာန်နတ်ဆိုးမလေးသည် နာခံမှုရှိသော အမျိုးသမီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည့်အချက်က ကျောင်းရှိ ဆရာများအားလုံးကို ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။

"ဒေးဗစ်? ဘာမှားလို့လဲ? မင်းငါ့ကိုမမှတ်မိတော့ဘူးလား" ဆတ်ဒီသည် ဒေးဗစ်၏မျက်နှာရှေ့တွင် သူမ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဒေးဗစ်ကလက်တွေ့ကိုပြန်သွားလိုက်ပြီး “ကောင်းလိုက်တာ။ ဒါက ကြီးမားတဲ့ ပြောင်းလဲမှုပဲ၊ ငါ မင်းကို အသိအမှတ်ပြုသလောက်ပဲ။ ဒါပေမယ့် ကောင်းပါတယ်၊ မင်းက အခုကျောင်းသူတစ်ယောက်နဲ့ ပိုတူသွားပြီ။"

"ဒါဆို ကောင်းပြီ! အခုချိန်ကစပြီး မင်းပြောသမျှကို ငါနားထောင်မယ် ဒေ့ဗ်!” စန်ဒီသည် ဒေးဗစ်၏လက်မောင်းကိုဖက်ထားပြီး ရယ်မောရင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဆတ်ဒီ ၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ဒေးဗစ် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမသည် အသက်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး ထိုကဲ့သို့ ပွေ့ဖက်လိုက်သောအခါတွင် ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းအချို့နှင့် ထိတွေ့မှုမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရပေ။

သူက ငါ့ကို အစ်ကိုလို သဘောထားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။' ဒေးဗစ်က သူ့ကိုယ်သူပြောလိုက်သည်။

သို့သော်ဆန်ဒီက သူ့အကိုချားလ်စ်ကိုနောကဩဆုံးပွေ့ဖက်ခဲ့တာကအလယ်တန်းကျောင်းမတက်မီထိသာဖြစ်သည်။ဒေးဗစ်သည် ထိုသို့သောအခွင့်ထူးကို ပထမဆုံးတွေ့ကြုံခံစားရသူဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ တစ်နေ့တာအတွက် အတန်းများစတင်နေပြီဖြစ်ပြီး သို့မဟုတ် အခြားကျောင်းသားများသည် လူသားအသွင်သဏ္ဍာန်ရှိသော နတ်ဆိုး ဆန်ဒီ သည် အခြားလူ၏လက်မောင်းကို အလွန်ရင်းနှီးစွာ ပွေ့ဖက်ထားသည်ကို တွေ့ရလျှင် လန့်နေမည်မှာ သေချာပါသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဂျေစီ သည် ဆန်ဒီ ကိုမြင်လိုက်သည့်အခိုက်တွင် သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်သည် အေးခဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

နှလုံးခုန်သံတွေ နဲ့ သူ့သွေးတွေ ပိုမြန်လာသည်။

သူ့အတွင်းက အင်္ဂါတိုင်းက မယုံနိုင်လောက်အောင် အရှိန်နဲ့ ပြေးနေသလို ခံစားရသည်။

သူ့ဘဝရဲ့ဆယ့်ခြောက်နှစ်တာလုံး ဒီခံစားချက်ကို တစ်ခါမှမခံစားဖူးပေ။

ဆန်ဒီသည် သူ့နှလုံးသားကို ဖမ်းဆုပ်ရန် အချိန်အတော်ကြာခဲ့သည်။

သို့သော် ဆန်ဒီသည် ဒေးဗစ် နှင့် အလွန်ရင်းနှီးစွာ ပြုမူသည်ကို မြင်သောအခါတွင် သူ၏ အတွေးများကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။

"ဆန်ဒီ! ငါ မင်းကို မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ၊ ဒါက ငါ့ဝမ်းကွဲ ဂျေစီဂရက်”

"ဂျေစီ ဒါက ဆန်ဒီ! အိုး… ငါ့သူငယ်ချင်းကောင်းရဲ့ ညီမလေး”

ဒေးဗစ်က သူတို့ကို အချင်းချင်း မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ "ဟယ်လို ငါကဆန်ဒီ ပါ!"