ရှေးဟောင်းဂိုဏ်း၊ ယဲ့မျိုးနွယ်၏ ဒဏ္ဍာရီ......

ယခုဆိုလျှင် တင်းထျန်းခေတ်၏ နှစ် 50 ပြည့်ခဲ့ပြီ။ ယခုနှစ်တွင်၊ ထျန်းကျင်းအင်ပါယာသည် ငြိမ်းချမ်းခဲ့ပြီး ကောင်းကင်တရားရုံးကလည်း ပိုမိုအားကောင်းလာခဲ့သည်။

ကြက်သွေးရောင်ကောင်းကင်သိုင်းကမ္ဘာက ကျူးကျော်မှုကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကတည်းက ကြက်သွေးရောင်ကောင်းကင်သိုင်းကမ္ဘာမှ သိုင်းပညာရှင်များ ထျန်းကျင်းသို့ အဆုံးမရှိ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ထို့အပြင်၊ ကောင်းကင်တရားရုံးသည် ကောင်းကင် စစ်သည်များ၊ တောင်နတ်ဘုရားများ၊ မြေနတ်ဘုရားများနှင့် နတ်သမီးများကို နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း လူ့လောကတွင် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဤအချက်ကြောင့် ကောင်းကင်တရားရုံး၏ ဂုဏ်သိက္ခာ ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာသည်။

ဒီနှစ်မှာတော့ ထျန်းကျင်းက ဧည့်သည်တွေကို ကြိုဆိုခဲ့ရသည်။

ကွမ်းထျန်းမှ သံတမန်တစ်ဦး......

ကျန်းဇီယုက ကွမ်းထျန်း အကြောင်းကိုလည်း ကြားသိရပြီး သံတမန်နှင့် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

တော်ဝင်စာကြည့်ဆောင်၌......

ကျန်းဇီယုက သံတမန်သုံးဦးကို ပြုံးပြပြီး.... "ဒီလောက်မြန်မြန်ရောက်လာမယ်မထင်ထားဘူး...."

သံတမန်ခေါင်းဆောင်သည် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် သန်မာသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူ၏မျက်ခုံးကြားတွင် ပညာရှင်ဆန်သော ရောင်ဝါရှိသည်။ သူကလည်းပြုံးပြပြီး..... "အရှင်...ကျွန်တော်မျိုးတို့ကလည်း အရှင့်ကို တွေ့ချင်နေတာကြာပြီ"

နှစ်ပေါင်းများစွာ ရွက်လွှင့်ပြီးနောက် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အန္တရာယ်များစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ဘယ်နှစ်ခါ အရှုံးပေးချင်မှန်း သူတို့သာ သိသည်။

ကျန်းဇီယုက.... "မင်းဒီကိုဘာလို့ရောက်နေတာလဲ"

သံတမန်က.... "ထျန်းကျင်း နဲ့ စာချုပ်ချုပ်ချင်ပါတယ်၊ ထျန်းကျင်းရဲ့သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအစီအရင်ကို ရောင်းချနိုင်မလား သိပါရစေ..."

ကျန်းဇီယုက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် "သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအစီအရင်....မင်းတို့မှာ အဲ့ဒါတွေအတွက် အချိန်ရှိသေးလို့လား"

ဘေးနားရှိ မိန်းမစိုးကတောင် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ကာ သံတမန် သုံးယောက်ကို သနားစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သံတမန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ “ဘာလို့ဒီလိုပြောရတာလဲ အရှင်မင်းကြီး.... ကွမ်းထျးန်အကြောင်း တစ်ခုခုသိနေလို့လား” လို့ မေးလိုက်သည်။

နန်းတော်သို့မဝင်မီတွင် သူသည် ထျန်းကျင်းကို စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသည့် စိတ်ဆန္ဒနှင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ထျန်းကျင်း က ယခင်ကထက် ပိုကောင်းလာသည်ဟု သူခံစားမိသော်လည်း သူဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ကျန်းဇီယုနှင့် မိန်းမစိုးတို့၏ အကြည့်များက သူ့ကို စော်ကားသလို ခံစားလာရသည်။

ကျန်းဇီယုက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "မင်းတကယ်မသိသေးဘူးပဲ....လင်းဟုန်ချန်ကို လျို့ဟုန် မင်းဆက်ရဲ့ ဧကရာဇ်ကဖမ်းဆီးလိုက်ပြီ.... လင်းဟုန်ချန်ရဲ့ဘက်တော်သားတွေကလဲ လျို့ဟုန်မင်းဆက်ဆီမှာ လက်နက်ချလိုက်ပြီ.....

ယခုအချိန်မှာ ကွမ်းထျန်းက ပြည်တွင်းစစ်ပွဲထဲ ကျရောက်နေပြီး ဧကရာဇ်တောင် ကွယ်လွန်သွားပြီ.... အခုအချိန်မှာ မင်းညီမင်းသားတွေ အလှည့်ကျ ထီးနန်းလုယူနေကြတယ်....”

"ဒါ... မဖြစ်နိုင်ဘူး...ကျွန်တော်တို့ ဘာလို့ မကြားခဲ့ရတာလဲ"

သံတမန် ဒေါသတကြီးဖြစ်ကာ ကျန်နှစ်ဦးလည်း အလားတူပင်။

ကျန်းဇီယုက ခေါင်းခါပြီး "မင်းတကယ်မသိပုံပဲ၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့ ကွမ်းထျန်းကလာတာ ဆယ်စုနှစ်နဲ့ချီနေပြီ.... ဒါပေမယ့် ဒီခရီးစဉ်က ဆယ်စုနှစ်နဲ့ချီပြီး ကြာလိမ့်မယ်။ အဲဒီတုန်းက ကွမ်းထျန်း ရပ်တည်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါမျှော်လင့်ထားတာ...."

လင်းဟုန်ချန်အကြောင်း စိတ်ဝိဉာဉ်ကင်းလွတ်ခြင်းနယ်မြေ တစ်လျှောက်လုံး ပျံ့နှံ့နေပြီဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ ကွမ်းထျန်း နှင့် လျို့ဟုန်မင်းဆက်တွင် တာအိုဘိုးဘေးကို ကိုးကွယ်သူများရှိကြပြီး နှစ်ဖက်စလုံးဤအချက်ကြောင့်ပင် ငြင်းခုံခဲ့ကြသည်။

နံဘေးက မိန်းမစိုးကလည်း ယုံကြည်သူဖြစ်ပြီး ဒီကိစ္စကို ကြားဖူးသည်။ သူက ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါယမ်းပြီး ကွမ်းထျန်းအတွက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်၊ ကွမ်းထျန်းသည် တစ်ချိန်က အဆုံးမဲ့သမုဒ္ဒရာထဲတွင် သြဇာအာဏာအရှိဆုံး အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်မင်းဆက်ဖြစ်သည်။ ထျန်းကျင်း ၏ယုံကြည်သူအများအပြားက ကွမ်းထျန်းနှင့် ပေါင်းစည်းလိုကြပြီး ကွမ်းထျန်းက ယုံကြည်သူများကို ယနေ့တိုင်အောင် စောင့်မျှော်နေကြသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ လျို့ဟုန်မင်းဆက်က လမ်းခုလတ်တွင် ပေါ်လာသည်။

သံတမန် သုံးဦး၏ အမူအရာ အုံ့မှိုင်းသွားသည်။ အထိတ်တလန့်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ နှစ်အနည်းငယ်မျှသာ ဝေးကွာခဲ့မည်ဆိုပါက၊ ၎င်းတို့သည် ထိုပြောဆိုချက်ကို ငြင်းဆိုရန် ယုံကြည်မှုရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ကွမ်းထျန်းနှင့် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ဝေးကွာနေခဲ့သည်။ ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း အရာများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။

ကျန်းဇီယုက "မင်း ဒီမှာပဲနေပါလား... မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိရင် ငါမင်းကိုမနှိပ်စက်ပါဘူး..... နောက်ထပ်ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်မှာ ကွမ်းထျန်းကလူအမြောက်အမြား ဒီကိုရွှေ့ပြောင်းလာလိမ့်မယ်.... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းပြန်ဖို့ဆယ်စုနှစ်တွေကြာလိမ့်မယ်.... ဒီတော့ မင်းဘာလို့ဒီမှာမစောင့်တာလဲ....အချိန်တန်ရင် မင်းသိလာလိမ့်မယ်...."

"လိုင်ဖူ၊ သူတို့ကို ခေါ်ထုတ်ပြီး ကောင်းကောင်းအနားယူခိုင်းလိုက်...."

“ဟုတ်ကဲ့!”

မိန်းမစိုးက ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နဲ့ ဦးညွှတ်ပြီး သံတမန် သုံးယောက်ကို အဝေးကို ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

ကျန်းဇီယုက စားပွဲပေါ်ရှိ စာရွက်ကိုကြည့်ကာ လျို့ဟုန် မင်းဆက်နှင့်ပတ်သက်သော သူပြုစုထားသော အချက်အလက်များကို စစ်ဆေးကြည့်နေသည်။

"လူတစ်ဦးတည်းက ကွမ်းထျန်းကို နှိမ်နှင်းနိုင်တယ်၊ ပြင်ပကမ္ဘာက တစ်စုံတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်သလား"

ကျန်းဇီယု လေးလေးနက်နက် တွေးနေမိသည်။ သူက ယဲ့ကျန်း ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ရေးထားသည်။ ယဲ့ကျန်းသည် အနာဂတ်တွင် သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကောင်းဖြစ်လာမည်ဟူသော ကြိုတင်သတိပေးချက်တစ်ခုရှိသည်။

ကြယ်တွေ လင်းလက်နေသည့် ပင်လယ်ပြင်ထက်မှာ နတ်ဘုရားဇီဟွမ်းနဲ့ သူ့အစေခံနှစ်ယောက်က ချောက်ကမ်းပါးနားမှာ ရပ်ပြီး ကြယ်တွေဝေနေတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်နေကြသည်။

“နှစ်ပေါင်းများစွာကြာတော့ အောက်ကမ္ဘာက အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲလို့ တွေးမိတယ်....” နတ်ဘုရားဇီဟွမ်းက ရှုပ်ထွေးသောလေသံဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာပြောလိုက်သည်။

၀တ်စုံဖြူအမျိုးသမီးက ဒေါသတကြီးနဲ့....

" သူတို့တွေ တာအိုဘိုးဘေးဆီ အညံ့ခံလိုက်ကြပြီ.... အရင်တုန်းကတော့ ဟန်ဆောင်နိုင်သေးတယ်၊ ဒါပေမယ့် အခုတော့ ဟန်ဆောင်လို့တောင် မရတော့ဘူး.... အဲ့လို အညစ်အကြေးမျိုးတွေ ချန်ကလန်မှာရှိနေတာ မုန်းစရာကောင်းလိုက်တာ....."

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသမီးကတော့ တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမ ထိုလူများကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရွေးချယ်ထားသောကြောင့် သူမကို မည်သို့ သစ္စာဖောက်နိုင်မည်နည်း။ သူမနောက်ဆုံးအကြိမ် ဆက်သွယ်သောအခါတွင် ၎င်းတို့ကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်း မရှိကြောင်း သူမ ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။ ယင်းအစား၊ သူတို့သည် တာအိုဘိုးဘေးကို နှလုံးသားထဲမှ အမှန်တကယ်ပင် လေးစားခဲ့ကြသည်။

ထို့ကြောင့် သူမ တာအိုဘိုးဘေးအကြောင်း သိချင်လာသည်။ သို့သော်လည်း ဤအရာအားလုံးကို သိုင်းကမ္ဘာပြိုင်ပွဲ ပြီးဆုံးသည်အထိ စောင့်ရမည်ဖြစ်သည်။

ဝတ်ရုံဖြူဝတ်အမျိုးသမီးက....

“အရှင်....မကြာသေးမီက ရှေးဟောင်း

ဂိုဏ်းပေါင်းစုံက တပည့်တွေ ထျန်ရှုမှာ ပေါ်လာကြတယ်....ဒါ့အပြင် ကမ္ဘာရဲ့အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ်ကို ထိခိုက်စေတဲ့ ကြီးမားတဲ့ပဋိပက္ခတွေလဲ ပေါ်ပေါက်လာတယ်...."

နတ်ဘုရားဇီဟွမ်းက "ဒါတွေကို နတ်ဘုရားသိုင်းလောကက စောင့်ရှောက်ပေးလိမ့်မယ်။ ငါတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက.... “တာအိုဘိုးဘေးက ရှေးဟောင်းဂိုဏ်းသားတစ်ယောက်လို့ ထင်လား..."

နတ်ဘုရားဇီဟွမ်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "မဟုတ်တာတွေမပြောနဲ့!"

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက..... "နင်ဘာတွေပြောနေတာလဲ..လောကမှာ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မပြောနိုင်တဲ့ အရာတွေရှိတယ်....အရှင့်ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို မမေ့နဲ့!"

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ပြီး "ဒါက ငါတို့ သုံးယောက်ပဲလေ.... ငါ့အထင်မှန်ရင် ငါတို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသင့်တယ် မဟုတ်လား"

" တာအိုဘိုးဘေးရဲ့ ကြီးထွားနှုန်းနဲ့ လူတွေကို နှိမ်နင်းနိုင်တဲ့ သူ့ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့စွမ်းရည်ကို တွေးကြည့်လိုက်.... မဟာကန္တရနတ်ဘုရားက သူဟာ ကွဲလွဲမှုတစ်ခုလို့ ပြောခဲ့တယ်..." အဆုံးတွင် သူမ ဆက်မပြောဝံ့တော့ပေ။

နတ်ဘုရားဇီဟွမ်း တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း သူမ၏အမူအရာမှာ အေးစက်သွားသည်။

“ဒီထင်ကြေးတွေအကြောင်း မပြောပါရစေနဲ့....သိုင်းကမ္ဘာပြိုင်ပွဲပြီးတဲ့အထိ စောင့်ကြရအောင်...ပြိုင်ပွဲပြီးတဲ့အထိ ယဲ့ကလန်....အဆုံးမဲ့သတ်ဖြတ်ခြင်းကြယ်စင်နဲ့ ပြင်ပကမ္ဘာက ကျွမ်းကျင်သူများစွာတို့ရဲ့ ဖိအားကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး ဝန်းရံမှုကနေ ခွဲထွက်နိုင်လျှင် ကောင်းကင်ရဲ့ ပြစ်ဒဏ်က သူ့ဆီ သဘာဝအတိုင်း သက်ရောက်လိမ့်မယ်....”

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက ကြယ်ပင်လယ်ထဲဆီ စိတ်တွေ လွင့်နေတာကြောင့် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

ကောင်းကင်ကြီးကို တိမ်ပင်လယ်ကြီးလည်း ဖုံးလွှမ်းသွားကာ တောင်များသည် ဓားဖျားကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး အကန့်အသတ်မရှိ တည်ရှိနေပါသည်။

အနီရောင်ရဲတိုက်ကြီးတခု လေထဲတွင် ပျံဝဲနေပြီး ရှေးကျသောပုံရှိသည်။ အောက်ခြေတွင် အနီရောင်ရဲတိုက်ကို ရှေ့သို့သယ်ဆောင်ရန် သွေးရောင်ပိုးကောင်များ ထူထပ်စွာ ထမ်းပိုးထားသည်။

ဒုတိယထပ် လသာဆောင်တွင် လူနှစ်ယောက် ဘေးချင်းကပ်ရပ်နေ၏။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ဖြူစင်တဲ့ အသားအရည်ရှိသော်လည်း သူ့မှာ ဆိုးသွမ်းတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ အနက်ရောင် ဆံပင်တွေပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူသည် အနက်ရောင်ကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး သူ့ပခုံးပေါ်တွင် အနက်ရောင် အမွေးအမှင်များရှိသည်။ သူ၏ အသွင်အပြင်က လူသားအသွင်ထက် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်နှင့် ပို၍ဆင်တူသည်။

"ဒီကမ္ဘာမှာ အဆုံးမဲ့သတ်ဖြတ်ခြင်းကြယ်စင်ရှိနေတာလား"

အဝေးကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေက လင်းယုန်တစ်ကောင်လို စူးရှနေသည်။

သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ မုတ်ဆိတ်မွေးရှည်ကြီးနဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်က.... “မှန်ပါတယ်.... ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာ အော်ရာက အလွန်မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေတယ်.... သေချာတာကတော့ သူ တိုက်ပွဲဝင်နေတယ်” လို့ ပြောရင်း သူ့မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

နတ်ဆိုးနှင့်တူသောသူက မျက်လုံးကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။

ငှက်မွေးယပ်တောင်ကိုင်ထားသော အဘိုးအိုက "သခင်လေး... ဒီအချိန်မှာ အဆုံးမဲ့သတ်ဖြတ်ခြင်းကြယ်စင်ကို သတ်ပစ်မှာ သေချာရဲ့လား၊ တခြားသူတွေ မတိုက်ခိုက်ရခြင်းရဲ့ အကြောင်းရင်းက အဆုံးမဲ့သတ်ဖြတ်ခြင်းကြယ်စင် နိုးထလာချိန်ကို စောင့်ချင်နေတာ "

နတ်ဆိုးဆန်သောသူက.... "ငါတို့ သူ နိုးထလာတဲ့စောင့်ရင် ငါတို့မှာ အခွင့်အရေးရှိသေးလား? ငါတို့က သူ့ကို အရင်ဖမ်းနိုင်မှဖြစ်မယ်.....သွေးဆာနေတဲ့ အင်းဆက်မျှော်စင်မှာ လူသတ်ကွင်းတွေ မရှိတော့ဘူး။ ငါတို့က သိုင်းကမ္ဘာပေါင်း 43 ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီး နောက်ဆုံး သူ့ကို ရှာတွေ့ခဲ့တာ.... ငါတို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး...."

အဘိုးအိုက အဓိပ္ပါယ်ရှိပြီး ပြုံးလိုက်ပြီး....

"ယဲ့ကလန်ထဲက ဒီကောင်က အဆုံးမဲ့သတ်ဖြတ်ခြင်းကြယ်စင်ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာ... သူက အရမ်း ငယ်ပါသေးတယ်... ယဲ့ကလန်ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကို နိုးထချင်ရင် အဆုံးမဲ့သတ်ဖြတ်ခြင်းကြယ်စင်ကိုပဲ အားကိုးလို့ရမယ်..."

"ဟမ့်... ယဲ့ကျန်းက အညစ်အကြေးပဲလေ...သူက သူ့အစ်ကိုထက် နိမ့်ကျတယ်... ကံမကောင်းစွာနဲ့ သူ့အစ်ကိုက အရမ်းထက်မြက်တယ်... အဲဒီတုန်းက ယဲ့ကလန်က အရမ်းအစွမ်းထက်တဲ့အတွက် နတ်ဘုရားသိုင်းလောကတစ်ခုလုံးကို တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့တယ်.... အခုအချိန်မှာတော့ အညစ်အကြေးတချို့က သေမင်းတံခါးဝမှာ ရုန်းကန်နေရတယ်"

ယဲ့ကျန်း အကြောင်းပြောသောအခါ နတ်ဆိုးဆန်သောသူက အလွန်မုန်းတီးနေသကဲ့သို့ အံ့ကြိတ်လိုက်သည်။

အဖိုးအိုက ပြုံးပြီး "မျိုးနွယ်တစ်ခု ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်နေပါစေ ဒါဟာ တစ်ခုတည်းသော အင်အားပဲ.... အဲဒါကို နတ်ဘုရားသိုင်းလောကနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့မရပါဘူး....နတ်ဘုရားသိုင်းလောကက အင်မော်တယ်တွေလို တည်ရှိနေမှာပါ"

"အင်မော်တယ်ဖြစ်တည်မှုလား? ငါ တိုင်ရှီချန်း... မယုံဘူး...ထားလိုက်စမ်းပါ.... ဒီအချိန်မှ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းတဲ့အရာတွေအကြောင်း မပြောပါရစေနဲ့.... မြန်မြန် အဆုံးမဲ့သတ်ဖြတ်ခြင်းကြယ်စင်ကို ဖမ်းရမယ်...."

အဘိုးအိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်လုံးမှိတ်ကာ ငှက်မွှေးယပ်တောင်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့ ရှေ့သို့လွင့်နေသော အစိမ်းရောင်အလင်းလှိုင်းများကို လှုံ့ဆော်ပေးသည်။

တောင်များကြားတွင် ကြီးမားသောတွင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကြယ်ပွင့်များကဲ့သို့ ငွေရောင်ကျောက်စွန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ ကောင်းကင်စစ်သည်များနှင့် သိုင်းပညာရှင်တို့က ၎င်းတို့ကို စုဆောင်းခဲ့ကြသည်။

တွင်းကြီးဘေးရှိ တောင်ပေါ်တွင် ကျန်းရှန် တရားထိုင်နေသည်။

ဟေးဟူက ဘေးနားတွင် ရပ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်ကျောကသစ်ပင်အောက်မှာထိုင်နေတဲ့ ကျန်းထျန်းမင်က ခြေတဖက်ချိတ်၍လှဲနေကာ သူ့ပါးစပ်ထဲက မြက်ပင်တစ်ချောင်းကိုက်ထားရင်း.... "လောင်ဟေး.... မင်းဘာကြည့်နေတာလဲ..အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေပြီလား? သိုင်းနတ်ဘုရားတောင် မနှိမ်နှင်းနိုင်တဲ့အရာမျိုး ဒီကမ္ဘာမှာ တည်ရှိနေလို့လား...”

ဟေးဟူက "ထုံးစံအတိုင်း၊ ဒီကမ္ဘာကမဟုတ်ဘူး....တခြား သိုင်းကမ္ဘာထဲက တစ်ခုခုရှိနေမှာကို စိုးရိမ်တာ "

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားခံရသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

ကျန်းထျန်းမင် မတ်တပ်ထရပ်ပြီး သူ့အနားရောက်ကာ... “ဟေး... မဟာရွှမ်းဟန်ကမ္ဘာမကြောင်း ပြောပြပါဦး.... ယဲ့ကလန်ကတစ်ယောက် နတ်ဘုရားသိုင်းနယ်ပယ်ထဲ တစ်ယောက်တည်း ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ခဲ့တဲ့ကြောင်း မင်းနောက်ဆုံးပြောခဲ့တာလေ....နောက်ပိုင်းသူဘာဖြစ်သွားသလဲ...သူချစ်တဲ့လူကို ကယ်ခဲ့တာလား...."

ဟေးဟူက ဒေါသတကြီးနဲ့ "ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ယဲ့ကလန်က ပျောက်သွားပြီ....ကမ္ဘာပေါ်မှာ အံ့ဖွယ်အမြောက်အမြား ဘယ်လိုရှိနိုင်မှာလဲ..."

ကျန်းထျန်းမင်က "ဒါပဲလား? သနားစရာပဲ၊ ယဲ့ရှန်ခုံးက တုနှိုင်းမဲ့နတ်ဘုရားနယ်ပယ် အစွန်းရောက်သိုင်းပညာရှင်ကို သတ်ပစ်ခဲ့ပြီး သူတို့ သုံးယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်.... အဲဒီနောက်မှာတော့ သူနဲ့ ရွယ်တူချင်းတွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး တိုက်ပွဲတိုင်းကို အောင်နိုင်ခဲ့တယ်.... အဲဒီလို လူမျိုး ကျရှုံးသွားတာ ဘယ်လောက်တောင် သနားစရာ ကောင်းလိုက်မလဲ...."

“သူက အထက်ကမ္ဘာကတောင် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် သန်မာလွန်းတယ်....အဲဒီအချိန်တုန်းကတော့ အဆုံးမဲ့သတ်ဖြတ်ခြင်းကြယ်စင်ကိုတောင် လွှမ်းမိုးနိုင်ခဲ့တယ်။”

ဟေးဟူ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ အထက်ကမ္ဘာမှလူများသာလျှင် ယဲ့မျိုးနွယ် အင်အားကြီးလာသောအခါ မည်မျှရမ်းကားသည်ကို သိသည်။

သူဆက်သွားခါနီးမှာ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ လျင်မြန်စွာ ကျယ်ပြန့်လာသော အနီရောင်အစက်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။

"အဲဒါ...'

ဟေးဟူ မျက်လုံးပြူးပြီး တုန်လှုပ်သွားသည်။

ကျန်းထျန်းမင် လှည့်ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းကနေ အနီရောင် အဆောက်အဦးကြီးတစ်ခုကို သူတို့မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် အဆုံးမဲ့သတ်ဖြတ်ခြင်းကြယ်စင်ကို ရှာဖွေနေသည့် သွေးဆာသော အင်းဆက်မျှော်စင်အုပ်စုဖြစ်သည်။ သူ့ကိုယ်သူ တိုင်ရှီးလို့ ခေါ်တဲ့ နတ်ဆိုးဆန်သူက သူတို့ကို လသာဆောင်ကနေ ကြည့်နေသည်။

"သူတို့ကို သိလား" ကျန်းထျန်းမင်က ဟေးဟူကို တိုးတိုးလေးမေးလိုက်သည်။

ဟေးဟူက မဖြေဘဲ တုန်လှုပ်နေသည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သွေးဆာနေတဲ့ အင်းဆက်မျှော်စင်ဟာ ကောင်းကင်မှာ ပျံသန်းလာပြီး ကောင်းကင် စစ်သည်များနှင့် တွင်းကြီးထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေသော သိုင်းပညာရှင်တို့ တယောက်ပြီးတယောက် မျှော်ကြည့်နေကြသည်။

ဟေးဟူ၏ မျက်နှာက လူသေကောင်လို ဖြူလာသည်။ သူသည် သွေးဆာသော အင်းဆက်မျှော်စင်ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ တိုင်ရှီးကို မော့ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး....

"ဆရာကြီး တိုင်ရှီး....ဘာလို့ဒီကိုရောက်နေတာလဲ"

တိုင်ရှီချန်းက သူ့ကို အပေါ်စီးကနေ ငုံ့ကြည့်ရင်း "မင်းကို ငါအရင်က တွေ့ဖူးပုံရတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒါက အရေးမကြီးဘူး

..မင်းလိုအဆင့်နဲ့ အဆုံးမဲ့သတ်ဖြတ်ခြင်းကြယ်စင်နဲ့ ပတ်သက်ဖို့ သတ္တိရှိလား"

ဟေးဟူက တုန်လှုပ်သွားပြီး " အဆုံးမဲ့သတ်ဖြတ်ခြင်းကြယ်စင်? ??? ဆရာကြီး နောက်ပြောင်နေတာလား...ကျွန်တော် တခါမှ မမြင်ဖူးဘူး!"

အဘိုးအိုက ကျန်းရှန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်ကာ.... "သနားစရာကောင်းလိုက်တာ၊ နောင်နှစ်ပေါင်း 500 ကြာရင် ဒီဘေးဆိုးကြီးမှာ သူ နိုးထလာမှာပါ"

ဒါကိုကြားတော့ ဟေးဟူက ကျန်းရှန် ကို မသိစိတ်ကြောင့် လှည့်ကြည့်ပြီး မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

မဟုတ်မှလွဲရော......