အခန်း (၁၄၅-၁၅၀)

Chapter 145

“ကောင်းပြီ၊ ငါမင်းကို မှတ်မိမှာပါ ဘောရစ်၊ မင်း အနာဂတ်မှာ တစ်ခုခုလိုရင် ငါ့ကို ဆက်သွယ်လိုက်" လို့ ဒေးဗစ် က ဘောရစ်ပုခုံးပေါ်လက်တင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ မစ္စတာ လစ်ဟဲလ်!" ဘောရစ် က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"မစ္စစမစ်၊ ဒါဆို သွားကြရအောင်။ ဒီအရှုပ်တွေကိုဘောရစ်နဲ့ ထားခဲ့လိုက်ပါ" လို့ ဒေးဗစ်က ကမ် နဲ့ သူ့မိသားစုကို ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဒေးဗစ်သည် ပထမဆုံးထွက်ခွါသွားခဲ့သည်။ မကြာခင်မှာပဲ ကမ် နဲ့ သူ့မိသားစုက သူ့နောက်ကို အမြန်လိုက်လာခဲ့သည်။

စင်္ကြံထဲက ထွက်လာတော့ စင်္ကြံပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေတဲ့ လူတန်းကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့အားလုံးဟာ အဲရစ်ခေါ်ထားတဲ့ သူတွေဖြစ်ပြီး အခုအချိန်မှာတော့ သူတို့အားလုံး တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ မြေပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်နေကြပါပြီ။

ဒေးဗစ်ကို မကြောက်ကြပေ။။ ဒေးဗစ်သည် သူတို့အတွက် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင် မြင့်နေသေးသည်၊ သူတို့သည် အမှန်တကယ်ပင် ဘောရစ်ကို ကြောက်ကြသည်။

သူတို့သည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဆိတ်မြို့တော်ရှိ နံပါတ်တစ် အာဏာရှင် ဘောရစ်ကို စိန်မခေါ်ရဲကြပေ။ ဘောရစ်က သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေနဲ့ သက်သေပြခဲ့တာမို့ပါ။

Holiday Inn မှ ထွက်လာပြီးနောက် ဒေးဗစ် သည် သူ့နေရာနှင့် သိပ်မဝေးသောကြောင့် မြစ်မြို့သို့ ပြန်သွားချင်ခဲ့သည်။ နှစ်နာရီကြာ ကားမောင်းရမည်။ ချက်ခြင်းထွက်သွားပါက မြစ်မြို့သို့ သူရောက်ရှိမည့်အချိန်သည် စောနေသေးသည်။

တစ်ဖက်တွင်၊ ကမ်နှင့် သူ့မိသားစုသည် ဒေးဗစ်ကို တစ်ညတာနေစေချင်သည်။ ဆိတ်မြို့၏ နံပါတ်တစ် အာဏာရှင်ကို ထိန်းချုပ်ထားသည့် ဒေးဗစ်လစ်ဒဲလ် နှင့် ဆက်ဆံလိုကြသည်။

သူတို့သည်ယနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဒေးဗစ်ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် မလေးစားမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ဆိုးရွားသောခံစားချက်များကို လျော့ပါးသွားလိုကြသည်။ အထူးသဖြင့် လှောင်ပြောင်သော သူများအတွက် ဤသည်မှာ မှန်ပါသည်။

ယနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဒေးဗစ်ကို နောက်ပြောင်ခဲ့ကြသည်။

ဒေးဗစ်သာ အလွန်တန်ခိုးကြီးသည်ကို သူတို့သိလျှင် ဒေးဗစ်ကို သူတို့ ဘယ်လို နှိမ့်ချနိုင်မှာလဲ။

သို့သော်လည်း၊ ယခုဖြစ်ပျက်ပြီးနောက်၊ သူတို့သည် ဒေးဗစ်၏ရက်စက်မှုကို အနည်းငယ်ကြောက်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဒေးဗစ်ကိုမပြောဝံ့ဘဲ တာရာကိုသာ ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

ကမ် သည် ဆာရာ ၏အဝတ်အစားများကို လျှို့ဝှက်စွာဆွဲလိုက်သည်။ ဒေးဗစ်ကိုနေခိုင်းဖို့ သူ့ကိုအရိပ်အမြွက်ပြောနေသည်။

ဒေးဗစ်သည် ကားတံခါးကိုဖွင့်ကာ ကားပေါ်တက်ရန်လုပ်လိုက်သည်။

"ဒေးဗစ်!" တာရာ လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ဟမ်?" ဒေးဗစ်သည် တာရာကိုကြည့်ရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။

"တစ်ညလောက်နေလို့ရမလား" တာရာက ဒေးဗစ်ကို မျှော်တလင့်တကြီး ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ဒေးဗစ်က ငြင်းဆိုချင်သော်လည်း တာရာ ၏ အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာနှင့် မျှော်လင့်ချက်ထားသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ သူ့အလေ့အထဟောင်းကို ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။

သူ့အနီးနားရှိ ခင်မင်စရာကောင်းသော အလှလေးများကို ငြင်းဆိုရန် ရှက်လွန်းလှသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒေးဗစ်ဟာ ပလေးဘွိုင်တစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် အချစ်လွန်ကဲတယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ဆာရာ နဲ့ လမ်းခွဲပြီးချိန်ကနေ အခုအချိန်အထိ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ထူးခြားတဲ့အလှလေးတွေ အများကြီးရှိခဲ့ပေမယ့် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။

နောက်ဆုံးအကြိမ်ကတော့ အမလီယာ နဲ့ပါ။ အန်တီဆယ်လီရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကြောင့် မဟုတ်ရင် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

သို့သော် အမလီယာ သည် ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ့အတ္တကို ထိခိုက်မိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူသိသည့်တိုင် လှုံ့ဆော်ခံခဲ့ရသည်။

အမလီယာ က သူ့ကို တမင်တကာ ဆွဲဆောင်နေသည်။

ဒေးဗစစသည် မိမိ၏ရန်သူများကို နှလုံးသားမဲ့သင့်သည်ဟု အမြဲခံစားရသည်။ သို့သော် သူသည် သူ့သူငယ်ချင်းများကို နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ဆက်ဆံနိုင်သည်။

“ကောင်းပြီ… ကောင်းပြီ၊ ဒါပေမယ့် မနက်ဖြန် မနက်ပြန်ရမယ်၊ ငါ ပြန်သွားပြီးရင် တစ်ခုခု ဂရုစိုက်ဖို့ လိုသေးတယ်” ဒေးဗစ် မဝံ့မရဲနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ!” တာရာပြေးလာပြီး ဒေးဗစ်ရဲ့လက်ကို ဝမ်းသာအားရ ကိုင်လိုက်သည်။

ကမ်နဲ့ သူ့မိသားစုက ဒေးဗစ်နေလို့ ပျော်နနေသည်။

လူငယ်လေးတွေက ဒေးဗစ်ရဲ့ကားကို မြင်တဲ့အခါ လှည့်ပတ်ကြည့်ချင်ကြသည်။ ထိပ်တန်းပြိုင်ကားတစ်စီး၏ သွေးဆောင်မှုသည် ၎င်းတို့အတွက် အလွန်ကြီးမားသည်။ သို့သော် မိဘများက တားထားသည်။

ဒေးဗစ်သည် ဤကဲ့သို့သော ပြိုင်ကားတစ်စီးကို မောင်းနှင်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် လုံးဝမအံ့သြမိပေ။ ဤကားသည် ဒေးဗစ်၏ စူပါလူငယ်သခင်တစ်ဦးအဆင့်အတန်းနှင့် သင့်လျော်သည်။

သို့သော် ၎င်းတို့သည် စောစီးစွာ သတိမပြုမိခဲ့သောအချက်ကို နောင်တရနေကြသည်။ ဒေးဗစ်ရောက်တဲ့အခိုက်မှာ သူတို့သာ ဒေးဗစ်ရဲ့ကားကို သတိပြုမိရင် သူ့ကို နှိမ့်ချမိမှာမဟုတ်ဘူး။

ဒီအတိုင်းပဲ ဒေးဗစ်က တာရာ ကိုအိမ်ပြန်ခိုင်းပြီး အားလုံးက တာရာ ရဲ့အိမ်ကို တစ်ဖန်ပြန်သွားကြသည်။

Chapter146

ဒေးဗစ်၊ ကမ် နှင့် ၄င်းတို့ မိသားစု ပြန်သွားကြသည်။

ဘောရစ်နှင့် ၎င်း၏ သူငယ်ချင်း သုံးယောက်၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ်နေသော အဲရစ်နှင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော အဲရစ်၏ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသောလူများမှာ Holiday Inn ရှိ သီးသန့်ခန်း၃၆ တွင် ကျန်နေရစ်သည်။

"မင်းတို့ဘယ်လိုထင်လဲ?" ဘောရစ် က သူ့သူငယ်ချင်းတွေကို မေးလိုက်သည်။

"အစကတော့ ဘာမှ မခံစားခဲ့ရပေမယ့် သူ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်တာနဲ့ ငါ့ရှေ့မှာ တောင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အရမ်း ခိုင်မာတဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်တစ်ခုကို ခံစားရတယ်။"

"ငါလည်း ဒီခဏမှာပဲ အေးစက်တဲ့လေကို ခံစားရတယ်။ ဒီသခင်ငယ်က သာမန်လူတစ်ယောက်လို မဟုတ်ဘူး"

"SCC ရဲ့ အမာခံအဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်မှ သာမာန်လူတွေမဟုတ်ဘူး။ ကောင်လေးတွေ၊ တွေးကြည့်လိုက်တော့။ ဒီအရှုပ်အထွေးတွေကို ရှင်းလိုက်ကြရအောင်။"

"ဘောရစ်၊ မင်း ဒီသူဌေးကြီးနဲ့ ရင်းနှီးရင် ငါတို့ကို မမေ့နဲ့နော်!"

"စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါအောင်မြင်ရင် မင်းတို့ကိုမေ့မှာမဟုတ်ဘူး"

ဒေးဗစ်က အခုပဲ ဖိအား ပေးလိုက်တာကို ကြည့်ပြီး သူက အဲရစ်လို လူအတွက် သူ့လက်ကို မညစ်ပတ်စေချင်တာကြောင့် ဘောရစ်ကို အကူအညီပေးဖို့ ခေါ်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ဒေးဗစ်သည် နိုး၍ နံနက်စာစားပြီး မြစ်မြို့သို့ ပြန်သွားသည်။ တာရာက မပြန်ခင် တစ်ရက်လောက် အိမ်မှာအနားယူချင်တာကြောင့် သူတစ်ယောက်တည်း ပြန်လာခဲ့သည်။

တာရာ၏ ဆွေမျိုးအချို့က သူ့ကို လွန်စွာဖားနေကြတော့ သန်းခေါင်ယံအချိန်မှာထွက်ခွာသွားရုံမှလွဲ၍ အခြားမတတ်နိုင်တော့ပေ၊

အချိန်တွေတဖြည်းဖြည်းကုန်သွားသည်။

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဒေးဗစ်သည် ပုလဲထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ပရောဂျက်တစ်ခုခုကို မျက်စိကျခဲ့ပြီး သူမဖွဲ့စည်းခဲ့တဲ့ အဖွဲ့၏ စစ်တမ်းအရ ရင်းနှီးမြှပ်နှံဖို့ ထိုက်တန်တယ်လို့ ဆိုသည်။ ဒါပေမယ့် တခြားပါတီက အရမ်းများတဲ့ ပမာဏကို တောင်းတဲ့အတွက်

ဒေးဗစ် ရဲ့ ထင်မြင်ချက်ကို တောင်းနေသည်။

ဒေးဗစ်သည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ငွေအနည်းငယ်လွှဲလိုက်သည်။ ဒါကို သူဘယ်လိုထင်လဲ။ သူက တစ်ဖက်ကို ပိုမြင့်တဲ့ဈေးနဲ့ တောင်းစေချင်နေတာ။

သူ့မှာ ပိုက်ဆံသုံးလို့ရတဲ့ နေရာတွေ အများကြီးမရှိဘူးလို့ ခံစားရသည်။ သူပုံမှန်သုံးတဲ့ငွေက သူ့ရဲ့ ခမ်းနားတဲ့ အမှတ်တွေကို မတိုးစေပါ။ အန်တီဒိုင်ယာနာနဲ့ အန်တီဆယ်လီတို့အတွက် အိမ်နှစ်လုံးဝယ်ဖို့ သန်း ၂၀၀ ပဲသုံးခဲ့သည်။ သူက တခြား သန်း ၁၀၀ ကိုတောင် မပေးပေ။

ယခုတော့ သူသည် ခမ်းနားသော အမှတ် တစ်မှတ်သို့မဟုတ် နှစ်မှတ်လောက်ကို စိတ်မဝင်စာတော့ပေ။ ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ အမှတ်တွေကို မြန်မြန်တိုးစေချင်ရင် အရူးအမူး ရင်းနှီးမြုပ်နှံရမည်။

သို့သော် သူသည် ကျပန်းမရင်းနှီးနိုင်ပါ။ စည်းမျဥ်းစည်းကမ်းတွေအတိုင်း မလိုက်ဘဲ သူလုပ်ချင်တာမှန်သမျှလုပ်ရင် ရည်ရွယ်ချက်ဆိုးတဲ့သူကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည်။

ယခု သူပိုင်ဆိုင်သည့် ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ကာကွယ်ရန် စွမ်းအားမရှိဟု သူခံစားမိသောကြောင့် လောလောဆယ်တွင် အလွန်နိမ့်ကျသော ပရိုဖိုင်ကို ထိန်းသိမ်းထားရမည်ဖြစ်သည်။

အာဏာအကြောင်းပြောရရင် သူက အခုမှစပြီး သူ့ကိုယ်သူ တည်ဆောက်နေတုန်းပဲ။ သူသည် တီမန်း စတန်းဝါနာနှင့် T Faction မှ ကလင်တန် ဇင်မာမန် တို့နှင့် မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသည်။

ဇာခရိ နဲ့ ချားလ်စ် တို့နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရမယ်ဆိုရင်တောင် သူက သူတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

စွမ်းရည်အကြောင်း ပြောရလျှင် ပေါလ်သည် သူမြင်ဖူးသည့် လူငယ်များကြားတွင် စွမ်းအားအရှိဆုံးသာ ဖြစ်သည်၊ ထို့ကြောင့် သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်သော အသက်ကြီးသူများ အများအပြားရှိနေဆဲဟု ဆိုလိုရင်းဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် သူ့အတွက် သီးသန့် အာဏာတစ်မျိုးကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်လိုသည်။ သူအိပ်မက်မက်ထားသည်။

တစ်နေ့တွင် သူသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ထိပ်တန်းကုမ္ပဏီ ၁,၀၀၀ ထဲမှ ၈၀၀ တွင် အစုရှယ်ယာများစွာကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဒီလိုဖြစ်လာတဲ့အခါ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တဲ့အခါ ကမ္ဘာ့စီးပွားရေးက လှုပ်ခါသွားလိမ့်မည်။

ဘယ်လောက်ဆိုးသလဲ*

ဘယ်လောက်တောင် သည်းညည်းခံထားတာလဲ။

ဤအလွန်အရေးကြီးသောတာဝန်ကိုထမ်းဆောင်ရန် ပုလဲ ကိုဘာကြောင့်ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ၊ တစ်ခုမှာမူ ယခင်ကသူသည်ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူဖြစ်ပြီး၎င်း၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင်မည်သူမျှမရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူနှင့်ဆက်ဆံဖူးသောလူအားလုံးကို ဖြတ်၍ကြည့်ပြီးနောက် ပုလဲသည် သူယုံကြည်မှုအရှိဆုံးသူဖြစ်သည်။

သူမမှာ အရည်အချင်းရှိတာကလည်း အဓိကအချက်တစ်ခုပါ။

နောက်တချက်ကတော့ ပုလဲ ရဲ့ မိသားစုက သူ့ကိုရှာဖို့ လာတဲ့အဖြစ်အပျက်ကနေ ပုလဲ ကို ပိုနားလည်လာခဲ့သည်။

Chapter 147

သူမဟာ ကျေးဇူးတရားကို သတိရပြီး ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ ကြိုးစားမယ့်သူတစ်ယောက်ဆိုတာ သေချာသည်။သူ့မိဘတွေက သူမကို ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ကြမ်းတမ်းစွာ ဆက်ဆံခဲ့တာတောင် သူမဟာ ကိုယ်ပိုင်ငွေရှာပြီးနောက် သူတို့အကြောင်း စဉ်းစားနေတုန်းပါပဲ။

ဒေးဗစ်အတွက်ကတော့၊ သူ့မှာ ပိုက်ဆံအများကြီးရှိပြီးသားမို့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်အသုံးမချနိုင်ဘဲ အမြတ်ထွက်ဖို့ကအရေးမကြီးတာကြောင့် အရည်အချင်းက သာမညပါပဲ။

စိတ်ဓာတ်သည် အရေးကြီးဆုံးအရာဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အကျင့်စာရိတ္တမကောင်းပါက၊ သူတို့တွင် အရည်အချင်းရှိသော်လည်း ဒေးဗစ်သည် ၎င်းတို့ကို မည်သည့်အခါမျှ အလိုရှိမှာမဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူစိတ်ဝင်စားသည့်အရာမှာ ပုလဲ၏စိတ်ဓာတ်ဖြစ်သည်။

စနစ်ကို ပထမဆုံးရလာသောအခါ ဒေးဗစ် သည် သူ့ကိုယ်သူ အပြည့်အဝကာကွယ်နိုင်မည်ဟု သူမထင်မီတွင် သူ၏ ခွန်အားအပြည့်ကို ဘယ်တော့မှ ထုတ်မပြရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့သည်။

နှိမ့်ချခြင်းသည် ဤကိစ္စတွင် အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်။

အဲဒါက သူ့ရဲ့ မှော်လက်နက် ဖြစ်လာမှာပါ။

ယခု သူလုပ်သမျှမှာ ခမ်းနားသောအမှတ်များ သိမ်းဆည်းရန် ကြိုးစားပြီး စနစ်ကို အဆင့်မြှင့်နိုင်ရန်ဖြစ်သည်။

အမြင့်ဆုံး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားသည် မလုံလောက်ပေ။

ပုလဲ ကို ၂ဘီလီယံ ရန်ပုံငွေ ထောက်ပံ့ပေးပြီးနောက်၊ ခမ်းနားသော အမှတ်များ ချက်ချင်း မတိုးလာဘဲ အမှတ် ၂၀ ကို နောက်နေ့တွင်သာ ပေါင်းထည့်လိုက်ရာ စုစုပေါင်း ၁၀၁ ဖြစ်သွားသည်။

ဒါက ဒေးဗစ်ရဲ့ အတွေးအမြင်ကိုလည်း စိစစ်စေသည်။ စူပါကြီးကျယ်ခမ်းနားသောစနစ်တွင် ငွေကိုသုံးစွဲမှသာလျှင် ခမ်းနားသောအမှတ်များ တိုးလာမည်ဖြစ်သည်။ အလှူတလုပ်ရင် ဒါမှမဟုတ် ပုလဲကို ဒီလိုငွေလွှဲရင် တိုးမှာမဟုတ်ပေ။

ဤစနစ်သည်လည်း အလွန်ရိုးရှင်းသည် ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဒေးဗစ်အား ငွေသုံးခွင့်ပေးပြီး သူ့ကိုယ်သူ တိုးတက်စေရန်နှင့် ခမ်းနားသော အမှတ်များ တိုးပွားစေရန် ဖြစ်သည်။

ဤဘက်တွင် ဒေးဗစ်သည် လုံခြုံရေးဌာနတစ်ခု ထူထောင်ပြီး ပေါလ်အား ယခင်ကပြည်ပတွင် တွေ့ဖူးသော ကြေးစားအချို့ကို ဆက်သွယ်ရန် တောင်းဆိုထားသည်။

ပြည်တွင်းပဲဖြစ်ဖြစ် ပြည်ပပဲဖြစ်ဖြစ် လာချင်သရွေ့တော့ အကောင်းဆုံးဖြစ်ပေမယ့် အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ သူတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေက စာမေးပွဲအောင်ဖို့ပဲ ဖြစ်သည်။

ဥပမာ၊ ဒေးဗစ်သည် ယုတ်မာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူတစ်ဦးကို ဘယ်သောအခါမှ လက်ခံမည်မဟုတ်ပေ။

ဒေးဗစ်ကလည်း ပေါလ်ရဲ့လုံခြုံရေးဌာနကို ကူညီပေးဖို့ ဝိန်း နဲ့ ဂေါ်ဒန် ကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ၏လက်ရှိအင်အားဖြင့် သူ့အား ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည့်လူ အများအပြားရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ဒေးဗစ်သည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က အလုပ်များသောကြောင့် အတန်းမတက်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ့ဆရာက ဖုန်းဆက်ပြီး အတန်းပြန်တက်ရန် ပြောခဲ့သည်။

ဒေးဗစ်စိတ်ဆိုးသွားသည်။ အလုပ်သမားနေ့ စွမ်းရည်ပြပွဲအတွက် စင်မြင့်ပေါ်တက်ပြီးဖျော်ဖြေရင် ခွင့်တောင်းနိုင်တယ်လို့ ဆရာက မပြောခဲ့ဘူးလား။

နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် တက္ကသိုလ်၏အကြီးအကဲထံ တိုက်ရိုက်ချဉ်းကပ်ကာ ဒေးဗစ်အကြောင်း ပြောလိုက်သည်ကို သူသိလိုက်ရသည်။

မကြာခဏဆိုသလို အတန်းပျက်တဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်လို လုံးဝ မဆက်ဆံတတ်ပါ။ တောင်ပိုင်းမြစ် တက္ကသိုလ် ကဲ့သို့ ကျော်ကြားသော ကျောင်းတစ်ကျောင်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်နေပုံရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် တက္ကသိုလ် အကြီးအကဲက ဆရာကိုပင် ပြစ်တင်ရှုတ်ချခဲ့သည်။

ဆရာ့ဆီမှ ဖုန်းလက်ခံပြီးနောက် ဒေးဗစ်သည်ကျောင်းအုပ် ရုံးခန်းသို့ တိုက်ရိုက်သွားခဲ့သည်။

ဒေါက် ဒေါက် !

ဒါဝိဒ်က တံခါးကို နှစ်ခါခေါက်လိုက်သည်။

“ဝင်ခဲ့ပါ” တံခါးဝမှ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒေးဗစ်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်သွားသည်။ ကျောင်းအုပ် အိုလီဗာ ကာဆွန် က စားပွဲပေါ်က စာရွက်စာတမ်းတွေကို လှန်လှောရင်း သူ့ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်နေသည်။

ဒေးဗစ်ဝင်လာပြီးနောက် အိုလီဗာက ဒေးဗစ်ကိုကြည့်ကာ “ဟဲလို၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ” ဟုမေးသည်။

"မင်္ဂလာပါ၊ မစ္စတာ ကာဆွန်၊ ကျွန်တော်ကစီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဌာနှက တတိယနှစ်ကျောင်းသား ဒေးဗစ်ပါ" ဒေးဗစ်က အိုလီဗာနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေ၏။

"ဟုတ်လား?"

ဒေးဗစ်ဟာ တခြားကျောင်းသားတွေနဲ့ မတူဘူးဆိုတာ သူသိသည်။ အများအားဖြင့် ထိုကျောင်းသားများသည် သူ့ကိုမြင်သောအခါ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်၊ ဒေးဗစ်သည် အလွန်ဂရုမစိုက်သောကြောင့် အိုလီဗာသည် သူနှင့်အနည်းငယ်ကွာခြားသည်ဟု ခံစားမိစေသည်။

Chapter 148

“မစ္စတာကာဆန်၊ ကျွန်တော့်မှာ ကျောင်းဝင်းအပြင်ဘက်မှာ ဂရုစိုက်စရာတစ်ခုခုရှိလို့ ခဏခဏ ထွက်ဖို့တောင်းဆိုရလိမ့်မယ်။ ဒီအထူးအခွင့်အရေးကို ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်” လို့ ဒေးဗစ်ကပြောလိုက်သည်။

"အိုး၊ မင်း ခွင့်ရက်ယူခွင့်ကို လိုချင်တဲ့အချိန်တိုင်း လိုချင်တာလား၊ ဘာဖြစ်လို့ လဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား။" အိုလီဗာ က ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။

ဒေးဗစ်သည် ကျောင်းအုပ်ထံ လာကာ ဤသို့သောတောင်းဆိုမှုမျိုးကို အဘယ်ကြောင့် ရဲရင့်စွာတောင်းဆိုရသနည်းဟုလည်း သိချင်ခဲ့သည်။

ဒါ့ပြင်၊ ဒေးဗစ်သည် အိုလီဗာ သဘောတူမည်ဖြစ်ကြောင်း သေချာပုံရသည်။

"ကျောင်းဝင်းအပြင်ဘက်မှာ စီးပွားရေးလုပ်နေတာဆိုတော့ တော်တော်အလုပ်ရှုပ်နေလိမ့်မယ်။"

"စီးပွားရေးလား။ မစ္စတာ လစ်ဒဲလ်၊ တက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားတွေကို သူတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းစတင်ရာမှာ ပံ့ပိုးပေးတယ်။ မင်းက တက္ကသိုလ်ကို သက်ဆိုင်ရာ စာရွက်စာတမ်းတွေ ပေးတယ်ဆိုရင်၊ ငါတို့က စိစစ်ပြီး အတည်ပြုပြီးမှ အဲဒီအခွင့်အရေးကို တက္ကသိုလ်က ပေးနိုင်တယ်။"

“အဲဒါကို ကျွန်တော် မလုပ်ချင်ဘူး။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော် ခင်ဗျားဆီ လာခဲ့တာ” ဟု ဒေးဗစ်ဆိုသည်။

"အိုး? မစ္စတာ လစ်ဒဲလ် ငါသဘောတူမယ်လို့ထင်လား။"

"မင်း မငြင်းဘူးလို့ ငါယုံတယ် မစ္စတာကာဆန်"

"ဘာအကြောင်းကြောင့်လဲ?" အိုလီဗာက မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က တောင်ပိုင်းမြစ် တက္ကသိုလ် ကို သန်း ၁၀၀ လှူမယ် ဆိုတော့ အဲဒီထဲက သန်း ၅၀ ကို ဆင်းရဲနွမ်းပါးတဲ့ ကျောင်းသားဆု ရန်ပုံငွေအနေနဲ့ ထူထောင်မယ်၊ အထူးသဖြင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို ပညာရေး စွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းကောင်းနဲ့ ပေးမှာ ဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့ သန်း ၅၀ကို တက္ကသိုလ်ရဲ့နေရာအသီးသီးမှာ တိုးတက်အောင် လုပ်ဖို့ သုံးမယ်။ မစ္စတာကာဆန်ရောဘယ်လို ထင်လဲ။" ဒေးဗစ်က ပြုံးပြုံးလေး ပြောလိုက်သည်။

ဒေးဗစ်ပြောသောစကားကို အိုလီဗာ ကြားသောအခါ သူ သိသိသာသာ ထိတ်လန့်သွားသည်။

တောင်ပိုင်းမြစ် တက္ကသိုလ်သို့ သန်း၁၀၀လှူဒါန်းခြင်း။

တောင်ပိုင်းမြစ်တက္ကသိုလ်ကို စတင်တည်ထောင်ချိန်မှစ၍ ယခုနှစ်များအတွင်း တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသည့် အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

နိုင်ငံ့ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်များကြားတွင်ပင် ထိုကဲ့သို့ စံနမူနာမျိုးမရှိခဲ့ပါ။ တောင်ပိုင်းမြစ်တက္ကသိုလ် သည် နိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်များအနက် ထိပ်တန်း တက္ကသိုလ်ဆယ်ခုတွင် အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ထောင်ပြီးနောက်တွင် အလွှာပေါင်းစုံမှ ထင်ရှားကျော်ကြားသူများကိုလည်း ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သည်။ အလှူငွေမျိုးစုံကို လက်ခံခဲ့ကြသော်လည်း အများစုမှာ ဒေါ်လာသန်းပေါင်းများစွာသာ ရှိသည်။

တောင်ပိုင်းမြစ် တက္ကသိုလ်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ထောင်ခဲ့ပြီး အကြီးမားဆုံး လှူဒါန်းမှုမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက တောင်ပိုင်းမြစ်တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရခဲ့သော ကျောင်းသားတစ်ဦးထံမှ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဒေါ်လာဘီလီယံနှင့်ချီသော စီးပွားရေးလောကတွင် သူဌေးကြီးတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သော်လည်း တက္ကသိုလ်အတွက် သန်း ၂၀ သာ လှူဒါန်းခဲ့သည်။

အခု တက္ကသိုလ် တတိယနှစ် ကျောင်းသားတစ်ယောက်က သူ တက္ကသိုလ်ကို သန်း၁၀၀ လှူမယ်လို့ ပြောနေတာလား။

ဒါကို ဘယ်သူယုံမှာလဲ။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင် အိုလီဗာ ကိုယ်တိုင်လည်း ဒါကို မယုံပေ။

သူ့အမြင်အရ၊ ဒေးဗစ်သည် ကစားရန် ဤနေရာ၌ ရှိနေခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

"မစ္စတာ လီဒဲလ်၊ မင်း တက္ကသိုလ်ကို သန်း ၁၀၀လှူချင်တာ သေချာလား မင်းက ငါ့ကိုကစားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား" အိုလီဗာ က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်! မဟုတ်ရင် ကျောင်အုပ်ဆီကို ကျွန်တော်ဘာလို့ လာရမှာလဲ?"

အိုလီဗာ သည် ဒေးဗစ်ကို သေသေချာချာကြည်လိုက်သည်။

ဒေးဗစ်သည် အခြားကျောင်းသားများက သူ့ကိုမြင်သောအခါကဲ့သို့ ချုပ်တည်းမှုကို မပြခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူသည် အိုလီဗာကို မကြောက်ကြောင်း သက်သေပြကာ တည်ကြည်သော သဘောထားကို ပြသခဲ့သည်။

သူသည် မင်းမျိုးမင်းနွယ်ရဲ့သားတစ်ဦးလား။

ဖြစ်နိုင်တယ်!

သုံးနှစ်ကျောင်းသားတစ်ဦးသည် လုပ်ငန်းတစ်ခုစတင်ခြင်းဖြင့် သန်း ၁၀၀ ဝင်ငွေရနိုင်ပါသလား။ အိုလီဗာ ဘယ်တော့မှ မယုံပေ။

ဒေးဗစ် သန်း ၁၀၀ လှူရင် သူ့မှာ ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ရှိဆာလဲ။

၁ ဘီလီယံ?

ဒါမှမဟုတ် ၁၀ဘီလီယံ?

ဒေးဗစ်က သူ့ကို စဖို့ ဒီမှာရှိနေတာနဟုတ်ရင် ဒေးဗစ်ဟာ မင်းမျိုးမင်းနွယ်တွေထဲက သားဖြစ်ရမည်။

ထို့အပြင်၊ အကယ်၍ တက္ကသိုလ်သည် နောက်ထပ် ရန်ပုံငွေ သန်း ၁၀၀ ကို ရရှိနိုင်ပါက၊ ၎င်းတို့သည် များစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ပြည်နယ်တွင်းမှ ထိပ်တန်း ဆရာအချို့ကိုပင် ငှားရမ်းနိုင်သည်။

ဒီတက္ကသိုလ်ကို အဆင့်မြှင့်လိုက်တာ ကောင်းသည်။ အိုလီဗာ၏ အိပ်မက်မှာ တောင်ပိုင်းမြစ် တက္ကသိုလ် သည် နိုင်ငံအတွင်းရှိ ထိပ်တန်း တက္ကသိုလ် သုံးခုထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်လာစေဖို့ တွန်းအားပေးရန် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ မစ္စတာလစ်ဒဲလ် မင်း တက္ကသိုလ်အတွက် သန်း ၁၀၀ ကို တကယ်လှူရင် မင်းကို ဒီအထူးအခွင့်အရေးကို ငါပေးမယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ တောင်ပိုင်းမြစ် တက္ကသိုလ်ကို မင်းရဲ့ အလှူငွေအတွက် ငါ ကျေးဇူးတင်မယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းငါ့ကိုကစားဖို့ ဒီမှာလာနေတယ်ဆိုရင် စည်းကမ်းနဲ့အညီ လုပ်တာကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။"

Chapter 149

“အိုကေ၊ မစ္စတာ ကာဆန်၊ အဲဒါက သဘောတူညီချက်တစ်ခုပဲ၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် အမည်ဝှက်နဲ့ လှူဒါန်းနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်၊ ကျောင်းဝင်းထဲမှာ လျှောက်သွားတိုင်းမျောက်တစ်ကောင်လို ဝိုင်းကြည့်ခံရတာမျိုးမကြိုက်ဘူး။”

"ပြဿနာမရှိပါဘူး။"

ထိုကဲ့သို့ပင် ဒေးဗစ်အား အိုလီဗာ မှ တက္ကသိုလ်ဘဏ္ဍာရေးဌာနသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ အိုလီဗာသည် တောင်ပိုင်းမြစ် တက္ကသိုလ် ၏ အကြီးအကဲများကိုပင် ခေါ်ခဲ့သည်။

အလှူငွေ သန်း ၁၀၀ ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် တောင်ပိုင်းမြစ် တက္ကသိုလ်၏ အကြီးအကဲများသည် အိပ်မက်ထဲတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေကြရသည်။

အရင်တုန်းကတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ဒေါ်လာသန်းတစ်ရာ လှူမယ်ဆိုရင် ကွန်ဖရင့်တစ်ခုကို လူသိရှင်ကြား ထုတ်ဖော်ဖို့ လုပ်ကြပေမယ့် အခု ဒေါ်လာ သန်း ၁၀၀ လှူဒါန်းတာ လွယ်လွယ်နဲ့ ပြီးသွားပါပြီ။

ဒေးဗစ်၏အမည်သည်လည်း တက္ကသိုလ်အကြီးအကဲများစာရင်းတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။ သေချာတာကတော့ ပိုက်ဆံရှိတဲ့သူတစ်ယောက်မို့ သူ့ကိုမစော်ကားမိအောင် အစွမ်းကုန်ကြိုးစားကြတော့မည်။

"မစ္စတာ လစ်ဒဲလ် တောင်ပိုင်းမြစ် တက္ကသိုလ်တည်ဆောက်ရေးအတွက် ပံ့ပိုးကူညီမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျောင်းရဲ့ ဆရာတွေနဲ့ ကျောင်းသားတွေအားလုံးအစား ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လို့ ဒေးဗစ်ရဲ့လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ရင်း အျုလီဗာ က ပြောလိုက်သည်။

ဒေါ်လာ သန်း ၁၀၀ လှူ ဒါန်းမှုဟာ သမိုင်းမှာ ပထမဆုံးပါပဲ။ ယခု ဒေးဗစ်သည် ကျောင်းသားဖြစ်ဆဲဖြစ်ပြီး ကျော်ကြားမှုနှင့် လူစိတ်ဝင်စားခြင်းကို မလိုလားခဲ့ပေ။

ဘွဲ့ရပြီးသောအခါ ဤကိစ္စကို လူသိရှင်ကြား ထုတ်ပြောနိုင်သည်၊ ထို့နောက် အခြေအနေအရ တက္ကသိုလ်၏ ဂုဏ်သတင်း တိုးတက်လာမည်ဖြစ်သည်။

အပြင်မှာ ငွေရှာနေတဲ့ တတိယနှစ် ကျောင်းသားက ကျောင်းကို တိုက်ရိုက် အလှူငွေ သန်ူ ၁၀၀ လှူလိုက်သည်။ ဒီလိုလုပ်ဖို့ သူ့စိတ်က ဘယ်လောက် ခိုင်မာနေရမှာလဲ။

ထို့အပြင်၊ တက္ကသိုလ်၏ပညာရေးသည်အလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်းပြသရာရောက်ပြီး သောတတိယနှစ်တွင်စီးပွားရေးတစ်ခုစတင်ခြင်းဖြင့်ငွေများစွာရနိုင်ကြောင်း သိရှိစေနည်ဖြစ်သည်။

အိုလီဗာ၏ နှလုံးသားသည် ရွှင်မြူးလျက်။

၎င်းသည် တက္ကသိုလ်ကို အကျိုးပြုရုံသာမက ၎င်း၏ ကျော်ကြားမှုကိုလည်း တိုးပွားစေပြီး ကျောင်းသားများကို ပိုမိုဆွဲဆောင်နိုင်ကာ ငှက်နှစ်ကောင်ကို ကျောက်ခဲတစ်လုံးတည်းဖြင့် ပစ်ခြင်းဖြစ်သည်။

“မစ္စတာကာဆန်၊ မင်းက သိပ်သဘောကောင်းလွန်းတယ်။ တောင်ပိုင်းမြစ် တက္ကသိုလ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ တက္ကသိုလ်ဖြစ်ပြီး ဒါက ကျွန်တော့်ကို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ဖြစ်လာအောင် သင်ပေးခဲ့တဲ့နေရာပါ။ အနာဂတ်ကျောင်းသားတိုင်းလည်း တောင်ပိုင်းမြစ်တက္ကသိုလ်အတွက် အထောက်အကူဖြစ်စေဖို့ တစ်ခုခုလုပ်ချင်ကြမယ်လို့ ကျွန်တော်ယုံကြည်တယ်” လို့ ဒေးဗစ်က ယဉ်ကျေးစွာပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျောင်းအုပ်ကြီးများက ဒေးဗစ်၏လက်ကို ခါယမ်းကာ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုသည်။

ဒေးဗစ်သည်လည်း သူတို့အား ယဉ်ကျေးစွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

ဒေးဗစ်က ဒါကို လူသိရှင်ကြား မပြောချင်တာကြောင့် ကျောင်းက ပွဲမကျင်းပခဲ့ပေ။

လှူဒါန်းပြီးနောက် ဒေးဗစ်သည် ကျောင်းမှထွက်ကာ ဆက်လက်အနားယူခဲ့သည်။ အတန်းတက်ရတာ သူ့အတွက် သိပ်အရေးမကြီးပေ။

ထို့အပြင်၊ သူ့တွင် ဉာဏ်စွမ်းအားအမြင့်ဆုံးရှိပြီး အရာအားလုံးကို အလွန်လျင်မြန်စွာ သင်ယူနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူ့အတန်းကို ကျရှုံးမည်မဟုတ်ဟု ခံစားခဲ့ရပြီး ပိုအရေးကြီးသော အတန်းများကိုသာ တက်ချင်သည်။

မအောင်မြင်ရင်တောင် တက္ကသိုလ်က သူ့ကိုအအောင်ပေးမယ်လို့ ယုံကြည်သည်။

---------

တနင်္ဂနွေ ပိတ်ရက်ဖြစ်သည်။

လဝက်ခန့် အနားယူပြီးနောက် ဆယ်လီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လုနီးပါးဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ယခုသီတင်းပတ်ကုန်တွင်အတူတကွ

ရှုမြို့ သွားကာ လိုအပ်သည့်အရာများကို ရွှေ့ပြောင်းရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

ဒေးဗစ်သည် အဒေါ်ဒိုင်ယာနာ၏ မိသားစုကို ခေါ်ကာ မြစ်မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် မည်ကဲ့သို့ စည်းရုံးရမည်ကို တွေးနေခဲ့သည်။အဲဒီမှာရှိနေတုန်း သူ့မိဘတွေရဲ့ လျော်ကြေးကို ပြန်တောင်းပေးသည်။

လီလီသည် လွန်ခဲ့သော လဝက်က တက္ကသိုလ်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်၊ ဆယ်လီ၏မိသားစုသုံးယောက်၊ ဒေးဗစ်နှင့် ယာဉ်မောင်းနှစ်ဦးဖြစ်သည့် ဝိန်း နှင့် ဂေါ်ဒန် တို့သည် သောကြာနေ့ညနေပိုင်းတွင် ရှုမြို့ သို့ အလျင်အမြန်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ဝိန်း နဲ့ ဂေါ်ဒန် တယောက်စီ မောင်းနှင်နိုင်အောင် ဒေးဗစ် က နောက်ထပ် G Wagon ကို ဝယ်လိုက်သည်။

ဒီကြေးစားဟောင်းတွေက နာရီအနည်းငယ်လောက် ကားမောင်းတာ နေနေသာသာ နှစ်ရက်သုံးရက်လောက် မအိပ်ရင်တောင် ဘာမှဖြစ်ပေ။

သူတို့သည် ညနေ ၆ နာရီတွင် ထွက်ခွာကြပြီး ရှုမြို့သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သန်းခေါင်ကျော်နေပြီဖြစ်သည်။

ဒေးဗစ်သည် အန်တီဆယ်လီ၏ မိသားစုကို အိမ်ပြန်ပို့ပြီးနောက် သူ၊ ဝိန်းနှင့် ဂေါ်ဒန်တို့သည် ခရိုင်အတွင်းရှိ ဟိုတယ်တစ်ခုကို ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။

ဆယ်လီက ဒေးဗစ်ကို သူတို့အိမ်မှာနေစေချင်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူဒီမှာ နှစ်နှစ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုတော့ သူနှင့် ဂျေစီ နှစ်ယောက်လုံး ကြီးပြင်းလာပြီဖြစ်ကြောင်း ဒေးဗစ်ခံစားခဲ့ရပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့်ရှိသင့်သည်။ တစ်ယောက်တည်းနေရတာ ပိုအဆင်ပြေသည်။ ဂျေစီနဲ့ အိပ်ရတာ နည်းနည်း အဆင်မပြေသလို ခံစားရသည်။

လီလီရဲ့ အခန်းမှာ နေရတာလည်း မသင့်တော်ဘူး ဆိုတော့ သူ ဟိုတယ်မှာ ပဲ နေနိုင်သည် ။ အဲ့ဒါကြောင့် သူက ဝိန်း နဲ့ ဂေါ်ဒန်တို့နဲ့ အတူသွားဖို့ ပြောခဲ့သည်။

သူထွက်သွားချိန်မှာတော့ ဒေးဗစ်က သူ့ဦးလေး ဘော်ဘီ နာမည်နဲ့ ချုပ်ဆိုထားတဲ့ သဘောတူညီချက်ကို တောင်းခဲ့သည်။

“တကယ်တော့ ဒေ့ဗ်၊ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းအရ လျော်ကြေးက မင်းအတွက် ဘာမှမဟုတ်ပေမယ့် မင်းဒေါသထွက်နေတာ ငါသိတယ်။

သူ မင်းကို နှစ်အတော်ကြာ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ပြီး မင်းမလွန်ဆန်နိုင်ဘူးလို့ ငါမျှော်လင့်ပါတယ်” လို့ ဒေးဗစ်ကို သဘောတူညီချက်ကို ပေးအပ်တဲ့အခါ ဆယ်လီက စိတ်ထက်သန်စွာ ပြောခဲ့သည်။

“အန်တီဆယ်လီ နားလည်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ပိုင်ဆိုင်တဲ့အရာတွေကို ပြန်လိုချင်ပါတယ်” လို့ ဒေးဗစ်က ဆိုသည် "ကောင်းပြီ ငါ မင်းကို ယုံတယ်။ အခု သွားတော့။"

Chapter 150

နောက်တစ်နေ့တွင် ဒေးဗစ်သည် ဝိန်း နှင့် ဂေါ်းန်ကို ၎င်း၏ ဦးလေး ဘော်ဘီ ၏အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဦးလေးဘော်ဘီနှင့် အန်တီကရင်တို့အကြောင်း ဒေးဗစ်သိထားသည်ကို အခြေခံ၍ လျော်ကြေးငွေကို နာခံစွာ လွှဲပေးသည်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် မနေ့ညက ဒေးဗစ်သည် မြစ်မြို့ရှိ အကောင်းဆုံးရှေ့နေထံ ဆက်သွယ်ပြီး သဘောတူညီချက်ကို အခြားပါတီထံ ပေးပို့ခဲ့သည်။

လက်ထဲတွင်ရှိသော သဘောတူညီချက်ကြောင့် ဤတရားစွဲဆိုမှုတွင် သံသယဖြစ်စရာမရှိကြောင်း အခြားပါတီက အခိုင်အမာဆိုသည်။

ရှေ့နေသည် ထိုအချိန်က ရှုမြို့သို့သွားသည်။

ထို့အပြင် သူသည် တရားရုံးတွင် သူ၏ အဆက်အသွယ်အချို့ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ သက်သေအထောက်အထား ခိုင်လုံသရွေ့ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် အရေးယူမယ်လို့ တခြားပါတီက ပြောသည်။

ဦးလေး ဘော်ဘီ၏နေအိမ်သည် ရှုမြို့ ၏ဆင်ခြေဖုံးတွင်တည်ရှိသည်။ အထပ်သုံးထပ်ပါ ကိုယ်ပိုင်တည်ဆောက်ထားသော အိမ်ဖြစ်ပြီး ဒေးဗစ်၏ဖခင်နှင့် ဒေးဗစ်ဦးလေးဘော်ဘီတို့ ပေါင်းစပ်တည်ဆောက်ခဲ့သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရသော်၊ ဤအိမ်၏တစ်ဝက်သည် အမှန်တကယ်တွင် ဒေးဗစ်၏ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်သော်လည်း ဒေးဗစ်အားထိန်းသိမ်းခွင့်ကို ဘော်ဘီအား ပေးအပ်ပြီးနောက်တွင် အိမ်သည် ဘော်ဘီ ၏ပိုင်ဆိုင်မှုအောက်တွင် သဘာဝအလျောက်ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ဒေးဗစ်နှင့် သူ့လူများသည် မကြာမီ ဘော်ဘီအိမ်သို့ ရောက်လာသည်။

ခြံထဲဝင်သွားတော့ အန်တီ ကရင်ကပန်းတွေရေလောင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ဒေးဗစ်လာတာကို သူမြင်ပြီးနောက် ဟောက်ပြီး အိမ်ထဲကို ပြန်ဝင်သွားသည်။

ဒေးဗစ်ကို သူမကြိုဆိုခဲ့ဘူးဆိုတာ ထင်ရှားသည်။

ဝိန်းနဲ့ ဂေါ်ဒန်ကို ဒေးဗစ်က အိမ်ထဲကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။

စနေနေ့ဖြစ်သောကြောင့် ဘော်ဘီ၏မိသားစုလေးယောက်လုံး အိမ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။

သူ့ဦးလေး ဘော်ဘီ၊ အန်တီ ကာရင်နဲ့ ဝမ်းကွဲ

ဖိလိရှာ နဲ့ ချင်တို့ ရှိသည်။

သို့သော် ဒေးဗစ်ကိုတွေ့သောအခါ မည်သူမျှ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ချင်ကြပေ။ သူတို့သည် ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးကို အာရုံစိုက်ရင်း ရုပ်မြင်သံကြားကို ရိုးရှင်းစွာကြည့်နေကြသည်။

ဒေးဗစ်သည် မသိမသာ ပြုံးကာ ဧည့်ခန်းအလယ်သို့ လျှောက်သွားသည်။ ထို့နောက် သဘောတူညီချက်ကို ကော်ဖီစားပွဲပေါ်လက်တင်ကာ "ဘော်ဘီ၊ ဒါက မင်းအရင်က ချုပ်ဆိုထားတဲ့ သဘောတူညီချက်ပဲ၊ မြန်မြန်လုပ် ငါ့မိဘတွေရဲ့ လျော်ကြေးငွေပေးရင် ငါမင်းကို ခက်အောင်လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီအိမ်ကို ငါမလိုချင်ဘူး၊ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်က ဒီမှာနေခဲ့တဲ့ အခကြေးအနေနဲ့ပေးမယ်။"

ဒေးဗစ်က ဘော်ဘီကို ဦးလေးဘော်ဘီလို့ မခေါ်တော့ဘဲ သူ့နာမည်နဲ့ တည့်တည့်ခေါ်လိုက်သည်။ ဒေးဗစ်သည် ဤနေရာတွင် နှစ်အတော်ကြာနေထိုင်ပြီးနောက် သူ၏ဦးလေးကြောင့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။

“ဘာသဘောတူညီချက်လဲ၊ ဘာလျော်ကြေးလဲတော့ မသိဘူး၊ ဒေးဗစ် ဆယ်လီနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေ ပြောတာကို နားမထောင်နဲ့။” ဘော်ဘီက ငြင်းသည်။

“ဘော်ဘီ၊ အဲဒါကို ဝန်ခံဖို့က အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူးလို့ မထင်ဘူးလား၊ အဖြူအမည်းနဲ့ ရေးထားတယ်၊ အဲဒီအချိန်က တရားရုံးမှာ မှတ်တမ်းယူထားတယ်။ မင်းကလူမိုက်လား”

ဘော်ဘီက စကားမပြောဘဲ ကာရင်ကအော်ဟစ်နေတော့သည်။

“မကောင်းတဲ့ကောင် ဒေးဗစ်၊ မင်းဒီမှာနေခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး မင်းအတွက် ငါတို့ပိုက်ဆံမကုန်ဘူးလို့ မင်းထင်နေတာလား။ မင်းကို စားစရာ၊ အဝတ်အစားနဲ့ နေ့စဥ်သုံးပစ္စည်းတွေ ပေးခဲ့တယ်၊ မင်းမိဘတွေရဲ့ လျော်ကြေးက မင်းအတွက် အကုန်ကုန်သွားပြီ။ တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မကျန်တော့ဘူး”

ဒေးဗစ်သည် ခွေးခြေကိုတွေ့၍ ထိုင်လိုက်သည်။ "လာ၊ ငါ့ကို သင်္ချာတွက်ရအောင် ကူညီဦးဆယ်ကျော်သက်တုန်းက ငါအတွက် နှစ်သန်း ဘယ်လို သုံးခဲ့တာလဲ၊ အဲ့တာတွက်ပေးနိုင်ရင် ပိုက်ဆံ ပြန်မတောင်းဘူး"

"အဝတ်အစား၊ အစားအသောက်နဲ့နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းတွေက အလကားရတာလို့ထင်နေလား" ကာရင်က အော်လိုက်သည်။

"ဒီမှာ နှစ်အတော်ကြာအောင် နေထိုင်ခဲ့တုန်းက ကျန်ခဲ့တဲ့ အစားအစာတွေကို စားပြီး ဖိလိရှာ ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကိုဝတ်ခဲ့တာကို မှတ်မိတယ်။ မိန်းကလေးအဝတ်ကိုဝတ်ပြီး ယောက်ျားလေးလိုကျောင်းတက်ခိုင်းပေမယ့် ပိုက်ဆံကုန်တယ်လို့ အကျယ်ကြီး မပြောသင့်ဘူးမလား၊ နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းတွေကို ကျောင်းတက်နေတုန်းက တစ်ပြားမှ ပေးဖူးလား။ ဒါတွေအားလုံးက အန်တီဆယ်လီက ထောက်ပံ့ပေးခဲ့တာ။

ကာရင်က "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းမိဘတွေရဲ့ ပိုက်ဆံက မင်းကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က သုံးစွဲခဲ့ပြီးပြီ။ ပေးစရာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး"

ဒေးဗစ်က ကော်ဖီစားပွဲပေါ်မှ သဘောတူညီချက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး “သေချာကြည့်။ ဘော်ဘီလက်မှတ်ထိုးထားတဲ့ သဘောတူညီချက်ကို ဒီမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရေးထားတယ်။ နောက်ပြီး တရားရုံးမှာ မှတ်တမ်းလည်း ရှိတယ်၊ မပြည့်စုံရင် တရားရုံးမှာ တရားစွဲမယ်။”

“သွားစမ်း၊ ငါတို့ မကြောက်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပိုက်ဆံတွေ ကုန်နေပြီ” ဟု ကာရင် က မကြောက်မလန့် ဖြစ်နေပုံရသည်။

“သေချာစဉ်းစားကြည့်ပါ။ ဒီအထောက်အထားနဲ့ တရားရုံးမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ သံသယတွေ မရှိတော့ဘဲ အချိန်တန်လာတဲ့အခါ၊ မင်းကို မရိုးသားတဲ့ တရားခံတွေအဖြစ် တံဆိပ်ကပ်ခံရတဲ့အခါ၊ မင်းရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ဆုံးရှုံးသွားမှာ မဟုတ်ဘဲ ဖိလိရှာ ရဲ့ အလုပ်ကိုလည်း ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်” လို့ ဒေးဗစ် က ပြုံးပြီး ပြောခဲ့သည်။

ဒေးဗစ်သိသည့်အတိုင်း သူ၏ဝမ်းကွဲ ဖိလိကာသည် ရှုမြို့ ရှိ ဘဏ်တစ်ခုတွင် အလုပ်လုပ်နေသည်။ ဘော်ဘီသည် တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ပြီးနောက် သူမလည်း ထိုအလုပ်ရလာခဲ့သည်။

တရားခံအဖြစ် တံဆိပ်ကပ်ခံရပါက၊ သူမသည် ဘဏ်တစ်ခုတွင်အလုပ်လုပ်နေပြီး သူမ၏မိဘများသည် မရိုးသားသောကြောင့် ဖိလိကာ ၏အလုပ်ကို သေချာပေါက် ထိခိုက်စေမည်ဖြစ်သည်။ အဲဒါကြောင့် ဒေးဗစ် ဒီလိုပြောလိုက်သည်။

အမှန်မှာ၊ ဒေးဗစ်ပြောသောအခါ၊ ဘော်ဘီ၏မိသားစုတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ဖိလိရှာက သူ့အလုပ်ရဖို့ အဆက်အသွယ်တွေအများကြီးသုံးခဲ့သည်။ သူတို့သမီးလေးဟာ ဘဏ်မှာအလုပ်လုပ်တာ အရမ်းဂုဏ်ယူသည်။ အကယ်၍ ဤကိစ္စသည် ဖိလိရှာ၏အလုပ်အပေါ် သက်ရောက်မှုရှိမည်ဆိုလျှင် အလွန်ဆိုးရွားသွားမည်ဖြစ်သည်။

ဖိလိရှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ ဘဏ်သည် ယုံကြည်မှုကို အမြင့်မားဆုံးတန်ဖိုးထားပြီး သူမ၏မိဘများသည် မရိုးမဖြောင့်သော သူများဖြစ်ပါက၊ ၎င်းသည် သူမအား အမှန်တကယ် ထိခိုက်စေမည်ဖြစ်သည်။ သူမကို အလုပ်ထုတ်ဖို့ အခွင့်အရေးတောင် ရှာတွေ့နိုင်သည်။

ဘဏ်မှာအလုပ်လုပ်ရတာက သူတို့ပြည်နယ်သေးသေးလေးမှာ အရမ်းအကျိုးရှိသည်။ သူမသည် သူမ၏သူငယ်ချင်းများနှင့် အတန်းဖော်များ၏အသိုင်းအဝိုင်းတွင် မကြာခဏကြွားလေ့ရှိသည်။ ဒီလိုသာ ပျောက်သွားခဲ့ရင် သူမ ဘယ်လိုနေထိုငရ်မလဲ။

ဒါကိုတွေးပြီး ဖိလိရှာက သူ့မိဘတွေကို မကျေမနပ်နဲ့ ကြည့်နေခဲ့သာ်။

"ဒေးဗစ် မင်းငါတို့ကိုလာရှုပ်နဲ့၊ ငါပြောပါရစေ၊ မင်း ဖိလိ ရဲ့အလုပ်မှာ ဝင်စွက်ဖက်ဝံ့ရင် ငါမင်းကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး!" ဘော်ဘီက ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ဘော်ဘီသည် ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒေးဗစ်ကို အမြဲရိုက်သည်မို့ အထက်တန်းကျောင်းပြီးသည့်တိုင် ဒေးဗစ်သည် သူ့ကိုတွေ့ရန် အနည်းငယ်ကြောက်သွားခဲ့သည်။

ဒီနေ့ ပိုက်ဆံပြန်တောင်းဖို့ ဒေးဗစ်ဘာကြောင့် သတ္တိရှိမှန်း မသိပေမယ့်၊ ဒေးဗစ်ထက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားသာချက်တစ်ခုရှိသည်။

"ဘော်ဘီ၊ မင်းငါ့ကို ဘယ်လိုအပြစ်ပေးချင်တာလဲ။ ငါတကယ်သိချင်တာ။ ငယ်ငယ်ကလို ခြံဝန်းထဲကို ပြေးပြီးရိုက်မှာလား။ မင်း အခုစမ်းကြည့်လို့ရတယ်။"

ဒေးဗစ်သည် စကားပြီးသောအခါ သူ၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် လေးနက်လာသည်။

ဘော်ဘီ ၏ စကားများက သူ့အား ကြေကွဲဖွယ် ကလေးဘဝအကြောင်း သတိရစေသည်။

အဲဒီတုန်းက ဘော်ဘီ အမှားလုပ်မိတိုင်း ဒေးဗစ်ကို အပြစ်တင်ပြီး ဒေးဗစ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်သည်။

မိသားစုတွေ စိတ်ဆိုးတိုင်း ဒေါသပြေဖို့ ဒေးဗစ်ကိ ရိုက်သည်။

သူ့ကိုရိုက်ဖို့ အရမ်းပါးတဲ့တုတ်ကိုသုံးသည်။ ထို့ကြောင့် ဒေးဗစ်သည် များစွာနာကျင်ရသော ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားရသည်မှာ သာမာန်ဖြစ်သည်။

အလယ်တန်းကျောင်းသားဘဝတုန်းက အဆောင်တစ်ခုမှာ နေရတဲ့အခါ အခြေအနေတွေ ပိုကောင်းလာသည်။ အဲဒီတုန်းက အနားယူချိန်တိုင်း ပြန်လာခဲသည်။ သူက အန်တီဆယ်လီ ဒါမှမဟုတ် အန်တီဒိုင်ယာနာရဲ့အိမ်ကိုပဲ သွားသည်။

သူ အထက်တန်းတက်တုန်းက အဒေါ်ဆယ်လီရဲ့အိမ်မှာသာ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ဒီစိတ်ထိခိုက်စရာကောင်းတဲ့ မိသားစုကို ချန်ထားခဲ့သည်။

စာစဥ်(၁၀) End