အခန်း (၁၅၃)

ဧည့်ခန်းသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဒေးဗစ်​ကလည်း သူတို့ကို မတိုက်တွန်းပေ။ သူသည် ထိုင်ခုံတွင် တစ်ဖက်သား ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေသေးသည်။

"ဒေးဗစ်၊ မင်းပိုက်ဆံလိုချင်ရင် ငါတို့မှာမရှိဘူး၊ မင်း ငါတို့ကိုတရားစွဲလို့ရတယ်! ငါတို့မှာငွေမရှိဘူး၊ မင်းငါ့ကိုမယုံရင် အခုချက်ချင်းသတ်ပစ်နိုင်တယ်!"

နောက်ဆုံးတွင် ကရင်က ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့သည်။

၎င်းသည် အခြေခံအားဖြင့် ငွေရွေးချယ်ခြင်းနှင့် သမီးဖြစ်သူ ဖိလိကာ ၏အနာဂတ်ကို စွန့်လွှတ်ခြင်းနှင့် ညီမျှသည်။

ဘော်ဘီ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ ကာရန်က ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီမို့ ၊

"အမေ၊ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ" ဖိလိကာ က ကာရန် ကိုကြည့်ရင်း ငိုလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ကာရင်က သူမကို ဘာမှပြန်မပြော။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ဖိလိကာ ဟာ သမီးတစ်ယောက်သာဖြစ်ပြီး သားဖြစ်သူက ဘော်ဘီ နဲ့ သူမကို အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးမယ့်သူဖြစ်ကာ သူတို့သေဆုံးပြီးရင် သူတို့အတွက် သင့်လျော်တဲ့သင်္ချိုင်းကို စီစဉ်ပေးမယ့်သူဆိုတာသေချာသည်။

ဒီတော့ သူတို့က ပိုက်ဆံကို ရွေးမှာလား။

“ဒီငွေကို ပြန်မပေးဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးကတည်းက နေ့လည် တရားရုံးက ဆင့်ခေါ်စာကို စောင့်ရုံပါပဲ။ မင်းနဲ့ စကားပြောရင် လေမဖြုန်းချင်ဘူး” လို့ ဒေးဗစ်က လျစ်လျူရှုရင်း ပြောလိုက်သည်။

အမှန်မှာ၊ ဒေးဗစ်​ သည် ဘော်ဘီနှင့် သူ၏ဇနီးကို ထိုသို့သော ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် မျှော်လင့်ထားသောကြောင့် သူ မအံ့သြပေ။

ဒီလိုဖြစ်လာမယ်လို့ သူမျှော်လင့်ထားပြီးသားဖြစ်လို့ ရှေ့နေကို ဦးစွာဆက်သွယ်ပြီး အမြန်ဆုံးလာရောက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုထားသည်။

“ကဲ၊ တခြားကိစ္စတစ်ခုကို ဆက်ကြည့်ရအောင်” ဒေးဗစ်က ထရပ်ကာ ချင် နှင့် ဂေါ်ဒန် ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ချင် ၏ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ဂေါ်ဒန် ၏လက်သည် ချင် ၏အဝတ်အစားများကို တိုက်ရိုက်ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်မှ လွှင့်တင်လိုက်သည်။

ဂေါ်ဒွန်၏ လူသတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် အများစုသည် ယခုမှပင် သူ့ကို ဦးတည်နေသောကြောင့် ချင်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် ခရိုင်အဆင့်မြို့ငယ်လေးတွင် လူဆိုးဂိုဏ်းဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရန်ပွဲအနည်းငယ်ဖြစ်ဖူးသော်လည်း ဂေါ်ဒွန်ကဲ့သို့ လူ၏အသွင်အပြင်ကို မည်သို့ခံနိုင်ရည်ရှိမည်နည်း။

" ချင် ၊ ငါတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကို မင်းနဲ့ မလိမ်ညာချင်ဘူး ဒါပေမယ့် မင်းက အဒေါ်ဆယ်လီကိုရိုက်ရအောင်ဘယ်လောက်ထိ သတ္တိရှိနေတာလဲဆိုတာသိချင်တယ်။ ငါ မင်းနဲ့ ကျကျနန ရှင်းပေးမယ်။"

"ဒေးဗစ်၊ မင်းမှာ သတ္တိ​ရှိရင် ငါ့လူတွေကို ခေါ်ခွင့်ပေး။ မင်း ရှုမြို့က မထွက်သွား​နိုင်ဘူးလို့ ငါကတိပေးတယ်" လို့ ချင်က ပျော့ညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ ရှုမြို့ ရှိ လူဆိုးအချို့ကို သိသောကြောင့် သူလုပ်ချင်သမျှကို လုပ်နိုင်မည်ဟု တွေးကာ ဒေးဗစ်​ကို ခြိမ်းခြောက်နေဆဲဖြစ်သည်။

ဖြောင်း!

ဒေးဗစ် က ချင်ရဲ့ မျက်နှာကို ရိုက်လိုက်သည်။ သူသည် အင်အားကို များစွာအသုံးမပြုသော်လည်း ချင်၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် နီမြန်းလာသည်။

သူ့ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စီးကျနေသည့် အရာများပင် ရှိသေးသည်။

"ဒေးဗစ်၊ ဘာမှ မလုပ်နဲ့။ မင်း ဥပဒေကို ချိုးဖောက်နေတာပဲ။" ဘော်ဘီက တစ်ဖက်ကနေ အော်လိုက်သည်။

“အိုး..ဒါဆို တရားမ၀င်တာဘာလဲဆိုတာ မင်းသိတာ ထင်ရှားတယ်။ငါ့မိဘတွေရဲ့ လျော်ကြေးကို ငါ့ဆီက ယူထားတာက ဥပဒေကို ချိုးဖောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။"ဒေးဗစ်​ကပြောလိုက်သည်။

ဒေးဗစ်ပါးရိုက်​လိုက်တော့ သူ့သားရဲ့ မျက်နှာတစ်ဝက်လောက် ဖောင်းလာတာကို မြင်လိုက်ရပြီး ကာရန် က သူ့ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး ရဲကို ဖုန်းဆက်လိုက်ချင်သည်။

ဒါပေမယ့် ဝိန်း က လုယူသွားပြီး မြေပြင်ကို ပစ်ချလိုက်သည်။

ဖြောင်း!

ဒေးဗစ်သည် အခြားသူများကို လျစ်လျူရှုကာ ချင်၏မျက်နှာကို တစ်ဖန် ပါးရိုက်လိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူ့မျက်နှာနှစ်ဘက်လုံး ရောင်နေတော့ သူ့ကို မီးပုံးပျံလို ဖြစ်သွားသည်။

ဒေးဗစ် ပါးနှစ်ဖက်ကို ရိုက်ပြီးနောက်ချင်၏ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

ဘော်ဘီ နှင့် ကာရန်နှစ်ဦးစလုံးသည် အလွန်စိတ်ပူပန်နေပုံရသော်လည်း အခြားသူများ၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံနေရသောကြောင့် ခိုကိုးရာမဲ့ဖြစ်နေသည်။

“လာ၊ ငါ့ကို ဆဲဦးလေ” ဟု ဒေးဗစ်ကပြောလိုက်သည်။ ချင် သည် ဒေးဗစ်ကို မျက်ရည်များဖြင့် တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေသည်။

"ဘာလုပ်​​နေတာလဲ ​နောက်​ထပ်​မရိုက်တော့ဘူး​နော်​ ဒါ​ကြောင့်​ ငါ့အ​ဒေါ်ဆယ်​လီကို ဘာလို့ရိုက်​တာလဲဆိုတာပြော" ဒေးဗစ်က ဆက်ပြောသည်။

ချင်က တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

"ငါ့ကိုပြော! "

ဒေးဗစ် ဟောက်လိုက်သည်။