အကြံသမား သခင်ကြီးကုန်း

Zမြို့ရှိ National Union စူပါမားကတ်ရှေ့တွင် လူများသည် မနက်​စောစောကတည်းက တန်းစီနေကြလေသည်။

ထိုစူပါမားကတ်သည် မြို့ထဲတွင် အကြီးမားဆုံးဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် အသက်ကြီးပိုင်းလူများသာ တံခါးဖွင့်ရန် စောင့်​နေတတ်ကြပြီး လျှော့​စျေးပစ္စည်းများကို အလုအယက် ဝယ်ကြ​လေသည်။

သို့​သော် ဤနှစ်ရက်အတွင်း စောင့်​နေသူများမှာ လူငယ်များဖြစ်​လေသည်။

ဤအချိန်တွင် အမျိုးသား၊အမျိုးသမီးအုပ်စုတို့သည် အချင်းချင်း စကား​ပြော​နေကြ​လေသည်။ "မ​နေ့က စ​တော်ဘယ်ရီ​တွေ ဝယ်မရခဲ့ဘူး။ ဒီ​နေ့​တော့ ရ​အောင်ဝယ်မှဖြစ်မယ်။”

စ​တော်ဘယ်ရီများမှာ အကုန်မြန်သဖြင့် အလုအယက် ဝယ်ကြရ​လေသည်။

အသက်အရွယ်မျိုးစုံ စု​နေကြသည်ဖြစ်ရာ ထိုစူပါမားကတ်၏ လုံခြုံ​ရေးသာမ​ကောင်းပါက ရန်ဖြစ်နေကြပြီး ဖြစ်နိုင်​လေသည်။

"ဒီစ​တော်ဘယ်ရီ​​တွေက ဘာလို့ဒီ​လောက်​ကောင်း​နေမှန်းမသိဘူး" အသက် ၁၈ ၁၉ ဝန်းကျင်သာရှိ​သော မိန်းမငယ်​လေးသည် စဉ်းစားနေပုံမျိုးဖြင့် မေး​လေသည်။ "ဒီ​လောက်​ကောင်းတာ တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး"

ထိုအခါ သူမ၏​ဘေးမှ ကောင်မ​လေးက"ဟုတ်တယ်။ အဲ့ဒါ​တွေက အပြင်မှာ စိမ်း​နေ​ပေမယ့် အရည်ရွှမ်းပြီး အနံ့အရသာ အရမ်း​ကောင်းတယ်။ မ​နေ့က နှစ်လုံးပဲ ဝယ်လို့ရလိုက်တာ စိတ်မကောင်းစရာပဲ။"

"ဒါ​ပေမယ့်လည်း တစ်လုံးကို ၁၅ယွမ်ဆိုတာကြီးကတော့ ရူးချင်စရာကြီး။"ဟု တစ်ယောက်က ထောက်ပြ​လေသည်။

"စျေးကြီးပေမယ့်လည်း အလုအယက် ဝယ်​နေကြတုန်းပဲ​လေ။ ငါသာသူ​ဌေးဆိုရင်လည်း စျေးမြှင့်​ရောင်းမှာပဲ"

"တံခါးဖွင့်ပြီ အမြန်လုပ်မှရမယ်"

လူငယ်တစ်သိုက်သည် အတတ်နိုင်ဆုံး အမြန်​ပြေးသွားကြ​သော်လည်း အသက်ကြီးပိုင်းများသည် မီလာကြေလသည်။ သူတို့သည် လွန်စွာလျှင်မြန်​လေသည်။

"နင်က အ​ပြေးမြန်တယ် တာ့ဖေး။ စ​တော်ဘယ်ရီ ၅လုံး​လောက် ယူခဲ့​​ပေး"

"ငါ့အတွက်​ရော ငါးလုံး​နော်"

တာ့ဖေးသည် အသီး​ထားသည့်​နေရာကို သွားလိုက်ချိန်တွင် စ​တော်ဘယ်ရီများကို အလုအယက်ဝယ်နေကြပြီးဖြစ်သည်။ အထိအခိုက်များကို ကာကွယ်ရန် National Union စူပါမားကတ်ဘက်မှ စ​တော်ဘယ်ရီများကို ကတ်ထူစက္ကူဗူးနှင့် သေချာထုပ်ပိုးထားပြီး တစ်ဗူးလျှင် စတော်ဘယ်ရီတစ်လုံးစီ ပါဝင်​လေသည်။

ထိုစ​တော်ဘယ်ရီများမှာ အလွန်အရသာရှိသည့်အတွက် သက်ကြီးပိုင်းများသည်ပင် အလုအယက် ဝယ်ကြ​လေသည်။ သူတို့​မြေးများ လွန်စွာနှစ်သက်ကြသဖြင့် သူတို့ကိုယ်တိုင်အတွက်ဆိုလျှင် မဝယ်ဘဲ​နေနိုင်​သော်လည်း မြေးများအတွက်ဆိုလျှင် အကုန်လုပ်မည်သာဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဒုတိယထပ်တွင်ရှိ​နေ​သော ယန်ရူယွီသည် ပထမထပ်ရှိ လူအုပ်ကြီး အလုအယက် ဝယ်နေသည်ကို မြင်လိုက်​သောအခါ ဝမ်းသာ​လေသည်။

သူမသည် ဘေးတွင်ရှိ​သော သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားကြီးကို စကား​လှမ်းပြောလိုက်​လေသည်။ "သမီး​ မပြောဘူးလား။ စ​တော်ဘယ်ရီတစ်လုံးတည်းကို ဗူးထဲထည့်ပြီး ရောင်းရင်​တောင် ဝယ်ကြမှာပါလို့"

ယန်ယီဟိုင်သည် ပြုံး၍ ပြော​လေသည်။ "ဒီတစ်ခု​​တော့ သမီးကို အ​ဖေ​ကျေးဇူး​ကြွေးတင်သွားပြီ။ အခု​နောက်ပိုင်း ဖောက်သည်​တွေ လျှော့လာ​တဲ့ကိစ္စက ခေါင်းကိုက်စရာဖြစ်​နေတာ" ထို့​နောက် သူသည် မျက်နှာတည်တံ့သွားပြီး "ဒီအသီး​တွေ ဘယ်ကဝယ်လဲဆိုတာ ဘယ်သူ့ကိုမှမ​ပြောရဘူး​နော် သမီး။” မဟုတ်ရင် ပြိုင်ဘက်​တွေက လုသွားနိုင်တယ်။

"အ​ဖေရယ် စိတ်ချပါ။ သမီးသိပါတယ်။" ယန်ရူယွီသည် ပြုံး၍ပြော​လေသည်။

ယန်ယီဟိုင်သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်​လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ရူယွီသည်  "​ရောင်းတဲ့သူ​တွေနဲ့ စကား​ပြောရ​အောင်လို့ သမီး ဒီ​နေ့ စတော်ဘယ်ရီခြံကို သွားမလို့"ဟု ပြော​လေသည်။

"ဒီ​နေ့သွားမှာလား"ဟု ယန်းယီဟိုင်းသည် မျက်​မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း မေး​လေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အခုက စော​သေးတယ်​​လေ။ ပြီး​တော့ အဲ့​နေရာကလည်း Zမြို့နဲ့ သိပ်​ဝေးတာမှ မဟုတ်တာ။ အဲ့​တော့ တစ်ချက်သွားကြည့်ချင်လို့"

ယန်ယီဟိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ "ကောင်းပြီ ဒါ​ပေမယ့် အန္တရာယ်ကင်းဖို့က အဓိက​နော်။ ကားကို​သေချာ​မောင်း ဟုတ်ပြီလား"

"အ​ဖေရယ် သမီးက က​​လေးမှ မဟုတ်​တော့တာ သိပါတယ်​​နော်။ အဲ့ဒါဆို သမီးသွားလိုက်ဦးမယ်နော်"

သူမအ​ဝေး​ပြေးလမ်းပေါ်​ ​ရောက်ချိန်တွင် ဖုန်းဝင်လာ​လေသည်။ နံပါတ်ကိုမြင်လိုက်​သောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွား​​လေသည်။

ဖြစ်နိုင်လျှင် သူမသည် ဤဖုန်းကို မကိုင်ဘဲ​နေလိုသည်။

ဖုန်းလာသည်ကို မသိချင်ဟန်​​​ဆောင်လိုက်ရမည်လား။

သူမသည် ကားကိုရပ်လိုက်ပြီး ဖုန်းကိုသတိကြီးစွာ ထား၍ ကြောက်လန့်နေသည့်အမူအရာဖြင့် ဖြေလိုက်လေသည်။

"အစ်ကို” သူမသည် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သည် အသံဖြင့် ခေါ်လိုက်​လေသည်။ “ဖုန်းဆက်တာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

တစ်ဖက်မှ ယောကျ်ား​လေးတစ်​​​​ယောက်၏ အသံ​ပေါ်လာပြီး "အဲ့စ​တော်ဘယ်ရီသီး​တွေက ရှင်းယင်ခရိုင် ထောင်ယွမ်ရွာကမလား"

"အမ်....ဟုတ်တယ်"

ထိုလူသည် တစ်ခုခု​ပြောလိုက်ရာ သူမမှာ စကားများပင် ထစ်သွား​လေသည်။ "အစ်ကိုလည်း အဲ့ကိုသွားချင်လို့လား။ ဘယ်​တော့လဲ"

"အခုပဲ"

"ဘာရယ်။" သူမသည် ရင်တုန်သွား​လေ​တော့သည်။ "ကောင်းပါပြီ ညီမလည်းအခုအဲ့ကို သွားမလို့ အဲ့မှာဆုံကြမယ်​​လေ"

ဖုန်းချလိုက်ပြီး​နောက်တွင် သူမသည် သက်ပြင်းချလိုက်မိ​​လေသည်။ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခု၏ CEOဖြစ်သော သူမ၏ဝမ်းကွဲအစ်ကို အကြီးဆုံးသည် ယခုကဲ့သို့ ကျေးလက်​ဒေသဘက်ကို လာမည်မထင်ထားချေ။

သူမသည် စ​တော်ဘယ်ရီခြံသူဌေးနှင့်​ ဆွေး​နွေးရန်နှင့် အနားယူရန် ထောင်ယွမ်ရွာသို့ သွားလိုခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင် သူမသည် ရင်တမမ ဖြစ်​နေရ​ချေပြီ။

သူမသည် ကြောက်ရွံ့နေ​လေသည်။

သူမ၏အစ်ကိုဝမ်းကွဲဆိုသူမှာ သားရဲတစ်​ကောင်ပင်။ ရုပ်ရည်မှာ မိန်းက​လေးများထက် လှပရုံသာမက အကြံသမားတစ်​ယောက်ဖြစ်ပြီး ယန်လုပ်ငန်းစုကြီး၏ သနားညှာတာစိတ် ကင်းမဲ့​သော ဥက္ကဋ္ဌပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

သူရပ်​နေရုံနဲ့ပင် ဘေးတွင်ရှိ​သော လူများကို ထိတ်လန့်​စေနိုင်သည်။

သူမငယ်စဉ်ကတည်းကပင် သူ့ကိုမြင်လိုက်တိုင်း ခေါင်းအစ​ခြေအဆုံး ကြက်သီးများပင် ထလာသည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် ထောင်ယွမ်ရွာသို့ သွားမည်ဖြစ်ပြီး သူမသည်လည်း ထိုသို့သွားမည်ဟု ပြောလိုက်ရာ ရှောင်ရန်မဖြစ်နိုင်​တော့​ချေ။

သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ ကားပင် စက်ရပ်သွား​ချေ​တော့သည်။ သူမကား​မောင်းလာသည်မှာ ဆယ်စုနှစ်​ကျော်ကြာပြီဖြစ်ပြီး ယခုကဲ့သို့ဖြစ်သည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်​လေသည်။

သူမလည်း စတီယာတိုင်ကို စိတ်မရှည်စွာကိုင်လိုက်ရင်း စက်ပြန်နှိုး​လေသည်။

ဒီတစ်ခါတွင် စက်နှိုးသွား​လေသည်။

……

"ကျန်တဲ့စ​တော်ဘယ်ရီ​တွေ အကုန်လုံးကို တစ်ကတ်တီ ၂၀၀ ယွမ်နဲ့ ဝယ်ချင်တယ်ဟုတ်လား သခင်ကြီး" ရှောင်ကျန်းယန်သည် သခင်ကြီးကုန်းကို အံ့သြစွာကြည့်လိုက်လေသည်။ သခင်ကြီးကုန်းမှာ အသီးသုပ်ကို က​လေးတစ်​ယောက်ကဲ့သို့ မြိန်ရှက်စွာ စား​နေ​လေသည်။

ထိုအသီးသုပ်မှာ ရှောင်လင်းယွီလုပ်ထားသည်ဖြစ်ပြီး စ​တော်ဘယ်ရီအပြင် အခြားအသီးများလည်း ပါဝင်လေသည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် ဇွန်းမချတမ်း စားနေလေသည်။

"ဒါက တော်​တော်အရသာရှိတာပဲ။ မင်းလုပ်ထားတာလား ချိုးယင်း"

"မဟုတ်ပါဘူး။ ယွီအာလုပ်တာပါ။ ကျွန်မက အသီးသုပ်ကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ မသိပါဘူး"ဟု ချန်ချိုးယင်းက ဖြေ​လေသည်။

"ဒါဆိုရင်​တော့ လင်းယွီက အ​တော်,တော်တာပဲ"

ရှောင်လင်းယွီ၊ ‘ဒါက သာမန်အသီးသုပ်​လေးပါပဲ’

ရှောင်လင်းယွီက ပြော​လေသည်။ "သခင်ကြီးအ​နေနဲ့ လျှော့စားတာ ကောင်းပါလိမ့်မယ်။ အသီးသုပ်က အအေးစာပါ။ များများစားရင် အစာအိမ်အတွက် မ​ကောင်းပါဘူး”

"အဆင်​ပြေပါတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်က တစ်ဖြည်းဖြည်းပို​ကောင်းလာ​နေတာ အိပ်ကောင်း စားကောင်းပဲ။ ငါက ကျန်းမာကြံ့ခိုင်ပြီး ဖျတ်လတ်ပါတယ်ကွ"

လူတိုင်း၊ “…..”

‘ဒါ​ပေမယ့် အဖိုးရယ်၊ အသက်ပဲ ၈၀ပြည့်ပြီးနေပြီလေ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂရုစိုက်မှပေါ့။’

"သခင်ကြီး အခုလို ထပ်စား​လို့မရပါဘူး။ တကယ်လို့ အကြီးဆုံးသခင်​လေးသိရင် ကျွန်​တော့်ရဲ့ အပိုကြေးတွေအကုန် ဖြတ်လိုက်လိမ့်မယ်" ရှောင်ဝမ်သည် အရဲစွန့်ကာ ပြောလိုက်​လေသည်။

"အဲ့​ဒါငါနဲ့ဘာဆိုင်လဲ" သခင်ကြီးက မ​ကျေနပ်ဟန်ဖြင့် ဆိုလေသည်။

လူတိုင်း၊ “…..”

သခင်ကြီးသည် ပန်းကန်ကိုချလိုက်ပြီးနောက် ကျေနပ်စွာဖြင့် လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်လေသည်။

"ဒီစ​တော်ဘယ်ရီ​တွေက အရမ်းအရသာရှိတာပဲ။ ပြီး​တော့ ငါ့​မြေးကလည်းဝယ်နိုင်ပါတယ်"

လူတိုင်း၊ “…..”

'ဒါ​ပေမယ့် သူလည်းပိုက်ဆံကို ချွေးနဲ့ရင်းပြီးရှာရတာပဲ​လေ သခင်ကြီး အခုလို သုံးနေလို့ဖြစ်ပါ့မလား။ သူက​ရော ဒီအ​ကြောင်း​တွေသိရဲ့လားပဲ'

ရှောင်ဝမ်နှင့် ရှောင်ကျန်းတို့သည် အချင်းချင်းကြည့်လိုက်ကြ​လေသည်။ 'ခေါင်း​ဆောင်​ပြောတာ မမှားဘူး။ ညှိနှိုင်းရမယ့်အစား သူက​စျေးကို တစ်ခါတည်း တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်ပြီး စျေးကြီးပေးဝယ်တာသာ အကြီးဆုံး သခင်​လေးသာသိရင် ထိုင်ငိုသွားနိုင်​​တယ်။'

"မင်းမှာ စ​တော်ဘယ်ရီဘယ်​လောက် ကျန်​သေးလဲ ကျန်းယန်။ ငါ့​မြေးက ဘယ်​လောက်ကျန်ကျန် အကုန်ဝယ်ခဲ့ဖို့​ပြောတယ်။ မင်းမရှုံး​စေရဘူးလို့ ငါအာမခံပါတယ်။"

လူတိုင်း၊ “…..”

သခင်ကြီးကုန်းက တစ်ကတ်တီကို ၂၀၀ ယွမ် ပေးဝယ်သည်ကို အဘယ့်​ကြောင့် ရှုံးမည်နည်း။

ရှောင်ကျန်းယန်သည် ရှောင်လင်းယွီကို ကြည့်လိုက်ပြီး "လင်းယွီ၊ စိုက်ခင်းထဲမှာ စ​တော်ဘယ်ရီတွေ ဘယ်​လောက်ကျန်​သေးလဲ"ဟု မေး​လေသည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ရက်​​တွေတုန်းက ၂၃၀၀၀ ကတ်တီ ရောင်းထားတာ။ ၆ မူကို စ​တော်ဘယ်ရီ ၄၀၀၀၀ ကတ်တီ ဝန်းကျင်ထွက်​တော့ အခု ၂၀၀၀၀ ကတ်တီလောက် ကျန်ဦးမယ်ထင်ပါတယ်။"

ပုံမှန်အားဖြင့် လယ်တစ်မူသည် ၅၀၀၀မှ ၆၀၀၀ ကတ်တီထိသာ ထွက်​သော်လည်း သူမတို့သည် စမ်းရေကိုအသုံးပြုကာ စိုက်ပျိုးခဲ့ခြင်းဖြစ်တာကြောင့် အသီးများမှာ ကြီးမားပြီး အထွက်နှုန်း ကောင်းလေသည်။

"ဒါနဲ့ အသီး​တွေက တော်​တော်ကြီးတယ်​​နော် လင်းယွီ" သခင်ကြီးကုန်းသည် စိတ်ဝင်စားစွာ မေးလေသည်။

"ဒါက​​တော့ သခင်ကြီးကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ" ရှောင်လင်းယွီသည် ပြုံး၍​ပြော​လေသည်။

သခင်ကြီးကုန်း၊ “…..”

လူတိုင်း၊ “…..”

လူတိုင်း ‘အမ်...ဘယ်လိုဖြစ်လို့’

"သခင်ကြီးကသာ ရှောင်ကွမ်းနဲ့ မခင်ဘဲ အစာ​တွေ အများကြီး မ​ကျွေးခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျွန်မတို့အတွက် သဘာဝမြေသြဇာ​တွေ ဘယ်လိုရလာပါ့မလဲ" ရှောင်လင်းယွီက ရှင်းပြ​လေသည်။

လူတိုင်း၊ “….”

“….”သခင်ကြီးကုန်းသည် ပြုံး၍​ပြော​လေသည်။ "ဪ ဒီလိုလား ငါဒီကိစ္စမှာ ပါ​နေမှန်း​တောင် မသိခဲ့ပါလား။ ဒါဆိုရင်​တော့ တစ်ကတ်တီကို ၂၅၀ ယွမ်နဲ့ ဝယ်မှပဲ"

လူတိုင်း၊ “…..”

‘၂၅၀ ဟုတ်လား ဒါကို တမင်လုပ်​နေတာများလား’

ရှောင်ကျန်းယန်သည် ပါးစပ်အ​ဟောင်းသား ဖြစ်သွား​လေ​တော့သည်။

"သခင်ကြီး အခုလိုလုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ သခင်​လေးက ဝယ်ချင်တယ်ဆိုမှ​တော့ ပုံမှန်​စျေးနဲ့ပဲ ရောင်းပေးပါ့မယ်။"

သခင်ကြီးသည် လက်ခါပြလိုက်​လေသည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး ငါ့​မြေးမှာက ပိုက်ဆံ​ပေါပြီး သုံးစရာ​နေရာက မရှိဘူး​လေ။ အဲ့​တော့ သူ့အစားနည်းနည်း သုံး​ပေးရတာ​ပေါ့"

ရှောင်ကျန်းယန် ရှက်သွား​လေသည်။

‘သခင်ကြီးတို့ ချမ်းသာတာ သိ​​ပေမယ့် ပိုက်ဆံကို အခုလို လျှောက်မသုံးသင့်ဘူးလေ။ ကတ်တီတစ်ခုကို ၂၅၀ဆိုတာ​တော့ လွန်လွန်းပါတယ်’

“ကျွန်​တော် ဘယ်လိုလုပ် သခင်ကြီးတို့ဆီက အခွင့်အ​ရေး ယူရဲပါ့မလဲ" ရှောင်ကျန်းယန်သည် ခေါင်းခါ၍ ငြင်း​လေသည်။

"အဖိုးက ဒီ​စျေးနဲ့ဝယ်ချင်တယ်ဆိုမှတော့ သမီးလက်ခံပါ့မယ်" လင်းယွီက ဆို​လေသည်။

လူတိုင်း၊ “…..”

သခင်ကြီးကုန်း၊ “….”

ဘာလို့လဲ ကတ်တီတစ်ခုကို ၂၅၀ဆိုတာ စျေးကြီး​ပေမယ့် အဖိုးကုန်းလို လူမျိုးအတွက်တော့ မများဘူးလေ။ အဖိုးက အရင်တုန်းက Rနိုင်ငံက တစ်ခုကို ၅၈၈၈ယွမ်ရှိတဲ့ စ​တော်ဘယ်ရီသီးကို ဝယ်စားခဲ့တာ။ ရှောင်မိသားစုခြံက​​ လောက်​တောင် မ​ကောင်းဘဲနဲ့​

“ယွီအာ!" ရှောင်ကျန်းယန် ကန့်ကွက်သည်မှာ ထင်ရှားလေသည်။ ထို့​​နောက်သူသည် ဒေါသသံဖြင့် “ငါတို့ ရိုးသားရမယ်​လေ ဘယ်လိုလုပ် သခင်ကြီးတို့ဆီက​နေ အမြတ်ယူရပါ့မလဲ"

"ဒါက စီးပွားရေးပါ အ​ဖေ။ အကျိုးအမြတ်ရဖို့လိုပါတယ်"

"ရှောင်လင်းယွီ!" ကျန်းယန်၏ အသံသည် ကျယ်လာပြီး ဒေါသသံပါ​လေသည်။ "နင်ဒီလိုစကားမျိုး ဘယ်လိုလုပ်​ပြောထွက်ရတာလဲ။ နင်က လူလိမ်လား။ စီးပွား​ရေးလုပ်တာ ဘယ်​လောက်မှ မကြာသေးဘူး။ အကျင့်​ကောင်း​တွေ တတ်​နေတယ်​ပေါ့​လေ"

လင်းယွီသည် ဘာမှမ​ပြော​ချေ။

ကျန်းယန်မှာ ဒေါသထွက်လာ​လေသည်။

ဤသည်ကို မြင်​သောအခါ မေမေရှောင်သည် ထွက်လာပြီး "ကျန်းယန် ရှင်တစ်ခုခု ပြောစရာရှိရင် ကောင်း​ကောင်း​ပြောပါ။ ဒေါသထွက်မ​နေပါနဲ့။"

ထို့​နောက် သူမသည် လင်းယွီဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာထားမှာ ပြောင်းလဲသွား​လေသည်။ "ရှောင်လင်းယွီ သခင်ကြီးက ငါတို့အပေါ် ဒီ​လောက်​ကောင်းခဲ့တာကို နင်ဘယ်လိုများ အခွင့်အ​ရေး ယူရဲတာလဲ"

လူတိုင်း၊ “…..”

ထိုလင်မယားမှာ တစ်ကယ်လည်း လိုက်ဖက်ပါ​ပေသည်။

"သခင်ကြီးက သူ့ဘာသာ​ကမ်းလှမ်းတာလေ သမီးက လက်ခံလိုက်ရုံပဲကို" ရှောင်လင်းယွီက​ပြောလေသည်။

မေမေရှောင်သည် စိတ်ဆိုးသွားပြီး တီဗီအနားရှိ ကြက်မွေးသွားယူ​လေသည်။

သခင်ကြီးသည် သူမကို လှမ်းတားလိုက်ပြီး "ချိုးယင်း စိတ်​လျှော့ပါ။ လင်းယွီက ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့လေ"ဟု ဖျောင်းဖျ​လေသည်။

သူမသည် ကြက်မွေးကို ပြန်ချလိုက်​သော်လည်း ဒေါသမ​ပြေ​သေး​ချေ။

သခင်ကြီးကုန်း ရှက်သွား​လေသည်။

သူသည် ထို​စျေးဖြင့် စကမ်းလှမ်းခဲ့သည်ဖြစ်​သော်လည်း သူ့​ကြောင့် ထိုမိန်းက​လေးသည် သူမ၏မိဘများ ဆူခြင်းခံရ​လေသည်။

"ကျန်းယန်, ချိုးယင်း မင်းတို့ က​လေးကို မဆူသင့်ဘူး။ ငါက ဒီ​စျေးနဲ့ စပြီးကမ်းလှမ်းခဲ့တာ သူကလက်ခံခဲ့ရုံ​လေးပဲ။ ဒါက စီးပွား​ရေးရဲ့ သ​​ဘောသဘာဝပဲ။ မင်းတို့စ​တော်ဘယ်ရီ​တွေအတွက် စျေးကွက်အကြီးကြီးရှိတယ်။ အဲ့​တော့ မင်းတို့ စျေးမြင့်​ရောင်းသင့်တာပဲ။ ဒါ့အပြင် မင်းတို့ရဲ့ စတော်ဘယ်ရီ​တွေက တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ အ​ကောင်းဆုံးပဲ။ တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ အ​ကောင်းဆုံး​တောင်ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲ့​တော့ ဒါကို ၂၅၀မဟုတ်ဘဲ ၂၅၀၀နဲ့ ရောင်းမယ်ဆိုရင်​တောင် ငါဝယ်မှာ​ပဲ"

‘အာ?’

***