စ​တော်ဘယ်ရီခြံထဲမှ မီး​တောက်များ

ထိုညတွင် ညဥ့်နက်နေပြီး အလင်းရောင်မရှိချေ။ ပိုးကောင်များ၏ အသံကိုသာ ကြားရ​လေသည်။

ရွာအဝင်ဝမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် ခေတ်ဟောင်းဓာတ်မီးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး ထိုက်ပင်လယ်ကွင်းဆီသို့ ဦးတည်​နေလေသည်။ ထိုက်ပင်လယ်ကွင်းသည် ရှောင်လင်းယွီအား ငှားရမ်းခြင်းမရှိသော မိသားစုအနည်းငယ် ပိုင်ဆိုင်သော မြေအနည်းငယ်မှလွဲ၍ အားလုံးကို ရှောင်မိသားစု ပိုင်သည်ဖြစ်သည်။ မြေကြီးသည် စတော်ဘယ်ရီ၊ မြေပဲနှင့် ပဲပိစပ်တို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ​လေသည်။

စတော်ဘယ်ရီလုပ်ငန်းနှင့် ၎င်း၏တန်ဖိုးမြင့်မားမှုကြောင့် ရှောင်လင်းယွီ သည် အလှည့်ကျစောင့်ကြပ်ရန် လူလေးဦးကို ငှားရမ်းခဲ့သည်။ သူခိုးရန်မှ ကာကွယ်ရန်နှင့် လူများကို ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှု မဖြစ်စေရန် တားဆီးရန်ဖြစ်သည်။

လမ်း၏ အပိုင်းတိုင်းတွင် လမ်းမီးများပါရှိပြီး ဖန်လုံအိမ်တွင်လည်း မီးအိမ်များ တပ်ဆင်ထားသည်။ မီး​ရောင်သည် အလွန်တောက်ပနေသော​ကြောင့် ခြံတွင်းတွင် လင်းထိန်​နေ​လေသည်။

ထိုလူသည် လမ်းမီးတိုင်ဆီသို့ လျှောက်သွားမည့်စား အမှောင်ဆုံးဆုံး နေရာသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် လမ်းမီးတိုင်များသည် သူ့အရိပ်ကို မြင်နေစေသေးသည်။ ထိုပုံရိပ်သည် သေးငယ်သော တောင်ကြောကိုဖြတ်၍ မြစ်ကမ်းနားသို့ ရောက်လာသည်။

မြစ်သည် အရမ်းမကြီးပေ။ နှစ်ဆ သုံးဆလောက် ကျယ်လေသည်။ ရေစီးမြန်ခြင်းမရှိသော်လည်း မြစ်သည် မြေချိုင့်များကြောင့် မညီမညာဖြစ်နေသည့်အတွက် ညဘက်ဖြတ်ကူးရန် မသင့်​ပေ။

မြစ်ကမ်းနှစ်ဖက်တွင် သစ်ကတိုးပင် အများအပြား စိုက်ထားလေသည်။ ထိုအပင်များသည် ရွက်သစ်လဲခြင်းကြောင့် ကျော်ကြားလေသည်။

မြစ်လယ်ကိုဖြတ်သော လမ်းတစ်ခုရှိလေသည်။ မြစ်ကို ဖြတ်လျှောက်ချင်ပါက သစ်ကတိုးပင်များနှင့် အန္တရာယ်ရှိသော ရေကို ရဲဝံ့စွာ ဖြတ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအရိပ်သည် မြစ်ကမ်းဘေးတွင် ရပ်ကာ တုံ့ဆိုင်းနေ​လေသည်။ ထို့နောက် မြစ်လယ်လမ်းအတိုင်း လျှောက်လာ​လေသည်။

"အား!" သို့သော် ညသည် မှောင်လွန်းပြီး ဓာတ်မီးသည် အားနည်းသောကြောင့် ကတိုးပင်နှင့် ထိုးမိလေသည်။ သူသည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်လိုက်​လေသည်။

သို့သော် ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်​လေသည်။ ထို့နောက် စမ်းချောင်းကို ဂရုတစိုက် ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် ရေပိုက်ကြီးတစ်ခုရှေ့တွင် သူရောက်လာလေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က လယ်ကွင်းများ ခြောက်သွေ့သောအခါ အင်ဂျင်ဖြင့် မြစ်ထဲမှ ရေများကို စုပ်ယူပြီး လယ်ကွင်းတွေထဲသို့ ပို့ရန် အသုံးပြုခဲ့​လေသည်။

ပိုက်၏အချင်းသည် ၃၀ စင်တီမီတာခန့်ရှိသည်။ ဒီရေကျချိန်တွင် ပိုက်တစ်ခုလုံး ပေါ်​နေတတ်သည်။ မြစ်ရေတိမ်သည့်အခါ ကလေးတော်တော်များများသည် လမ်းလျှောက်ရခြင်းကို နှစ်သက်ကြသည်။

ထိုလူသည် အောက်သို့ငုံ့၍ မြစ်ကိုဖြတ်၍ ပိုက်ဖြင့် လမ်းသိရန် စမ်းလိုက်​လေသည်။ မြစ်၏အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုက်ပင်လယ်ကွင်းဖြစ်လေသည်။

မြစ်ကမ်းပါးပေါ်တက်ပြီးနောက် စိမ်းလန်းစိုပြေသော မြက်ခင်းပြင်တစ်ခုရှိသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကွေးညွှတ်လိုက်ပြီး​ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် သွား​လေသည်။

ညသည် လုံးဝ မှောင်မိုက်​နေသောကြောင့် သူသည် ကျေးဇူးတင်မိ​လေသည်။

အစောင့်လေးယောက်ရှိ၍ ထောင့်တစ်ခုစီတွင် စောင့်ကြပ်ကြသည်။ သို့သော် လယ်ကွင်းသည် ကြီးမားသောကြောင့် ကွက်လပ်များရှိလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုလူသည် အစောင့်အကြပ်များကို ဂရုတစိုက် ရှောင်ရှားကာ ထိုက်ပင်လယ်ကွင်းရှိ ခြောက်သွေ့သော မြေကွက်လပ်ဆီသို့ သွား​လေခဲ့သည်။ ထို​နေရာသည် ၃ဖန်းခန့် ကြီးမားလေသည်။

ထိုလူသည် အရည်အချို့ကို မြေကြီးပေါ်သို့ လောင်းချပြီးနောက် မီးခြစ်ဖြင့် ခြစ်လိုက်​လေသည်။

မီးခြစ်မှ အလင်းရောင်မှိန်ဖျော့ဖျော့ဖျော့လေးသည် သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အန္တရာယ်ရှိသော အပြုံးကို မြင်ရ​စေသည်။

"ရှောင်လင်းယွီနဲ့ ရှောင်မိသားစု။ ဒီတစ်ခါ နင်တို့ဘယ်လောက် ဆုံးရှုံးမယ်ဆိုတာ ကြည့်ကြတာ​ပေါ့"ဟု ပြင်းထန်စွာ ပြောခဲ့​လေသည်။

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် သူသည် မီးခြစ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

ကိုယ်ဝန်ဆောင်များသည် မကြာခဏ အိမ်သာသုံးရသဖြင့် ရှောင်လင်းယွီသည် ညဘက် အိပ်ရာထတိုင်း ကွန်ပြူတာမှ စခရင်ကို ကြည့်ဖို့ သွားတတ်သည်။ ဗီဒီယိုသည် ကွင်းပြင်၏ စောင့်ကြည့်ကင်မရာမှ ဖြစ်သည်။

ဗီဒီယိုသည် အရည်အသွေး ကောင်းလေသည်။

ဗီဒီယိုထဲမှ တစ်နေရာရာကို သူမမြင်သောအခါ ရှောင်လင်းယွီသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး ချက်ချင်း သတိဝင်လာ​လေသည်။

ဖုန်းရှာလိုက်ပြီးပြီး ဖုန်းခေါ်လိုက်လေသည်။ ဖုန်းဝင်သွားသည်နှင့် ရှောင်လင်းယွီသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "ဦးလေး ချန်းပမ်း၊ မြန်မြန် သွား​ပေးပါဦး။ တစ်ယောက်ယောက်က ရှောင်ချန်းချိုက်ရဲ့မြေကို မီးရှို့နေတယ်!"

ရှောင်ချန်းပမ်းသည် ချက်ချင်းပြန်ပြော​လေသည်။ "ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ အခု အမြန်သွားလိုက်မယ်" သူ​ပြောပြီးသည်နှင့် မီးသည် စ​လောင်​နေ​ချေပြီ။ “မကောင်းဘူး၊ မီးစ​လောင်​နေပြီ” ဟုပြောလိုက်သည်။

ပြောပြီးသည်နှင့် ဖုန်းချသွားကာ အခြားအစောင့် သုံးဦးတို့နှင့်အတူ မီးသတ်ကိရိယာများ ကိုင်ဆောင်ကာ မီးလောင်နေသည့်နေရာကို အမြန်ပြေးသွားခဲ့ကြသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် အလွန်စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ သူ့မိဘအခန်းထဲကို ပြေးသွားကာ "ဖေဖေ မေမေ၊ တစ်ယောက်ယောက်က စတော်ဘယ်ရီခင်းကို မီးရှို့နေတယ်"ဟု ပြောရင်း တံခါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါက်​လေသည်။

ထိုအသံကိုကြားသောအခါ ရှောင်မိဘတို့သည် တံခါးကိုဖွင့်ပြီး "ဘာဖြစ်တာလဲ။ လယ်ကို မီးရှို့နေတယ် ဟုတ်လား။ ဘယ်သူက ဒီလိုဆိုးဝါးတာကို လုပ်တာလဲ"ဟု မေး​လေသည်။

ဖေဖေရှောင်သည် စိုးရိမ်တကြီးနှင့် "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ အဲ့ဒီကို အခုသွားရမယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ မီးငြိမ်းဖို့ ရွာသားတွေရဲ့ အကူအညီကို ရဖို့လိုတယ်"ဟု ပြော​လေသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် လယ်ကွင်းသည် မြစ်နဲ့နီးလေသည်။ ရှောင်လင်းယွီသည်လည်း မီးကြိုတင်ကာကွယ်ရေးနှင့် မီးငြှိမ်းသတ်ရေးအစီအမံများကို ကြိုပြင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သို့​သော်လည်း လူအင်အား လိုအပ်​နေ​သေးသည်။

"ဟုတ်ပြီ အားလုံးကို အကြောင်းကြားလိုက်မယ်" မေမေရှောင်သည် ရှောင်လင်းယွီဘက်လှည့်ပြီး "ယွီအာ မင်းအိမ်မှာနေခဲ့ အပြင်လုံးဝမထွက်နဲ့ ကြားလား?"ဟု ပြော​လေသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မေမေရှောင်သည် အသံချဲ့စက်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး "မီးလောင်နေပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပါ မီးလောင်နေတယ်!"ဟု အော်​လေသည်​။

အိပ်ပျော်နေသူများသည် ထိုအသံကို ကြားပြီးချက်ချင်း လန့်နိုးသွားလေသည်။ သူတို့အနားမှ လူတွေကို မေးလေသည်။ "ကြားကြလား?"

"ဟုတ်တယ်။ ချိုးယင်းရဲ့အသံနဲ့ တူတယ်။"

"သွားကြည့်ရအောင်၊ ရေပုံးယူလာခဲ့"

"ငါလည်းလိုက်မယ်။"

"သက်ကြီးရွယ်အိုတွေနဲ့ ကလေးတွေ အိမ်မှာနေခဲ့ခိုင်း။ လူများလွန်းရင် အန္တရာယ်များတယ်။"

"ကောင်းပြီ!"

အားလုံးသည် သတင်းရပြီး မီးငြှိမ်းသတ်ကိရိယာများဖြင့် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာကြသည်။ "ချိုးယင်း၊ မီးဘယ်မှာလဲ" ဟုမေးကြ​လေသည်။

ချန်ချိုးယင်းသည် "မီးက စတော်ဘယ်ရီ လယ်ကွင်းမှာ"ဟု ဖြေ​လေသည်။

ရွာသားများသည် ထိုက်ပင်လယ်ကွင်းသို့ ပြေးသွားကြသည်။ ရွာမှ လယ်ကွင်းသို့ လမ်းလျှောက်သွားလျှင် ပုံမှန်အားဖြင့် ဆယ်မိနစ်နီးပါးကြာလေသည်။

ရွာသားများသည် ထိုက်ပင်လယ်ကွင်းသို့ ပြေးသွားကြသည်။ ရွာမှ Tai Ping Field သို့ လမ်းလျှောက်ရန် ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာတတ်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်မှာတွင် သုံးမိနစ်အတွင်း ပြေးခဲ့ကြသည်။

သူတို့ရောက်သည့်အခါတွင် မီးလောင်နေပြီဖြစ်သည်။

မီးသည် ရှောင်ချန်းချိုက်၏ လယ်ကွင်းမှစတင်ခဲ့ပြီး အရပ်ရပ်သို့ လျင်မြန်စွာပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

အရှိန်မြင့်စေရန် ရေနံဆီပါရှိသောကြောင့် မီးသည် လျင်မြန်စွာ စ​လောင်​လေသည်။

ရှောင်ချန်းပမ်းနှင့် အခြားသော အစောင့်သုံးဦးတို့သည် မီးသတ်ဆေးဘူးများ အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း အချိန်မီ မီးမငြိမ်းနိုင်ခဲ့ကြပေ။

မြင့်မားသောအပူရှိန်အောက်တွင် ကာထားသည့် ပလပ်စတစ် စက္ကူများသည် အမြန်အရည်ပျော်သွား​လေသည်။ မီးသည် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။

ကုန်းမိသားစုသည်း သတင်းရပြီး သခင်ကြီးကုန်းသည် မိသားစုဝင် အားလုံးကို အမြန်မီးငြှိမ်းသတ်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

"မြန်မြန်သွား ကူညီကြ!" သခင်ကြီးကုန်းသည် "ထျန်းဟောက် မြန်မြန်၊ အိမ်ထဲမှာ မီးသတ်ဆေးဘူး နည်းနည်းရှိတယ်။ တစ်ယောက်စီ ယူသွားကြ။"ဟု ပြော​​လေသည်။

အခြားသူများသည် မီးသတ်ဆေးဘူးများကို ကောက်ယူပြီး မီးလောင်ကျွမ်းသည့်နေရာသို့ ပြေးသွားကြသည်။

အားလုံးထွက်သွားပြီးနောက် သခင်ကြီးကုန်းသည် အခန်းတစ်ဝိုက်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ် လှည့်ပတ်သွား​​လေလေသည်။ ရှောင်လင်းယွီကို သူတကယ်စိတ်ပူနေ​သောကြောင့် သူ့ဓာတ်မီးကို ယူလာပြီး ရှောင်မိသားစုနေအိမ်ကို သွားခဲ့လေသည်။

ရှောင်အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ မီးများလင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ သခင်ကြီးကုန်းသည် "လင်းယွီ, လင်းယွီ..."ဟု အော်လိုက်​လေသည်။

သို့သော် မည်သူမျှ တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိပေ။

"မီးငြိမ်းဖို့ သွားကူမှာတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူကကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ သူ့ကို ရှာရမယ်!" သခင်ကြီးကုန်းသည် ပြာယာခတ်သွား​သော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိ​ပေးလိုက်ကာ ရှောင်အိမ်မှထွက်၍ စတော်ဘယ်ရီလယ်ကွင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

လမ်းတွင် တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကိုမြင်ပြီး အံ့သြတကြီးလေသည်။ "သခင်ကြီး အသက်အရွယ်နဲ့ မီးကိုကူငြိမ်းမလို့လား။"

သခင်ကြီးကုန်းသည် စိုးရိမ်တကြီးနှင့် "လင်းယွီ ကို ရှာဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို အမြန်ခေါ်လိုက်ပါ။ အဲဒီကလေးက မီးငြိမ်းဖို့သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူ့အတွက် အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။"ဟု ပြောလေသည်။

"ဘာလို့?" တစ်စုံတစ်ယောက်က "ဒီကလေးက အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေတာပါ။ အခုမှ သူကဘာလို့ ဒီလောက် လော​နေမှာလဲ။ သခင်ကြီး လိုက်ဖို့ မလိုပါဘူး။ ပြန်သွားသင့်တယ်" နောက်ဆုံးတွင် သူက အသက်ကြီး​လေပြီဖြစ်​သော​ကြောင့် သွားလျှင်လည်း အတားအဆီးတစ်ခုသာ ဖြစ်​ပေလိမ့်မည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အလွန်သိ​လေသည်။ သူသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး "ကောင်းပြီ ငါ အခုပြန်လိုက်မယ်။ ကောင်မလေးကို ဂရုစိုက်ပါ"ဟု​ ပြောလေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ သခင်ကြီး၊ ကျွန်​​တော်တို့ လုပ်လိုက်ပါ့မယ်။"

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ရှောင်ဝမ်နှင့် ရှောင်ကျန်းတို့နှင့်အတူ မီးလောင်ကျွမ်းရာနေရာသို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့မျက်လုံးများသည် စူးရှပြီး အကွာအဝေးတွင် လူနှစ်​ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်သည် ရှောင်လင်းယွီနှင့် တူပေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ငြင်းခုံနေပုံရသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ရှောင်ဝမ်ကို မီးသတ်ဆေးဘူးကို ပေးလိုက်ပြီး "အဲ့ဒီလူက ရှောင်လင်းယွီနဲ့တူတယ်။ ငါသွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

ရှောင်ဝမ် ကြည့်လိုက်​သောအခါ သူသည် "ဒါက ရှောင်လင်းယွီ နဲ့တူတယ်။ ခဏနေဦး တခြားတစ်​ယောက်က သူ့ကို တွန်းနေတယ်!"ဟု ပြော​လေသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် တခြားဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်နိုင်​တော့ဘဲ...လေအလျင်ဖြင့် ပြေး​လေသည်။

***