ထျန်းယွမ် အင်ပါယာ

သူမ တိုက်ခိုက်လုဆဲဆဲမှာပင် ..

ဝုန်း ..

ထိုအမျိုးသမီးဘေးမှ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူကြီးတစ်ယောက်က လက်ဆန့်ကာ သူမလက်ထဲမှ တစ်ဝက်တပျက် ထုတ်ပြီးနေပြီဖြစ်သည့် ဓားကို ဓားအိမ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်၏။

အမျိုးသမီးက အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

" ဗိုလ်ချုပ် ချန် ၊ ဘာလို့ ကျွန်မကို တားလိုက်ရတာလဲ "

ဗိုလ်ချုပ်ချန်က သူမကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြန်ပြော၏။

" လုယွီ ..မင်းရဲ့စိတ်ကို အမုန်းတရားတွေနဲ့ အမှောင်မဖုံးသွားစေနဲ့လေ။ ဒီ သုံးယောက်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်တွေကိုလဲ သေချာကြည့်လိုက်ပါဦး "

လုယွီမှာ ခေတ္တမျှ အံ့အားသင့်နေပြီး နောက်မှသာ လောထျန်းတို့ လူအုပ်အား သေချာကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက မျက်မှောင်ကြုံ့၍ ဆိုသည်။

" ကောင်းကင်ထိန်းချုပ်အဆင့် ၊ စိတ်ဝိဥာဥ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ၊ စိတ်စွမ်းအင်စုဆောင်းခြင်းအဆင့် တွေပါလား "

ဗိုလ်ချုပ်ချန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြော၏။

" ဒီအဆင့်မျိုးနဲ့  လူတွေက ခုလို ပမာဏလောက်ရှိတဲ့ ကိစ္စမျိုးကို လုပ်နိုင်ပါ့မလားကွ "

လုယွီမှာ မည်သိူ့မှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ဓားအိမ်ကို ကိုင်ထားသည့် သူမလက်ကိုသာ ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။

ထိုစဥ် ဗိုလ်ချုပ်ချန်က လောထျန်းတို့ လူအုပ်အား ဦးညွှတ်၍ ဆို၏။

" အစောက နားလည်မှု လွဲသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ။ မင်းတို့တွေက ဒီကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရောက်လာကြတာလဲ "

" တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအမံနဲ့ လာခဲ့တာ "

လောထျန်းက ပြန်ဖြေသည်။

" တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအမံ .. အင်း မထူးဆန်းပါဘူးလေ ။ ဒါနဲ့ မင်းတို့က ဘယ်ကနေ လာပြီး ဘယ်ကို သွားကြမလို့လဲ ။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာကို တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းလာကြတာလဲ "

ဗိုလ်ချုပ်ချန်က မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

လောထျန်းမှာ စကားများစွာ ပြောမနေတော့ဘဲ သူ့လက်ထဲမှ အဆောင်ကဒ်ပြားတစ်ခုကိုသာ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ဗိုလ်ချုပ်ချန်က ၎င်းကိုယူကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီး တအံ့တသြ မေး၏။

" ဆုမီတောင် .. မင်းတို့က ဆုမီတောင်ကို ဝင်ခွင့်ရထားတာပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ အကြီးအကဲတွေရောဘယ်မှာလဲ "

လောထျန်းက အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

" ဘယ်သူမှ မပါဘူးဗျ ။ ကျုပ်တို့သုံးယောက်ပဲ လာခဲ့တာ "

ဗိုလ်ချုပ်ချန် မျက်မှောင်ကြုံ့သွား၏။ ထို့နောက် သူက အဆောင်ကဒ်ပြားကို ပြန်ပစ်ပေးကာ ဆိုသည်။

" ငါ မင်းတို့ကို အကြံတစ်ခုတော့ ပေးလိုက်မယ်ကွ။ နောက်ကျရင် ဒီကဒ်ပြားကို အပြင်လူ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြနဲ့ "

ထိုစကားကြောင့် လောထျန်း အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

" ဘာဖြစ်လို့လဲဗျ "

ဗိုလ်ချုပ်ချန်က ပြန်ဖြေ၏။

" ဒိပစ္စည်းက အင်မတန် အဖိုးတန်တဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။ ထျန်းယွမ်အင်ပါယာမှာ ဆုမီတောင်ကို ဝင်ခွင့် အဆောင်ကဒ်ပြားကို မလိုချင်တဲ့သူ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးကွ။ တချို့ဆိုရင် ဒီဟာလေးအတွက် လူသတ်ဖို့တောင် ဝန်မလေးကြဘူး။ မင်းတို့နဲ့အတူတူ အစွမ်းထက်တဲ့ အကြီးအကဲတွေ ပါလာရင် ကိစ္စမရှိပေမယ့် အခုက မင်းတို့သုံးယောက်တည်းဆိုတော့ အားလုံးရဲ့ ပစ်မှတ် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ် "

ထိုစကားကို ကြားမှသာ ဆုမီတောင်သို့ ဝင်ခွင့်နှင့် ပတ်သက်ပြီး လောထျန်း အနည်းငယ် နားလည်သွားရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ရှေ့မှ ဗိုလ်ချုပ်ချန်ကိုလည်း သဘောကျသွား၏။

" ဒါဆို အခု ခင်ဗျားကကျ ဘာဖြစ်လို့ ဒါကို ကျုပ်တို့ဆီက မလုတာလဲ "

ဗိုလ်ချုပ်ချန်က ပြန်ဖြေသည်။

" ငါက ဒါကို စိတ်မဝင်စားတော့ ကိစ္စမရှိဘူး "

လောထျန်း ခေါင်းအသာအယာ ညိတ်လိုက်သည်။

ထိုသို့သော လူကောင်းမျိုးနှင့် တွေ့ရန်မှာ အလွန်ရှားလှပေသည်။

" ဒါနဲ့ .. ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲဗျ "

လောထျန်း မေးလိုက်သည်။

ဗိုလ်ချုပ်ချန်က သက်ပြင်းချကာ ပြန်ဖြေ၏။

" ငါတို့လဲ မသိဘူးကွ "

" ဟင် .. "

လောထျန်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားရသည်။

ထိုစဥ် ဗိုလ်ချုပ်ချန်က စကားဆက်သည်။

" မင်းတို့က ဒီကမဟုတ်တော့ သိကြမှာမဟုတ်ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအတွင်းမှာ ငါတို့ ထျန်းယွမ်အင်ပါယာက မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေခဲ့တာကွ။ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအတွင်းမှာ မြို့တွေက ညတွင်းချင်း အဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီးတော့ မြို့ထဲက လူတွေလဲ ထူထူးဆန်းဆန်း သေသွားခဲ့ကြရတယ် "

" အစကတော့ နယ်စပ်ဘက်က လူဦးရေ နည်းနည်းလေးပဲ ရှိတဲ့ မြို့ငယ်လေးတွေကနေ စဖြစ်တာပေါ့ကွာ ။ ဒါပေမယ့် ပြီးခဲ့တဲ့ ၂ နှစ်အတွင်းမှာတော့ ဒီ ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စက ထျန်းယွမ်အင်ပါယာရဲ့ အသက်သွေးကြော မြို့ကြီးတွေထိပါ ရောက်လာပြီ "

" ဧကရာဇ်ကြီးက ပြောတာတော့ ဒီကိစ္စက မိစ္ဆာဝိဥာဥ်တစ်ကောင်ကြောင့် ဖြစ်တာတဲ့။ငါတို့ ထျန်းယွမ် တပ်ဖွဲ့ အားလုံးနီးပါးကလဲ အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ပြီး ဘာတွေ ဘယ်လိုဖြစ်လဲဆိုတာ စုံစမ်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ကတော့ အဲ့ဒီ မိစ္ဆာဝိဥာဥ်ကိုပါ တွေ့ခဲ့ရတယ်ကွ "

စကားဆုံးသောအခါ ဗိုလ်ချုပ်ချန်က အောင့်သက်သက် ပြုံးလိုက်၏။

" မိစ္ဆာဝိဥာဥ် တဲ့ .. "

လောရှောင်ရှောင်းမှာ အလွန်ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားပြီး လောထျန်း၏ အင်္ကျီစကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အတင်းဆွဲထားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ဗိုလ်ချုပ်ချန်က ရုတ်တရက် ပြော၏။

" ထားလိုက်ပါကွာ ၊ မင်းတို့ကို ဒါတွေ ပြောပြနေလို့လဲ ဘာမှ မထူးပါဘူး။ အခု ကွေ့ယွမ်မြို့က ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီဆိုတော့ ဆုမီတောင်ကို သွားချင်ရင် နောက် စုရပ်ဆီကိုသာ သွားတော့ကွာ "

သူက ပြောပြောဆိုဆိုပင် သူ့အင်္ကျီလက်အိုးထဲမှ မြေပုံတစ်ခုကို ထုတ်၍ လောထျန်းအား ပေးကာ ​စကားဆက်သည်။

" ဒီကနေ တောင်ဘက် မိုင်သုံးထောင်အကွာမှာ ဟဲ့ဒုံမြို့ ရှိတယ်ကွ ။ အဲ့ဒါ နောက်စုရပ်တစ်ခုပဲ။ အဲ့ကို ရောက်တာနဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းတို့ကို ကြိုနေပါလိမ့်မယ် "

လောထျန်းက မြေပုံကို ယူကာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့လူ နှစ်ယောက်နှင့်အတူ ထွက်ခွာခဲ့ကြ၏။

" အကိုထျန်း ၊ ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်သွားခဲ့တာလဲ "

လောရှောင်ရှောင်းက စိုးရိမ်နေသည့် မျက်နှာလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

" ငါလဲ မသိဘူးကွ ၊ တစ်ယာက်ယောက်က ဒီမြို့ကို ယဇ်ပူဇော်ဖို့အတွက် အသုံးချလိုက်တာ ဖြစ်ရင်ဖြစ်မှာ "

လောထျန်းက ပြန်ဖြေသည်။

" ယဇ်ပူဇော်ဖို့ .. ဘယ်လိုလူကများ ဒီလောက် ရက်စက်ယုတ်မာရတာလဲ မသိဘူး "

လောရုံက အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်၏။

လောထျန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

" ဒီကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးမှာ မဆိုထားနဲ့ ၊ တောအုပ်လေး တစ်ခုထဲမှာတောင် ငှက်ပေါင်းစုံ ရှိကြတာ မင်းတို့လဲ သိတာပဲ။ ဆိုတော့ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာလဲ အဲ့လို မိစ္ဆာနတ်ဆိုးတွေ မရှိရင် ထူးဆန်းအံ့သြစရာကြီး ဖြစ်သွားမှာပေါ့ကွာ "

လောရုံ အံကြိတ်လိုက်၏။

" ဒီကောင်တွေက  .. "

လောထျန်းက သူ့ဘက်လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

" မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ "

လောရုံက သက်ပြင်းချလိာက်သည်။

" ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ။ ကျုပ် စိတ်ပူသွားလို့ပါ။ ဒီ မိစ္ဆာဝိဥာဥ်တွေက ကျုပ်တို့ ပျောင်ပိုင်မြို့ကို ရှာတွေ့သွားကြရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဗျ "

လောထျန်းက ကောင်းကင်ယံသို့ ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေ၏။

" ဒါဆိုရင်တော့ အဲ့ကောင် သေပြီပေါ့ကွာ "

လောရုံမှာ ခေတ္တမျှ အံ့သြမှင်သက်နေပြီး နောက်မှသာ စတင်ရယ်မောလိုက်သည်။

" ဒါနဲ့ .. အကိုထျန်း၊ စောနက ဗိုလ်ချုပ်ချန်ကို ကြည့်ရတာ လူကောင်းတစ်ယောက် ထင်တယ်နော်။ သူ အဲ့မှာ ဘာမှ မဖြစ်လောက်ဘူး မဟုတ်လား "

ထိုစဥ် လောရှောင်ရှောင်းက စိုးရိမ်မကင်းဟန်ဖြင့် ​မေးလာသည်။

လောထျန်းက ခေါင်းယမ်း၍ ပြန်ဖြေ၏။

" မဖြစ်ဘူးကွ ၊ ငါ စောနက အဲ့ကို ရောက်ရောက်ခြင်း စိတ်ဝိဥာဥ်အစွမ်းကို သုံးပြီး စစ်ဆေးကြည့်ခဲ့သေးတယ်။ အဲ့ချိန်မှာတောင် တစ်မြို့လုံးကို သတ်သွားတဲ့သူတွေက မရှိကြတော့ဘူး၊ ထွက်သွားကြပြီကွ။ ဆိုတော့ သူတို့အတွက် အန္တရာယ်တော့ မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ငါ တခြားဘာကိုမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူးကွ "

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လောရှောင်ရှောင်းက တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွား၏။

လောထျန်းက အားလုံးကို ဆော်သြလိုက်သည်။

" ကဲ .. ဟဲ့ဒုံ မြို့ကို မြန်မြန်သွားကြတာပေါ့။ ကျင်းဖန်ရေ .. ဟင် .. "

ထိုအချိန်မှသာ လောထျန်းတစ်ယောက် အခြေအနေကို သတိရသွားကာ အနည်းငယ်ပင် ရှက်သွား၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဘုရင်ကျင်းဖန်က သူတို့နှင့်အတူ ပါမလာဘဲ အိမ်တွင်သာ ကျန်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား ...

ယခု သူ့တွင် စီးတော်ယာဥ် မရှိသလို သူကိုယ်တိုင်ကလည်း မပျံသန်းနိုင်သေးရာ မိုင်ထောင်ချီဝေးသည့် ခရီးကို မည်သို့ သွားရပါတော့မည်နည်း။

" အကိုထျန်း ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဗျ "

ထိုစဥ် လောရုံက မေးလိုက်သည်။

လောထျန်းက လောရုံဘက် လှည့်လာကာ ပြန်မေး၏။

" လောရုံ .. မင်းက ကောင်းကင်ထိန်းချုပ်အဆင့်ကို ရောက်ပြီးပြီနော် ၊ ဟုတ်တယ်မလား "

လောရုံ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်လေ အကိုထျန်း "

လောထျန်း၏ မျက်နှာထက်တွင် အနည်းငယ် ပြုံးရိပ်သန်းသွား၏။

..............

ထို့နောက်တွင်မူ လောရုံသည် လေထဲတွင် ဝမ်းလျားမှောက်လျက် ပျံသန်းနေပြီး သူ့ကျောပေါ်၌ လောထျန်းနှင့် လောရှောင်ရှောင်းတို့က တင်ပျင်ခွေ၍ ထိုင်လိုက်လာကြသည်ကို မြင်ရမည်ဖြစ်သည်။

" အကိုထျန်း ၊ ခုလိုကြီး လုပ်မှ ရမှာလားဗျာ "

လောရုံက မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

ယခုကဲ့သို့ လောထျန်းကို ကျောပေါ်တင်ကာ ဤနေရာသို့ လာရလိမ့်မည်ဟု သူ အိမ်မက်ပင် မမက်ဖူးပါချေ။

ယခုတွင်မူ .. သူက စီးတော်ယာဥ် ဖြစ်နေလေပြီ။

" မဟုတ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲကွ။ ငါတို့ သုံးယောက်ထဲမှာ မင်းတစ်ယောက်ပဲ ပျံနိုင်တာလေ "

လောထျန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လောရုံက အထွန့်တက်၏။

" ဒါပေမယ့်ဗျာ .. ဒီပုံစံကြီးနဲ့ ပျံရတာက တော်တော်ကြောင်တောင်တောင်နိုင်တာ "

လောထျန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

" မရှက်ပါနဲ့ကွာ .. စူပါမန်း က ဒီလိုပဲ ပျံတာကွ "

" ဟင်.."

ထိုစကားကြောင့် လောရုံ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ စူပါမန်း က မည်သူပါနည်း။

.........

ဤသို့ဖြင့် တစ်နေ့နှင့် တစ်ညဆိုသော အချိန်က ခပ်မြန်မြန်ပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။

ထိုစဥ် လေထဲတွင် ရှိနေသည့် လောထျန်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။

" မင်းတို့နှစ်ယောက်ဆီမှာ စားစရာ တစ်ခုခုများ မပါဘူးလားကွာ "

လောထျန်းက မေးလိုက်သည်။

" မပါဘူး အကိုထျန်းရဲ့ "

လောရှောင်ရှောင်းက အသံတိမ်လေးဖြင့် ပြန်ဖြေ၏။ သူမ၏ ဗိုက်မှ ဗိုက်ဆာကြောင်း အချက်ပြသည့် တဂွီဂွီ အသံများလည်း ထွက်လာသည်။

" ကျုပ်လဲ ဘာမှ မယူလာမိဘူးဗျ "

လောရုံကလည်း ပြော၏။

လောထျန်းက နဖူးပါ်လက်တင်ပြီး သူ့လက်ထဲမှ မြေပုံကို ကြည့်ကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။

" ငါ တော်တော်ကံဆိုးတာပဲကွာ ။ ဒီ ထျန်းယွမ်အင်ပါယာက ဘယ်လို အမှိုက်နိုင်ငံလဲ ။ ဒီအနီးတဝိုက် မိုင်ထောင်ချီအကွာအဝေး အတွင်းမှာ သဲကန္တာရတွေပဲ ရှိတယ်။သားရဲအသိုက်လေးဘာလေးရှိရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ သားရဲတွေကို သတ်ပြီး ဗိုက်ဆာတဲ့ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းလို့ ရသေးတယ်ကွာ "

သို့သော် ...လောထျန်းသည် သူ့စိတ်ဝိဥာဥ်အစွမ်းကို သုံးကာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးသွားသည့်တိုင် ငှက် တစ်ကောင်တလေပင် မတွေ့ရပါချေ။

" လောရုံ .. မင်း နည်းနည်းပိုမြန်မြန်လေး ပျံလို့ မရဘူးလား "

လောထျန်းက တိုက်တွန်းကြည့်လိုက်သည်။

" အခုက ကျွန်တော်ပျံနိုင်တဲ့ အမြန်နှုန်းရဲ့ ဂိတ်ဆုံးကို ရောက်နေပြီ အကိုထျန်းရဲ့ "

လောရုံက အောင့်သက်သက်မျက်နှာဖြင့် ပြန်ဖြေ၏။

သူ ကောင်းကင်ထိန်းချုပ်အဆင့်သို့ ရောက်ပြီးချိန်မှစ၍  ယခုကဲ့သို့ ခရီးရှည် ပျံသန်းရသည်မှာ ဤသည်က ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပါသည်။

သူတို့အားလုံး ထိုသို့ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေကြစဥ်မှာပင် လောထျန်းက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိသွားဟန်ဖြင့် နောက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

" အကိုထျန်း ..ဘာဖြစ်လို့လဲ "

လောရုံက မေးလိုက်သည်။

" ငါတို့နောက်ကို တစ်ယောက်ယောက် လိုက်နေတယ်ကွ "

လောထျန်းက ပြန်ဖြေသည်။

" ဟင် .. "

လောရုံ အံ့သြမှင်သက်သွား၏။

ထို့နောက်တွင်မူ .. သူတို့အနောက်ဘက် ကောင်းကင်ယံ၌ အမည်းရောင် အစက်လေးနှစ်စက် ပေါ်လာသည်။

ထိုအမည်းစက်က သူတို့အနီး တဖြည်းဖြည်း ချဥ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ပိုပို၍ ကြီးလာပြီး မကြာခင်မှာပင် သေချာစွာ မြင်လိုက်ရတော့၏။

" သူတို့က ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေကြတာလဲ "

လောထျန်း မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။