အနာဂတ်မှာ ဆယ်ဆပြန်ရနိုင်မယ်

"အကယ်၍ မင်းမျက်လုံးတွေကို မမှိတ်ခင်မှာ မင်းဘဝကို ပြန်ရွေးချယ်ခွင့်ရမယ်ဆိုရင်...

မင်းက ပထမဆုံး ကောင်းမှု ၉၉ ခုကို ပြုလုပ်ပြီးမှ မကောင်းမှု ၁ ခုကို ပြုလုပ်မှာလား။

ဒါမှမဟုတ် ပထမဆုံး မကောင်းမှု ၉၉ ခုကို ပြုလုပ်ပြီးမှ ကောင်းမှု ၁ ခုကို ပြုလုပ်မှာလား။

အရင်တုန်းက ဟိုယုရှောင်သာဆိုရင် ပထမအဖြေကို တိတိကျကျ ရွေးချယ်ခဲ့မှာပါ။

အခုတော့ သူဟာ စဉ်းစားဖို့တောင် မလိုတော့ဘဲ ဒုတိယအဖြေကိုပဲ တိုက်ရိုက်ရွေးချယ်မှာပါ။

…

အမည်: ဟိုယုရှောင်

အခြေအနေ: မိဘမဲ့

အမည်ပြောင်: အကြီးအကဲဟောင်

နားလည်မှုမလွဲကြပါနဲ့ သူဟာ ခေတ်သစ်ရဲ့ တရားဝင် ဆက်ခံသူတစ်ယောက်ပါ၊ လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

ကံမကောင်းမှုတွေကြောင့် သူဟာ ဘယ်သူမှ မွေးစားခြင်းမရှိဘဲ အသက် ၁၈ နှစ်အထိ မိဘမဲ့ဂေဟာမှာပဲ နေခဲ့ရသည်။ အသက်အကြီးဆုံး မိဘမဲ့ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ကို ရယူပြီး သူဟာ မိဘမဲ့အားလုံးရဲ့ အကြီးအကဲဖြစ်လာခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့မျိုးရိုးနာမည်ကဟို ဖြစ်တဲ့အတွက် အားလုံးက သူ့ကို အကြီးအကဲဟောင်လို့ ခေါ်ကြသည်။

ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘမရှိဘဲ မိဘမဲ့ဂေဟာမှာ ကြီးပြင်းလာသည့် ဟိုယုရှောင်ဟာ လောကရဲ့ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းမှုတွေကို ကောင်းကောင်းသိထား၏။ သူဟာ စိတ်နှလုံးကောင်းလွန်းလို့ လူတချို့၏ အမြင်မှာ သူဟာ သူတော်ကောင်းတစ်ယောက်လို့တောင် ယူဆနိုင်သည်။

"ကြာပန်း" တံဆိပ်ကို ထည့်ဖို့ မလိုပေ။ သူဟာ အစစ်အမှန် ယောက်ျားတစ်ယောက်ပင်။

ပျောက်ကျခဲ့သည့် ပိုက်ဆံကို မယူဘဲ ကောက်ပေးခြင်း၊ လဲကျနေသူနဲ့ အားနည်းသူကို ကူညီခြင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသူနဲ့ ဆင်းရဲသူကို ကယ်တင်ခြင်း၊ ပိုက်ဆံနဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို ရက်ရောစွာ ပေးကမ်းခြင်း…

ဟိုယွီရှောင်ဟာ သူတော်ကောင်းလွန်းပြီး ကံမကောင်းမှုတွေကြောင့် လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ရိုက်နှက်မှုကို မကြာခဏ ခံခဲ့ရ၏။

သူကိုယ်တိုင်ကတော့ ဆုံးရှုံးတယ်လို့ မခံစားရဘဲ အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်နေသည်။

သူများတွေကို ကူညီပေးခြင်းဟာ ပျော်ရွှင်မှု၏ အရင်းအမြစ်ပင်။ သူများတွေကို ကူညီပေးခြင်းဟာ သူ့ကိုယ်သူလည်း ပျော်ရွှင်စေခြင်းပင်။

ကောင်းမှုပြုခြင်းဟာ ရှက်စရာ မဟုတ်ပေ။

သူ့အတိတ်ကသာဆိုရင် သူက ပထမအဖြေကို သေချာပေါက် ရွေးချယ်ခဲ့မှာပါ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက ဒုတိယအဖြေကို ရွေးချယ်မှာပါ။ သူသေခါနီးမှ ဒီအမှန်တရားကို သိခဲ့ရတာက တော်တော်ကို ဝမ်းနည်းစရာပါပဲ။

မြို့ပြရွာရှိ မိဘမဲ့ဂေဟာအနီးက ရေကန်မှာ သူသည် မျက်မမြင်အဖွားအိုတစ်ယောက်ကို ကြာစွယ်တွေ တူးဖို့ ကူညီပေးနေတုန်းမှာ သူ့ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မကောင်းတဲ့ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။

အထင်မမှားပါနဲ့….. မင်းထင်နေတဲ့ မကောင်းတဲ့ အတွေးမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။

သူက လူပျိုတစ်ယောက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ အသက်ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ်လောက်ရှိတဲ့ မျက်လုံးနီးပါး မမြင်ရတဲ့ အဖွားအိုတစ်ယောက်... အဲဒါက လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

အနီရောင်ကြာပန်းတွေ အများကြီးကြားမှာ ပုန်းနေတဲ့ အနက်ရောင်နဲ့ အဖြူရောင် ကြာပွင့်တစ်ပွင့်ပါ။ အနက်ရောင် ခြောက်ပွင့်နဲ့ အဖြူရောင် ခြောက်ပွင့်ပါ။ သေချာမကြည့်ရင် တကယ်ကို လွတ်သွားနိုင်ပါတယ်။

ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူက အဖွားအိုတစ်ယောက်တည်းနေတာကို တွေ့တော့ မလွယ်ဘူးလို့ ခံစားမိပြီး ဂရုတစိုက်နဲ့ အားစိုက်ကာ ကြာစွယ်တွေ တူးဖို့ ကူညီပေးခဲ့တယ်။ မဟုတ်ရင် သူက အဖြူအနက် ကြာပန်းကို ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဟောင်ယွီရှောင်သည် ထိုကြာပန်းကို သေချာကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။

အနက်ရောင်နဲ့ အဖြူရောင် ကြာပန်းမှာ ပင်စည်မရှိပေ။ အမှန်တော့ အလယ်မှာ ပျံဝဲနေခြင်းပင်။

ဒါက တကယ်ကို အဖိုးတန် ရတနာပဲ။

ထို့ကြောင့် ဟိုယုရှောင်သည် သူ့ဘေးမှာ ပြုံးနေတဲ့ မျက်မမြင်အဖွားအိုကို ကြည့်ရင်း သူ့ဘဝမှာ ပထမဆုံး မကောင်းတဲ့ အတွေးကို တွေးမိခဲ့သည်။

မွန်းလွဲပိုင်းရောက်မှ ဟိုယုရှောင်က အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရင်း ပေါင်တစ်ရာလောက် ချည်ထားသည့် ကြာစွယ်တွေနှင့် အဖွားအိုဆီ သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အဖွား၊ ဒါတွေက အဖွားအတွက် တစ်လစာ လုံလောက်ပါတယ်။ ပိုလိုရင် မနက်ဖြန် ထပ်လာခဲ့ပါ”

ဟိုယုရှောင်သည် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိနေသေးတာကြောင့် နောက်နေ့မှာ ထပ်ကူညီပေးဖို့ ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

“လုံလောက်ပါတယ်၊ လုံလောက်ပါတယ်၊ ဒီလိုကောင်းတဲ့ လူငယ်မျိုးကို ဒီခေတ်မှာ ရှာဖို့ အရမ်းခက်တာပဲ”

အဖွားအိုထွက်သွားတော့ ဟိုယုရှောင်သည် ခြေလှမ်းသုံးလှမ်း လှမ်းပြီးနောက် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်နေပြီး နောက်ဆုံး လမ်းကိုဖြတ်ပြီး ပြုံးနေသော အဖွားအိုက သူ့အမြင်အာရုံကနေ ပျောက်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည့်အခါ သူ့နှလုံးသားထဲက အပြစ်ရှိတဲ့ ခံစားချက်ကို မတားဆီးနိုင်တော့ဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား နောက်ပြန်လှည့်ပြီး ကြာပန်းကို အဖွားအိုဆီ ပြန်ပေးဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဒုန်း…

ကံကြမ္မာ၏ အစီအမံအရ အရှိန်ပြင်းသော ပြိုင်ကားတစ်စီးက သူ့ကို ပြင်းထန်စွာတိုက်သွား၏။

သူသည် လမ်းကိုဖြတ်နေတုန်း လွင့်စင်သွားပြီး အဖွားအိုရှေ့တည့်တည့်ကို ရောက်သွားသည်။

“ကံဆိုးလိုက်တာ၊ မင်းရဲ့ ရက်စက်တဲ့ ကံကြမ္မာ၊ ကောင်းတဲ့သူတွေက အသက်တိုကြတယ်။ ငါ့ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဒီလိုမကောင်းတာတစ်ခုကို လုပ်ခဲ့ပြီး နောင်တတောင် ရခဲ့သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို သေမင်းဆီပို့လိုက်ဖို့ နှစ်ခါတောင် မစဉ်းစားဘူး”

ဟိုယုရှောင်သည် ကားတိုက်ခံရချိန်မှာ တွေးလိုက်ပြီး ပြင်းထန်သည့် နာကျင်မှုနှင့် သူ့မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ အဖွားအိုက ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ မသိသေးပုံပင်။

အဖွားအို၏မျက်နှာတွင် အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ့သည် မကျိန်ဆဲပဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“အဖွားရေ…. ကျွန်တော် ကားတိုက်ခံလိုက်ရတာတောင် အဖွားကပြုံးနေတုန်းပဲနော်”

သူ့မှာ အားကုန်သွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘဝရဲ့ အဆုံးမှာ နောင်တမရချင်တာကြောင့်…..

ဟိုယုရှောင်သည် နောက်တစ်ကြိမ် သက်ပြင်းချပြီး ကြာပန်းကို အဖွားအိုဆီ ပြန်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ပြီး သူ့လက်မောင်းထဲက ထုတ်လိုက်ပေမဲ့ မမျှော်လင့်ဘဲ ကြာပန်းက သူ့လက်ပေါ်က သွေးကို ထိလိုက်သည့်အခါ အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

“အာ… ငါအစွမ်းတွေရတော့မှာလား”

သူက တွေးလိုက်သည်။

“အဖွားကတော့ ဒီနေ့ ကံကောင်းတာပဲ၊ ဒီလို ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့လိုက်ရတာ”

အဖွားအိုရဲ့ စကားနောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေတာလဲ။

“အဖွားအိုကြီးက ဒီကြာပန်းအကြောင်း သိနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘာကိုမှ မသိတာလား”

သူသည် စိတ်ထဲကနေ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။