ပထမအဆင့်ကောင်းမွန်တဲ့သူနှင့် နတ်ဆိုးကြာပန်း
Vol. 1 Ch. 6
တျန်ဟောင်လူ၏ နှလုံးသားသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေနှင့် ပြည့်နေပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ သူမက နှောင့်နှေးလို့မရဘူးဆိုတာကို သိထားသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဒီနေရာမှာ ကျရှုံးသွားရင် ပြန်ပြီး သတင်းပို့ပေးမယ့်သူ မရှိတော့ပေ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် သူတို့က တခြားသူတွေရဲ့ သနားကရုဏာအောက်ကို လုံးဝရောက်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် သူမက ချက်ချင်းလှည့်ပြီး ရှောင်ဟောင်ပေါ်ကို ခုန်တက်ကာ သူတို့လာခဲ့တဲ့ ဦးတည်ရာကို ပြေးသွား၏။
ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့မြင်း ရှောင်ဟောင်က ပြေးဖို့ အားအင်မစုစည်းနိုင်ခင် ဘေးဘက်ကနေ ဓားအလင်းကျယ်ကြီးတစ်ခုက သူမကို တိုက်ခိုက်လာသည်။
ဓားအလင်းက အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားလောက်တဲ့ အလင်းတန်းကို ထုတ်လွှတ်ပြီး သေဘေးအန္တရာယ်က ချက်ချင်း သူမရဲ့မျက်နှာကို တိုက်ခိုက်လာ၏။
ဒါက တျန်ဟောင်လူ၏ စစ်သည်တော်ကမ္ဘာကို ပထမဆုံးဖြတ်သန်းခြင်းပင်။ သူမက အရင်က ဒီလို အသက်နဲ့သေခြင်း အခြေအနေတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြုံတွေ့ဖူးပေ။ ကြောက်ရွံ့မှုက သူမရဲ့စိတ်နဲ့ ဝိညာဉ်ကို သိမ်းပိုက်လိုက်သည်။ သူမသည် အရမ်းကြောက်လန့်သွားပြီး အဲဒီနေရာမှာ ရွေ့လျားလို့မရဘဲ ရပ်တန့်သွားတယ်...
“ဒုတိယအကြီးအကဲ ထိန်းထားပါ။ ဒီမိန်းကလေးငယ်ကို ငါ အသုံးချစရာရှိတယ်”
မျောက်ကလေးရဲ့ အမိန့်အောက်မှာ ဓားအလင်းက သူမရဲ့နဖူးရှေ့မှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။
သူမ၏ မျက်ခုံးနှင့် တစ်လက်မတောင် မကွာသည့် ဓားကြီးကို ကြည့်ပြီး တျန်ဟောင်လူက အားယူပြီး မျိုချလိုက်သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီး ဓားရှည်ရဲ့ပိုင်ရှင်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရ၏။
သူမရှေ့မှာ ရပ်နေတာက ပခုံးကျယ်ပြီး ရက်စက်တဲ့ပုံစံနဲ့ အမည်းရောင် အင်္ကျီလက်တိုကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပင်။ သူ့ပတ်လည်က သွေးရောင်အငွေ့အသက်ထူထပ်တာက သူ့၏ တတ်မြောက်မှုက ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်ခြင်းအဆင့် ဆယ်ဆင့် ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်ကို ရောက်နေပြီဆိုတာကို ညွှန်ပြနေ၏။
သူ့ရဲ့ကြွက်သားတွေက ပုံမှန်မဟုတ်သလောက် ထင်ရှားနေပြီး နှစ်မီတာနီးပါးရှိပြီး ခြောက်ပေနီးပါးလောက် မြင့်၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က နွယ်ပင်တွေလို လိမ်ထားသည့် ကြွက်သားများ၊ ကျား၏နောက်ကျောနှင့် ဝက်ဝံခါးပုံစံရှီပြီး သာမန်လူတွေထက် ပိုကြီးတဲ့ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေ၏။ သူမရှေ့မှာ ရပ်နေတာက သံမျှော်စင်အစစ်အမှန်တစ်ခုပင်။
သူ့လက်ထဲက ပေလေးပေရှည်ပြီး လေးလက်မကျယ်တဲ့ ဓားကြီးက သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက် မနိုင်လောက်အောင် လေးလံနေမှာဖြစ်ပေမဲ့ သူ့လက်ထဲမှာတော့ လုံးဝပုံမှန်လိုပင်။
ဝှစ်...
ဓားရှည်ကို မြေကြီးထဲ စိုက်ထည့်လိုက်သည့် ချွန်ထက်သည့်အသံနှင့်အတူ တစ်ဖက်က တိုက်ခိုက်သံတွေက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သံမျှော်စင်လူရဲ့ အထောက်အထားကို မရှင်းလင်းသေးတဲ့ တျန်ဟောင်လူက အလျင်အမြန် ခေါင်းကိုလှည့်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုသို့တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ခြင်းသည် သူမရဲ့မျက်နှာကို ဖြူဖျော့သွားစေ၏။
သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုဒွမ်ကျန့်ချီရဲ့ ဓားရှည်က ဟောင်ယွီရှောင်ရဲ့ တုတ်ချောင်းရှည်နဲ့ ရိုက်ထုတ်ခံရရုံတင်မကပေ။ သူ့ပခုံးကလည်း ပျက်စီးပြီး သွေးထွက်နေကာ သူက မြေကြီးပေါ်မှာ ဒူးထောက်နေပြီး နဖူးက ချွေးတွေထွက်ကာ မျက်နှာက သေလုမြောပါးဖြစ်နေခြင်းပင်။
“ဟိုမိသားစုရဲ့ ဒုတိယအကြီးအကဲ ဟိုယုချန်”
တျန်ဟောင်လူကို ဖမ်းမိပေမဲ့ မထိခိုက်တာကို တွေ့တော့ ဒွမ်ကျန့်ချီက သူ့ပခုံးမှာ ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားနေရပေမဲ့ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူက ကြွက်သားထွားကျိုင်းတဲ့လူကို မော့ကြည့်ပြီး စကားတစ်ခွန်းနဲ့ ပင် သူ့ကို မှတ်မိသွား၏။
“ဟမ့်… အနည်းဆုံး မင်းမှာ အမြင်အာရုံတော့ ရှိသားပဲ ကလေးလေး”
သူသည် အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး တျန်ဟောင်လူ ထွက်ပြေးမှာကို မကြောက်ဘူးဆိုတာကို တွေ့တော့ ဟိုယုချန်က သူ့ခါးမှာ ဓားကို ထည့်လိုက်ပြီး ဟောင်ယွီရှောင်ရဲ့ ဘေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူက ဦးညွှတ်လိုက်တဲ့အခါ သူ့မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။
“အစ်ကိုကြီး လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လနီးပါးလောက်က မင်းပြန်မလာရင် ငါတို့က မင်းကို တျန်လင်းခရိုင်မှာ လိုက်ရှာတော့မလို့”
နှစ်မီတာနီးပါးမြင့်ပြီး ကြွက်သားထွားကျိုင်းတဲ့ ဟိုယုချန်က တစ်မီတာခွဲလောက်ပဲ မြင့်ပြီး အလွန်အားနည်းတဲ့ ဟိုယုရှောင်ကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်နေပေမဲ့ ဦးညွှတ်ထားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့တောင် သူ့ထက် မြင့်နေဆဲပင်။
“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ မတ်တပ်ရပ်ပါ။ ငါက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လခွဲက ပြန်လာရမှာ။ ဒါပေမဲ့ တောင်ဓားဂိုဏ်းက ဒီတပည့်နှစ်ယောက်နဲ့ တွေ့မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ မိန်းကလေးငယ်မှာ နောက်ခံအကြောင်းအနည်းငယ်ရှိတယ်။ သူတို့ကို ဖမ်းပြီး ပြန်ခေါ်သွားပါ။ ငါက သူတို့ကို အသုံးချစရာတွေ အများကြီးရှိတယ်”
“တောင်ဓားဂိုဏ်း၊ တျန်လင်းခရိုင်က တတိယတန်းစားဂိုဏ်းလား”
ဟိုယုချန်ရဲ့ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း အံ့သြတဲ့ပုံစံ ပေါ်လာ၏။ ဒါပေမဲ့ ဟိုယုရှောင်က ပြန်ဖြေဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိတာကို တွေ့တော့ သူက ဆက်မမေးတော့ပေ။ အဲဒီအစား သူက ရှေ့ကိုတက်ပြီး ဖမ်းဆီးထားတဲ့ နှစ်ယောက်ကို ချည်နှောင်လိုက်သည်။ တစ်ယောက်ကို တစ်ဖက်စီနဲ့ မပြီး မီးရောင်ရောင်မြင်းရဲ့ ကျောပေါ်ကို ပစ်တင်လိုက်ပြီး ကျောက်ယန်ခရိုင်မြို့ကို ဦးတည်ပြီး ဟိုယုရှောင်နောက်ကို လိုက်သွားသည်။
“အကြီးအကဲဟောင် မင်း ငါ့ဂျုနီယာညီမလေးကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ။ မင်းက ငွေပဲလိုချင်တာမဟုတ်လား။ ငါက ဓားစာခံအနေနဲ့ ဒီမှာနေခဲ့မယ်။ ငါ့ဂျုနီယာညီမလေးကို ပြန်သွားပြီး ငါ့ကို ရွေးဖို့ ငွေယူလာခိုင်းလိုက်မယ်”
ဒွမ်ကျန့်ချီရဲ့ ပခုံးက အရမ်းနာကျင်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့အတွေးတွေက ရှင်းနေဆဲပင်။ သူ့ဂျုနီယာညီမလေး တျန်ဟောင်လူက ဘာမှမဖြစ်သင့်ဘူးဆိုတာကို သူသိထားသည်။ သူမက သူ့ဂိုဏ်းကို ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်နိုင်သရွေ့ သူ့ကို ရွေးဖို့ ငွေအနည်းငယ်ပေးတာက အလွယ်လေးပင်။
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ့နောက်ကို အရင်လိုက်ခဲ့”
ဟိုယုရှောင်က ခေါင်းလှည့်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးအနက်ရှိုင်းဆုံးမှာ မှောင်မိုက်တဲ့ သားရဲလိုအနည်းငယ် လင်းလက်သွား၏။
တျန်ဟောင်လူသည် အခုချိန်မှာ မြင်းကျောပေါ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်တင်ခံထားရပြီး ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသည်။ ဒီတစ်ခေါက် သူမလာတာက ဟိုယုရှောင်ဆိုတဲ့ ဘေးရန်ကနေ ကျောက်ယန်ခရိုင်ကလူတွေကို ကယ်တင်ဖို့ အတိအကျပင်။
သူမက မြို့ထဲမဝင်ခင်မှာပဲ သူ့လက်ထဲကို ဖမ်းဆီးခံရမယ်လို့ လုံးဝမထင်ထားပေ။ သူမ၏ အမျိုးသမီးသူရဲကောင်းဖြစ်ဖို့ အိပ်မက်တွေက ပျက်စီးသွား၏။
သူမ၏ ဒေါသနှင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုတွေကြောင့် ဟိုယုရှောင်က သူမကို မထိခိုက်ရဲဘူးလို့ သူမက ယုံကြည်၏။ သူမက ကျိန်ဆဲပြီး ပေါက်ကွဲလိုက်သည်။
“ဟိုယုရှောင် မင်းက ယုတ်မာတဲ့ မုဒိမ်းကောင်၊ ရွံရှာစရာကောင်းပြီး အရှက်မရှိဘူး။ ဟန်ဆောင်ပြီး တခြားသူတွေကို အခွင့်ကောင်းယူတယ်။ မင်းက ဘယ်လိုသူရဲကောင်းမျိုးလဲ။ မင်းနဲ့အတူ ကျောက်ယန်ကို မသွားချင်ဘူး။ ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါ။ ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါ။ ဒါမှမဟုတ် ငါ့အဖေက မင်းကို သတ်ဖို့ သေချာပေါက် လာလိမ့်မယ်...”
ရှေ့က လျှောက်သွားနေသည့် ဟိုယုရှောင်၏ နှုတ်ခမ်းတွေက အနည်းငယ် ကွေးသွားပြီး အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ သူမကျိန်ဆဲတာကို သူက လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။ စကားတစ်ခွန်းတောင် ပြန်မပြောဘဲ ဆက်လျှောက်သွား၏။
ဒီလိုမျိုး မွေးရာပါ ကောင်းမွန်ပြီး လှည့်ကွက်သိပ်မရှိသည့် မိန်းကလေးငယ်မျိုးက စိတ်ထင်တိုင်းလုပ်ပြီး ရဲရင့်ပေမဲ့ ရိုးရှင်းပြီး ကိုင်တွယ်ဖို့ ဖိအားမပေးနိုင်ပေ။
ဒါပေမဲ့ ခဏလောက် ထပ်လျှောက်ပြီး တျန်ဟောင်လူ၏ အဆက်မပြတ် ရေရွတ်ပြီး ကျိန်ဆဲနေတာကို ကြားရတော့ ဟိုယုရှောင်က နောက်ဆုံးမှာ အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လာသည်။
ဒါပေမဲ့ သူက တိုက်ရိုက်မပြောဘဲ လမ်းမှာရပ်လိုက်ပြီး ရှောင်ဟောင်ဘေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွား၏။ ငါးပေမပြည့်သည့် သူ့အရပ်က မြင်းကျောပေါ်မှာ လှဲနေသည် တျန်ဟောင်လူနဲ့ မျက်လုံးချင်းဆုံရုံလေးပဲ ရှိသည်။
ဟိုယုရှောင်က တျန်ဟောင်လူကို အချိန်ခဏကြာအောင် စိုက်ကြည့်လိုက်တော့ သူမ၏ အတွင်းစိတ်ထဲမှာ စိုးရိမ်လာပြီး သူမ၏ ကျိန်ဆဲသံက ပိုတိုးတိုးလေးဖြစ်သွားသည်။ နောက်ဆုံးမှာ သူက အေးအေးလူလူ ပြောလိုက်၏။
“ငါက လူသားအသားကို စားရတာ ကြိုက်လား မကြိုက်ဘူးလားဆိုတာ မင်းမသိချင်ဘူးလား”
မင်းက နောက်ထပ်အသံတစ်ခု ထပ်လုပ်ရင် ချက်ချင်း အဖြေကို သိလိမ့်မယ်။
ဟိုယုရှောင်ရဲ့ အဲဒီစကားတွေနဲ့အတူ ကမ္ဘာကြီးက ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားတယ်...
တျန်ဟောင်လူရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက တင်းတင်းစေ့ထားပြီး သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက ဟောင်ယွီရှောင်ရဲ့ အေးစက်ပြီး ပါးလျတဲ့မျက်နှာကို ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ပြည့်နေသည်။ ကြောက်လန့်ပြီး အော်ဟစ်ချင်ရင်တောင် ငိုသံလေးတောင် မထွက်ရဲပေ။
မိန်းကလေးငယ် ကြောက်လန့်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားတာကို တွေ့တော့ ဟိုယုရှောင်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ထူးဆန်းသည့် အရောင်တစ်ခု တောက်ပသွား၏။ အထူးသဖြင့် မိန်းကလေးငယ်ရဲ့ ဦးခေါင်းထိပ်ကနေ အမည်းရောင် ချည်မျှင်လေးတစ်ခု ထွက်လာတာကို တွေ့တော့ သူ့မျက်နှာက ချက်ချင်း ပျော်ရွှင်မှုအနည်းငယ်ကို ဖော်ပြလာသည်။
အဲဒီအမည်းရောင် ချီပေါ်လာတာနဲ့အတူ အမည်းရောင်နဲ့ အဖြူရောင် ပွင့်ဖတ် ၁၂ ခုပါတဲ့ ကြာပန်းတစ်ပွင့်က ဟိုယုရှောင်၏ နဖူးအလယ်မှာ တိတ်တဆိတ် ပေါ်လာသည်။ ကြာပန်းက စုပ်ယူတဲ့အားကို ထုတ်လွှတ်ပြီး အဲဒီအမည်းရောင် ချီမျှင်လေးကို ချက်ချင်း အတွင်းထဲကို ဆွဲယူလိုက်၏။
ဘုရားကြာပန်းမှာ အမည်းရောင်နဲ့ အဖြူရောင် ပွင့်ဖတ် ၁၂ ခု ယှက်နွယ်နေပေမဲ့ ပထမအမည်းရောင် ပွင့်ဖတ်တစ်ခုပဲ တောက်ပနေသည်။ ဒါပေမဲ့ တျန်ဟောင်လူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အမည်းရောင် ချီကို စုပ်ယူလိုက်တာနဲ့ ဒုတိယအမည်းရောင် ပွင့်ဖတ်က အနည်းငယ် ပိုတောက်ပလာတာကို မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။
ဒုတိယအမည်းရောင် ပွင့်ဖတ်ရဲ့ တောက်ပမှုက အပြည့်နီးပါးဖြစ်နေပြီး တျန်ဟောင်လူရဲ့ အမည်းရောင် ချီမျှင်လေးက လိုအပ်တာထက် အများကြီး ပိုများနေသည်။
“ပထမအဆင့် မွေးရာပါ ကောင်းမွန်ခြင်းနဲ့ ဆိုးယုတ်ခြင်း ဘုရားကြာပန်းမှာ ပြောင်းလဲခြင်းရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုပဲ ရှိသေးတယ်။
တခြားသူတွေက ဘယ်လောက်ပဲ ကြောက်လန့်နေပါစေ ဒုတိယအမည်းရောင် ပွင့်ဖတ်က ထပ်ပြီး တောက်ပဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဘုရားကြာပန်းက အဆင့်တက်ဖို့ ကောင်းမွန်ခြင်းနဲ့ ဆိုးယုတ်ခြင်းက အတူတကွ တိုးတက်ရမယ်ထင်သည်။ တစ်ခုခုကို ပိုများများလုပ်ရုံနဲ့ မရပေ။
ဒုတိယအဆင့်ကို တက်ပြီး ဒုတိယအကျိုးသက်ရောက်မှုကို ဖွင့်ဖို့ ငါက ကောင်းမှုတွေ ပိုလုပ်ရမယ်”
တျန်လင်းခရိုင်မှာ နှစ်ကြိမ်တောင် အတည်ပြုပြီးပြီဖြစ်ပေမဲ့ တခြားသူတွေက သူ့ကို ကြောက်လန့်နေတာက သူ့စိတ်ထဲက မွေးရာပါ ဘုရားကြာပန်းကို မတိုးတက်စေတာကို တွေ့တော့ ဟောင်ယွီရှောင်က သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ဒီပထမအဆင့် မွေးရာပါ ကောင်းမွန်ခြင်းနှင့် ဆိုးယုတ်ခြင်း ဘုရားကြာပန်းက သူ မကူးပြောင်းခင်ကတည်းက တပ်မက်စွာ စိုက်ကြည့်ခဲ့သည့် ကြာပန်းပင်။ ထိုအဘွားအို၏ ရေကန်ထဲမှာရှိနေတာ ဖြစ်သည်။ နာမည်က ကြာပန်းရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေကို လေ့လာပြီး သူ့ကိုယ်တိုင် နာမည်ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက်မှာ သူက စဉ်းစားထားခြင်း ဖြစ်သည်။
လေးပုံတစ်ပုံ နာရီမပြည့်ခင်မှာပဲ ကျောက်ယန်ခရိုင်မြို့ကို မြင်လာရ၏။
တစ်လကျော်လောက်ပဲ ဝေးနေပေမဲ့ ဟိုယုရှောင်က သူ့ရဲ့ဇာတိမြေကို ပြန်လာသလိုမျိုး ဝမ်းနည်းတဲ့ခံစားချက်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါပေမဲ့ သူက အခု ကမ္ဘာပေါ်မှာတောင် မရှိတော့ဘူးဆိုတာကို တွေးလိုက်ပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။