အကြီးအကဲဟောင် ပြန်လာပြီ

“မသိစိတ်နဲ့ ဒီကမ္ဘာကို ရောက်လာတာ နှစ်နှစ်ရှိသွားပြီ...”

နှစ်နှစ်ကြာ ဒီမှာနေခဲ့သော်လည်း ဟိုယုရှောင်က သူ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာအားလုံးနှင့် ဒီကမ္ဘာ၏ ထူးခြားသော ရှုထောင့်အများအပြားကို ပြန်တွေးမိသည့်အခါ အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်သလို ခံစားနေရဆဲပင်။

ဒါက စစ်သည်တော်လမ်းကြောင်းက ထွန်းကားသည့်ကမ္ဘာဖြစ်ပြီး ဖြောင့်မတ်တဲ့လမ်းကြောင်းနှင့် ဆိုးယုတ်တဲ့လမ်းကြောင်းကြားမှာ ကွဲပြားနေသည်။ သူ့အရင်ဘဝက ရုပ်ပြအခြေခံ ရုပ်ရှင် ဒါမှမဟုတ် တီဗီစီးရီးက ရှေးခေတ်ကမ္ဘာတစ်ခုနဲ့ အနည်းငယ်ဆင်တူနေ၏။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်တစ်ထောင်က မဟာယုမင်းဆက်က အာဏာကို ဆုံးရှုံးသွားပြီး ကမ္ဘာ့သူရဲကောင်းတွေက အတူတကွ လိုက်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးမှာ အင်အားကြီးဆယ်ခုက အောင်ပွဲခံပြီး ပေါ်ထွက်လာ၏။ ထိုထဲကမှ ခြောက်ခုက ဖြောင့်မတ်တဲ့လမ်းကြောင်းကဖြစ်ပြီး လေးခုက နတ်ဆိုးလမ်းကြောင်းကဖြစ်သည်။

ဒီဂိုဏ်းဆယ်ခုက သူတို့ကိုယ်သူတို့ သန့်ရှင်းသောအဆင့် အင်အားကြီးတွေအဖြစ် ကြေညာပြီး ကမ္ဘာ့ပြည်နယ် ဆယ့်သုံးခုကို သူတို့ကြားမှာ ခွဲဝေရုံတင်မကပေ။ သူတို့၏ အမိန့်အောက်မှာရှိသည့် အင်အားစုငယ်အားလုံးကို အမျိုးအစားခွဲပြီး အုပ်ချုပ်ဖို့ အဆင့်ငါးဆင့်ပါဝင်သော အင်အားကြီးစနစ်တစ်ခုကို အတူတကွ တည်ထောင်ခဲ့ကြသည်။

အဆင့်ငါးဆင့်ပါဝင်သည့် အင်အားကြီးစနစ်လို့ခေါ်ခြင်းသည် သန့်ရှင်းသောအဆင့်အောက်မှာ ကောင်းကင်၊ မြေကြီး၊ ပထမတန်းစား၊ ဒုတိယတန်းစားနဲ့ တတိယတန်းစား အဆင့်ငါးဆင့် ပါဝင်၏။ ဒီအင်အားစုတွေရဲ့ အဆင့်က သူတို့၏ စစ်သည်တော်စွမ်းရည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသအပေါ် သူတို့၏ သြဇာအာဏာနဲ့ ကိုက်ညီသည်။

တတိယတန်းစား အင်အားကြီးတွေက ခရိုင်ထက် မပိုပေ။ ဒုတိယတန်းစားက ခရိုင်တွေကို လွှမ်းမိုးကြသည်။ ပထမတန်းစားက မြို့နယ်တွေကို ငြိမ်းချမ်းစေ၏။ မြေကြီးအဆင့် အင်အားကြီးတွေက မြို့နယ်အတော်များများကို ဖြန့်ကျက်ကြသည်။ ကောင်းကင်အဆင့် အင်အားကြီးတွေက ဒေသတစ်ခုလုံးကို ဖိနှိပ်ထား၏။ အဲဒါတွေကို သန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းကြီးဆယ်ခုရဲ့ နောက်မှာ ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး အင်အားကြီးတွေထဲက တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။

ဒီအဆင့်ငါးဆင့်က သန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းကြီးဆယ်ခုနှင့်အတူ ဒီကမ္ဘာပေါ်က အရာအားလုံးကို ခိုင်မာစွာ ထိန်းချုပ်ထားသည်။

ဟိုယုရှောင် ပါဝင်တဲ့ ဟိုမျိုးနွယ်က ခရိုင်မြို့လေးတစ်မြို့မှာရှိသည့် မိသားစုငယ်လေးတစ်ခုပဲဖြစ်ပြီး တတိယတန်းစားအဆင့်ကိုတောင် မရောက်သေးပေ။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ဟိုမိသားစုက အဓိကအကျပ်အတည်းတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရ၏။ မိသားစုခေါင်းဆောင် ဟောင်တုံက လူသတ်ခံရပြီး ဒီခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ မူလဝိညာဉ်ကလည်း သတ်ခံလိုက်ရသည်။ အဲဒါက သူ့ကို ကူးပြောင်းဖို့ အခွင့်အရေးပေးခဲ့ခြင်းပင်။

ဟိုမိသားစုရဲ့ သားငါးယောက်က သူတို့အဖေ ဟိုထုန်၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုကို အားကိုးပြီး ရွာထဲမှာ ဆိုးသွမ်းမှုအမျိုးမျိုးကို ကျူးလွန်ခဲ့ကြသည်။ သူအမွေဆက်ခံတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အဆိုးဆုံးလူဆိုးဂိုဏ်းထဲက အဆိုးဆုံးသားအကြီးဆုံးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်ပြီး ရွံရှာစရာကောင်းသည့် အရာအားလုံးကို လုပ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က သူတို့အဖေ ဟိုထုန် သေဆုံးပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ် သေဆုံးသွား၍ ကျန်သည့်မိသားစုဝင်တွေက သေဆုံးသွားတာ ဒါမှမဟုတ် ဒဏ်ရာရသွား၏။ အဲဒီအချိန်မှာ ဟိုမိသားစုရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လောက်ဆိုးရွားလဲဆိုတာကို မြင်ယောင်ကြည့်နိုင်သည်။

ကမ္ဘာ၏ အင်အားကြီးအဆင့်ကို နားလည်ပြီး ဟိုမျိုးနွယ်က နတ်ဆိုးလမ်းကြောင်းရဲ့ အသိအမှတ်မပြုရသေးသည့် မိသားစုငယ်လေးတစ်ခုပဲဆိုတာကို သဘောပေါက်ပြီးနောက်မှာ သူက ကြုံတွေ့ရတဲ့ အခြေအနေတွေကို ထည့်စဉ်းစားပြီး ထွက်သွားဖို့ မူလက စီစဉ်ထားခြင်းပင်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ညီလေးသုံးယောက်နဲ့ ညီမလေးကို တွေ့တော့ သူ့နှလုံးသားက ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ မူလဝိညာဉ်၏ ကြီးမားသည့်ကပ်ဘေးနဲ့ပတ်သက်သော စွဲလမ်းမှုနှင့်အတူ သူက မထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး အဲဒီအစား ဆက်နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်က အပေါက်အားလုံးကို မပိတ်ထားပေ။ သူယူလာတဲ့ ကောင်းမွန်ခြင်းနဲ့ ဆိုးယုတ်ခြင်း ဘုရားကြာပန်းက အဲဒီအချိန်မှာ အမည်းရောင် ပွင့်ဖတ်တစ်ခုကို ထွန်းလင်းစေပြီး သူ့ကို သူ့ကိုယ်သူ လုံးဝပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ကို ပေးခဲ့၏။

ထို့ကြောင့် ဒီစွမ်းရည်နှင့်အတူ သင့်လျော်သည့် ဗျူဟာများစွာဖြင့်... ကံကောင်းမှုအနည်းငယ်နဲ့ ဟိုယုရှောင်က ကျောက်ယန်ခရိုင်က အသိအမှတ်မပြုရသေးသည့် အင်အားကြီးသုံးခုရဲ့ ဝိုင်းရံမှုကို အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ကျော်ဖြတ်ပြီး ဟိုမျိုးနွယ်ကို အသက်ရှင်အောင် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

အခု အနီးနားက ခရိုင်သုံးခုမှာ နာမည်ကြီးနေသည့် မျက်နှာတစ်ထောင်ရှိသော ချောမောသူဆိုတဲ့ ဘွဲ့ကို ကောင်းမွန်ခြင်းနဲ့ ဆိုးယုတ်ခြင်း ဘုရားကြာပန်းရဲ့ ပြောင်းလဲခြင်းစွမ်းရည်ကို သုံးပြီး ဒီနှစ်နှစ်အတွင်း ရရှိခဲ့ခြင်းပင်။

အပြင်မှာ သူက မျက်နှာပြောင်းလဲခြင်းမှာ ကျွမ်းကျင်သူလို့ ကောလာဟလတွေ ထွက်နေပေမဲ့ အဲဒါက အမှန်မဟုတ်ပေ။

စစ်သည်တော်ကမ္ဘာမှာ မျက်နှာပြောင်းလဲခြင်းကို တန်ပြန်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီးရှိ၏။ ယွမ်ဂန်ပုလဲတွေကို မပြောနဲ့။ အတွေ့အကြုံနည်းနည်းပိုရှိတဲ့ စစ်သည်တော်တွေကတောင် အနံ့ ဒါမှမဟုတ် ခန္ဓာကိုယ်လှုပ်ရှားမှု၊ အမူအရာတွေနှင့်ခွဲခြားနိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့ ကောင်းမွန်ခြင်းနှင့် ဆိုးယုတ်ခြင်း ဘုရားကြာပန်း၏ ပြောင်းလဲခြင်းအကျိုးသက်ရောက်မှုတွေက အသွင်အပြင် ဒါမှမဟုတ် အငွေ့အသက်မှာပါ သူ့ကို လုံးဝမတူညီသည့် လူတစ်ယောက်အဖြစ် ချောမွေ့စွာ ပြောင်းလဲပေးသည်။

အဓိကအချက်တစ်ခုတော့ ရှိသည်။ သူသည် ထိုလူကို မြင်ဖူးရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုသူနှင့် ကိုယ်ထိလက်ရောက် ထိတွေ့ဖူးရမည် ဖြစ်သည်။

ကျောက်ယန်းခရိုင်သို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ဟိုယုရှောင်၏ စိတ်သည်လည်း အတော်အတန် ပြေလျော့လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင်၊ ရှုကျိုးပြည်နယ်၏ ထျန်လင်ခရိုင်သည် တရားလမ်းစဉ်နယ်မြေအတွင်း ပါဝင်ပြီး၊ မာရ်နတ်လမ်းစဉ်အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ထိုနေရာတွင် တစ်လကျော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ရပြီး၊ ၎င်းက သူ့ကို အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ ယွမ်ဂန်းပုလဲတွေကို ရခဲ့ပြီလား”

ဟိုယုချန်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် ဒေါသကြီးတတ်ပြီး သွေးဆာတတ်သော်လည်း၊ သူ၏အစ်ကိုကြီး ဟိုယုရှောင်ရှေ့တွင် တော်တော်လေး ယဉ်ကျေးသည်။ ဟိုယုရှောင်သည် တရားဝင်လမ်းပေါ်တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် ပြေလျော့သွားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအနည်းငယ် ရောယှက်နေသောလေသံဖြင့် ဦးစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဟိုမိသားစု၏ ကောင်းကင်ထိုးဖောက်တိုင်ဖြစ်သော သူတို့၏ဖခင် ဟိုထုန်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က ကွယ်လွန်သွားကတည်းက ဟိုယုချန်သည် ထိုကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ရှားပါးစွာသာ ပြသခဲသည်။

ဟိုယုရှောင်၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် အနည်းငယ်ပြုံးရိပ်သန်းလာပြီး သူသည် လက်မအရွယ်အစားရှိသော ပွင့်လင်းမြင်သာသည့် ပုလဲလေးလုံးကို သူ့ရင်ဘတ်အိတ်ထဲမှ ထုတ်ကာ ဟိုယုချန်အား တစ်ချက်ကြည့်ရန် ပြသပြီး၊ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီပစ္စည်းတွေက ဈေးပေါတာ မဟုတ်ဘူး၊ တစ်လုံးကို ငွေ ၁၅၀၀ ကျပ်။ ငါက ငွေ ၅၀၀၀ ကျပ်ကျော်ပဲ ယူလာခဲ့တယ်။ ငါက ငွေနဲ့လဲဖို့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တချို့ မယူလာခဲ့ရင် ပိုက်ဆံတောင် လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ဟိုယုချန်သည် ပုလဲများကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ ဟိုယုရှောင်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ သူသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်လောက်ကုန်ကျပါစေ၊ တန်ပါတယ်။ အစ်ကိုကြီးသာ ဂန်းချီအဆင့်ကို တိုးတက်နိုင်ရင် အဲဒီမိသားစုသုံးစုဆီကနေ အမှိုက်တွေ လက်ခံနေစရာ မလိုတော့ဘူး။ ခရိုင်ဝန် ရန်ဖုန်းတောင် အစ်ကိုကြီးကို မျက်နှာသာပေးရလိမ့်မယ်”

ဟိုယုရှောင်သည် ဤအရာအားလုံးကို သဘာဝကျကျ နားလည်သည်။ သို့သော်လည်း ငွေ ၆၀၀၀ ကျပ်သည် လက်ရှိ ဟိုမျိုးနွယ်အတွက် အမှန်တကယ် အကုန်အကျများသည်။

ဟိုမျိုးနွယ်၏ အဓိကလုပ်ငန်းနှစ်ခုမှာ သံသတ္တုတွင်းနှင့် ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများဖြစ်ပြီး၊ နှစ်ခုစလုံးသည် ကျောက်ယန်းခရိုင်၏ နန်လင်တောင်တန်းတွင် တည်ရှိပြီး၊ စုစုပေါင်း နှစ်စဉ်ဝင်ငွေမှာ ရွှေ ၄၁၀ ကျပ်ခန့်ဖြစ်သည်။ ကုန်ကျစရိတ်အတွက် တစ်ဝက်နီးပါးကို နုတ်ပြီးနောက် မိသားစုအတွက် အမှန်တကယ်ရရှိနိုင်သော ပမာဏမှာ ရွှေ ၂၁၀ ကျပ်ခန့်သာရှိပြီး ငွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပါက ငွေ ၂၁၀၀၀ ကျပ်ခန့်ဖြစ်သည်။

သာမန်အိမ်ထောင်စုတွင် မွေးဖွားလာခဲ့လျှင် ပေါင်မုန့်တစ်လုံးအတွက် ကြေးနီဒင်္ဂါး နှစ်ပြားနှင့် ငွေတစ်ကျပ်ကို ကြေးနီဒင်္ဂါး တစ်ရာဖြင့် ရောင်းဝယ်သည့် ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးအရ ငွေ ၂၁၀၀၀ ကျပ်သည် အမှန်တကယ် ကြီးမားသောငွေပမာဏဟု မှတ်ယူနိုင်သည်။

သို့သော် ပြဿနာမှာ ဟိုမျိုးနွယ်သည် သြဇာမကြီးသော်လည်း ၎င်းသည် စစ်သည်တော်ကမ္ဘာတွင် တရားဝင်အင်အားတစ်ခုဖြစ်ပြီး ညီအစ်ကို မောင်နှမ ငါးဦးသည် သာမန်စားဝတ်နေရေးအတွက်သာ နေထိုင်၍ မရပေ။

ဆင်းရဲသားက စာသင်တယ်၊ ချမ်းသာသူက စစ်ပညာလေ့ကျင့်တယ် ဆိုသည်မှာ အလကားစကားမဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ဟိုမျိုးနွယ်တွင် သူတို့ ငါးဦးသာ မဟုတ်ပေ။ အထက်အောက် လူတစ်ထောင်နီးပါးရှိသောကြောင့်၊ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် ငွေကုန်ကြသည်။

ဤခရီးတွင် ငွေ ၆၀၀၀ ကျပ် သုံးစွဲပြီးနောက် ဟိုယုရှောင်သည် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။

“နောက်ပြီး ငါထွက်လာတုန်းက ပဉ္စမမြောက်ညီဆီကနေ ငွေ ၆၀၀၀ ကျပ် ယူလာခဲ့တယ်။ ဒီတစ်လအတွင်း မျိုးနွယ်ရဲ့ စာရင်းတွေမှာ ပြဿနာတွေ ရှိခဲ့သေးလား”

ဟိုယုချန်က ခေါင်းခါယမ်းပြီး ဟောင်ယွီရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့အမူအရာက အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားသည်။

“ဟိုယုတျန်က ပစ္စည်းတွေကို စောင့်ကြည့်နေတာမှာ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အစ်ကိုက စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သိုလှောင်ခန်းထဲက ငွေတွေကို ယူသွားတာကြောင့် သူက အဲဒါကို ပြဿနာကြီးကြီးမားမား လုပ်နေတယ်။ လူကြီးလူကောင်းဟာ ငွေကို ချစ်တယ်၊ ပြီးတော့ မှန်ကန်တဲ့နည်းနဲ့ ယူတယ် လို့ သူက ပြောနေတာ။ အသိမပေးဘဲ ယူသွားတာဟာ ခိုးတာနဲ့ အတူတူပဲတဲ့။ အစ်ကို ပြန်ရောက်ရင် အဲဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး အစ်ကိုနဲ့ စကားပြောမှာ သေချာတယ်”

ဒီစကားကို ကြားတော့ ဟိုယုရှောင်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း မှောင်မိုက်သွား၏။ သူပြန်ရောက်ရင် ဟိုယုတျန်၏ ဆုံးမစကားတွေကို နားထောင်ရမယ်လို့ တွေးလိုက်တာနှင့် အိမ်ပြန်လာရသည့် ပျော်ရွှင်မှုက အတော်အတန် လျော့ကျသွား၏။

“အို အစ်ကိုကြီး… ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို မပြောရသေးတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးရက်က ကျွန်တော် နန်လင်တောင်မှာ ပျံလွှားငှက်ဂိုဏ်းက လူနှစ်ဆယ်ကျော်ကို သတ်လိုက်တယ်။ သူတို့က ရန်ငြိုးထားကြမှာ သေချာတယ်၊ ပြီးတော့ အစ်ကိုပြန်ရောက်တာနဲ့ သူတို့က အစ်ကိုနဲ့ ဆွေးနွေးချင်မှာ သေချာတယ်”

“မင်းက ဘာလို့ လူတွေနဲ့ ပြန်ပြီး တိုက်ခိုက်နေရတာလဲ”

“ကျွန်တော့်အမှား မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်က နန်လင်တောင်ကို ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ စုဆောင်းဖို့ လူတွေ ခေါ်သွားတာ၊ ပြီးတော့ တိုင်တုချန်နဲ့ တိုက်ဆိုင်သွားတာပဲ။ အဲဒီကောင်က သူသွားနေတဲ့နေရာကို မကြည့်ဘဲ ကျွန်တော့်ကိုတောင် မျက်စောင်းထိုးတယ်။ ကျွန်တော်က သူ့ကို နည်းနည်းမှ မရိုက်ရရင် နေရတာ အဆင်ပြေမှာမဟုတ်ဘူး။ သူက ထိုးနှက်ချက်ကို မခံနိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ သူ့ကို သတ်လိုက်ရင် ပြဿနာဖြစ်မယ်ဆိုတာကို သိလို့ ကျွန်တော် တော်တော်လေး ငြိမ်ငြိမ်နေခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူ နှစ်ဆယ်လောက်ကိုပဲ သတ်ပစ်လိုက်တယ်”

ဟိုယုချန်က သူ့၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပုံကို ဂုဏ်ယူနေသည့် သဘောမျိုးဖြင့် ပြုံးရွှင်နေတာကို ကြည့်ပြီး ဟိုယုရှောင်၏ မျက်နှာမှာ ကူကယ်ရာမဲ့နေသည့် အမူအရာ ပေါ်လာ၏။

ပြီးတော့ သူ၏ ညီငယ်တွေဖြစ်သည့် ဟိုယုလင်နှင့် ဟိုယုကျဲတို့ကို တွေးပြီး သူက စိတ်ထဲမှာ ညင်ညင်သာသာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အို အဆင်ပြေပါသေးတယ်၊ ဒီမိသားစုနဲ့ဆိုတော့ အံ့သြစရာ မရှိပါဘူး။ တစ်လကျော်လောက် ဝေးနေပြီးမှ ဒီလောက်ပြဿနာလေးပဲ ဖန်တီးတာက တကယ်တော့ သိပ်မဆိုးပါဘူး၊ တကယ်ကို သိပ်မဆိုးပါဘူး”

“ငါတို့ အိမ်ပြန်ရောက်မှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့”

.........

ကျောက်ယန်းခရိုင်သည် ယုံကျိုးပြည်နယ်၏ အရှေ့ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး ရှင်နန်စီရင်စု၏ ရှယွမ်လမ်းအောက်တွင် တည်ရှိကာ တုန်လင်ခရိုင်အောက်ရှိ ခရိုင်မြို့သုံးမြို့ထဲမှ တစ်မြို့ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ၎င်းသည် ခရိုင်မြို့သုံးမြို့ထဲတွင် အားအနည်းဆုံးလည်း ဖြစ်သည်။

ကူညီပေးနိုင်တာ မရှိပေ။ အကျယ်အဝန်း အသေးဆုံး၊ လူဦးရေ အနည်းဆုံးနဲ့ အားအနည်းဆုံး ဖြစ်နေတာကြောင့် ဖြစ်သည်။ တတိယတန်းစား အင်အားစုတစ်ခုတောင် မရှိတာက အကြီးအကျယ် ချို့ယွင်းချက်တစ်ခုပဲ။

ယုံကျိုးပြည်နယ်တစ်ခုလုံးသည် ရာက္ခသသန့်ရှင်းသောဂိုဏ်း၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိပြီး သဘာဝကျကျ အုပ်ချုပ်ရေးတာဝန်ခံ အရာရှိများကို သန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းက ခန့်အပ်သည်။ ယေဘူယျအားဖြင့် ခရိုင်ဝန်သည် အနည်းဆုံး ဂန်းချီအဆင့်တွင် ကျင့်ကြံမှု အားကောင်းသူ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ယန်းခရိုင်၏ ခရိုင်ဝန် ရန်ဖုန်းသည် အမှန်တကယ် ဂန်းချီပထမအဆင့်မှ စစ်သည်တော်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက အဲဒီလူဟာ အသက် ၁၃၀ ကျော်နေပြီဖြစ်သည်။ ဂန်းချီအဆင့်မှ စစ်သည်တော်တွေရဲ့ သက်တမ်းက အများဆုံး ၁၅၀ နှစ်ပဲ။ သူထံတွင် ကောင်းမွန်သည့် နှစ်တစ်ဆယ်၊ နှစ်ဆယ်လောက်ပဲ ကျန်တော့သည်။

င်္သချိုင်းတစ်ဝက်ရောက်နေသည့် ထို

လိုလူကို ကျောက်ယန်းခရိုင်၏ ခရိုင်ဝန်အဖြစ် စေလွှတ်ခြင်းသည် အထက်အဆင့်တွေက ကျောက်ယန်းခရိုင်ကို ဘယ်လောက် အာရုံစိုက်မှု နည်းတယ်ဆိုတာကို မြင်ယောင်ကြည့်နိုင်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဟိုယုရှောင်သည် ဒီလို လျစ်လျူရှုခံရတဲ့ ခံစားချက်ကို တော်တော်လေး သဘောကျသည်။

ခဏအကြာတွင် လူလေးဦးပါတီသည် ကျောက်ယန်းခရိုင်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထျန်လင်ခရိုင်တွင် တစ်လကျော် အချိန်ကုန်ပြီးနောက် ဟိုယုရှောင်သည် အတော်အတန် အသိအမြင်များ ရရှိခဲ့၏။

မာရ်နတ်လမ်းစဉ်က အုပ်ချုပ်တာကြောင့် လမ်းအပြင်အဆင်၊ နေထိုင်သူတွေရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်နဲ့ ကြွယ်ဝမှုအဆင့်အထိ ကျောက်ယန်းခရိုင်မြို့က တရားလမ်းစဉ်အောက်မှာရှိတဲ့ ထျန်လင်ခရိုင်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် တော်တော်လေး ကွဲပြားခြားနားသည်။

မြို့တစ်ခုလုံးမှာ အဓိကလမ်းမကြီး လေးခုနှင့် လူနေရပ်ကွက်ကြီးတစ်ခုသာ ရှိပြီး လမ်းလေးခုသည် တောင်၊ အနောက်၊ မြောက်နဲ့ အလယ်မှာ တည်ရှိသည်။ ပထမလမ်းသုံးခုကို ဟိုမိသားစု၊ ပျံလွှားငှက်ဂိုဏ်းနဲ့ အစိမ်းရောင်ဝံပုလွေဂိုဏ်းတို့က အသီးသီး လွှမ်းမိုးထားပြီး အလယ်လမ်းကိုတော့ ခရိုင်က ခန့်အပ်ထားသည့် ခရိုင်ဝန် ရန်ဖုန်းက အုပ်ချုပ်သည်။

ဒီနေရာကနေ ရာက္ခသသန့်ရှင်းသောဂိုဏ်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကိုလည်း မြင်နိုင်၏။ ကျောက်ယန်းခရိုင်လို အရေးမပါသည့် နေရာမှာတောင် ရာက္ခသသန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို တွေ့နိုင်သည်။ အခြားနေရာတွေမှာဆိုရင် ပြောစရာမလိုတော့ပေ။

အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေသူက ကိုယ်လုံးသေးသွယ်သည့် ဟိုယုရှောင်ဖြစ်ပြီး နောက်ကနေ ဝသည့် ဟိုယုချန်က မီးနီရောင်မြင်းကို ဦးဆောင်ပြီး တျန်ဟောင်လူနှင့် ဒွမ်ကျန့်ချီတို့ကို မြို့တံခါးထဲကို ခေါ်ဆောင်သွား၏။

ကျောက်ယန်းခရိုင်သည် မာရ်နတ်လမ်းစဉ်နယ်မြေအတွင်းတွင် တည်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး လူဆိုးလူသွမ်းများနှင့် မကောင်းဆိုးဝါး အမျိုးအစားများ မရှားပေ။

လူလေးဦး၏ ထူးထူးခြားခြား ပေါင်းစပ်မှုအကြောင်းကို မပြောဘဲထားလျှင်တောင်မှဘဲ…

ထျန်ဟုန်လု၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော မီးနီရောင်မြင်းသည်ပင် မြို့တစ်ဝိုက်မှ မလိုမုန်းထားသော မျက်လုံးများစွာကို ဆွဲဆောင်ရန် လုံလောက်သည်။ လူများသည် လမ်းဘေးတွင် ရပ်တန့်ကာ လူလေးဦးကို ကြည့်ပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တီးတိုးပြောဆိုကြသည်။

“တကယ့်ကို ခမ်းနားတဲ့ မြင်းကြီးပါလား။ ငွေတစ်ထောင်ကျော်လောက်နဲ့ ရောင်းလို့ရလောက်တယ်”

“ငွေတစ်ထောင်ကျော်နဲ့ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ မြင်း။ မင်းစိတ်ကူးက တော်တော်ကောင်းတာပဲ”

“အဲဒီ အမျိုးသမီးငယ်က တော်တော်လှတာပဲ၊ ငါတို့...”

“မင်းရူးနေတာလား။ အကြီးအကဲဟောင် အဲဒီမှာ ရပ်နေတာ မင်းမမြင်ဘူးလား”

......

ကျောက်ယန်းခရိုင်တွင် အကြီးအကဲဟောင်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိသူ မရှိပေ။

အဲဒါက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူသည် ဟိုမိသားစုထဲမှာ စိတ်အဆိုးဆုံးသူဖြစ်ပြီး၊ လမ်းတွေကို သွေးနဲ့ ရေချိုးပေးတတ်သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အမျိုးအစားပင်။ သူ စိတ်မကြည်သည့်အခါ လမ်းဘေးက ခွေးလေခွေးလွင့်တွေကိုတောင် ကန်တတ်တယ်လို့ ကောလဟာလများ ရှိ၏။

ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က ခရိုင်ဝန် ရန်ဖုန်းရှေ့တွင်ပင် သူသည် အစိမ်းရောင်ဝံပုလွေဂိုဏ်းမှ တန်ဂန်း၏ ဦးဆောင်တပည့် ယုချန်ကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် နှစ်ခြမ်းတိတိ ခွဲပစ်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟိုယုချန်၏ ကျင့်ကြံမှုသည် ခန္ဓာဖွင့်အဆင့် ရှစ်သာ ရှိသေးသည်။

သူ့အစ်ကိုကြီး အကြီးအကဲဟောင်သာ ဝင်ရောက်ညှိနှိုင်းပေးခဲ့ခြင်း မရှိပါက သူသည် အစိမ်းရောင်ဝံပုလွေဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကိုပင် စိန်ခေါ်ရန် ဝန်လေးမည်မဟုတ်ပေ။

ထိုဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ကျောက်ယန်းခရိုင်ရှိ လူတိုင်းသည် ဟိုယုချန်က သူ့အသက်ကိုပင် ဂရုမစိုက်သူဖြစ်ကြောင်း သိသွားကြပြီး၊ အကြီးအကဲဟောင်က မင်းအတွက် တောင်းပန်ပေးလိမ့်မည်ဟု မင်းယုံကြည်မှုမရှိပါက၊ သေဖို့စောင့်နေတာက အကောင်းဆုံးပင်။

“ဟီး… အဲဒါက တကယ်ပဲ ဟိုယုချန်ကိုး။ ဒါပေမဲ့ ရှေ့က ပိန်ပိန်လေးက ဘယ်သူလဲ”

“အရူးရဲ့ ဟိုယုချန်က နာခံမှုရှိရှိ နောက်က လိုက်နေတာပါဆို သူက ဘယ်သူဖြစ်နိုင်သေးလို့လဲ..."

......

လူအုပ်ထဲမှ ဆွေးနွေးမှုအသံသည် ကျယ်လောင်လွန်းခြင်း သို့မဟုတ် တိုးလွန်းခြင်း မရှိသော်လည်း နောက်ဆုံးအသံ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်းသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူတို့မျက်နှာများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုအနည်းငယ်ဖြင့် ဟိုယုရှောင်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“အကြီးအကဲဟောင်ပဲ”

“အကြီးအကဲဟောင် ပြန်ရောက်လာတာလား”

“သေချာတာပေါ့၊ သူကလွဲပြီး ဘယ်သူမှ မရှိဘူး”

“ဒီရက်ပိုင်း အကြီးအကဲဟောင်ရဲ့ သတင်းကို ဘာလို့မှ မကြားရတာလဲလို့ ငါတွေးနေတာ။ အဲဒီ အမျိုးသမီးငယ်ကို ကြည့်ပါဦး။ သူက အဲ့ကောင်မလေးကို ဘယ်နေရာကနေ ခိုးလာတာလဲ မသိဘူး။ ဘယ်သူ့သမီးပါလိမ့်။ နောက်ထပ် တစ်ယောက်တော့ ပျက်စီးတော့မှာပဲ။ စိတ်ညစ်စရာပဲ...”

“မင်းက အမျိုးသမီးတွေကို တော်တော် သနားပြီး တန်ဖိုးထားပုံရတယ်။ မင်း သူရဲကောင်းလုပ်ပြီး သူ့ကို ကယ်တင်လိုက်ပါလား။ အမျိုးသမီးငယ်က မင်းကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပြန်ဆပ်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားနိုင်တာပေါ့”

“သွားစမ်းပါ၊ သွားစမ်းပါ၊ သွားစမ်းပါ၊ ငါ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် အသက်ရှင်ချင်သေးတယ်”

လမ်းဆုံးနားရောက်နေသည့် ဟိုယုရှောင်သည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က အသံတွေကို ကြားပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးတွေ အနည်းငယ် ကွေးသွား၏။

“နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ၊ ကျောက်ယန်းခရိုင်မှာ ငါ့ရဲ့ နာမည်ဆိုးက လူတွေရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စွဲမြဲသွားပြီပဲ။ လောလောဆယ် ဒုတိယမြောက် အနက်ရောင်ပွင့်ချပ်ကို ငါဖွင့်လို့ မရတာက စိတ်မကောင်းစရာပဲ။ ငါ ကောင်းမှုတချို့ကို အရင်လုပ်ပြီး ပထမမြောက် အဖြူရောင်ပွင့်ချပ်ကို ထွန်းညှိဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်... ကောင်းမှုလုပ်ရမယ်... ငါ ပဉ္စမမြောက်ညီကို သွားရှာရမယ်”

အိမ်မှာ စကားအရှည်ကြီး ပြောရတာကို ကြိုက်သည့် လူမိုက်ပညာတတ်လေးကို တွေးမိပြီး ဟိုယုရှောင်၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ခြင်းပင် ကူကယ်ရာမဲ့သည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။