တင်းမာသည့် အခြေအနေ

ကျောက်ယန်းခရိုင်တွင် ချန်လဲ့၊ ဖေးယွန်း၊ ဒုံကန်းနှင့် ဖျင်ယန်းဟု အသီးသီး အမည်ပေးထားသော အဓိကလမ်းမကြီး လေးခုရှိသည်။

ဟိုမျိုးနွယ်၏ နယ်မြေကို ချန်လဲ့လမ်းဟု ခေါ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ဆယ်က ဟိုထုန်သည် သူ၏ကလေးငါးဦးနှင့်အတူ ကျောက်ယန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့လာသောအခါ ခရိုင်မြို့တွင် ဖေးယွန်း၊ ဒုံကန်းနှင့် ဖျင်ယန်းဟူသော လမ်းသုံးလမ်းသာ ရှိသေးသည်။ ချန်လဲ့လမ်းကို သူ၏ လက်များဖြင့် ဖန်တီးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဒေသတွင်း အင်အားစုသုံးခု၏ ညှစ်ထုတ်မှုများကြားတွင် သူသည် မိမိကိုယ်ပိုင်နယ်မြေကို ထွင်းထုနိုင်ခဲ့ခြင်းက ဟိုထုန်၏ စွမ်းရည်များကို သက်သေပြနေခြင်းပင်။

အမှန်စင်စစ် ဟိုထုန်၏ ထူးခြားသောသဘာဝကို ကျောက်ယန်းခရိုင်မှ လူများ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြာမြင့်စွာကတည်းက တည်ထောင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ချန်လဲ့လမ်းကို ဖွင့်ပြီးနောက် ဟိုထုန်၏ ပထမဆုံးလုပ်ဆောင်ချက်မှာ သူ့အကြီးဆုံးသား ဟိုယုရှောင်ကို ခရိုင်အစိုးရနှင့် ရင်းနှီးစေရန်အတွက် ခရိုင်ဝန် ရန်ဖုန်းကို သူ၏ ဖခင်အရင်းအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုစေခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ခရိုင်ဝန် ရန်ဖုန်းအား ကျောက်ယန်း၏ အဓိကအင်အားကြီးလေးခုနှင့် ပူးပေါင်း၍ နန်လင်တောင်၏ သံသတ္တုတွင်းများကို ပူးတွဲ တီထွင်ရန် ဆွဲဆောင်ခဲ့ပြီး နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ကြီးမားသော စည်းစိမ်ဥစ္စာကို စုဆောင်းခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် နန်လင်တောင်မှ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ စုဆောင်းခွင့်ကို အသုံးချပြီး ပြင်ပလူများနှင့် အိုးအိမ်မဲ့ရွာသားများကို မြို့သို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ မြို့တွင် အိမ်ထောင်စုမှတ်ပုံတင်ရှိသရွေ့ သူတို့သည် အခွန်မဆောင်ဘဲ နန်လင်တောင်တွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို စုဆောင်းနိုင်ပြီး ထိုလုပ်ဆောင်ချက်က အနီးနားရှိ မြို့များမှ လူများကို ခရိုင်မြို့သို့ ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်

ထို့ကြောင့် ဆယ်နှစ်မပြည့်မီအတွင်းမှာပင် ချန်လဲ့လမ်းသည် ဆိုင်ပေါင်း နှစ်ရာကျော်နှင့် လူဦးရေ တစ်သိန်းကျော်ရှိသော စည်ကားသော လမ်းမကြီးတစ်ခုအဖြစ် ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က ဟောင်ထုန်သည် ဂန်းချီအဆင့် စစ်သည်တော်အဖြစ် ရောက်ရှိပြီး တရားလမ်းစဉ်၏ မာရ်နတ်နှိမ်နင်းရေးစာရင်းတွင် ၈၁၉ နေရာတွင် ရပ်တည်ကာ ကျောက်ယန်းခရိုင်၏ ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူဖြစ်လာသောအခါ ချန်လဲ့လမ်းသည် ၎င်း၏ အကြွယ်ဝဆုံးကာလသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ လူဦးရေသည် နှစ်သိန်းနီးပါးအထိ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး အခြားလမ်းသုံးလမ်း၏ စုစုပေါင်းလူဦးရေကိုပင် ကျော်လွန်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤကြွယ်ဝမှုအားလုံးသည် ဟိုထုန် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သော လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်က ရုတ်တရက် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ ချန်လဲ့လမ်း၏ လူဦးရေသည် တစ်သိန်းအောက်သာ ရှိတော့သည်။ ကျောက်ယန်းခရိုင်တွင် အစည်ကားဆုံးလမ်းအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေသော်လည်း ယခင်ကဲ့သို့ အရိပ်အယောင်မျှသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

“ဒါတွေအားလုံးက ကုန်သွယ်ရေးကို မြှင့်တင်ဖို့ ကျွန်တော်ရဲ့ နှစ်နှစ်တာ ကြိုးပမ်းမှုတွေရဲ့ ရလဒ်တွေပါ။ ဟောင်မျိုးနွယ်က နာမည်မကြီး၊ အင်အားမကောင်းတာက စိတ်ပျက်စရာပဲ။ ပြီးတော့ ကျောက်ယန်းခရိုင်က ကျန်တဲ့ အင်အားစုသုံးခုရဲ့ အဆက်မပြတ် ဆန့်ကျင်မှုတွေနဲ့အတူ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ဖို့က အခုထိ ခက်ခဲနေတုန်းပဲ...”

ဟိုယုရှောင်သည် လမ်းလျှောက်လာရင်း ညင်ညင်သာသာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ချန်လဲ့လမ်းက ပိုစည်ကားလေ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သည့် ဟိုမျိုးနွယ်အတွက် အမြတ်အစွန်းက ပိုများလေဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤကမ္ဘာကြီးသည် စစ်ရေးစွမ်းရည်ကို အားလုံးထက် တန်ဖိုးထားဆဲဖြစ်သည်။ သူ၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးဗျူဟာတွေက ဘယ်လောက်ပဲ လိမ္မာပါးနပ်ပါစေ၊ သူတို့ကို ထောက်ပံ့ဖို့ လုံလောက်တဲ့ အင်အားမရှိရင် အချည်းနှီးပဲ ဖြစ်သည်။

“ဒုတိယမြောက်သခင်ကြီး ပြန်လာပြီ”

“ကျွန်တော် ဒုတိယမြောက်သခင်ကြီးကို ဦးညွှတ်ပါတယ်”

“ဒုတိယမြောက်သခင်ကြီး...”

...

ဟိုယုရှောင်သည် သူ၏ အစစ်အမှန်အထောက်အထားကို လူအများသိအောင် မထုတ်ဖော်ခဲ့ပေ။ လမ်းဘေးမှာ စီတန်းနေသည့် လူတွေက သူ့အထောက်အထားကို ခန့်မှန်းနိုင်သော်လည်း သူတို့က အတည်ပြုဖို့ မဝံရဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဟိုယုချန်ကိုပဲ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက သိပ်အာရုံမစိုက်ဘဲ ဟိုအိမ်တော်သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်သွားကြသည်။

ချန်လဲ့လမ်း၏ ပိုင်ရှင်များအနေဖြင့် ဟိုအိမ်တော်က လမ်း၏ အလယ်ဗဟိုရဲ့ ညာဘက်ခြမ်းမှာ တည်ရှိပြီး၊ တံခါးပေါက်က နှစ်ကျန်းလောက် မြင့်ကာ လမ်းပေါ်မှာ အမြင့်ဆုံး အဆောက်အအုံဖြစ်သည်။ တံခါးပေါ်မှာ ကြီးမားသည့် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားပြီး ရဲရင့်ပြီး အားကောင်းတဲ့ စာလုံးနှစ်လုံးကို ရေးထိုးထားသည်။

“ဟိုအိမ်တော်”

တံခါးတွေက ပိတ်မထားပေ။ တံခါးစောင့်တွေဖြစ်သည့် ကျောက်စိနှင့် ဝမ်ဝူတို့က ဟောင်ယုချန်ကို မြင်သည့်အခါ ဘာဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ သိပြီး ထိုလူလေးယောက်ကို တွေ့ဖို့ အလျင်အမြန် ရှေ့ကို ပြေးလာကြကာ အထူးသဖြင့် ဟိုယုရှောင်ကို မြင်သည့်အခါမှာ ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြ၏။

‘မိသားစုခေါင်းဆောင် မင်းပြန်ရောက်ပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ကျွန်တော်တို့ အခုလေးတင်ပဲ ရရှိထားပါတယ်။ ဒါက သတင်းမှား ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ထင်ခဲ့တာ”

“ဦးလေးကျောက်၊ ဦးလေးဝမ်”

ဟိုယုရှောင်၏ ပါးလျသော မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် ပြုံးရွှင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ယခု အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ်ရှိ ကျောက်စိနှင့် ဝမ်ဝူတို့သည် ကျင့်ကြံမှုတွင် ခန္ဓာဖွင့်အဆင့် ခြောက်ဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကြသည်။ သူတို့ကို ဟိုထုန်သည် မိသားစုခေါင်းဆောင်ဖြစ်စဉ်က မိသားစုထဲသို့ ခေါ်ယူခဲ့ပြီး ဟိုအိမ်တော်တွင် နှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်ကြာ အမှုထမ်းခဲ့ကြသောကြောင့် သူတို့သည် အိမ်တော်၏အစေခံအဟောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။

သူသည် ယခု အသက်နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်သာ ရှိသေးပြီး အငယ်ဆုံးမောင်ဖြစ်သော ပဉ္စမမြောက်မောင် ဟိုယုတွမ်သည် အသက်နှစ်ဆယ်သာ ရှိသေးသည်။ ညီအစ်ကို မောင်နှမ ငါးဦးကို ကျောက်စိနှင့် ဝမ်ဝူတို့၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်ပြီး သူတို့ကြားတွင် ချစ်ခင်ရင်းနှီးမှု နှောင်ကြိုးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းပင်။

ခန္ဓာဖွင့်အဆင့် ခြောက်ဆင့်တွင် ကျင့်ကြံမှုဖြင့် သူတို့ကို ကျောက်ယန်းခရိုင်ကဲ့သို့သော သေးငယ်သောနေရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူများအဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည်။ ဟိုယုရှောင်သည် နှစ်ဦးစလုံးကို မျိုးနွယ်အတွင်း အခြားရာထူးများ ရယူရန် ကြာမြင့်စွာကတည်းက အကြံပြုခဲ့သော်လည်း နှစ်ဦးစလုံးက ဟိုထုန်ရှေ့တွင် ဟိုမျိုးနွယ်အတွက် တစ်သက်တာ တံခါးစောင့်အဖြစ် အမှုထမ်းရန် ကျိန်ဆိုခဲ့သော ကျိန်စာကို ကိုးကား၍ ထပ်ခါထပ်ခါ ငြင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ ဟောင်ယွီရှောင်သည် ထိုကိစ္စကို ငြိမ်သက်စေရန်သာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

နောက်က လိုက်လာသော ရှောင်ဟုန်ကို ကြည့်ရင်း ကျောက်စိသည် ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်စွာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူသည် ရှေ့သို့ လက်ကို ဆန့်တန်း၍ မီးနီရောင်အမွှေးကို ထိတွေ့ကာ အတည်ပြုပြီးနောက် ချီးမွမ်းစကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်သည်။

“အာ.. မီးနီရောင်မြင်း... ဒါက သာမန်တိရစ္ဆာန် မဟုတ်ဘူး။ မိသားစုခေါင်းဆောင် မင်းက ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ သတ္တဝါကို ရရှိတာ တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ”

ဟိုယုရှောင်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဦးလေးကျောက် ဒီမီးနီရောင်မြင်းကို နောက်ဖေးဝင်းထဲကို ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်ပါ။ ပြီးတော့ ဒီနှစ်ယောက်ကို အနောက်ဘက်ဆောင်မှာ ဖမ်းထားပြီး နေ့ရောညပါ စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားလိုက်ပါ။ သူတို့ လွတ်မြောက်လို့ မဖြစ်ဘူး”

သဘောတူပြီးနောက် နှစ်ဦးစလုံးသည် အလုပ်များကို ခွဲဝေရန် အလျင်အမြန် လုပ်ဆောင်ကြသည်။

ဟိုယုရှောင်သည် ဟိုယုချန်နှင့်အတူ ဟောင်အိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး အဓိကခန်းမသို့ ဆက်လက်သွား၏။

ဟိုအိမ်တော်သည် စတုရန်းမီတာ သုံးရာခန့် အကျယ်အဝန်းကို သိမ်းပိုက်ထားပြီး အဓိက အရပ်လေးမျက်နှာအပေါ် အခြေခံ၍ ဒေသငါးခုအဖြစ် စီစဉ်ထားပြီး တစ်ခုစီသည် ညီအစ်ကို မောင်နှမ တစ်ဦးစီအတွက် ဖြစ်သည်။ အရှေ့ဘက်ခြမ်းရှိ ရှုယန်းဥယျာဉ်သည် စတုတ္ထမြောက်သခင်ကြီး ဟိုယုကျဲ၏ နေအိမ်ဖြစ်ပြီး၊ အနောက်ဘက်ခြမ်းရှိ ယာရှန်းဝင်းသည် ပဉ္စမမြောက်မောင် ဟိုယုတွမ်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယမြောက်သခင်ကြီး ဟိုယုချန်သည် တောင်ဘက်ရှိ အေးစက်သောဓားဥယျာဉ်တွင် နေထိုင်ပြီး၊ မြောက်ဘက်ရှိ ပျော်ရွှင်သောပေါင်းစည်းမှုတဲတွင် ဟိုမိသားစု၏ သားတော်ငါးပါးထဲမှ တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီး တတိယမြောက်သခင်မ ဟိုယုလင်က နေထိုင်သည်။

အလယ်ဗဟိုဒေသသည် ဟိုယုရှောင်၏ ကိုယ်ပိုင်နေအိမ်ဖြစ်သည့်အပြင် မျိုးနွယ်၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများစွာကိုလည်း ဖြည့်ဆည်းပေးသည်။ ဥပမာအားဖြင့် မိသားစုခန်းမ၊ အကြီးတန်းကောင်စီခန်းမ၊ ဟိုမျိုးနွယ်၏ အဓိကခန်းမနှင့် မိသားစုဘဏ္ဍာတိုက်တို့ပင် ဤနေရာတွင် တည်ရှိသည်။

နှစ်ဦးသား မိသားစုခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ဟိုယုရှောင်သည် ဂုဏ်ပြုသောနေရာတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာပြီး သူ၏ မျက်ခုံးတွင် ပွင့်ဖတ်ဆယ့်နှစ်ခုပါသော အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင်ကြာပန်းတစ်ပွင့် ပေါ်လာသည်။ နတ်ဘုရားအလင်းရောင်တွင် ရေချိုးရင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို ခံယူလာခဲ့သည်။

ငါးပေအောက်သာရှိသော ခန္ဓာကိုယ်သည် မမြင်နိုင်သော အင်အားတစ်ခုက ဆွဲဆန့်ထားသကဲ့သို့ ဆန့်ထွက်သွားပြီး တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားကာ ငါးပေခွဲခန့်အထိ ရှည်လျားသွားသည်။

သူ၏ ပါးလျသော ကိုယ်လုံးသည် ပြည့်လာပြီး သူ၏ ပိန်လှီသော မျက်နှာသည် ပိုပြည့်လာကာ သာမန်ပုံစံ ဖြစ်လာသည်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ချောမောပြီး ထွင်းထုထားသကဲ့သို့သော မျက်နှာတစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။