စာကျက်ဖို့သာ စိတ်အားထက်သန်သည့် ဟိုယုဒွမ် (၂)
Vol. 1 Ch. 11
“ပြင်ဆင်ထားကြပါ။ နေ့လယ်ကျရင် ကျွန်တော်တို့ထွက်ခွါကြမယ်”
နေ့လယ်နှောင်းပိုင်းတွင်ထွက်ခွာခြင်းဆိုသည်မှာ ၎င်းတို့သည် ညနေပိုင်းမှသာရောက်ရှိလိမ့်မည်ဟုဆိုလိုခြင်းပင်။ ဟိုယွီရှောင်သည် စီစဉ်ထားသည့်အချိန်ထက် တစ်နာရီနောက်ကျပြီးမှသွားရန် စီစဉ်ခဲ့ပြီး ဟိုဖေးသည် အံ့အားသင့်ခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်သဘောတူကာ ပြင်ဆင်ရန်သွား၏။
“ငါပြန်ရောက်ရုံရှိသေးတယ် သူက ငါ့ကိုပွဲတော်တစ်ခုကိုဖိတ်တယ်။ သူ့မှာ ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းတာ မရှိဘူးပဲ”
ဟိုယွီရှောင်သည် ရန်ဖုန်းကိုသတိရကာ အေးစက်စွာ ကဲ့ရဲ့လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သောအလင်းရောင်တစ်ချက် ဖြတ်ခနဲလက်သွားပြီးနောက် ယားရှန်ခြံရှိ ပဉ္စမအစ်ကို ဟိုယွီဒွမ်၏အိမ်သို့ သူ၏ခြေလှမ်းများကို ပြန်စတင်လိုက်၏။
ဟိုမိသားစု၏ ကြီးမားသောခြံဝင်းကို ရွှင်လန်းစည်းလုံးခြင်း၊ ဓားအေး၊ ဆွေယန်းနှင့် ယာရှန်ဟူသော ဥယျာဉ်လေးခုအဖြစ် ခွဲခြားထားပြီး ၎င်းသည် ပဉ္စမအစ်ကို ဟိုယွီဒွမ်နှင့် အခြားသုံးဦးကြား ကွဲပြားခြားနားမှုများကို ဖော်ပြနေခြင်းပင်။
လူများသာမက သူတို့၏နေအိမ်အလှဆင်မှုများပင် ကွဲပြားခြားနားကြသည်။
ယားရှန်ခြံ၏အဝင်ဝတွင် သစ်တော်ပင်နှစ်ပင် စိုက်ထားပြီး ဂိတ်ဝ၏တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် စာလုံးအစုံတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ဘယ်ဘက်တွင် စာအုပ်တောင်သည် ကြိုးစားအားထုတ်မှုလမ်းကြောင်းများရှိသည် နှင့် ညာဘက်တွင် သင်ယူမှုပင်လယ်သည် အဆုံးမရှိ၊ ခက်ခဲမှုသည် ၎င်း၏လှေဖြစ်သည်။
ဧပြီလနှင့် မေလများဖြစ်ပြီး ပန်းရနံ့များက လွှမ်းမိုးနေ၏။ ဟိုယွီရှောင် ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ကျယ်လောင်စွာဖတ်နေသည့်အသံက သူ၏နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်...
“ဆရာက ရပ်ကွက်တစ်ခု၏ ကောင်းမွန်မှုကို ဖွဲ့စည်းသောအရာမှာ ကောင်းမြတ်သော အပြုအမူများဖြစ်သည်။ ကောင်းမြတ်သောအပြုအမူများ မရှိလျှင် ပညာတတ်သည်ဟု မည်သို့ပြောနိုင်မည်နည်း ဟု မိန့်တော်မူထားတယ်။”
“ဆရာက စေတနာမရှိသူသည် ခက်ခဲသော အခြေအနေတွင် ကြာရှည်မခံနိုင်သလို ပျော်ရွှင်ဖွယ်အခြေအနေတွင်လည်း ကြာရှည်စွာ မခံစားနိုင်ပါ။ စေတနာရှိသူသည် စေတနာ၌ ငြိမ်းချမ်းမှုကိုတွေ့ရှိပြီး ပညာရှိသည် စေတနာမှ အကျိုးအမြတ်ရရှိသည် ဟု မိန့်တော်မူထားတယ်။"
“ဆရာက စေတနာရှိသူများသာ အခြားသူများကို ချစ်ခြင်း သို့မဟုတ် မုန်းခြင်းကို တတ်နိုင်သည် ဟု မိန့်တော်မူထားတယ်”
“ဆရာက စေတနာကို စိတ်ထဲတွင်ထားလျှင် မကောင်းမှုမှ လွတ်ကင်းလိမ့်မည် ဟု မိန့်တော်မူထားတယ်”
ဟိုယုရှောင်သည် နက်ရှိုင်းစွာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မိမိကိုယ်ကို အချိန်အတော်ကြာ ရုန်းကန်နေပြီး အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြန်လှည့်ထွက်သွားရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမလှုပ်ရှားနိုင်မီ အတွင်းမှ စာဖတ်သံသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏
အသံရပ်တန့်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဟိုယုရှောင်၏ နှလုံးသားသည် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမတုံ့ပြန်နိုင်မီ သူ့ဘေးနားမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။
“ဆရာက စည်းစိမ်နှင့် ဂုဏ်အသရေတို့သည် လူတို့တောင့်တသောအရာများဖြစ်သည်။ မှန်ကန်သောနည်းလမ်းဖြင့် မရရှိနိုင်ပါက မကိုင်ထားသင့်ပါ။ ဒီဝါကျရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို အစ်ကိုကြီး နားလည်လား”
ဟိုယုရှောင်သည် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ စကားပြောသော လူငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လူငယ်သည် တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ကြည့်နေသည်။
ထိုလူငယ်၏ ရုပ်ရည်သည် ဟိုယုရှောင်နှင့် အနည်းငယ်ဆင်တူပြီး သူ၏ပုံစံမှာ အပြာနုရောင် အင်္ကျီရှည်ဖြင့် ပိုမိုသွယ်လျသည်။ သူ၏ယဉ်ကျေးသော ရုပ်ရည်သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော်လည်း မျက်လုံးထဲတွင် ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ နက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်ကို ဆောင်ထား၏။
ပုံမှန်အားဖြင့် ကုန်းကုန်းကွကွ ဖြစ်နေသော ပညာရှင်များနှင့်မတူဘဲ သူ၏ကိုယ်ဟန်အနေအထားသည် မာကျောသော ထင်းရှူးပင်ကဲ့သို့ တည့်မတ်နေပြီး စာလိပ်များကို ကိုင်ထားသော သူ၏လက်များသည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အားကောင်းသည်။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုအဆင့် (၅) သို့ရောက်ရှိသောသူတစ်ဦး၏ ပုံမှန်စွမ်းအင်အတက်အကျများ ထွက်ပေါ်နေခြင်းပင်။
ပဉ္စမအစ်ကို ဟိုယုဒွမ် မဟုတ်လျှင် မည်သူဖြစ်နိုင်မည်နည်း။
နှစ်ကြိမ်တိုင်အောင် အသက်ရှင်ခဲ့ဖူးသော ဟိုယုရှောင်သည် စာအချို့ကိုလည်း ဖတ်ဖူးသည်။ ဟိုယုဒွမ်သည် ထိုစကားများကို ပြောသောအခါ တျန်လင်းခရိုင်သို့ ပိုက်ဆံယူသွားခြင်းကို သွယ်ဝိုက်ရည်ညွှန်းနေကြောင်း သူသိသည်။ ဟိုယုဒွမ်သည် ခက်ခဲသူဖြစ်ကြောင်း သိသောကြောင့် သူသည် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် တောင်းပန်ရုံသာတက်နိုင်သည်။
“ဒါက ကွန်ဖြူးရှပ်ကျမ်း ထဲက စေတနာအပိုင်းကပါ။ ညီလေး မင်းက ငါ့ကိုဆုံးမတာ မှန်ပါတယ်။ မင်းကို အသိမပေးဘဲ ယူခဲ့တာကြောင့် ဒုက္ခတွေအများကြီးဖြစ်စေခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းကိုအရင်ဆုံးတောင်းပန်ဖို့ ငါရောက်လာတာပါ”
ဟိုယုရှောင်သည် အရင်းအမြစ်ကို ရွတ်ဆိုသည်ကို ကြားသောအခါ ဟိုယုဒွမ်၏ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်း တောက်ပလာပြီး အလွန်စိတ်အားထက်သန်လာ၏။ သူသည် ရင်ဘတ်ကိုထုကာ ခြေထောက်ကို နှစ်ကြိမ်တောက်ပြီး ဟိုယုရှောင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီးက ကျွန်တော်တို့ငါးယောက်ထဲမှာ အတော်ဆုံးဖြစ်သင့်တယ်။ ဒါပေမယ့် အစ်ကိုက ကွန်ဖြူးရှပ်နဲ့ မန်စီးယပ်ကို မကိုးကွယ်ဘူး၊ ကွန်ဖြူးရှပ်လမ်းကိုလည်း မလိုက်နာဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီနေ့လို နာမည်ဆိုးတွေထွက်နေတာပေါ့”
“ငါတို့ဆွေမျိုးတွေကို မကောင်းမှုတွေထဲကို မပို့ပါနဲ့တော့။ ကျန်းယန်းခရိုင်ကို အားကိုးရာမဲ့ နေရာတစ်ခုဖြစ်အောင် မလုပ်ပါနဲ့။ နောက်ဆုံးမှာ အစ်ကို အဖေလိုပဲ အစ်ကို ပြန်ပြီး ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။ အဆုံးသတ်ကလည်း အတူတူပဲဖြစ်နေမှာဗျ”
ဟိုယုရှောင်: "..."
“ကွန်ဖြူးရှပ်လမ်းကြောင်းအတိုင်း ကျွန်တော့်နောက်လိုက်တာ ပိုကောင်းတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကံကောင်းပြီး ဘိုင်လူအကယ်ဒမီ သူတော်ကောင်းတံခါးထဲကို ဝင်ရောက်ပြီး လူတွေကို အကျိုးပြုနိုင်ရင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်လာနိုင်တယ်လေ”
ဟိုယုရှောင်: "..."
“မကြာသေးခင်က နန်လင်းတောင်မှာ လူသုံးဆယ်ကျော်ကို သတ်ခဲ့တဲ့ ဒုတိယအကြီးအကဲကို ကြည့်လိုက်လေ။ အဲဒီလူတွေမှာ အမှားတွေရှိရင်တောင် ဒီလို ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်တာက အဖြေမဟုတ်သေးဘူး။ သတ်ဖြတ်ခြင်းနဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို တားဆီးတာက အဆုံးမရှိတဲ့ ရန်ငြိုးတွေကိုသာ ဖြစ်စေတာ စကားပုံအတိုင်းဆိုရင် လက်စားချေတာ ဘယ်တော့အဆုံးသတ်မှာလဲ...”
...
“ပြီးတော့ တတိယအစ်မရောပဲ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက်က ယောက်ျားဆန်ဆန်ပြုမူတာ မကောင်းဘူး ဒါပေမဲ့ သူ့နေအိမ်ကို ရွှင်လန်းစည်းလုံးခြင်းခန်းမလို့ နာမည်ပေးတာက ရိုင်းစိုင်းပြီး ယုတ်ညံ့လွန်းတယ်။ မိန်းမဂုဏ်ကို လုံးဝမထောက်ထားဘူး။ နောင်ဘဝမှာ သူဘယ်လိုလုပ်အိမ်ထောင်ပြုနိုင်မှာလဲ။ သမီးတစ်ယောက်က အိမ်မှာ သူ့အဖေကို နာခံတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဖေမရှိတော့ရင် အစ်ကိုကြီးက ငါတို့ရဲ့အဖေနဲ့တူတယ်။ တတိယအစ်မက ဒီလိုဖြစ်လာတာ အစ်ကိုကြီးမှာ ရှောင်လွှဲမရတဲ့ တာဝန်ရှိတယ်”
“ပြီးတော့ စတုတ္ထအစ်ကို...”
“ မင်းက နန်လင်းတောင်က သတ္တုတွင်းလုပ်သားတွေနဲ့ ငါတို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်စုဆောင်းသူတွေကို သနားပြီး သူတို့ရဲ့ဘဝတွေကို တိုးတက်အောင်လုပ်ချင်တဲ့သူက မင်းဟုတ်ဘူးလား”
ပဉ္စမညီဖြစ်သည့် ဟိုယုဒွမ်က အဆက်မပြတ်ပြောနေတာကို နားထောင်ရင်း ဟိုယုရှောင်က သူ့ခေါင်းပေါက်ကွဲတော့မလို ခံစားလိုက်ရ၏။ ပဉ္စမညီ အသက်ရှူဖို့ ခဏရပ်သည့်အချိန်ကို သူဖမ်းယူပြီး နောက်ဆုံးမှာ ဝင်ပြောလိုက်၏။
ဝင်ပြောခံရ၍ ဟိုယုဒွမ်၏ မျက်နှာမှာ မကျေမနပ်အကြည့်တစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း ဟိုယုရှောင်က သတ္တုတွင်းလုပ်သားများအကြောင်း ပြောတာကို ကြားသောအခါ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဝမ်းသာတဲ့အရိပ်အယောင်တစ်ခု ချက်ချင်းပေါ်လာ၏။
သူက ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး နောက်ဆုံးတော့ အသိတရားဝင်လာပြီလား။ အဲဒီ သတ္တုတွင်းလုပ်သား ငါးရာကျော်ကို လွှတ်ပေးဖို့ သဘောတူမှာလား”
......
အဲဒီသတ္တုတွင်းလုပ်သားတွေကို လွှတ်ပေးရင် ငါတို့မိသားစုက အနောက်မြောက်လေကို မှီခိုပြီး အသက်ရှင်ရတော့မှာလား။
ဟိုယုရှောင်က ဒါကို အသံထွက်ပြီး ဘယ်တော့မှ မပြောရဲပေ။ သူသည် ပဉ္စမညီကို အရင်ကလည်း ဆွဲဆောင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ တစ်ကြိမ်မှ မအောင်မြင်ခဲ့သလို အကြိမ်တိုင်းမှာ ဟိုယုဒွမ်က သူ့ကို လုံးဝတိတ်ဆိတ်သွားအောင် ငြင်းခုံနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။
ယခုနှစ်တွင် ဟိုယုဒွမ်သည် အသက်နှစ်ဆယ်ပြည့်ခဲ့သည်။ အသက်နှစ်နှစ်အရွယ်မှ စတင်၍ စစ်ပညာလေ့ကျင့်သည့် အခြားကလေးများနှင့် မတူဘဲ သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက စစ်သည်တော်များကို ရိုင်းစိုင်းသည်ဟု ယူဆကာ စစ်ပညာကို အလွန်အမင်း မထီမဲ့မြင်ပြုပြီး သူတော်ကောင်းများ၏ စာပေများကိုသာ ဖတ်ရှုရန် သူ့ကိုယ်သူ ပိတ်ထားခဲ့သည်။
အသက် ဆယ့်နှစ်တွင် သူသည် ပြင်းထန်သော ရောဂါတစ်ခု စွဲကပ်ခဲ့သည်။ ဟိုယုဒွမ် ပြန်လည်သက်သာလာပြီးနောက် သူသည် စစ်ပညာကို လေ့ကျင့်ရန် စတင်ခဲ့သော်လည်း ထူးဆန်းသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သူက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျန်းမာအောင် ထိန်းသိမ်းနိုင်မှ အသက်ရှည်ရှည်နေပြီး စာအုပ်များ ပိုဖတ်နိုင်မည်ဟု ပြောခဲ့သည်...
သူတော်ကောင်းများ၏ စာအုပ်များကို ထိုသို့ဖတ်ရှုခြင်းအားလုံးသည် အချည်းနှီးမဖြစ်ခဲ့ပေ။ သူ၊ ဟိုယုရှောင်၊ ဒုတိယအကြီးအကဲ၊ တတိယအကြီးအကဲ၊ စတုတ္ထအကြီးအကဲ သို့မဟုတ် ကျန်းယန်းခရိုင်ရှိ မည်သူမဆို ပဉ္စမအစ်ကိုနှင့် မငြင်းခုံရဲပေ။
“သူတို့ကို လွှတ်ပေးဖို့က လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီလူတွေမှာ သူတို့ကျူးလွန်ထားတဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေရှိပြီး ဟိုမျိုးနွယ်စုကိုလည်း လေးစားမှုမရှိကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ဘဝတွေက တကယ်ကို ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေတယ်လို့ ထည့်စဉ်းစားတဲ့အနေနဲ့ ပဉ္စမညီကာ သူတို့ရဲ့ဘဝတွေကို တိုးတက်အောင်လုပ်ဖို့ တာဝန်ယူပြီး သူတို့ကို ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာဖြစ်အောင် လုပ်ပေးလိုက်ပါလား။ ဘယ်လိုလဲ”
အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဟိုယုရှောင်သည် ဤအကြောင်းပြချက်ကို စဉ်းစားမိသွား၏။ ဟိုယုဒွမ်သည် မကျေနပ်သေးသော်လည်း ၎င်းသည် အနည်းဆုံး ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးသည်ဟု ခံစားရပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်သွား၏
“အစ်ကိုကြီးက သူတို့ရဲ့ခက်ခဲကြမ်းတမ်းမှုတွေကို ဒီနေ့ နားလည်ပေးတာက သူ့ရဲ့ကြင်နာမှုတွေ မကုန်ဆုံးသေးဘူးဆိုတာ သက်သေပြနေတယ်။ ငါက သူတော်ကောင်းတွေရဲ့လမ်းကြောင်းကို ဆက်လက်လိုက်နာနေသရွေ့ အစ်ကိုကြီးကို ကောင်းမြတ်ခြင်းကို လက်ခံဖို့ ဆွဲဆောင်နိုင်မှာ သေချာတယ်၊ ဒုတိယအစ်ကို၊ တတိယအစ်မနဲ့ စတုတ္ထအစ်ကိုတို့လည်း အတူတူပဲ”
ဟိုယုဒွမ် အလျင်စလို ထွက်သွားတာကို ကြည့်ပြီး ဟိုယုရှောင်က နောက်ဆုံးသက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ယားရှန်ခြံသို့ လုံးဝမလာချင်ခဲ့ပေ။ လာရောက်လည်ပတ်တိုင်း ပဉ္စမညီ၏ ညည်းညူသံများကိုသာ ကြားနေရသောကြောင့် လုံးဝမလာချင်ပေ
ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဟိုမိသားစု၏ စာရင်းဇယားများကို ဟိုယုဒွမ်က စီမံခန့်ခွဲသောကြောင့် သူသည် အစ်ကိုကြီးနှင့် မိသားစုအကြီးအကဲအနေဖြင့် ဟိုယုဒွမ်၏ ဆွဲဆောင်မှုများအဖြစ် အဓိကပစ်မှတ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဘာကို ဆွဲဆောင်တာလဲ။
သူတော်ကောင်းများ၏ စာအုပ်များကို လေ့လာခြင်း၊ ကောင်းမှုကုသိုလ်များ ပြုလုပ်ခြင်း၊ ဖြောင့်မတ်သောလမ်းကို လိုက်လျှောက်ခြင်းတို့ကိုပါ လေ့လာရန် သူ့ကို ဆွဲဆောင်မည်
ဤအရာကို စဉ်းစားပြီးနောက် ဟိုယုရှောင်၏ ဦးခေါင်းသည် လေးလံလာ၏
ကျန်းယန်းခရိုင်သည် နတ်ဆိုးလမ်းကြောင်း၏ ခံတပ်ဖြစ်သည်၊ သင်သည် သူတော်ကောင်းများ၏ စာအုပ်များကို လျှို့ဝှက်စွာ လေ့လာနိုင်သော်လည်း ကောင်းမှုကုသိုလ်များ ပြုလုပ်ရန်၊ ဖြောင့်မတ်သောလမ်းကို လိုက်လျှောက်ရန် ကျယ်လောင်စွာ တိုက်တွန်းနေသည်။
ဒါက ဘာတွေလဲ...
ဟိုယုရှောင်သည် ခေါင်းကိုခါလိုက်ပြီး ယားရှန်ခြံ၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းရှိ အဆောင်အခန်းတစ်ခန်းကို ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ပါးစပ်ထောင့်တွင် အနည်းငယ်ကွေးသွားသည်။
အတွင်းတွင် တျန်ဟုန်လူနှင့် ဒွမ်ကျန့်ချီတို့သည် သူဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာသူများဖြစ်ပြီး ချုပ်နှောင်ခံထားရသည်။
ယားရှန်ခြံအနီးတွင် ခဏကြာရပ်ပြီးနောက် ဟိုယုရှောင်သည် အဓိကခန်းမသို့ ပြန်လျှောက်သွားပြီး ဟိုဖေးကို ခေါ်လိုက်သည်။
“ဟိုဖေး… ပြင်ဆင်ထားတော့. .. ငါတို့တေါ ရှန့်ရှင်းမျှော်စင်ကို သွားမယ်”
“မြင်းတွေကို ချက်ချင်းပြင်ဆင်ထားလိုက်ပါ့မယ်”