အကြင်နာတရား ကင်းမဲ့သော ဟိုယုချန်

ကျောက်ယန်းခရိုင်မြို့၏ တောင်ဘက် မိုင်ဆယ်ခန့်အကွာတွင် ပေတစ်ရာ့ဆယ်ခန့် မြင့်သော တောင်တစ်လုံးရှိပြီး မိုင်လေးဆယ်မှ ငါးဆယ်အထိ နက်ရှိုင်းစွာ ဆန့်ထွက်နေသည့် တောင်အား နန်လင်းတောင်ဟု ခေါ်၏။

တောင်ပေါ်တွင် စိတ်ဝိညာဉ်ရေးရာ ဆေးဝါးများနှင့် ရှားပါးသော ရတနာများ ရှိသော်လည်း ကြမ်းတမ်းသော ငှက်များနှင့် တိရစ္ဆာန်များလည်း ရှိနေပြီး နတ်ဆိုးများပင် ထိုနေရာတွင် လှည့်လည်နေသည်ဟူသော ကောလာဟလများပင် ရှိသည်။ အားနည်းသော စစ်သည်များသာ ဝင်ရောက်သွားပါက အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်ပြီး သာမန်လူများပင် ထိုနေရာ၏ ပေတစ်ဝက်အကွာသို့ပင် မလာရဲကြပေ။

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ဆယ်လောက်က ကျွန်တော့်အဖေ ဟိုထုံက ခရိုင်အုပ် ရန်ဖုန်းကို အစိမ်းရောင်ဝံပုလွေဂိုဏ်း၊ ပျံသန်းနေသော လင်းယုန်ဂိုဏ်းနဲ့ ပျော်ရွှင်သော တောအုပ်တွေကို ပူးပေါင်းဖို့ ဆွဲဆောင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး နန်လင်းတောင်ရဲ့ မြောက်ဘက် မိုင်နှစ်ဆယ်လောက်ကို စစ်သည် သုံးရာလောက်နဲ့ သွားရှင်းလိုက်တာ။ အဲဒါကြောင့် နန်လင်းတောင်က တော်တော်လေး လုံခြုံသွားတာ။ ခုဆို သာမန်လူတွေတောင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ စုဆောင်းဖို့ အေးအေးဆေးဆေး သွားလို့ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းပိုစွန့်စားချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကိုယ့်ရဲ့အစွမ်းအပေါ် မူတည်ပြီးတော့ နည်းနည်းနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထပ်သွားလို့ရသေးတယ်”

တောင်လမ်း၏ အနောက်မြောက်ဘက်ခြမ်းတွင် ကွန်ဖြူးရှပ်ဝတ်စုံအဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုနှင့် အနီရောင် ၀တ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုတို့သည် ကုန်ပစ္စည်းများ တင်ဆောင်ထားသော မြင်းဆွဲလှည်း နှစ်စီးကို ဦးဆောင်ကာ တောင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာနေကြသည်။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသားသည် အလွန်မာနထောင်လွှားစွာဖြင့် သူ၏ဘေးမှ အနီရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးအား နန်လင်းတောင်အကြောင်း မိတ်ဆက်ပေးနေသည်။ သူသည် ဟိုမိသားစုမှ ပဉ္စမမြောက်ညီအစ်ကို ဟိုယုဒွမ်ပင်။

ထျန်ဟုန်လုသည် ဟိုယုဒွမ်၏ နောက်မှပါလာကာ သူပြောတာကို နားထောင်ရန် စိတ်မဝင်စားဘဲ လိုက်ပါလာခြင်းပင်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမသည် အလွန်စိတ်ရှုပ်​နေသော ခံစားချက်များဖြင့် ဟိုယုဒွမ်ကို လှမ်းကြည့်နေလေ့ရှီသည်။

သူမနှင့် သူမ၏ စီနီယာအစ်ကို ဒွမ်ကျန့်ချီတို့သည် ဟိုယုရှောင်၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရသည်မှာ ခုနစ်ရက်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ထိုခုနစ်ရက်အတွင်း သူတို့သည် အနောက်ဘက်ရှိ တောင်ပန်း အခန်းတွင် ပိတ်မိနေခဲ့၏။ အစပိုင်းတွင် သူမ အလွန်ကြောက်ရွံ့ခဲ့သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဟိုယုရှောင်သည် သူတို့ကို မတော်မတရား မဆက်ဆံခဲ့ကြောင်း သတိပြုမိလာသည်။ သူသည် သူမ၏ စီနီယာအစ်ကို၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသရန်ပင် လူတစ်ဦးကို စေလွှတ်ခဲ့ပြီး သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုများကို သက်သာစေခဲ့၏။

သို့သော် သူမသည် ငယ်ရွယ်သေးပြီး သူမ၏ ဖခင်မှ ဂိုဏ်းတွင် ပြုစုပျိုးထောင်ခံခဲ့ရသောကြောင့် အလွန်ချစ်ခင်ယုယခံခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုများ လျော့ပါးသွားသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ ရဲရင့်မှုများ စတင်ကြီးထွားလာ၏။

အဓိကအားဖြင့် ဟိုယုရှောင်သည် သူမနှင့် သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုကို အချိန်အတော်ကြာ ဂရုမစိုက်ခဲ့သောကြောင့် သူမသည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ငြီးငွေ့လာသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် နံရံများကို တက်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားခဲ့၏။

ထွားကျိုင်းပြီး အာဏာရှင်ဆန်သော ဒုတိယအကြီးအကဲဟိုထံမှ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖမ်းဆီးခံရသော်လည်း နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ကြိုးစားပြီးနောက် တျန်ဟောင်လူသည် တောင်ဘက်ဆောင်၏ အရှေ့ဘက် ဥယျာဉ်သို့ သွားလျှင် သူက သူမကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ကြောင်း အံ့အားသင့်စွာ တွေ့ရှိသွား၏။ ထိုအခွင့်အရေးကြောင့်ပင် သူမသည် ဟိုယုဒွမ်က ထိုနေရာတွင် စာသင်ပြီး စာရေးနေသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် တျန်ဟောင်လူ၏ အစ်ကို တျန်ဖုကျန်းအား ငယ်စဉ်ကတည်းက ယန်ကျိုးတွင် စာသင်ရန် သူမ၏ ဖခင် တျန်လင်နောင်က စေလွှတ်ခဲ့သောကြောင့် သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် ပညာရှိများကို အထူးနှစ်သက်၏။

ထို့အပြင် ၎င်းသည် မာရ်နတ်လမ်း၏ နယ်မြေဖြစ်သော ကျန်းယန်းဖြစ်ပြီး သူတော်ကောင်းများ၏ စာအုပ်ကို ဖတ်သော ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင်တစ်ဦးရှိခြင်းသည် အလွန် အံ့သြဖွယ်ကောင်းနေပြီဖြစ်သည်။

သူမ စုံစမ်းမေးမြန်းပြီးနောက် ဟိုယုဒွမ်သည် ကျန်းယန်းခရိုင်ရှိ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော ဟိုမိသားစု၏ သားငါးယောက်မြောက်ဖြစ်သည့် အငယ်ဆုံး ညီလေး ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိသွားခြင်းပင်။

၎င်းသည် တျန်ဟောင်လူ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို များစွာ မြင့်တက်စေသည်။

ဟိုယုဒွမ်၏ စကားအရ သူသည် ချောင်၏ စခန်းတွင် နေထိုင်သော်လည်း ဟန်အပေါ် သစ္စာရှိခြင်း နှင့် တူ၏။ သူသည် မာရ်နတ်လမ်းတွင် ရှိသော်လည်း အလွန်မြင့်မြတ်ပြီး သန့်ရှင်းသော သူတော်ကောင်းများက ပေးအပ်သော ကွန်ဖြူးရှပ်၏ ဖြောင့်မတ်သောလမ်းကို အမြဲလိုက်နာပြီး မည်သည့် မကောင်းမှုကိုမျှ မကျူးလွန်ခဲ့ချေ။ သူသည် မာရ်နတ်လမ်းမှ ထွက်ခွာရန် သူ၏ အစ်ကိုများနှင့် အစ်မများကို အမြဲတိုက်တွန်းရန် ကြိုးစားလေ့ရှိသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ အသက်အရွယ်ကလည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ဟိုယုဒွမ်းသည် ဟိုမိသားစုဝင်းတွင် အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး တျန်ဟောင်လူသည် တောင်ဓားဂိုဏ်းမှ အပြင်သို့ ရှားရှားပါးပါး ထွက်ခဲသည်။ အတူတကွ ပစ်ချခံရသော အပြစ်မဲ့သူ နှစ်ဦးသည် ခဏလေးအတွင်း ပိုပြီး ရင်းနှီးလာခဲ့သည်။

ယနေ့ ဟိုယုဒွမ်းသည် သတ္တုတွင်းကျွန်များ၏ ဘဝများကို တိုးတက်စေရန် နန်လင်းတောင်သို့ သွားနေကြောင်း ကြားပြီးနောက် တျန်ဟောင်လူသည် သူမကိုလည်း လိုက်ပါခွင့်ပြုရန် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းပင်။ စိတ်သဘောထား နူးညံ့သော ဟိုယုဒွမ်းအား စကားအနည်းငယ်ဖြင့် သူမ၏ ဆန္ဒကို အလွယ်တကူ သဘောတူစေသည်။

တျန်ဟောင်လူသည် အရူးမဟုတ်ပေ။ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု အဆင့် ငါးဆင့်သာ ရှိသော ဟိုယုဒွမ်းအား တစ်ယောက်တည်း ထွက်ခွါခွင့်ပေးရန် ဟိုမျိုးနွယ်စုက လုံးဝ ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိထားသည်။ သူမကို စောင့်ကြည့်နေသည့် ဒုတိယအကြီးအကဲသည်လည်း နောက်မှ လိုက်နေမည်ဟု သူမ ခန့်မှန်းထား၏။

သို့သော် ပြဿနာမှာ ဟိုယုဒွမ်းသည် ထိုအချိန်တစ်လျှောက်လုံး သူမနှင့် အလွန် နီးစပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ့ကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးပြီး သူမကို လွှတ်ပေးရန် ဒုတိယအကြီးအကဲကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်၏။

သို့သော် တျန်ဟောင်လူသည် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်သောအခါတိုင်း ဟိုယုဒွမ်း၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ နှလုံးသားသည် ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ယခုအချိန်တွင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

သူမသည် ဟိုယုဒွမ်သည် ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် လှည့်စားတတ်သော ပထမအကြီးအကဲနှင့် မတူသလို သတ်ဖြတ်လိုသော ဒုတိယအကြီးအကဲနှင့်လည်း မတူပေ။ သူသည် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒကို လိုက်နာရန် ရည်ရွယ်သော တကယ့် သူတော်ကောင်း ပညာရှင်တစ်ဦးပင်။

ထို့အပြင် အစမှအဆုံးအထိ တစ်ဖက်လူက သူမကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံသောကြောင့် တျန်ဟောင်လူသည် ယခုအချိန်အထိ မလှုပ်ရှားဘဲ သည်းခံခဲ့ခြင်းပင်။

“မိန်းကလေးတျန် ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ”

တျန်ဟောင်လူသည် အတွေးနက်နေစဉ် သူမခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသည့် ဟိုယုဒွမ်သည် ကြည်လင်နေသောမျက်နှာဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ သူမဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူမကို မေးခွန်းမေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အနည်းငယ် ရောယှက်နေပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင်လည်း လက်တွေ့မကျသည့် ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထိုသို့ ယဉ်ကျေးသော ပညာရှင်ကဲ့သို့ ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင်သည် အကြီးအကဲဟိုနှင့် ဒုတိယအကြီးအကဲဟိုတို့၏ မွေးချင်းညီအစ်ကိုဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ရန် အလွန်ခက်ခဲ၏။

ဒါက... သူ့ရဲ့ ဖုံးကွယ်မှုတွေများလား။

ထိုအတွေးက သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ ဖြတ်ပြေးသွားသောအခါ တျန်ဟောင်လူ၏ ဟိုယုဒွမ်းကို ကြည့်သော အကြည့်သည် ရုတ်ချည်းပင် သတိအနေအထား ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုသို့ သိသာသော မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲမှုကို သတိပြုမိသော ဟိုယုဒွမ်းသည် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွား၏။ သို့သော် မိန်းကလေးတျန်အား သူ့အစ်ကိုကြီးက သူမ၏ ဆန္ဒနှင့် ဆန့်ကျင်စွာ ခေါ်ဆောင်လာကြောင်း ထည့်စဉ်းစားမိသောအခါ အလွန်အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရပြီး စကားများများ မပြောရဲပေ။

ရုတ်တရက် တောင်လမ်းဘေးမှ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာ၏။

တျန်ဟောင်လူ၏ စိတ်ထဲတွင် အခုမှ ပေါ်လာသော သတိထားမှုသည် ချက်ချင်းပင် အသက်ဝင်လာသည်။ ခိုင်မာသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် သူမသည် လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းရန် လှည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ဟိုယုဒွမ်းသည် အလယ်တွင် မိုက်မဲစွာ ရပ်နေသေးသည်ကို သတိပြုမိသောကြောင့် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် သူ့ကို ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

ဘန်း...

ကျောက်တုံးများ ကွဲအက်သွားပြီး သစ်ပင်များ လွင့်စင်သွားကာ သူတို့နှစ်ဦး ရပ်နေသော နေရာတွင် အစိမ်းရောင် ဝံပုလွေပုံစံ ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော လူ တဒါဇင်ခန့် ရောက်ရှိလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့၏ အရှိန်အဝါများသည် ခန္ဓာကိုယ် ဖွင့်အဆင့် သုံးဆင့်မှ ဆယ်ဆင့်အထိ အသီးသီပင်။

အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်သူမှာ အသက်ကြီးပြီး ဆံပင်ဖြူနေပြီဖြစ်ကာ အိုစာသော မျက်နှာနှင့် မျက်လုံးများတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် အကြည့်ရှိနေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ပျံ့လွင့်နေသော သွေးစွမ်းအင်သည် ခန္ဓာကိုယ် ဖွင့်အဆင့် ဆယ်ဆင့် ရိုးတွင်းခြင်ဆီ သန့်စင်ခြင်းအဆင့်၏ လက္ခဏာပင်။

“မဟာသူတော်စင်ဟိုက ရိုးသားပုံ မရဘူးနော်။ နေ့ခင်းကြောင်တောင်မှာတောင် နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ အမျိုးသမီးနဲ့ တောင်ပေါ်ကို သွားပြီး တောအရသာကို မြည်းစမ်းဖို့ ကြိုးစားနေတာလား”

“ဟားဟားဟား...”

“အိမ်မှာပဲ စာဖတ်ပြီး နေတဲ့ မဟာသူတော်စင်လို့ သူတို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူးလား။ မဟာသူတော်စင်လည်း မိန်းမလိုချင်တာပဲ”

“သေချာတာပေါ့… မိန်းမတွေရဲ့အရသာ… မြည်းစမ်းဖူးတဲ့ လူတိုင်းက ကောင်းတယ်လို့ ပြောကြတာပဲ”

အဖိုးကြီး၏ စနောက်မှုကြောင့် သူ့နောက်လိုက် လူဆယ်ယောက်ကျော်ထံမှ ချက်ချင်း ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဟိုယုဒွမ်းကို လှောင်ပြောင်နေကြသည်။

စာတတ်ပေတတ် ပညာရှင်အဖြစ် ဟိုမိသားစုရှိ ပဉ္စမမြောက်၏ ဂုဏ်သတင်းသည် ကျန်းယန်းခရိုင်တွင် လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်ပေ။

သူသည် ဖြောင့်မတ်သောလမ်း၏ နယ်မြေတွင် ရှိနေလျှင် သူတော်ကောင်းဖြစ်ခြင်းအတွက် ဂုဏ်သတင်း ရရှိနိုင်သော်လည်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ကျန်းယန်းခရိုင်သည် မာရ်နတ်လမ်း၏ နယ်မြေ ဖြစ်နေသည်။

ထို့အပြင် ဟိုယုဒွမ်း၏ အထက်တွင် ရှိသော အစ်ကိုကြီး သုံးဦးနှင့် အစ်မတစ်ဦးသည် တကယ့်ကို ဖြောင့်မတ်သောသူများ မဟုတ်ကြပေ။

ထို့ကြောင့် ဟိုယုဒွမ်းသည် ကျန်းယန်းခရိုင်မှ လူများကြားတွင် မကြာခဏ ဟာသလုပ်ခံရသူ ဖြစ်လာပြီး မဟာသူတော်စင်ဟိုဟူသော စကားရပ်ကို လှောင်ပြောင်သည့်သဘောဖြင့် အသုံးပြုကြသည်။

“တန်ဖေး ငါ့ကို မတရား လာမစွပ်စွဲနဲ့။ ငါ ဟိုယုဒွမ်းက သူတော်စင် မဟုတ်ပေမဲ့ ငါ့စိတ်ထဲမှာ ဆန္ဒတွေ ရှိနေရင်တောင်မှပဲ မင်းပြောတဲ့ လုပ်ရပ်မျိုးကို ငါ ကျူးလွန်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မိန်းကလေးတျန်က... သူမက ငါ့အစ်ကိုရဲ့ ဧည့်သည်။ ဒီနေ့ ငါက သူမကို ငါတို့ ဟိုမိသားစုရဲ့ သတ္တုတွင်းတွေကို စီးပွားရေးကိစ္စအတွက် ခေါ်သွားရုံပဲ”

ဟိုယုထွမ်းသည် သူတို့၏ စွပ်စွဲချက်ကို ငြင်းဆိုလိုက်ပြီး ချက်ချင်း တျန်ဟောင်လူဘက်သို့ လှည့်ကာ အနည်းငယ် ဦးညွတ်ပြီး တောင်းပန်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီ အကြီးအကဲက တန်ဖေးပါ။ အစိမ်းရောင်ဝံပုလွေဂိုဏ်းရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်ပါ။ ငါ့အစ်ကိုကြီးကို ရန်ငြိုးထားတာကြောင့် အခုလို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောနေတာ။ မိန်းကလေးတျန်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ထိခိုက်စေခဲ့တာကြောင့် တကယ်ကို ဝမ်းနည်းမိပါတယ်”

ဟိုယုဒွမ်းက သူ့ကိုယ်ပိုင် ရမ္မက်ဆန်သော အတွေးများကို အစပိုင်းတွင် ဝန်ခံသည်ကို ကြားသောအခါ တျန်ဟောင်လူသည် ရယ်မောမိလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။ ဟိုယုဒွမ်းက လူအများရှေ့တွင် သူမကို တကယ် တောင်းပန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

အမြဲတမ်း အင်အားကိုသာ အားကိုးလေ့ရှိသော စစ်သည်ကမ္ဘာမှ ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဟိုယုဒွမ်းသည် တကယ်ကိုပင်... သူမအတွက် အလွန် ကွဲပြားခြားနား၏။

လက်ရှိ အခြေအနေတွင် တျန်ဟောင်လူသည် သဘာဝကျကျပင် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိချေ။ ဟိုယုချန်းသည် သူတို့ နှစ်ဦးနောက်သို့ လိုက်နေသေးကြောင်း သူမ သိသောကြောင့် တန်ဖေးက သူမထက် အင်အားကြီးကြောင်း သိသော်လည်း သူမ မကြောက်ရွံ့ပေ။

သူမ စကားပြောရန် ပြင်နေစဉ် တန်ဖေးသည် သူ့ရဲ့ ဟာသကို လုံလောက်စွာ ပြောပြီးပြီဟု ထင်ကာ တည်ကြည်လာသည်။ သူ၏ သွေးနှင့် စွမ်းအင်များ တက်လာပြီး ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်ကာ သူတို့ နှစ်ဦးကို ဖိအားပေးလာသည်။

ခန္ဓာကိုယ် ဖွင့်အဆင့် ဆယ်ဆင့်၏ စစ်သည်တော်အနေဖြင့် သူ စတင်လုပ်ဆောင်သည်နှင့် အင်အားကွာခြားချက်သည် သိသာထင်ရှားလာသည်။ တျန်ဟောင်လူက အကူအညီတောင်းရန် ပြင်နေစဉ် ဟိုယုဒွမ်းသည် သူမရှေ့သို့ ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“မိန်းကလေးတျန် ကျွန်တော် မင်းကို ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်”

တျန်ဟောင်လူသည် ထိမိသွားသည်ဟု ခံစားရမည်လား သို့မဟုတ် ကူကယ်ရာမဲ့သည်ကိုပင် ခံစားရမည်လား မသဲကွဲတော့ပေ။ ဟိုယုဒွမ်သည် တန်ဖေး၏ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်နှက်ခံရတော့မည့်အချိန်အထိ ဒုတိယအကြီးအကဲဟိုသည် လုံးဝ ပေါ်မလာခဲ့ချေ။ သူမသည် ဟိုယုဒွမ်ကို မဆွဲဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

“ရှင့်ကိုယ်ရှင်ပဲ အရင် ဂရုစိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်… မိုက်မဲလိုက်တာ”

ဟိုယုဒွမ်သည် တျန်ဟောင်လူ၏ လက်ထဲမှ အားကောင်းသော အင်အားနှင့် သူ့ထက် အလွန်သာလွန်သော သူမ၏ ကျင့်စဉ်ကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

မိန်းကလေးတျန်သည် အလွန် အင်အားကြီးကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

“မင်းလို ကောင်လေးက သူများကိစ္စတွေမှာ အရမ်းဝင်ပါတာပဲ။ ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်”

တန်ဖေး၏ မျက်နှာသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး သူ၏ သွေးနှင့် စွမ်းအင်များ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်လာကာ သူ၏ အရှိန်သည် တစ်ဆင့် တိုးလာ၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် သူ့ဘေးမှ လူဆယ်ယောက်ကျော်ကို စုစည်းရန် စတင်လိုက်သည်။

“ဒီ မိန်းမကို ငါ ကိုင်တွယ်မယ်။ မင်းတို့အားလုံး ဟို ပဉ္စမမြောက်ကို သွားဖမ်းကြ”

“ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ”

နန်လင်းတောင်တွင် ဟိုယုဒွမ်ကို ရှာတွေ့ရန် မလွယ်ကူခဲ့ပေ။ အစိမ်းရောင်ဝံပုလွေဂိုဏ်းနှင့် ဟိုမျိုးနွယ်စုကြားရှိ လက်ရှိ ရန်ငြိုးများကို ထည့်စဉ်းစားပါက ထိုလူကို ဖမ်းဆီးခြင်းသည် မဟာသူတော်စင်ဟိုကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည့် အလားအလာရှိသည်။ ဂုဏ်ထူးဆောင် လုပ်ရပ်တစ်ခုကို သူ ဘယ်လိုလုပ် လက်လွတ်ခံနိုင်မှာလဲ။

သို့သော် တန်ဖေး၏ လက်ဝါးသည် တျန်ဟောင်လူ၏ အင်္ကျီလက်နှင့် နီးကပ်လာသောအခါ သူ့ဘေးမှ အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခုသည် သူ့မျက်လုံးထဲသို့ ရုတ်တရက် ပစ်ဝင်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း တင်းမာသွားကာ ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းရန် အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။

အေးစက်သော အလင်းရောင်သည် သူ ရပ်နေသော နေရာကို တည့်တည့် ထိုးဖောက်သွားပြီး ကြာရှည်စွာ ရှိနေသည့် လက္ခဏာ မပြဘဲ ဟိုယုဒွမ်းကို ဖမ်းရန် ကြိုးစားနေသည့် သူများထံသို့ ဆက်လက် ရွေ့လျားသွား၏။

ရှူးရှူးရှူး...

နေ့ခင်းကြောင်တောင် ဖြစ်နေသော်လည်း အေးစက်သော အလင်းရောင် အစင်းကြောင်းသည် ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းကို အေးစိမ့်သွားစေသည်။

ဓားအလင်းရောင် တစ်ချက်လင်းတိုင်း အစိမ်းရောင်ဝံပုလွေဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး၏ လည်ပင်းလှီးဖြတ်ခံလိုက်ရပြီး နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

သူတို့လည်ပင်းဆီမှ သုံးပေခန့် မြင့်သော သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်ကို မမြင်ရမီ ဓားအလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်သောသူကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ခဲ့ရပေ။

အသက်ရှူသံ ဆယ်ကြိမ်ကျော်အတွင်း တန်ဖေး ခေါ်ဆောင်လာသော လူဆယ်ယောက်ကျော်သည် အသက်ဆုံးရှုံးသွားကြ၏။

တစ်ယောက်မှ အသက်မရှင်ခဲ့ပေ။

ထိုသူသည် အနက်ရောင်နီရဲသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ပိန်ပိန်ပါးပါး လူတစ်ဦးပင်။

အရပ် ငါးပေခွဲခန့်ရှိပြီး ဟိုယုရှောင်နှင့် တူကာ သူ့မျက်နှာသည် ချောမောသော်လည်း ကျောရိုးထဲအထိ အေးစိမ့်စေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အမူအရာဖြင့်ပင်။

သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အမူအရာနှင့် ခံစားချက်မဲ့ အေးစက်သော မျက်လုံးတစ်စုံတို့ကြောင့် လူတစ်ယောက်ကို သဘာဝကျကျပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေ၏။

သူ့လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ထိပ်မှ သွေးစက်များသည် ယိုစိမ့်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများသည် ယခုအခါ တန်ဖေးကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

“လေးယောက်မြောက် အကြီးအကဲဟို… မင်း အရမ်း လွန်လွန်းသွားပြီ”

သူ့လူများ သွေးအိုင်ထဲတွင် သေဆုံးနေသည်ကို မြင်သောအခါ တန်ဖေး၏ ဒေါသသည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ မြင့်တက်လာသည်။

“အရမ်း လွန်လွန်းသွားတယ်... ဟားဟား... မင်းက ငါ့ဆီမှာ လုံလောက်အောင် အနိုင်ကျင့် မခံရသေးဘူး ထင်တယ်”

ဟိုယုကျီ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်နှင့် အမူအရာသည် အေးစက်ရုံသာမက အနည်းငယ် ထက်မြက်ပြီး လှောင်ပြောင်ရယ်မောသံဖြင့် ရောယှက်နေသော သူ၏ အသံက သူ့ကို ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစေသည်။

တန်ဖေးတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ သူကယ်တင်ခဲ့သော တျန်ဟောင်လူပင် ဘေးနားရှိ ဟိုယုဒွမ်းကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရပြီး သူသည် ရုတ်တရက် ပို၍ပင် တန်ဖိုးရှိပုံ ပေါ်လာသည်။

ဟိုမိသားစုတစ်ခုလုံးတွင် သူတစ်ယောက်တည်းပဲ ပုံမှန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်မယ်ထင်သည်။

“အရမ်း အထင်မကြီးနဲ့ လေးယောက်မြောက် အကြီးအကဲဟို။ မင်းတို့ ဟိုမျိုးနွယ်စုက ကြာကြာ ခုန်ပေါက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

တန်ဖေးသည် နောက်ဆုံးတွင် ဟိုယုကျီကို ရင်ဆိုင်ရဲသည့် သတ္တိမရှိပေ။ သူ၏ ဂိုဏ်းမှ ကျွမ်းကျင်သော လူများ မြေကြီးပေါ်တွင် သေဆုံးနေသည်ကို မြင်ပြီးနောက် သူသည် အံကြိတ်ကာ ကြမ်းတမ်းသော ခြိမ်းခြောက်မှုဖြင့် ပစ်ပေါက်ပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် ထွက်ပြေးသွားသည်။

ဟိုယုကျီသည် သူ့၏ ဆုတ်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်နေပြီး သူ့မျက်လုံးများတွင် အေးစိမ့်မှုတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း သူနောက်သို့ မလိုက်ခဲ့ချေ။ သို့သော် ဟိုယုဒွမ်နှင့် တျန်ဟောင်လူကို ကြည့်ရန် လှည့်လိုက်သည်။

တျန်ဟောင်လူကို မြင်သောအခါ သူ့မျက်လုံးများတွင် အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး အထူးသဖြင့် သူမသည် ဟိုယုဒွမ်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့နှုတ်ခမ်းများသည် သိမ်မွေ့စွာ ကွေးညွှတ်သွား၏။

သို့သော် ဤကွေးညွတ်မှုသည် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းလှသည်။

“ပဉ္စမမြောက် မင်း ဘာလို့ ဒီဘက်ကို လာတာ လေးယောက်မြောက်အစ်ကို့ကို မပြောတာလဲ”

ပုံမှန်အားဖြင့် စကားအရမ်းများလေ့ရှိသော ဟိုယုဒွမ်းသည် ဟိုယုကျီရှေ့တွင် ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်နေသည်။

သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဤလေးယောက်မြောက် အစ်ကိုကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် လေးယောက်မြောက် အစ်ကို၏ စိတ်နေသဘောထားသည် မှောင်မိုက်သောဘက်သို့ ပြောင်းလဲသွားသောအခါ သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုသည် ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင် သူသည် သူ့အစ်ကိုကြီးအတွက် အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ပေးနေခြင်းပင်။ လှည်းနှစ်စီးထဲရှိ ကုန်ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရင်း ဟိုယုဒွမ်သည် စကားပြောရန် သူ၏ ရဲရင်မူကို စုစည်းလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီးက သတ္တုတွင်းတွေရဲ့ ကိစ္စအနည်းငယ်ကို ဂရုစိုက်ဖို့ ငါ့ကို စေလွှတ်လိုက်တာ။ အဲဒီ သတ္တုတွင်းလုပ်သားတွေအကြောင်းပါ...”