မဒမ် ဟိုစန်း
Vol. 2 Ch. 17
နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင်
ဟိုအိမ်တော်၏ အဓိက ခန်းမဘေးရှိ စစ်ရေးလေ့ကျင့်ရာကွင်းတွင် အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းထားသော ဟိုယုရှောင်သည် ပြင်းထန်သော တန်ခိုးဖြင့် အနက်ရောင် တောင်ရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အရွက်များကို အဆက်မပြတ် လှည့်ပတ်စေသည့် အဝါရောင်နဂါး ပင်လယ်ကို မွှေနှောက်ခြင်းကို ပြုလုပ်နေသည်။ အခြားအချိန်များတွင် သူသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားပြီး သူ၏ အရိပ်များသည် လေထဲတွင် ထူထပ်စွာ ပြည့်နေ၏။
ရုတ်တရက် အရိုးများ ကွဲအက်သည်အသံကဲ့သို့ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဟိုယုရှောင်၏ အကြည့်သည် ထက်မြက်လာပြီး ခြေထောက်များကို ကန်၍ လေထဲသို့ မြင့်မားစွာ ခုန်တက်သွားသည်။ တောင်ဝှေးကို ကိုင်ကာ သူ၏ ပတ်လည်တွင် ကိုးကြိမ်ခန့် အဆက်မပြတ် လှီးဖြတ်လိုက်ပြီး နဂါးရှည်များကဲ့သို့ အနက်ရောင် အရိပ်ကိုးခုကို အပြင်သို့ ပေါက်ကွဲစေ၏။
ချက်ချင်းပင် မြေပြင်အလယ်တွင် ချိုင့်ကိုးခု ပေါက်ကွဲသွားသည်။ သို့သော် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော ဟိုယုရှောင်၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှု မရှိဘဲ ဝမ်းနည်းမှု အနည်းငယ်ကို ပြသနေခြင်းပင်။
“ကိုးဆိုတာ နောက်ဆုံးဂဏန်းပဲ။ အနက်ရောင်နဂါး ပုံစံ ဆယ့်သုံးမျိုးကို ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်ကို တိုးတက်ဖို့ နဂါးကိုးကောင် တောင်အရိပ်ကို ကျော်လွန်မှရမယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီနောက်ဆုံး အရိပ်က ငါ ဘယ်လောက်ပဲ လေ့ကျင့်ပါစေ သူ့ရဲ့ အခြေခံတွေကို ငါ မခွဲခြားနိုင်သေးဘူး။ ငါ တကယ်ပဲ အဲဒီအဆင့်ကို မကျင့်ကြံနိုင်တာလား”
သူ စဉ်းစားနေစဉ် ဟိုယုရှောင်အနားသို့ ချောမောသော ပုံရိပ်တစ်ခု ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောကြောင့် သူ၏ ကျင့်စဉ်ကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်ကာ သူ၏ စွမ်းအင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စုစည်းလိုက်၏။
“မိသားစုအကြီးအကဲရဲ့ အနက်ရောင်နဂါး ပုံစံ ဆယ့်သုံးမျိုးက မိသားစုအကြီးအကဲဟောင်းနဲ့ အတူတူပဲ။ ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်က မကြာခင် ရောက်တော့မယ် ထင်တယ်”
“မင်းလည်း ချော့တတ်လာပြီပဲ။ ဒါနဲ့ မနေ့ညက ငါ ခေါ်လာတဲ့ တောင်းရမ်းသူလေး ဘယ်လိုနေလဲ”
“သွေးအားဖြည့်ဆေးပင်ပေးပြီးနောက် အသက်အန္တရာယ် မရှိတော့ပါဘူး။ ဆယ်ရက်ကနေ တစ်လခွဲလောက် နားရင် လုံလောက်ပါတယ်”
ဟိုယုရှောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် နတ်ပဒုမ္မာ ကြာပန်းကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် နံနက်ခင်း ကောင်းမှုများ ပြုလုပ်သောအခါ တောင်းရမ်းသူလေး ကောင်းသွားမည်ကို သူ သိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ရှိ မေးမြန်းမှုသည် ဤအရာကို အတည်ပြုရန်သာ ဖြစ်သည်။
နတ်ပဒုမ္မာ ကြာပန်း၏ ကောင်းသော ရွက်ဖတ်နှင့် မကောင်းသော ရွက်ဖတ် နှစ်ခုစလုံးသည် တူညီသောနည်းဖြင့် တိုးတက်သည်။ သူတို့၏ အိမ်ရှင်အနေဖြင့် သူသည် တစ်ရက်လျှင် မကောင်းမှု သို့မဟုတ် ကောင်းမှု တစ်ခုသာ ပြုလုပ်နိုင်သည်။ အခြား ကောင်းမှုနှင့် မကောင်းမှု စွမ်းအင်များကို ရရှိရန် သူသည် အခြားသူများကို ၎င်းတို့ကို ပြီးမြောက်အောင် လွှမ်းမိုးရမည်ဖြစ်သည်။
မာရ်နတ်လမ်း၏ နယ်စပ်များဖြစ်သော ကျန်းယန်းခရိုင်ကဲ့သို့ နေရာတွင် မကောင်းမှုများ ပြုလုပ်ရန် လွယ်ကူသော်လည်း ကောင်းမှုများ ပြုလုပ်ရန် အနည်းငယ် အခက်အခဲရှိသည်။ သို့သော် ဟိုယုဒွမ်ရှိနေသောကြောင့် ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မှာ အသေအချာပင်။
“အိုး… မိသားစုအကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော် ဒီဘက်ကို လာတဲ့လမ်းမှာ တတိယမြောက် မမလေး ပျော်ရွှင်သော တွေ့ဆုံမှု အဆောက်အအုံကို ပြန်လာတာကို တွေ့ခဲ့တယ်။ သူက မိသားစုအကြီးအကဲကို တွေ့ဖို့ လိုတယ်လို့ ပြောခိုင်းလိုက်တယ်”
ဟိုဖေးက တတိယမြောက် မမလေးအကြောင်း ပြောတာကို ကြားတော့ ဟိုယုရှောင်ရဲ့ မျက်နှာပေါရှိ အမူအရာသည် တန့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။
“သူ တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာတာလား”
“မဟုတ်ဘူး… မိန်းကလေးဘိုင်နဲ့ မိန်းကလေးဂို နှစ်ယောက်လုံး သူမနဲ့ အတူရှိနေပါတယ်”
ဤအရာကို ကြားတော့ ဟိုယုရှောင်ရဲ့ မျက်ခုံးများ မကျေနပ်စွာ လှုပ်သွားသည်။ ဟိုဖေး၏ မျက်နှာအမူအရာ ထူးဆန်းသွားတာကို မြင်တော့ သူက စိတ်တိုတိုနဲ့ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ “ထွက်သွားစမ်း”
ဟိုဖေး ထွက်သွားပြီးနောက် ဟိုယုရှောင်က တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချကာ မြောက်ဘက်ရှိ ပျော်ရွှင်သော တွေ့ဆုံမှု အဆောက်အအုံဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူသည် ပျော်ရွှင်သော တွေ့ဆုံမှု အဆောက်အအုံ၏ ကြီးကျယ်သော အဝင်ဝကို မဝင်ရသေးခင် ရူးဂျီ၏ ပြင်းထန်သော ရနံ့က သူ၏ နှာခေါင်းကို တိုက်ခတ်လာသည်။ ယာရှန်း ဥယျာဉ်၏ ပေါ့ပါးသော ရနံ့နှင့် မတူဘဲ လောကီဆန်သော အနံ့ပြင်းပြင်းကို သယ်ဆောင်လာသည်။
ဟိုယုရှောင်က တစ်ခုခု ပြောတော့မည့်အချိန်တွင် မနာလိုမှုများ ပြည့်နှက်နေသော ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသော ရန်ဖြစ်သံက အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။
“ညီမလေး ယုလင်… မင်း ပြန်လာပြီ။ ငါတို့ မင်းကို အရမ်း လွမ်းနေတာ”
“တတိယမြောက် မမလေးက ရက်ပေါင်းများစွာ အပြင်ထွက်နေတာ။ သူက ငါ့ကို အလွမ်းဆုံး ဖြစ်ရမယ် ဟုတ်တယ်မလား”
“ထွက်သွားစမ်း။ ညီမလေး ယုလင်က ငါ့ကို အလွမ်းဆုံး ဖြစ်ရမှာ”
...
ဘာလို့ ဒီ မနာလိုတဲ့ ရန်ဖြစ်သံတွေက ဒီလောက် ထူးဆန်းနေရတာလဲ။ ရိုးရှင်းစွာ ပြောရရင် ဒီ ချစ်စဖွယ်ကောင်းပြီး ဝမ်းနည်းကြေကွဲသော အသံတွေကို အသံနိမ့်ဖြင့် ပြောနေသော ယောက်ျားများက ထုတ်လုပ်နေသောကြောင့်ပင်…
ဟိုယုရှောင်၏ မျက်ခုံးများ ကျုံ့သွားပြီး သူသည် ဥယျာဉ်ထဲရှိ သူ့အရေပြားအား တွန့်လိမ်စေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ကြည့်ရန် ရှေ့သို့ တိုးသွား၏။
ပန်းများ ပေါက်ကွဲသံများဖြင့် ဝန်းရံထားသော ပန်းရောင် ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော ပိန်ပိန်ပါးပါး ယောက်ျား တစ်ဒါဇင်ခန့်သည် အာရုံစူးစိုက်မှုအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ကာ အတူတကွ စုရုံးနေကြသည်။ အားလုံးသည် ချောမောသော မျက်နှာအသွင်အပြင်များ၊ မိတ်ကပ်ထူထူများ၊ ပရောပရည်လုပ်ခြင်းများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများနှင့် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် နူးညံ့နေသည်။ ညီမလေး ယွဲ့အာက ဘယ်သူ့ကို အကြိုက်ဆုံးလဲဆိုတာကို ငြင်းခုံနေသည့်အခါတွင်ပင် သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လက်ညှိုးထိုးပြရုံသာ ရှိသည်။
ထိုမြင်ကွင်း... ထိုမြင်ကွင်း... သည် မည်သို့မျှ မဖော်ပြနိုင်လောက်အောင် ထူးဆန်းသည်...
ရုတ်တရက် ပန်းရောင်ဝတ် ယောက်ျားများသည် ဟိုယုရှောင်ကို သတိပြုမိပြီး ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ တောက်ပလာကြသည်။ ဟိုယုရှောင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ တောင့်တင်းမှုကို လျစ်လျူရှုထားပုံရသော သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်သည် သူထံသို့ ပြေးလာစဉ် မည်သို့မျှ မဖော်ပြနိုင်သော အသံများကို ထုတ်လွှတ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ့ဆီသို့ ပြေးလာ၏။
“အိုး ချစ်လေးရယ်~ သခင်ကြီး ပြန်လာပြီ။ သခင်ကြီး ပြန်လာပြီ။ ညီမလေး ယွဲ့အာနဲ့ ကျွန်တော် နှစ်ယောက်လုံးက သခင်ကြီးကို အရမ်း လွမ်းနေတာ~”
“မင်း ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးလာရဲရင် ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်”
ဟိုယုရှောင်၏ မျက်နှာသည် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး သူ၏ အသံသည် သူ၏ သွားများကြားမှ ညှစ်ထုတ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ ပတ်ဝန်းကျင် အပူချိန်ကို ချက်ချင်း အေးခဲသွားစေသည်။
ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် သူ့အတွက် မခံနိုင်တော့ပေ။ ထိုယောက်ျားသာ တကယ်ပဲ သူ့အပေါ် ပစ်လှဲချတာထက် သေခြင်းကိုသာ ပိုပြီးဆန္ဒရှိ၏။
ထိုယောက်ျားသည် ဟိုယုရှောင်၏ အကြည့်ကြောင့် ချက်ချင်း ကြောက်လန့်သွားပြီး အသက်ရှူ ဆယ်ကြိမ်ကျော်ကြာအောင် တစ်နေရာတည်းတွင် အေးခဲစွာ ရပ်နေသည်။ သူ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ သူသည် ငိုကြွေးတော့သည်...
“သခင်ကြီးက အရမ်း ကြမ်းတမ်းတာပဲ... သခင်ကြီးက အရမ်း ကြမ်းတမ်းတာပဲ။ မင်း ငါ့ကို သေလောက်အောင် ကြောက်အောင် လုပ်လိုက်တာ။ သေလောက်အောင် ကြောက်အောင် လုပ်လိုက်တာ...”
“အားလုံး ထွက်သွားကြ။ ထွက်သွားကြစမ်း…”
ဥယျာဉ်ထဲက ယောက်ျားအားလုံးကို သတ်ပစ်ဖို့ လက်နဲ့ ရိုက်နှက်ပစ်လိုခြင်းမှ မနည်း ထိန်းချုပ်ထားသော ဟိုယုရှောင်သည် ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူတို့သည် သူ့၏ စိတ်ဆိုးနေသောပုံစံကို အရင်က မြင်ဖူးသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူတို့သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ဥယျာဉ်၏ မြောက်ဘက်တံခါးမှတစ်ဆင့် အားလုံး ထွက်သွားကြသည်။
“ခစ်ခစ်ခစ်... အစ်ကိုကြီးက အရမ်း ကြမ်းတမ်းတာပဲ။ အစ်ကိုကြီးလာတဲ့အချိန်တိုင်း ညီမရဲ့ အချစ်လေးတွေကို ကြောက်အောင် လုပ်တယ်။ အစ်ကိုကြီးသာ ဒီလို ဆက်လုပ်နေရင် ညီမလေး အခုကစပြီး အစ်ကိုကြီးကို လျစ်လျူရှုလိုက်တော့မှာ”
ဥယျာဉ်ထဲက အိမ်တစ်လုံးမှ အနည်းငယ် ပျင်းရိပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ အခန်းထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးကို ကြည့်ရန် မော့လိုက်သောအခါ ဟိုယုရှောင်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အနည်းငယ် သက်သာသွားသည်။
အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသမီးသည် ခါးပတ်ပတ်လည်တွင် အနက်ရောင် ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော အထည်အလွှာပါးပါးလေးကို ရဲတင်းစွာပင် ပခုံးပေါ်တွင် ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော အထည်မှ မြင်နိုင်သော သူမ၏ အသားအရေသည် ကြွေကဲ့သို့ ဖြူစင်သော တောက်ပမှုဖြင့် တောက်ပနေခြင်းပင်။ သူမ၏ စကတ်အကွဲသည် ပေါင်ရင်းအထိ မြင့်တက်နေပြီး သူမ၏ မီးတောက်လောင်နေသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပုံသဏ္ဌာန်ကို အပြည့်အဝ ပြသထား၏။