အလယ်အလတ် ဓားသိုင်းက မင်းကိုသတ်နိုင်သေးတယ်

ဒါယုသည် ခမ်းနားထည်ဝါခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံသည် နိုင်ငံများစွာကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။

ဘိုးဘေးဝိညာဉ်များသည် နတ်ဘုရားအမိန့်ကို လိုက်နာခဲ့ကြပြီး ကျွန်တော်တို့၏ နတ်ဘုရားမင်းဆက်သည် နောက်ဆက်တွဲများကို လိုက်နာခဲ့ကြသည်။

ပေးအပ်ထားသော ကောင်းချီးများသည် အတိုင်းအဆမဲ့ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်တို့၏ မျိုးနွယ်သည် ဂုဏ်ကျေးဇူးများကို မျှဝေခဲ့သည်။

မြေးအကြီးသည် အမွေဆက်ခံမှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းခဲ့ပြီး အမြင့်ဆုံး နတ်ဘုရားစုံတွဲမှုကို ခံစားခဲ့ခြင်းပင်။

ဤသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ထောင်က ဒါယုမင်းဆက်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် လူတိုင်းသိသော ပူဇော်ပသခြင်း သီချင်းတစ်ပုဒ်ပင်။

အမှန်စင်စစ် ယနေ့တိုင် ကမ္ဘာ့ပြည်နယ် ဆယ့်သုံးခုရှိ သာမန်ပြည်သူများသည် ဤသီချင်းကို မှတ်မိနေကြဆဲပင်။

လွန်ခဲ့သော နှစ် ၁၅၀၀ ကျော်က ယူရှင်ကျုံး အာဏာရသောအခါ ဒါယုမင်းဆက်သည် ပြည်နယ် ဆယ့်သုံးခုကို အုပ်ချုပ်ခဲ့ပြီး ခရိုင်များကို တည်ထောင်ခဲ့ကာ အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်စာမေးပွဲများကို မြှင့်တင်ခဲ့ပြီး နေရာအနှံ့မှ အရည်အချင်းများကို စုဆောင်း၍ မြစ်များနှင့် တောင်များကို အမိန့်ပေးခဲ့ခြင်း၊ ပန်းမန်များကို စိုက်ပျိုးပြီး မိစ္ဆာများကို ယဉ်ပါးစေခဲ့ခြင်း၊ ကိုယ်ကျင့်တရားကို ထိန်းသိမ်းပြီး လူသားများကို တန်ဖိုးထားခဲ့ကာ ဤနယ်ပယ်အတွင်းနှင့် ပြင်ပတွင် ကြီးမားသော ဖိအားကို သက်ရောက်စေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် နတ်ဆိုးများ၊ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်များ၊ ဥပဒေချိုးဖောက်သူများ၊ တရားကျင့်သူများ သို့မဟုတ် နယ်ပယ်ပြင်ပမှ အင်အားကြီးသော နိုင်ငံခြားလူမျိုးများပင် မနာခံဘဲ မနေရဲပေ။

ဒါယုမင်းဆက်သည် စစ်ရေးအင်အားဖြင့် အုပ်ချုပ်ခဲ့ပြီး၊ လူသားမျိုးနွယ်ကို စစ်ရေးမျိုးနွယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့ကာ လူတိုင်းကို စစ်ရေးအနုပညာဖြင့် မိမိကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် အားကောင်းအောင် လုပ်ဆောင်ရန် သတိပေးခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ပြည်နယ် ဆယ့်သုံးခုကြားရှိ ဒေသဆိုင်ရာ အတားအဆီးများကိုလည်း ဖြိုဖျက်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က လူတိုင်းသည် မိမိကိုယ်ကို စစ်ရေးမျိုးနွယ်၏ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး၊ ၎င်းအတွက် ဂုဏ်ယူခဲ့ကြသည်။

လူတိုင်းသည် ဒါယု၏ ထိုကဲ့သို့ ခမ်းနားထည်ဝါသော ခေတ်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာသော မျိုးဆက်များအထိ ဆက်လက်တည်ရှိမည်ဟု ယုံကြည်နေကြပြီး သူတို့သည် ထိုသို့တွေးရခြင်းကိုပင် ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ကြွယ်ဝမှု၏ ဇိမ်ခံမျက်နှာဖုံးအောက်တွင် အသက်ဆုံးရှုံးစေနိုင်သော အကျပ်အတည်းတစ်ခု ပုန်းလျှိုးနေသည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။

ဒါယုပြက္ခဒိန်၏ ၂၈၃၂ ခုနှစ်တွင် ယူရှင်ကျုံးသည် ရုတ်တရက် ကွယ်လွန်သွားပြီး ယူဝူကျုံး၏ ကျန်ထျန်းမင်က ဆက်ခံခဲ့သည်။ နှစ်တစ်ရာ့ငါးဆယ်အတွင်း အင်ပါယာတစ်လျှောက်တွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် ဒါယုသည် သူ၏ နတ်ဘုရားစင်မြင့်မှ ပြုတ်ကျခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်း ရာစုနှစ်မပြည့်မီတွင် အင်ပါယာ၏ ပြည်နယ် ဆယ့်သုံးခုသည် မိမိကိုယ်ကို အုပ်ချုပ်လာကြသည်။ ဒါယုသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သန့်ရှင်းသော အင်အားကြီး ဆယ်ခုသည် ဤကမ္ဘာကို သိမ်းပိုက်၍ ထိုလူများက ယုခေတ်ဟု ရည်ညွှန်းသော ခေတ်သစ်တစ်ခုကို စတင်ခဲ့ကြသည်။

ယုခေတ်ဟု အဘယ့်ကြောင့် ခေါ်ဆိုရသလဲဆိုရင်…….

"ပထမအချက်က ဒါယုဟာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးလို့ပင်။ ပျက်စီးနေတဲ့ သင်္ဘောမှာတောင် သံမှို သုံးထောင်ရှိတယ်။ တစ်ချိန်က အင်ပါယာကို သယ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ ဒါယုမင်းဆက်ကို ပြောနေစရာမလိုပေ။ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြစ်ပြီးနောက် စစ်ရေးမျိုးနွယ်ရဲ့ ကျန်ထျန်းမင်က သူဟာ ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ အရာတွေကို ဆက်လက် စီမံခန့်ခွဲနိုင်စွမ်း မရှိတာကို သိမြင်ပြီး သူ့ရဲ့ အင်အားကို ထိန်းသိမ်းကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ထျန်ကျိုးမှာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့တယ်။

ရှုပ်ထွေးမှုတွေ လွန်မြောက်သွားပြီးနောက်မှာ ဒါယုက အင်အားကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားတုန်းပဲ။ အရင်မင်းဆက်နဲ့ မယှဉ်နိုင်ပေမယ့် ဒီနေ့ရဲ့ ထိပ်တန်း သန့်ရှင်းသော အင်အားကြီး ဆယ်ခုထဲက တစ်ခုဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး အချုပ်အခြာအာဏာအဖြစ် အမည်ခံအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲပင်။

ဒုတိယအချက်က လူတွေက နတ်ဘုရားမင်းဆက်ရဲ့ ထိုကြီးကျယ်သော ခေတ်ကို အောက်မေ့သတိရချင်ကြတယ်။ ဒါယုခေတ်က အရာများစွာဟာ ရှေ့ဆောင်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဒီနေ့ထိတိုင် အသုံးပြုနေဆဲပဲ။ ဥပမာ… ဒါယုက အမွေဆက်ခံခဲ့တဲ့ လက်ရှိ အရေးကြီးတဲ့ ခရိုင်စနစ်တွေနဲ့ တရားဝင်လမ်းတွေလိုမျိုး။

ယုခေတ် ဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ တကယ်တော့ သင့်လျော်မှု မရှိဘူး၊ အကြောင်းရင်းကတော့ ယုတ္တိနည်းအရဆိုရင် လူတွေက အဟောင်းထက် အသစ်ကို အမြဲတမ်း ပိုနှစ်သက်ကြတယ်၊ အသစ်က အဟောင်းထက် ပိုကောင်းသင့်တယ်။ ဒါပေမယ့် ယုခေတ်ကို ဒါယုခေတ်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်တဲ့အခါ ဒီနည်းလမ်းက လုံးဝ အသုံးမဝင်တော့ဘူး”

“သာမန်ပြည်သူတွေကို ယုခေတ် ဒါမှမဟုတ် ဒါယုခေတ် ဘယ်ဟာ ပိုကောင်းလဲလို့ မေးရင် လူတိုင်းနီးပါးက နောက်တစ်ခုကိုပဲ ဖြေကြလိမ့်မယ်”

......

နယူးယုခေတ် ၁၃၂၁ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာ ၁၇ ရက်

နန်လင်တောင်၏ မြောက်ဘက်ခြမ်းလမ်းတွင် ဦးစွာ ဖုန်မှုန့်တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး မြင်းခွာသံများ တဖျောင်းဖျောင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် တည်ကြည်သော မျက်နှာများဖြင့် စစ်ရေးအနုပညာရှင် သုံးဆယ်ကျော်သည် ဟိုယုချန်နှင့် ဟိုဖေး ဦးဆောင်ပြီး တောလမ်းကြောင်းကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားနေကြသည်။

"ဒီနှစ်အစကတည်းက ထျန်လင်ခရိုင်ကနေ ဖြောင့်မတ်တဲ့ စစ်ရေးလောကက လူတွေ ပိုပိုပြီး လာနေကြပြီး သံတုံးတွေရဲ့ လိုအပ်ချက်ကလည်း ရုတ်တရက်ကြီး ပိုမြင့်တက်လာတယ်။ သံတုံးတွေရဲ့ ဈေးနှုန်းက နှစ်အစမှာ လီယန်လေးကနေ လီယန်ခြောက်အထိ မြင့်တက်သွားတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစု လေးခုရဲ့ သံတွင်းတွေအားလုံးက တစ်လကို သံတုံး တစ်ထောင်လောက် ထုတ်လုပ်ပြီး အခု ငွေလီယန် ခြောက်ထောင်နဲ့ ရောင်းလို့ရတယ်”

ဟိုယုချန်သည် မိသားစုလုပ်ငန်းနှင့် သိပ်မရင်းနှီးသော်လည်း ပါဝင်ပတ်သက်နေသော ငွေပမာဏကို အတော်လေး အာရုံခံနိုင်စွမ်းရှိပြီး ပိုမိုရရှိနိုင်မည့် အလားအလာကြောင့် သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာ၏။

ပြောရရင် ထျန်လင်ခရိုင်နဲ့ ကျောက်ယန်ခရိုင်က အိမ်နီးချင်းတွေဖြစ်ပေမဲ့ တစ်ခုက ယုံကျိုးရဲ့ နတ်ဆိုးလမ်းစဉ်နဲ့ သက်ဆိုင်ပြီး နောက်တစ်ခုက ဆုကျိုးရဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့လမ်းစဉ်နဲ့ သက်ဆိုင်တယ်။ သူတို့မှာ အဆက်အသွယ် အနည်းငယ်သာရှိပြီး လုပ်ငန်းကိစ္စတွေကလည်း အရမ်းနည်းသေးတယ်။

သို့သော် တကယ်တမ်းမှာ ဒီအရာတွေက မတူညီပါဘူး။ ကုန်သည်တွေက လုံလောက်တဲ့ အမြတ်အစွန်းကို မြင်တာနဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ ကောင်းဆိုးကွဲပြားမှုတွေကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ကြတာပဲ”

“နောက်ဆုံးတော့ နတ်ဆိုးလမ်းစဉ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ခြင်းက ယုံကျိုးဟာ လုပ်ငန်းတွေကို စီမံခန့်ခွဲရာမှာ မကျွမ်းကျင်တာကို ဆိုလိုတာပဲ။ ကျုံးယန်ခရိုင်က ယုံကျိုးရဲ့ အရှေ့ဘက်နယ်စပ်မှာ တည်ရှိတာကြောင့် စီးပွားရေးအရ အချိန်အတော်ကြာ လျစ်လျူရှုခံခဲ့ရပြီး သူ့ရဲ့ အိမ်နီးချင်းခရိုင် ထျန်လင်ထက် အများကြီး နောက်ကျကျန်ခဲ့တာ။

ဒါကြောင့် တရားဝင်လုပ်ငန်းတွေနဲ့ အင်အားနည်းတဲ့ အင်အားစုတွေသာမက လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ စစ်ရေးအနုပညာရှင်တွေတောင် ထျန်လင်ခရိုင်မှာ စွန့်စားပြီး လုပ်ငန်းတွေ လုပ်ကိုင်လေ့ရှိတယ်။

ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်လှစ်ခြင်း အဆင့်ဆယ်ခုမှာရှိတဲ့ စစ်ရေးအနုပညာရှင်တစ်ယောက် ဂန်းချီနယ်ပယ်ကို ထိုးဖောက်ဖို့အတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်တဲ့ ယွမ်ဂန်းပုလဲတွေလိုမျိုး ပစ္စည်းတွေကို ကျယ်ပြောလှတဲ့ ကျုံးယန်ခရိုင်မှာတောင် ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး။ ဟိုယုရှောင်က သူတို့ကို ဝယ်ဖို့ ထျန်လင်ခရိုင်ကို သွားခဲ့ရတယ်။ ဒါက နေရာနှစ်ခုကြားက ကွာခြားချက်ကို ခိုင်မာတဲ့ သက်သေတစ်ခုပဲ”

“မကြာသေးခင်က သံတုံးတွေရဲ့ ဈေးနှုန်း မြင့်တက်လာတာနဲ့အညီ၊ မိသားစု လေးခုလုံးက သူတို့ရဲ့ သတ္တုတူးဖော်တဲ့ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုတွေကို တိုးမြှင့်ထားရမယ်မလား”

ဟိုယုချန်က သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာ လည်ပတ်နေသည့် အရောင်အဝါတစ်ခု တောက်ပနေ၏။

ဟိုဖေးက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သတ္တုတွင်းနေရာမှာ သတ္တုတွင်းကျွန် ငါးရာကို ထပ်ဝယ်ထားပြီး မူလ ငါးရာနဲ့အတူ သူတို့က အလှည့်ကျ လုပ်ကိုင်နေကြပြီး ဒီလရဲ့ ထုတ်လုပ်မှုကို သုံးထောင်အထိ တွန်းတင်ဖို့ ရည်ရွယ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ခါးတွေကို ကုန်းပြီး လုပ်ကိုင်နေကြတယ်။ ကျန်တဲ့ မိသားစု သုံးခုကလည်း အလားတူတစ်ခုခု လုပ်နေကြပုံပဲ”

“ဒါဆိုရင် ဒီမိသားစု သုံးခုရဲ့ သတ္တုတွင်းနေရာတွေမှာ အခုဆိုရင် ပြီးစီးသွားတဲ့ သံတုံးတွေ အတော်များများ ရှိနေရမယ်မလား”

ဟိုယုချန်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ဟိုဖေးက ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှု အနည်းငယ် တောက်ပသွားပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။ “ဒုတိယအကြီးအကဲက သူတို့ကို လုယက်ဖို့ တွေးနေတာလား”

“လုယက်တယ်ဆိုတဲ့စကားကြီးက အရမ်းကြမ်းတမ်းလွန်းတယ် ... ငါက နည်းနည်း ငှားရုံပါ... နည်းနည်း ငှါးရုံပဲ...”

ဟိုဖေး၏ အမူအရာသည် ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွား၏။ သူသည် ဆွဲဆောင်လိုသည့် စကားအနည်းငယ် ပြောဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း သူ့နောက်မှာရှိသည့် ကွေဌာနက လူ သုံးဆယ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူက တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

စစ်ရေးသိုင်းပညာရှင် ရှစ်ယောက်၊ စစ်ရေးသိုင်းပညာရှင် နှစ်ဆယ့်နှစ်ယောက်၊ သူ့ကိုယ်သူ အဋ္ဌမမြောက် စစ်ရေးသိုင်းပညာရှင်အဖြစ်၊ ဒုတိယအကြီးအကဲက ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်လှစ်ခြင်း အဆင့်ဆယ်ခုရဲ့ စစ်သည်တစ်ယောက်အဖြစ်ရှိ၍ သူတို့ ငှါးရမည့် သိုင်းပညာရှင်များလည်း ရှိသေးသည်။

နန်လင်တောင်၏ သံအရံအတားများက လူသိရှင်ကြား အသိအမှတ်ပြုထား၏။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်ဆယ်က မိသားစု လေးခု ပူးပေါင်းပြီး ဗေဒင်ဆရာတစ်ယောက်ကို ငှါးရမ်းကာ စစ်တမ်းကောက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်တုန်းက ဆရာသည် နန်လင်တောင်ရှိ သံသိုက်တွေကို အပြည့်အဝ တူးဖော်ပြီး သံတုံးတွေအဖြစ် ပုံသွင်းပါက အပိုင်းပေါင်း လေးသန်းကျော် ရှိလိမ့်မယ်ဟု ပြောခဲ့သည်။

"ဒါက လီယန် ၁၆ သန်းတန်ဖိုးရှိပြီးသားပါ။ ကုန်ကျစရိတ်နဲ့ အမြတ်အစွန်းတွေကို နုတ်လိုက်ရင်တောင် အနည်းဆုံး လီယန် ၁၀ သန်းတန်ဖိုးရှိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ထုံလင်ခရိုင်က အတော်များများက မနာလိုဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ဟိုထုံက လိမ္မာပါးနပ်ပြီး ရန်ဖန်းကို ခေါ်သွင်းခဲ့တာသာ မဟုတ်ရင် သတ္တုတွင်းကို ဘယ်သူက ပိုင်လဲဆိုတာကို အငြင်းပွားနေရဦးမယ်။

ရန်ဖန်းက လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှု မဟုတ်တဲ့ ၂၀% သာ ပိုင်ဆိုင်ပြီး လူအင်အား ပံ့ပိုးပေးဖို့ တာဝန်မရှိဘူး။ လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှုကို မိသားစု လေးခုက အပြည့်အဝ စီမံခန့်ခွဲတယ်။ ဒါကြောင့် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ဆယ်က မိသားစု လေးခုက နန်လင်တောင်ရဲ့ တောင်ပိုင်း သတ္တုတွင်းဧရိယာကို လေးပိုင်းခွဲပြီး တစ်ယောက်တစ်ပိုင်းစီ သိမ်းပိုက်ခဲ့ကြတာ။ သူတို့ထဲမှာ ဟိုမိသားစုက အရှေ့ကို သိမ်းပိုက်ပြီး အစိမ်းရောင်ဝံပုလွေဂိုဏ်းက တောင်ကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ပြီး အနောက်နဲ့ မြောက်ပိုင်းဧရိယာတွေကို ပျံလွှားငှက်ဂိုဏ်းနဲ့ ပျော်ရွှင်သောတောတို့က သိမ်းပိုက်ခဲ့ကြတာ”

မြင်းစီး လူအယောက်သုံးဆယ်ကျော်ကို ဦးဆောင်ပြီး ဟိုယုချန်သည် အစိမ်းရောင်ဝံပုလွေဂိုဏ်းက ထိန်းချုပ်ထားသည့် တောင်ပိုင်း သတ္တုတွင်းဧရိယာဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားလိုက်သည်။ မကြာခင်မှာပင် သူတို့သည် သုံးမီတာမြင့်သည့် ရိုးရှင်းသော သစ်သားတံခါးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စစ်ရေးလောကတွင်သွားလာနေသည့် စစ်ရေးသိုင်းပညာရှင်များက မြင်းမရှိလို့ မဖြစ်ပေ။

မြင်းတစ်ကောင်၏ စျေးနှုန်းသည် မနည်းပေ။ အသက်သာဆုံးနှင့် အနည်းဆုံး ကောင်းသည့် မြင်းရိုင်းတွေပင် ငွေတုံး သုံးဆယ်နှင့် ငါးဆယ်ကြား ကုန်ကျပြီး ပိုကောင်းသည့် မျိုးစိတ်များနှင့် ပိုဈေးကြီးသည့် မြင်းများမှာ ငွေတုံး တစ်ရာနီးပါးအထိ ပေးရသည်။

ကွေဌာနရှိ ဟိုဖေး၏ အုပ်စုတွင် အယောက်သုံးဆယ်လုံးက အခုအချိန်မှာ သူတို့မိသားစု၏ အဓိက အင်အားဖြစ်ပြီး ဟိုယုရှောင်၏ သူတို့အပေါ် ဆက်ဆံမှုကလည်း အလွန်ရက်ရောသည်။ သူတို့တစ်ဦးစီအား အနက်ရောင်အကြေးခွံလို့ခေါ်သည့် မြင်းရိုင်းတစ်ကောင်စီ ပေးအပ်ထားပြီး တစ်ကောင်ကို ငွေတုံး တစ်ရာလောက် ကုန်ကျ၏။

မြင်းကောင်ရေ သုံးဆယ်ကျော် အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာသည့် မြင်ကွင်းက အလွန်ကြောက်စရာကောင်းလောက်သည်။ စီးနင်းသူများအားလုံးက အင်အားကြီးသည့် စစ်ရေးသိုင်းပညာရှင်များဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ငါးခုထက် အားနည်းသည့်သူ မရှိဘူးဆိုသည့် အချက်ကို ပြောနေစရာပင် မလိုချေ။

ဟိုယုချန်နှင့် အခြားသူများ ချဉ်းကပ်လာသည့်အခါ ဝင်ပေါက်ကို စောင့်နေသည့် အစိမ်းရောင်ဝံပုလွေဂိုဏ်းဝင် နှစ်ယောက်က သတိထားမိသွားပြီး အထဲကို သတင်းပို့ဖို့ လျှင်မြန်စွာ ဝင်သွားကြသည်။

“ဟူး...”

ဟိုယုချန်က သူ့မြင်းကို ရပ်လိုက်တာကို မြင်၍ အခြားသူများကလည်း သူတို့၏ မြင်းများကို ထိန်းလိုက်ကြသည်။

ထိုမြင်းများသည် သူတို့၏ ပိုင်ရှင်များနှင့် ခြောက်လကျော် အတူနေခဲ့ကြပြီးနောက် သူတို့နှင့် အပြည့်အဝ နားလည်မှု ရရှိခဲ့ကြသည်။ အမိန့်တစ်ခုတည်းနဲ့ ပင် မြင်းကောင်ရေ သုံးဆယ်ကျော်က ချက်ချင်းဆိုသလို ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြပြီး အများဆုံးပြုလုပ်သည်မှာ သူတို့၏ လည်ပင်းတွေကို လှုပ်ခါပြီး ခြေထောက်တွေကို နေရာမပြောင်းဘဲ ရိုက်နှက်နေကြ၏။

မူလက ဆူညံနေသည့် ချီတက်ပွဲတစ်ခုက ချက်ချင်းဆိုသလို တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း နောက်ဆက်တွဲ တိတ်ဆိတ်မှုက လူများနှင့် မြင်းများ တိတ်ဆိတ်နေသည့်အတွက် လေထုကို ပိုပြီးလေးလံစေ၏။

တံခါးမှာ တစ်ယောက်တည်း စောင့်နေသည့် အစောင့်က ထိုအုံ့မှိုင်းနေသည့် မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ့လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ခုခု ဆို့နေသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အစိမ်းရောင်ဝံပုလွေဂိုဏ်းနှင့် ဟိုမျိုးနွယ်ကြားက ရန်ငြိုးများကို ပြန်သတိရသွားသော်လည်း သူသည် အံကြိတ်ပြီး ရှေ့သို့ တက်လာကာ ဟိုယုချန်အား လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒုတိယအကြိးအကဲဟို…. မင်း...”

ဖြန်း...

“မင်းကို စကားပြောဖို့ ငါ ခွင့်ပြုပေးလို့လား”

ဟိုယုချန်၏ လုပ်ရပ်သည် စကားပြောရန်ပင် မလိုအပ်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ပါးရိုက်ချက်က ပထမအဆင့် အစောင့်ကို ကြိုးပြတ်သွားသည့် စွန်တစ်ကောင်လို လွင့်စင်သွားစေပြီး တံခါးကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်ခြင်းပင်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ် မေ့မြောနေသည့် အစောင့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထို့လူ၏ မျက်နှာမှာ ဝက်ခေါင်းလို ရောင်ရမ်းနေပြီး ဟိုဖေးရဲ့ မျက်နှာသည်လည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားကာ သူ့နောက်တွင်ရှိသည့် ကွေဌာနက လူအယောက်သုံးဆယ်သည် ထိုပါးရိုက်ချက်ကို မြင်ပြီး တုန်လှုပ်သွားကြ၏။

ဒုတိယအကြီးအကဲ၏ စိတ်နေစိတ်ထား...

“ဒုတိယအကြီးအကဲဟောင်က ကျွန်တော်တို့ အစိမ်းရောင်ဝံပုလွေဂိုဏ်းရဲ့ သတ္တုတွင်းကို လာပြီး အကြောင်းပြချက်မဲ့ လူတွေကို တိုက်ခိုက်တာကို ဒီနေ့ ရှင်းပြပေးရမယ်…. မဟုတ်ရင် ဒီကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားဖို့ မမျှော်လင့်ပါနဲ့”

ဒေါသတကြီးဖြင့် ရင့်မာသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဝံပုလွေပုံပါသည် င်္အကျီများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူအယောက်သုံးဆယ်လောက်က သတ္တုတွင်းထဲကနေ ထွက်လာကြ၏။ သူတို့ကို ဦးဆောင်နေသည့်သူမှာ ဆံပင်ဖြူနေပြီး ရန်လိုနေသော အမူအရာရှိသည့် အဖိုးကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဒေါသတကြီးထွက်ပေါ်လာသော အသံ၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည်။

အစိမ်းရောင်ဝံပုလွေဂိုဏ်း၌ အဖွဲ့ဝင် တစ်ထောင်ကျော်ရှိသော်လည်း ဝံပုလွေပုံပါသည့် င်္အကျီများကို ဝတ်ဆင်ကြရသည့် အဓိကအဖွဲ့ဝင် ကိုးဆယ်ကျော်သာ ရှိသည်။ နန်လင်တောင် သံတွင်းက ဂိုဏ်း၏ အကြီးမားဆုံး ပိုင်ဆိုင်မှုများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်၍ ထန်ဂန်းက ဒုတိယဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ထန်ဖေးတင်မက စစ်ရေးသိုင်းပညာရှင် အတော်များများကို ထားပြီး လုံခြုံရေးယူထား၏။

ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ သူတို့သည် စတုတ္ထအကြီးအကဲဟိုနှင့် တွေ့ဆုံသည့် အချိန်တုန်းက သူတို့၏ အဖွဲ့ဝင် ဆယ်ယောက်ကျော် သေဆုံးခဲ့ပြီး၊ သုံးဆယ်လောက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံး ဟိုယုကျီနှင့် ဖြစ်ခဲ့သည့်အရာကို ပြန်တွေးကြည့်မိသောအခါ ထန်ဖေး၏ နဖူးသည် တွန့်သွားပြီး ယနေ့ ဟိုယုချန် လာရောက်ရသည့် အကြောင်းရင်းကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွား၏။

“ရှင်းပြသင့်တာ မင်းမဟုတ်ဘဲ ငါဆိုတာ သေချာလို့လား”

မြင်းပေါ်မှာ ထိုင်နေသည့် ဟိုယုချန်က အာဏာရှင်ဆန်သည့် အမူအရာဖြင့် ထန်ဖေးအား မောက်မာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ မာနကြီးနေသည့် အမူအရာကို မြင်သောအခါ ထန်ဖေး၏ ရင်ဘတ်သည် ဒေါသနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲတော့မည့်အတိုင်း ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့လက်သီးတွေကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်၏။ သို့သော် ဟိုယုချန်နောက်ရှိ လူအယောက်သုံးဆယ်ကျော်ကို ကြည့်ပြီး သူ့လူတွေကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူသည် သူ့ဒေါသကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ အသက်ငါးဆယ်အရွယ်အစ်ကိုကြီးက မထိခိုက်ရုံတင်မကဘူး၊ စတုတ္ထအကြီးအကဲဟိုကလည်း အဲဒီနေ့တုန်းက ငါတို့ရဲ့ လူ ဆယ်ယောက်ကျော်ကို သတ်ခဲ့တယ်။ မင်းတို့ ဟိုမိသားစုက ဒီလောက် ရန်လိုတဲ့ လုပ်ရပ်မျိုး လုပ်နေတာနဲ့ပဲ အစိမ်းရောင်ဝံပုလွေဂိုဏ်းက မင်းတို့ကို ကြောက်တယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား”

သူ့ငယ်ထိပ်ထိ ရောက်နေသည့် ဒေါသကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသနေသည့် ထန်ဖေး၏ အမူအရာကြောင့် ခြိမ်းခြောက်ခံရတာဝေးနေ၍ ဟိုယုချန်က သူ့မြင်းကို နှစ်လှမ်းမျှ ပိုနီးကပ်အောင် ရွှေ့လိုက်၏။

ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ဟိုယုချန်သည် သူ၏ အာဏာရှင်ဆန်နေသော အကြည့်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားပြီး ထန်ဖေးရှိနေသည့် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်း မကြောက်ဘူးလား”

“မင်းက သေမင်းကို ဖိတ်ခေါ်နေတာပဲ”

သူ၏အဖွဲ့ဝင် အများအပြားရှေ့မှာ အခုလို အရှက်ခွဲခံရသည့် ထန်ဖေးသည် သူ့ဒေါသ နောက်ထပ် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ့ဒေါသက ထွက်လာတာနှင့်အမျှ သူ့လက်ဖဝါးများသည် မြင်းပေါ်သို့ မြင့်မြင့် ခုန်တက်ကာ ဟိုယုချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အား ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုနိုင်မီ ရုတ်တရက် အစိမ်းရောင် အရောင်အဝါများ တောက်ပလာသည်။

“အစိမ်းရောင်ဝံပုလွေဂိုဏ်းရဲ့ တတိယတန်းစား ထူးခြားတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုဖြစ်တဲ့ ဝံပုလွေအဆိပ် လက်ဝါး”

ဟိုဖေးသည် ထန်ဖေး၏ လက်ဖဝါးများအပေါ်က ထူးဆန်းသည့် အစိမ်းရောင်ကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားပြီး သူ၏ မူလအစကို မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

ကျုံးယန်ခရိုင်မှာ တတိယတန်းစား စစ်ရေးသိုင်းပညာ သုံးခုရှိသည်ဟု သိထားကြသည်။ ဟိုမျိုးနွယ်၏ အနက်ရောင်နဂါးပုံစံဆယ့်သုံးခု၊ အစိမ်းရောင်ဝံပုလွေဂိုဏ်း၏ ဝံပုလွေအဆိပ် လက်ဝါးနှင့် ပျံလွှားငှက်ဂိုဏ်း၏ ဗုဒ္ဓဓား ဆုံးဖြတ်ချက်…..

ဟိုယွီရှောင်ကလွဲရင် ဟိုမျိုးနွယ်ထဲတွင် တုတ်ရှည်များကို အသုံးပြုသည့်နေရာတွင် အရည်အချင်းရှိသူ မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် အနက်ရောင်နဂါးပုံစံဆယ့်သုံးခုကို လေ့ကျင့်သည့်သူ မရှိပေ။

ကျုံးယန်ခရိုင်တွင် ဓားများကို နာမည်ကြီးစွာ နှစ်သက်သည့် ဟိုယုချန်က မြန်ဓားနည်းပညာဟု သိကြသည့် သာမန် ဓားနည်းပညာကိုသာ လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ သူနှင့် ထန်ဖေးတို့သည် ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်လှစ်ခြင်း အလွှာဆယ်ခု အရိုးမဇ္ဇာသန့်စင်ရေးနယ်ပယ်တွင် တူညီသည့် အင်အားများဖြင့် ကျင့်ကြံသူများဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ စစ်ရေးသိုင်းပညာ ကျွမ်းကျင်မှုမှာသာ ယှဉ်ပြိုင်ကြသည်။

သာမန်ဓားနည်းပညာနှင့် တတိယတန်းစား စစ်ရေးကျွမ်းကျင်မှု တိုက်မိခြင်း၏ ရလဒ်က ရိုးရှင်းသည်။

ထိုအချိန်တွင် ထန်ဖေးက ဟိုယွီချန်သည် သူ့မြင်းပေါ်မှာ အံ့အားသင့်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေတာကို မြင်သောအခါ သူ ကြောက်လန့်သွားသည်ဟု တွေးလိုက်ခြင်းပင်။ သူနှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် သူ့လက်ဖဝါးများ၏ အင်အားက ပိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုးလာ၏။

“မင်းက အရည်အချင်းရှိတဲ့သူ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်… ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအားလုံးနဲ့ မင်းက အရေးမပါတဲ့ ဓားနည်းပညာကိုသာ လေ့ကျင့်ခဲ့တာက ဝမ်းနည်းစရာပဲ။ ဒီနေ့ မင်းကို မင်းရဲ့ သေခြင်းဆီကို ငါက ပို့ပေးမယ်”

ထန်ဖေး၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ဟိုဖေး၏ မျက်နှာသည် တင်းမာသွားပြီး သူက ကူညီပေးဖို့ ရှေ့ကို ပြေးဝင်တော့မယ့်အချိန်မှာပင် ဟိုယုချန်၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှတ်ချက်တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် သူ့ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်သွားစေ၏။

“သာမန်ဓားနည်းပညာက မင်းကို သတ်ဖို့အတွက် လုံလောက်သေးတယ်”