ငါရွှေတွင်းကို လိုချင်တယ်

ဒီဇင်ဘာ ၂၈ ရက်၊

ယုံကျိုးသည် ရှန်ကျိုး၏ အနောက်အလယ်ပိုင်းတွင် တည်ရှိသည်။ ဤဒေသသည် တောင်တန်းထူထပ်မှု မရှိလှဘဲ ၎င်း၏ နယ်မြေ၏ လေးပုံသုံးပုံနီးပါးကို နေရာယူထားသော ရှင့်ယဲလွင်ပြင်ကျယ်ကြီးရှိသောကြောင့် ရှုခင်းသည် အတော်လေး ထိုင်းမှိုင်းနေ၏။

မိုးရေရှားပါးခြင်းနှင့် မြစ်ကြီးများ သို့မဟုတ် ရေကန်ကြီးများ မရှိခြင်းကြောင့် ယုံကျိုးတစ်လျှောက်ရှိ ရာသီဥတုသည် ယေဘူယျအားဖြင့် ခြောက်သွေ့ပူပြင်းပြီး ဒေသခံပြည်သူများသည် တင်းကျပ်ပြီး တိုတောင်းသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်သည့် အလေ့အထကို ကျင့်သုံးလာကြသည်။

နတ်ဆိုးလမ်းကြောင်း ခရိုင်များတွင် ထိုသို့သော ဝတ်စားဆင်ယင်မှုသည် မထူးဆန်းသော်လည်း ဗဟိုလွင်ပြင်ဟု မိမိကိုယ်ကို ကြွေးကြော်သော ကျင့်ဝတ်လမ်းကြောင်း ပြည်နယ်ခုနစ်ခု၏ နယ်မြေများအတွင်း၌ ဤအရာကို ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် အပြုအမူတွင် မလေးစားရာရောက်ပြီး ကျင့်ဝတ်များနှင့် ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို လျစ်လျူရှုခြင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည်။

ထို့အပြင် ဆုကျိုးသည် ယုံကျိုးနှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေသောကြောင့် ဆုကျိုးမှ ပြည်သူများသည် ယုံကျိုး၏ တိုတောင်းသော ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်ကာ ထိုသို့သော မဖွယ်မရာ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုက မျက်စိနှင့် နားကို စော်ကားတာဖြစ်ပြီး ယုံရုံမှ ပြည်သူများက ဒီလိုဝတ်စားတာနဲ့ပတ်သတ်ပြီး ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိကြဘူး ဟု မကြာခဏ ထောက်ပြကြသည်။

...

ကျုံးယန်း ခရိုင်မြို့၊ အနောက်တံခါးမှ ငါးမိုင်အကွာရှိ တရားဝင်လမ်း။

ဦးဆောင်သူများမှာ ရန်ဖုန်း၊ တီးဘူးဒုံ၊ တန်ဂန်းနှင့် ဂေါ်ချန်းတို့ဖြစ်သည်။ မိသားစုသုံးစုမှ ကိုယ်ခံပညာရှင် တစ်ရာ့ဆယ်ဦးခန့်သည် လမ်း၏ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ အမူအရာများသည် တည်ကြည်ကာ လေထုသည် အတော်လေး တည်ငြိမ်နေကြ၏။

“ရောက်ပြီ”

ရန်ဖုန်းသည် အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံမှုနှင့် အထက်မြက်ဆုံး အမြင်အာရုံရှိသူပင်။ မည်သူမျှ တရားဝင်လမ်းပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမှုတစ်စုံတစ်ရာကို သတိမထားမိမီ သူသည် လူတိုင်းကို စကားဖြင့် သတိပေးပြီးပြီဖြစ်သည်။

တီးဘူးဒုံနှင့် ကျန်နှစ်ဦးသည် သူတို့ခေါင်းကိုလှည့်၍ ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့သည် တစ်နှစ်တာ၏ တရားဝင်လမ်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော အချိန်ဖြစ်ပြီး ဖြတ်သွားဖြတ်လာ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မတွေ့ရသည့်အပြင် အုပ်ထိန်းသူ ချန်ယွဲ့အသစ်ကိုလည်း မတွေ့ရပေ။ ဤရှုပ်ထွေးမှုက ရန်ဖုန်း မှားနေသလားဟု သူတို့ကို တွေးတောစေသည်။

သို့သော် အသက်ရှူချိန် ဆယ့်နှစ်ကြိမ်ကျော်အတွင်း မြင်းခွာသံကို လမ်းပေါ်တွင် ကြားလိုက်ရပြီး လူတိုင်း အံ့အားသင့်စွာ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သုံးမိုင် သို့မဟုတ် လေးမိုင်ခန့်အကွာတွင် မြင်ကွင်းအတွင်းရှိ လမ်း၏ အဆုံး၌ ဖုန်မှုန့်တိမ်တိုက်တစ်ခု ပထမဦးစွာ တက်လာပြီးနောက် မြင်းစီးသူ ဆယ်ဦးခန့်သည် သူတို့တည်ရှိရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လာနေကြသည်။

ခေါင်းဆောင်မှာ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် ညာဘက်လက်ဖျံတွင် လခြမ်းသင်္ကေတပါသော အနက်ရောင်အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အနည်းငယ် ပြုံးနေသည်။ မြင်း၏ ကျောပေါ်တွင် မှီနေသည့်တိုင် သူ၏ သန်မာသော ကြွက်သားများက ထင်ရှားနေ၏။

တရားဝင်လမ်းပေါ်ရှိ ပုံရိပ်များကို သတိပြုမိသော လူငယ်လေးသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ သူတို့၏ ဦးတည်ရာသို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ခရိုင်ဝန်မင်း ရန်ဖန်း အပါအဝင် လူတိုင်း ချက်ချင်း တုန်လှုပ်သွားပြီး ခေါင်းကို ငုံ့မထားဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

ထိုလူငယ်ထံ လက်နက်တစ်စုံတစ်ရာ မပါရှိသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်းရှိ အေးစက်မှုသည် မည်သည့် ဓား သို့မဟုတ် လှံထက်မဆို ပိုမိုထက်မြက်ပြီး တက်ရောက်လာသူတိုင်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ပိုမိုပြင်းထန်စေသည်။

သူ၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာသော နောက်လိုက် ကိုးဦးသည် ခေါင်းဆောင်၏ အဝတ်အစားနှင့် ဆင်တူသော တင်းကျပ်သည့် အနက်ပြာရောင် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူတို့၏ လက်ဖျံများတွင် တောက်ပသော ငွေရောင်လခြမ်းပုံစံ အလှဆင်ပစ္စည်းများ ပါရှိသည်။ လမ်းဘေးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ကိုယ်ခံပညာရှင်များကို ကြည့်ရှုသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် မသိစိတ်က မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများ ပေါ်လာသည်။

တစ်ခဏအတွင်း အဖွဲ့သည် တစ်မိုင်အောက်သာ ဝေးတော့သည်။ နောက်လိုက် ကိုးဦး၏ ကျင့်ကြ့မှုအဆင့်ကို သဘောပေါက်သွားသော တီးဘူဒုံသည် သူ့ဘေးရှိ တန်ဂန်းနှင့် အံ့အားသင့်နေသောပုံဖြင့် အကြည့်ခြင်း ဖလှယ်လိုက်သည်။

သူတို့ထဲတွင် အဆင့်ကိုးမှ စစ်သည်ငါးဦးနှင့် ကျန်လေးဦးမှာ အဆင့်ဆယ်တွင် ရှိသည်။

ကျုံးယန်းခရိုင်တစ်ခုလုံးတွင် ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်ခြင်း အဆင့်ဆယ်မှ စစ်သည် ခုနစ်ဦး သို့မဟုတ် ရှစ်ဦးသာ ရှိသော်လည်း အုပ်ထိန်းသူ ချန်ယွဲ့အသစ်သည် သူ့နှင့်အတူ လေးဦးကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်...

‘ထိုလခြမ်းသင်္ကေတသည် ရက္ခိုသသန့်ရှင်းသောအဖွဲ့ကို ညွှန်ပြပြီး အနက်ပြာရောင် ယူနီဖောင်းသည် အပြင်ပိုင်းနောက်လိုက်များကို ညွှန်ပြခြင်းပင်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံသည် တပည့်အပြည့်အစုံဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြ၏။ အုပ်ထိန်းသူ ချန်သည် စုစည်းသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ငယ်ရွယ်လွန်းပြီး ဒင်စီချန်၏ လက်အောက်တွင်လည်း လေ့ကျင့်သင်ကြားခဲ့သည်။ ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်းအင်အားစု ဆယ်ခုတွင် တကယ်ကို နေရာရထိုက်သော သန့်ရှင်းသောအဖွဲ့တွင် သူသည် တရားဝင်တပည့်အဖြစ် ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် အောင်မြင်ခဲ့တာ အံ့ဩစရာ မရှိပေ...အရမ်းအားကောင်းသည်...”

ရန်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် အသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ပြီး ကြားသူတိုင်းကို တုန်လှုပ်စေကာ သူတို့၏ အံ့အားသင့်မှု ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ပုံဖော်နေကြ၏။

အဆင့်ကိုးနှင့် အဆင့်ဆယ်မှ ကိုယ်ခံပညာရှင်များသည် အပြင်ပိုင်းနောက်လိုက်များသာ ဖြစ်သည်... သန့်ရှင်းသောအဖွဲ့တွင် စုစည်းသော မကောင်းသော အဆင့်၏ ကျင့်ကြခြင်းအဆင့်ဖြစ်သော ဂန်းချီဒုတိယအဆင့်ကိုသာ ရောက်ရှိထားသော ချန်ယွဲ့...သည် တရားဝင်တပည့်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သလော။

ထိုအခါ ချန်ယွဲ့၏ ဆရာ၊ တုံလင်ခရိုင်မှ သန့်ရှင်းသောအဖွဲ့၏ သွန်သင်ချက်များကို အမှန်တကယ် ပို့ဆောင်ပေးသူ၊ အကျဉ်းထောင်အကြီးအကဲနှင့် ဘာသာရေးအုပ်ထိန်းသူ ဘုရင်ဒင်ဒင်သည် မည်သို့သော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားမည်နည်း။ ဂန်းချီအဆင့်အထက်လား။

ဂန်းချီအဆင့်အထက် စိုက်ပျိုးခြင်းအဆင့် ပိုင်ဆိုင်ခြင်းသည် ၎င်းတို့ မသိခဲ့သော အရာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ချန်ယွဲ့နှင့် သူ၏ အခြွေအရံများ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်းသည် တစ်ပြိုင်နက် ပို၍ နှိမ့်ချလာပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ထားကြသည်။

ရန်ဖုန်းတစ်ဦးတည်းသာ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းနိုင်သော်လည်း ချန်ယွဲ့သည် မြင်းစီးပြီး သူ့အနားသို့ ရောက်လာသောအခါ သူ၏ အမူအရာပင် ပြောင်းလဲသွားသည်။

အဝေးမှ သူသည် ဤလူများ စီးလာသော မြင်းများကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ယခု သူတို့ နီးကပ်လာသောအခါ ချန်ယွဲ့ စီးလာသော မြင်းသည် ယနေ့ သူပြင်ဆင်ထားသော အနက်ရောင်တိမ်မြင်းပေါက်ထက် အရွယ်အစားနှင့် အမြင့်တွင် သာလွန်ကာ မီးလျှံကဲ့သို့ တောက်ပသော အနီရောင်အင်္ကျီ ရှိသည်ကို သူ သတိပြုမိသည်။

သူသည် မြင်း၏ မျိုးစိတ်ကိုပင် မသိနိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်...

တကယ်တော့ ဘုရင်၏ တပည့်တစ်ဦးအနေဖြင့် ရိုးရိုး အနက်ရောင်တိမ်မြင်းပေါက်ဖြင့် ဆက်သွယ်မှုတစ်ခု တည်ဆောက်ရန် တွေးတောခြင်းသည် အနည်းငယ် အိပ်မက်ဆန်သော အတွေးပင်

ရန်ဖုန်းသည် သူ၏ အသက်အရွယ်ကို အသိအမှတ်ပြုကာ အတွင်းစိတ်မှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ထားသော အနက်ရောင်တိမ်မြင်းပေါက်သည် အသုံးမဝင်ကြောင်း သက်သေပြသောကြောင့် သူသည် သူ၏ မူလအစီအစဉ်ကို ဆက်လက်မလိုက်စားတော့ဘဲ ချန်ယွဲ့ကို ရိုရိုသေသေ ကြိုဆိုရန် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က ကျုံးယန်းရဲ့ခရိုင်ဝန်မင်း ပါ။ ခင်ဗျားက အုပ်ထိန်းသူ ချန်လား”

သန့်ရှင်းသောအဖွဲ့သည် ယုံကျိုးကို စီရင်စုများနှင့် အကျဉ်းအုပ်ချုပ်ရေးတို့၏ စနစ်နှစ်မျိုးဖြင့် အုပ်ချုပ်သော်လည်း ချန်ယွဲ့၏ ဂုဏ်ပုဒ်များမှာ အဖွဲ့၏ အုပ်ထိန်းသူနှင့် ကျုံးယန်းခရိုင်၏ အကျဉ်းထောင်အကြီးအကဲဖြစ်ပြီး သူသည် ခရိုင်ဝန်မင်းနှင့် အဆင့်အတန်း တူတူပင်။ သို့သော် ရန်ဖုန်းသည် ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

သူတို့၏ အသက်အရွယ်၊ ဂုဏ်ပုဒ်များနှင့် မူလဇစ်မြစ်များတွင် သိသာထင်ရှားသော ကွာခြားချက်များကြောင့်ဖြစ်ပြီး သူတို့သည် အဆင့်တူညီသော်လည်း လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော ရာထူးများတွင် နေရာချထားခြင်းပင်

ချန်ယွဲ့သည် ထိုအနည်းငယ်ပြုံးနေသော အပြုံးကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားပြီး ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ခရိုင်ဝန်မင်း ရန် ဒီလောက်ထိ ထုံးတမ်းစဉ်လာတွေ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့က တူညီပါတယ်။ အခုကစပြီး ကျွန်တော့်ကို တရားသူကြီးလို့ပဲ ခေါ်ပါ”

ဤလူငယ်သည် မမျှော်လင့်ဘဲ စကားပြောဆိုရလွယ်ကူသည်။

ဤအရာကို သဘောပေါက်သောအခါ ရန်ဖုန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဝမ်းမြောက်မှု အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။ သူသည် စကားပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ချန်ယွဲ့သည် ရုတ်တရက် တောက်ပလာပြီး အနက်ရောင်တိမ်မြင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဦးစွာ စကားပြောလိုက်သည်။

“ဆုကျိုးက အနက်ရောင်တိမ်မြင်းပေါက်၊ ထိပ်တန်း မျိုးကိုးမျိုးထဲမှာ မပါဝင်ပေမယ့် ကောင်းမွန်တဲ့ မြင်းတစ်ကောင်လို့ သတ်မှတ်နိုင်ပါသေးတယ်။ ဒီမြင်းက ခရိုင်ဝန်မင်း ရန်ရဲ့ မြင်းလား”

ဝမ်းသာအားရစွာဖြင့် ရန်ဖုန်းသည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်း၍ ပြောလိုက်သည်။

“တရားသူကြီး ချန်က မြင်းချစ်သူတစ်ဦးဖြစ်တယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားထားတာ။ ခင်ဗျားရဲ့ မြင်းကျွမ်းကျင်မှုက ဒီလောက် နက်ရှိုင်းလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ ဒီမြင်းက ကျွန်တော် ကံကောင်းပြီး ရရှိထားတဲ့ မြင်းတစ်ကောင်ပါ။ စကားပုံအရ ကောင်းမွန်သော မြင်းသည် သူရဲကောင်းနှင့် ထိုက်တန်သည်။ တရားသူကြီး ချန်က ငယ်ရွယ်သေးပေမဲ့ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ထားတာ ဘယ်သူမှ ပိုပြီး သင့်လျော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တရားသူကြီးက ကရုဏာနဲ့ လက်ခံလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပြီး ဒီမြင်းကို လက်ဆောင်အဖြစ် ရဲရဲတင်းတင်း ပေးအပ်ချင်တာပါ”

ကျုံးယန်းခရိုင်တွင် ရန်ဖုန်းသည် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိသော အဓိကပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း အသက်သုံးဆယ်မပြည့်သေးသော ချန်ယွဲ့ကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လက်ဆောင်ပေးနေစဉ်ပင် ရဲရဲတင်းတင်း နှင့် ကရုဏာဖြင့် လက်ခံပါ ကဲ့သို့သော စကားလုံးများကို သုံးကာ ပြုံးရွှင်စွာ ချော့မော့ရုံသာ တတ်နိုင်၏။

တီးဘူးဒုံ၊ တန်ဂန်း၊ ကောချန်းနှင့် လိုက်ပါလာသော ကိုယ်ခံပညာရှင်များသည်ပင် ရန်ဖုန်းသည် ဤမျှ နှိမ့်ချစွာ ပြုမူသည်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြောင်း ပြန်လည်အမှတ်ရနိုင်ခြင်း မရှိကြဘဲ သူတို့အားလုံးသည် အံ့အားသင့်စွာ မျက်လုံးပြူးနေကြသည်။

သို့သော် ချန်ယွဲ့၏ စကားများက သူတို့အားလုံးကို ခဏတာ ကြောင်အသွားစေခဲ့သည်။

“မင်းသာ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်က ပို့ပေးခဲ့ရင် ငါ လက်ခံနိုင်ပေမယ့် အခုတော့... ဟားဟား၊ လာပါ၊ ငါ့မြင်းကို ကြည့်လိုက်ပါဦး”

ရန်ဖုန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ယခုမှ ပေါ်လာသော ဝမ်းမြောက်မှုသည် ချက်ချင်း နစ်မြုပ်သွားသော်လည်း သူသည် ပုံမှန် အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ဆဲဖြစ်ပြီး မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မပြသခဲ့ပေ။

ချန်ယွဲ့၏ ကြွားချင်စိတ်ကို သိသော ရန်ဖုန်းသည် သူ၏ မြင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သော အမူအရာကို ပြသကာ မကျေမချမ်း လက်အုပ်ချီကာ တောင်းပန်ခြင်း မပြုမီ အချိန်အတော်ကြာအောင် အံ့အားသင့်စွာ လျှာကို လျှပ်လိုက်သည်။

“ဒီလောက် ခမ်းနားတဲ့ မျိုးစိတ်ကို ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး။ အကျဉ်းထောင်အကြီးအကဲ ရောက်လာတုန်းက အဝေးကနေ မြင်လိုက်ရပြီး ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနက်ရောင်တိမ်မြင်းပေါက်က သူ့မျက်စိကို ဖမ်းစားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရပါတယ်။

ကျွန်တော်က အမြင်အာရုံ တကယ် ညံ့ဖျင်းပါတယ်။ အကယ်၍ ခင်ဗျားတို့ထဲက ဘယ်သူမဆို ဒါကို မှတ်မိရင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြောနိုင်ပါတယ်”

ချော့မော့နေစဉ် ရန်ဖုန်းသည် အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ချန်ယွဲ့ကို အခြားသူများနှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် မမေ့လျော့ဘဲ အနီးနားရှိ သုံးဦးကိုလည်း ကြည့်ရှုစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

“ဒီသုံးဦးက ကျုံးယန်းခရိုင်ရဲ့ ဒေသန္တရ အင်အားစု ခေါင်းဆောင်တွေ ဖြစ်ကြတဲ့ ပျံလွှားဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် တီးဘူးဒုံ၊ အစိမ်းရောင်ဝံပုလွေအဖွဲ့ရဲ့ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် တန်ဂန်းနဲ့ ပျော်ရွှင်တောအုပ်က အစ်မကြီး ဂေါ်ပါ။ ခင်ဗျားတို့အားလုံးဟာ နောက်ပိုင်းမှာ အကျဉ်းထောင်အကြီးအကဲ ချန်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိမှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် မြန်မြန် သူ့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပါ”

ထိုသုံးဦးစလုံးသည် ပျော်ရွှင်မှု အငွေ့အသက် အနည်းငယ်ကို ပြသကာ ချန်ယွဲ့ကို ရိုရိုသေသေ လေးစားစွာ နှုတ်ဆက်ရန် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။

ချန်ယွဲ့သည် လူသုံးဦးကို ကြည့်ရှုပြီး ၎င်းတို့ကို အလေးအနက် မထားဘဲ ၎င်းတို့နှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံခြင်းထက် ၎င်းတို့သည် သူ၏ မြင်း၏ မျိုးစိတ်ကို ခွဲခြားနိုင်ခြင်း ရှိမရှိကို ပိုမိုစိတ်ဝင်စားကြောင်း ထင်ရှားစွာ ပြသကာ မြင်းကို ဆက်လက် စစ်ဆေးရန် သူတို့အား လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

သူသည် ကျုးယန်းခရိုင်တွင် ရာထူးမယူမီ ခရိုင်တစ်ခုလုံးတွင် အရေးမပါသော အင်အားစု လေးခုသာရှိကြောင်း စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းသောအဖွဲ့၏ တရားဝင်တပည့်ဖြစ်သော သူ့ကဲ့သို့ လူတစ်ဦးအတွက် ဤအင်အားစုများသည် သတိပြုမိရန်ပင် မထိုက်တန်ဘဲ လက်တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းရုံဖြင့် လွယ်ကူစွာ ပယ်ဖျက်နိုင်သောကြောင့် သူသည် လူသုံးဦးကို စိတ်ဝင်စားမည်မဟုတ်သည်မှာ သဘာဝကျပါသည်။

တီးဘူးဒုံနှင့် တန်ဂန်းတို့သည် အနီရောင်မြင်းဆီသို့ ချဉ်းကပ်ကာ အတော်ကြာအောင် စောင့်ကြည့်ကြသော်လည်း မြင်း၏ မျိုးစိတ်ကို ခွဲခြားနိုင်ခြင်း မရှိဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ထိုကဲ့သို့ ရတနာကို မမှတ်မိနိုင်ကြောင်း ချော့မော့စွာ ဝန်ခံရုံသာ တတ်နိုင်ကြသည်။

ခဏကြာအောင် ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဂေါ်ချန်းတစ်ဦးတည်းသာ စကားပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မ မမှားဘူးဆိုရင် ဒီမြင်းက ကျိကျိုးက ကျိ တောက်ပသော ဆံပင်ရှည်မြင်း ဖြစ်နိုင်မလား”

သူ၏ စကားများကြောင့် ရန်ဖုန်း၊ တီးဘူးဒုံနှင့် တန်ဂန်းတို့အားလုံး ခဏတာ ကြောင်အသွားကြပြီး သူတို့၏ မီးလျှံကဲ့သို့ အနီရောင် ဆံပင်ရှည်ကြောင့် လူသိများသော ရှန်ကျိုးရှိ ထိပ်တန်းမျိုးစိတ်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော တောက်ပသော ဆံပင်ရှည်မြင်းကို ရုတ်တရက် ပြန်လည်အမှတ်ရလာပြီး မြင်း၏ အသွင်အပြင်ကို ထပ်မံစစ်ဆေးသောအခါ မြင်းသည် အမှန်တကယ် ထိုမြင်းဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်လာကြသည်။

“ဟားဟားဟား၊ မဆိုးဘူး၊ မဆိုးဘူး၊ မင်းမှာ အမြင်အာရုံ ကောင်းကောင်းရှိတာပဲ”

တစ်စုံတစ်ဦးက မှန်ကန်စွာ ခန့်မှန်းနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းအနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် အနည်းငယ်မျှသာ သိသာသော တောက်ပမှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် ဂေါ်ချန်းကို ချီးကျူးကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက်ပြောကြားသည်။

“ကျိကျိုးက မြောက်ပိုင်းမှာ တည်ရှိတယ်။ ဒီတောက်ပတဲ့ ဆံပင်ရှည်မြင်းတွေကို အဲဒီဒေသမှာ ငွေသား ၅၀၀၀ နဲ့ ရောင်းကြတယ်။ ခရီးရှည်နဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အခက်အခဲတွေကြောင့် ယုံကျိုးမှာ သူတို့ကို ရောင်းတဲ့သူ မရှိသလောက် ရှားတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ရှင့်နန်စီရင်စုမြို့မှာ တစ်ကောင်ကို ကမ်းလှမ်းခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ ဈေးနှုန်းက ငွေသား တစ်သိန်းသုံးသောင်းအထိ မြင့်တက်သွားခဲ့တယ်။

ကျွန်တော်က သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် တပ်မက်ခဲ့ပေမဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု အနည်းငယ်ရှိပေမဲ့ ဝယ်ယူနိုင်တဲ့ လမ်းကြောင်း မရှိတာကြောင့် ခံစားခဲ့ရတယ်။ ပြောရရင် ဒီတောက်ပတဲ့ ဆံပင်ရှည်မြင်းကို ရရှိခြင်းဟာ ကျုံးယန်းခရိုင်က အလှပဂေးတစ်ယောက်ကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်”

ရန်ဖန်းသည် ချော့မော့စွာ နောက်မှ လိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် နောက်မှ ရုတ်တရက် မြင်းခွာသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူနှင့် ကျန်သောလူတိုင်းသည် သူတို့ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်ကြသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ပြးနောက် သူတို့၏ အမူအရာများသည် ချက်ချင်း မဲ့သွားကြသည်။

‘ဟိုယုလင်နဲ့ ဟိုယုရှောင်က ဘာလို့ ရောက်လာရတာလဲ”

“ဒီနေ့ အကျဉ်းထောင်အကြီးအကဲချန် ရောက်ရှိလာကြောင်း တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ကို ပြောပြထားတာလား”

...

ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အလွန်လှပသော လူငယ်မိန်းကလေးသည် တောက်ပစွာ ပြုံးနေပြီး ၎င်း၏ အကြည့်တိုင်းသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ သာမန် အနက်ရောင်အကြေးခွံမြင်းပေါက်ကို အလျင်အမြန် စီးနင်းလာသူသည် ဟိုမိသားစု၏ တတိယမြောက်ကလေး ဟိုယုလင်မှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်ပေ။

သူမနောက်မှ လိုက်လာသော အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပြုံးနေသော ချောမောသော လူငယ်မှာ ဟိုယုရှောင်မှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်ချေ။

ကျုံံးယန်းခရိုင်မှ အလှပဂေးတစ်ဦးကြောင့် တောက်ပသော ဆံပင်ရှည်မြင်းကို ရရှိခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ချန်ယွဲ့၏ နောက်ဆုံးမှတ်ချက်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရသော ရန်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် အေးစိမ့်သွားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော သံသယတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“အလှပဂေးအကြောင်း ပြောနေတုန်းမှာ သူက ရောက်လာတာပဲ၊ ဟားဟားဟား”

ချန်ယွဲ့၏ နောက်ဆက်တွဲ မှတ်ချက်သည် သူ၏ သံသယကို ချက်ချင်း အတည်ပြုလိုက်ပြီး ရန်ဖုန်း၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားသည်။

ဟိုယုလင်သည် မြင်းပေါ်မှ မဆင်းရသေးသောအခါ သူမ၏ အလွန်ကောင်းမွန်သော မျက်နှာတွင် စိတ်မသက်မသာ အငွေ့အသက် အနည်းငယ် ပေါ်လာပြီး သူမ၏ လှုပ်ရှားနေသော မျက်လုံးများသည် လျင်မြန်စွာ ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ စကားပြောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“အစ်ကိုကြီး ချန်က ဒီနေ့ ရာထူးယူတာကို လင်အာ့ကို အရင်မပြောနိုင်ဘူးလား။ လင်အာ့ကို သူငယ်ချင်းလို့ မမှတ်ဘူးလား”

ငိုရှိုက်သံ အနည်းငယ် ရောနှောနေသော ဤသာယာနာပျော်ဖွယ် အသံသည် လူတိုင်း၏ အရိုးများကို ပျော့ပြောင်းသွားစေလောက်အောင် သနားစရာ ကောင်းသည်။

ဟိုယုလင်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ချန်ယွဲ့သည် ရှင်းပြရန် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

“မငိုပါနဲ့ လင်အာ။ အစ်ကိုကြီး ချန်က မင်းကို အံ့အားသင့်စေချင်ခဲ့တာပါ။ ဒါက အကျိုးမပေးဘူးဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ အစ်ကိုကြီး ချန်က သူ့အမှားကို ဝန်ခံရင် မလုံလောက်ဘူးလား...”

ထိုရှင်းပြချက်ဖြင့် ဟိုယုလင်၏ မျက်လုံးများထဲမှ ဝမ်းနည်းမှုများသည် ချက်ချင်း ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ စိတ်မသက်မသာ အမူအရာသည် တဖြည်းဖြည်း သက်သာသွားသည်။ သူမ၏ အလွန်လှပသော မျက်နှာသည် ချန်ယွဲ့၏ ရှင်းပြချက်ကို လက်ခံပုံရပြီး တဖြည်းဖြည်း ပြုံးလာကာ နာခံမှုရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“လင်အာ သိပါတယ်၊ အစ်ကိုကြီး ချန်က ကျွန်မကို ဂရုစိုက်တာ သေချာပါတယ်။ အစ်ကိုကြီးကို အပြစ်တင်မိတာ လင်အာ မှားပါတယ်”

ချန်ယွဲ့၏ မျက်နှာတွင် စိတ်သက်သာရာရမှုများ ပျံ့နှံ့သွားပြီး သူသည် သနားကရုဏာ အနည်းငယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်ရဲ့ မစဉ်းစားတတ်မှုပါ၊ လင်အာနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး။ အခုကစပြီး အစ်ကိုကြီး ချန်က လင်အာ့ကို အရင် ကြိုတင်ရှင်းလင်းပေးပါ့မယ်”

“ဒါဆိုရင် လင်အာက အစ်ကိုကြီး ချန်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

......

ဟိုယုရှောင်သည် သူ၏ အငယ်ဆုံးညီမက ယောက်ျားများကို အမှန်တကယ် စိတ်မဝင်စားကြောင်း ကောင်းစွာသိရှိပြီး ဤမြင်ကွင်းကို သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖော်ပြမရနိုင်သော ခံစားချက်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။

တစ်ဖက်တွင် ရန်ဖုန်းသည် ဤမြင်ကွင်းကို သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အလွန်မကောင်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အတော်လေး တိုက်ဆိုင်စွာပင် ဟိုယုရှောင်သည် သူ့ထံသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာပြီး တစ်မီတာအကွာတွင် ရောက်ရှိကာ စကားလုံးတစ်လုံးကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ရွှေတွင်းကို ကျွန်တော် ယူမှာပါ”

မကောင်းသော လေသံဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဤစာကြောင်းသည် ရန်ဖန်း၏ မကောင်းသော အကြည့်ကို လူသတ်လိုသော စိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည်။