ဟိုမိသားစုမှ ဂန်းချီစစ်သူရဲကောင်း (၂)

တုတ်သည် လေထဲတွင် ဝှစ်ခနဲ အသံမြည်ကာ ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် အသံတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ရာ လူတစ်ဦးသည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေ၏။

“ပြောင်းလဲခြင်းနယ်ပယ် အနက်ရောင်နဂါး ပုံစံ ဆယ့်သုံးမျိုး။ ဒီတိရစ္ဆာန်ကလေးက တကယ်ကိုပဲ ဒီလိုအရည်အချင်းရှိတာလား”

သို့သော် ယခင်ကထက် များစွာ သာလွန်သော ဤတုတ်အရိပ် လေးခုကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ရန်ဖုန်းသည် အံ့အားသင့်စွာ တီးတိုးပြောသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အလွန်အကျွံ မပြသခဲ့ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဟိုယုရှောင်ကို သတ်လိုသော သူ၏ ဆန္ဒသည် ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဂန်းချီနယ်ပယ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်ခြင်းနယ်ပယ်ကြား အင်အားကွာဟချက်ကို အလွယ်တကူ ဖြည့်ဆည်း၍ မရနိုင်သော်လည်း ဟိုယုရှောင်၏ ငယ်ရွယ်မှုသည် သူ့အားကြောက်ရွံ့မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေရန် လုံလောက်သည်။

ရှည်လျားသော နဂါးများကဲ့သို့ တုတ်အရိပ် လေးခုသည် ရန်ဖုန်း၏ လက်သီးများနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိပြီး ဆူညံသံများစွာကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ဟိုယုရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းခံရသော စွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သံသတ္တုတွင်းကို ဝန်းရံထားသော အိမ်များဆီသို့ ပစ်လွှတ်ခံလိုက်ရသည်။

ရန်ဖုန်းအနေဖြင့် သူသည် ငါးမီတာ သို့မဟုတ် ခြောက်မီတာသာ နောက်ဆုတ်သွားပြီး သူ၏ ပါးပြင်များသည် နီရဲသော သွေးများ တက်လာကာ သူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာသည် တစ်ဖန် ပွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဂန်းချီနှင့် အင်အားကြား ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုတွင် မည်သူက သာလွန်ပြီး မည်သူက နိမ့်ကျသည်ကို ထင်ရှားစွာ တွေ့မြင်ရသည်။

“ဟာဟားဟား၊ တိရစ္ဆာန်ကလေး၊ မင်းက မောက်မာဖို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်နေတုန်းလား။ အနက်ရောင်နဂါး ပုံစံ ဆယ့်သုံးမျိုးကို ပြောင်းလဲခြင်းနယ်ပယ်အထိ လေ့ကျင့်နိုင်တာ မင်းက မင်းအဖေ ဟိုထုံရဲ့ အရည်အချင်း အချို့ကို အမှန်တကယ် အမွေဆက်ခံခဲ့တယ်။ ဝမ်းနည်းစရာက မင်းက မင်းကိုယ်တိုင်အတွက် အရမ်းလိမ္မာလွန်းတယ်။ ဒီနေ့ မင်းက မြို့ထဲမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေရင် ငါ မင်းကို တကယ်ကို မထိနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီလို မိုက်မဲတဲ့လူက သေခြင်းကို တက်တက်ကြွကြွ ရှာဖွေဖို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်ရဲတယ်”

ရန်ဖုန်းသည် သူ၏ လည်ချောင်းထဲသို့ တက်လာသော သွေးများကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောနေစဉ် အပျက်အစီးများကြားတွင် လဲလျောင်းနေသော ဟိုယုရှောင်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ကျန်ရှိသော ဂန်းချီသည် မပျောက်ကွယ်သေးဘဲ ဟိုယုရှောင်သည် သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏ အသက်ကို ကိုယ်တိုင် အဆုံးသတ်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်။

“ရန်ခွေးအို၊ မင်းက အရမ်းစောပြီး ပျော်နေတာပဲ”

သို့သော် သူသည် ဟိုယုရှောင်အနီးသို့ မရောက်မီ နောက်ကျောမှ အနိုင်ယူလိုသော မေးခွန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရန်ဖုန်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွေးများ ထောင်သွားသည်ဟု ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

လေးပေရှည်သော ဓားရှည်တစ်လက်သည် သူ့ဆီသို့ ထိုးခုတ်လာသည်။ လေးလက်မရှိသော ဓားသွားသည် လရောင်ဖြင့် ထွန်းလင်းပြီး အဆုံးမဲ့ ထက်မြက်မှုကို ဖော်ပြသည်။ ထိုဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူသည် အနက်ရောင်အဝတ်များ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ထွားကျိုင်းသော ကိုယ်လုံးရှိသည်။ သူသည် ဟိုမိသားစုမှ ဟိုယုချန်ပင် ဖြစ်သည်။

ရန်ဖုန်း၏ နှလုံးသားသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး အသက်ရှင်လိုသော ပြင်းထန်သော ဆန္ဒက ကျန်ရှိသော အနည်းငယ်မျှသော အကာအကွယ် ဂန်းချီကို စုစည်းစေသည်။ အချိန်က အရေးကြီးပြီး ဟိုယုချန်က ထိုးနှက်ချက်အတွက် သူ၏ အင်အားအားလုံးကို အသုံးပြုကာ သူ၏ လုံခြုံရေးကို သေချာစေရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း သူသည် ဘေးဘက်သို့ ရွေ့လျားကာ ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

“လေးစားအပ်ပါသော ခရိုင်အုပ်ချုပ်သူ၊ ဒီမှာရှိတဲ့ မယ်မယ်လေးမှာ ပြစရာ ရတနာတစ်ခု ရှိပါတယ်”

ဟိုအကြီးအကဲနှစ်၏ ပေါ်ထွက်လာမှုနှင့်အတူ ရန်ဖုန်းသည် ထိုချစ်စဖွယ် နူးညံ့သောအသံပိုင်ရှင်ကို သိရန် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ရန် မလိုတော့ပေ။

ဟိုမိသားစုမှ ထိုမြေခွေးမလေး ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။

ရန်ဖုန်း၏ နှလုံးသားသည် နစ်မြုပ်သွားပြီး သူ၏ အာရုံတစ်ခုလုံးသည် ဟိုယုချန်၏ ဓားကို ရှောင်ရှားရန် ဘေးဘက်သို့ ရွေ့လျားခြင်းအပေါ်တွင် အာရုံစိုက်နေပြီး တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသော ဟိုယုလင်းကို လျစ်လျူရှုထားသည်။

သို့သော် ဟိုယုလင်းအား သူလျစ်လျူရှု၍ မရပေ။ သူမ၏ သေးငယ်သော ကိုယ်လုံးသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး နီးကပ်လာပြီးနောက် သူသည် သူ့ဆီသို့ အထုပ်တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ရန်ဖုန်းသည် သူ့ဆီသို့ ပျံသန်းလာသော အထုပ်ကို မြင်သောအခါ ဟိုယုချန်၏ ဓားကို အပြည့်အဝ မရှောင်တိမ်းနိုင်သေးပေ။ သူသည် ဓားကို တစ်ချက်သာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုတစ်ချက်ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပျော့ခွေသွားသည်...

အထုပ်ကို ဟိုယုလင်း ကိုင်ဆောင်ထားသော ရှည်လျားသော ကြိမ်လုံးဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသည်။ သူမသည် ကြိမ်လုံးကို လွှတ်လိုက်သောအခါ အထုပ်၏ အတွင်းပိုင်းသည် သဘာဝအတိုင်း ပြုတ်ကျသွားသည်။

၎င်းသည် လူ့ဦးခေါင်းဖြစ်ပြီး ထိုဦးခေါင်း၏ ပိုင်ရှင်သည် သူ၏သား ရန်ဟူပင်။

“ဟူအာ...”

ရန်ဖုန်းသည် ဝမ်းနည်းပက်လက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်သည် လုံးဝ ရှုပ်ထွေးသွားကာ သူ၏ အကာအကွယ် ဂန်းချီသည် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး သူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို ပိုမို နက်ရှိုင်းစေကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၏ အရှိန်သည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ နှေးကွေးသွားသည်။

ရှူး...

လေးလက်မရှိသော ဓားသွားသည် ရန်ဖုန်း၏ လည်ပင်းသွေးကြောကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး သွေးများသည် ချက်ချင်း သုံးပေအထိ ပန်းထွက်သွားသည်...

ရန်ဖုန်း၏ ကျင့်ကြံမှုသည် ဂန်းချီ ပထမနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ အရိုးများနှင့် ရိုးတွင်းခြင်ဆီများကို ဂန်းချီဖြင့် အလွန်ခိုင်မာသော အရာများအဖြစ် ပြုပြင်ထားသောကြောင့် သာမန်သံမဏိဖြင့် အလွယ်တကူ ဖြတ်တောက်နိုင်သောအရာ မဟုတ်ပေ။ ဟိုယုချန်၏ အနည်းငယ်မျှသော ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်ခြင်း အဆင့် ဆယ်ဆင့် ကျင့်ကြံမှုသည် သူ့ကို ခေါင်းဖြတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤအရာသည် ရန်ဖုန်း၏ အသက်စွမ်းအင် တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။ သူ၏ မျက်လုံးအိမ်များမှ အလင်းရောင်သည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ ဂန်းချီ လုံးဝ ပျံ့နှံ့သွားသည်အထိ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆူညံစွာ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူ၏ အသက်ရှင်လိုသော ဗီဇဆန္ဒကသာ မာကျောစွာ တွယ်ကပ်နေပြီး မျက်လုံးများကို မမှိတ်ချင်ဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

“မင်း၊ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေတဲ့ ငါ့အဖေက ကျောက်ယန်ကို အုပ်ချုပ်ရာမှာ မင်းကို အကူအညီမပေးရင် ကျောက်ယန်ရဲ့ လေးစားအပ်ပါသော ခရိုင်အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော် အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“မင်းက ငါ့ဟိုမိသားစုကို နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကြာ စားသောက်ပြီး မွေးမြူထားတဲ့ တိရစ္ဆာန်လို အဆီတက်နေပေမဲ့ မကျေနပ်သေးဘူး။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် မသိတဲ့ မိုက်မဲမှု၊ အကန့်အသတ်မရှိတဲ့ လောဘ၊ ဘာ”

မျက်လုံးများကို မမှိတ်ချင်သော ရန်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် ဤအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးအိမ်များ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွားသည်။ ဟိုယုရှောင်သည် သူ့ကြောင့် ဒဏ်ရာရသွားသည် မဟုတ်လား။

သူကဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလောက် မြန်မြန် ပြန်ကောင်းလာနိုင်တာလဲ။

အသံ၏ အရင်းအမြစ်ဆီသို့ သူ့ခေါင်းကို အတင်းအကျပ် လှည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် မယုံနိုင်သော အမူအရာများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကာ သူ၏ လည်ချောင်း တုန်ရီသွားပြီး အက်ကွဲသောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

အပျက်အစီးများမှ အစိမ်းရောင် အင်္ကျီတိုကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တုတ်ရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဟိုယုရှောင်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသည်။ သူ၏ ရဲရင့်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို ထူထပ်သော အနက်ရောင် အငွေ့အသက်များ ဝန်းရံထားသည်။ သူ၏ ဒဏ်ရာများ ရှိနေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများသည် အသက်ဝင်မှုများဖြင့် တောက်ပနေသည်။ မယုံကြည်နိုင်သော ရန်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ သူသည် အလွန် မောက်မာသော ရယ်မောသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

“ဟာဟားဟား၊ မင်းလို မိုက်မဲတဲ့လူက မင်းသေဆုံးခါနီးမှာ ဒီတိုက်ပွဲမှာ ငါနဲ့အတူ မပါဝင်ရင် ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် မြန်မြန် ထိုးဖောက်နိုင်မှာလဲ...”

သူသည် ဟိုယုချန်နှင့် ဟိုယုလင်းကို အနီးအနားတွင် ချောင်းမြောင်းရန် အရင် စီစဉ်ထားပြီးနောက် ရန်ဟူအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ သူ၏ အင်အားကို အားနည်းစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ယွမ်ဂန်းကို နားလည်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ အင်အားအပြည့်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

ဟိုယုရှောင်၏ ယွမ်ဂန်းကို နားလည်သဘောပေါက်မှု ပြီးဆုံးပြီး ထိုးဖောက်မှု နီးကပ်လာသောအခါ သူသည် အနီးအနားတွင် ပုန်းလျှိုးနေသော ဟိုယုချန်ကို လှုပ်ရှားရန် အချက်ပြခဲ့ပြီး ဟိုယုလင်းက သူ၏သား၏ ဦးခေါင်းကို အသုံးပြုကာ သူ့စိတ်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးပြီးနောက် သူ့ကို သတ်ပစ်ရန် ဖြစ်သည်။

ခြေလှမ်းတစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက်ဖြစ်သွားသောကြောင့် သဘာဝအတိုင်း အောင်မြင်မှုသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရန်ဖုန်းသည် သူ အစကတည်းက ကစားခံခဲ့ရကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသများဖြင့် နီရဲလာကာ သုံးကျန်းခန့် အကွာအထိ သွေးတစ်လုတ်ကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်...

ဟိုယုချန်သည် ရန်ဖုန်းကို အပြီးသတ်ရန် ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်နှင့် ရန်ဖုန်းသည် သွေးကို ထွေးထုတ်ပြီး ချက်ချင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ နောက်သို့ လဲကျသွားသည်။ ဟိုယုချန်သည် ရန်ဖုန်း၏ အသက်ရှူမှုကို စစ်ဆေးလိုက်ရာ အံ့အားသင့်သော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

“ဒီ အဘိုးကြီးက ဒေါသကြောင့် တကယ် သေသွားတာပဲ”

“သူက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အသက်ရှူကြပ်လို့ သေသွားမှာပါ။ ဒုတိယအကြီးအကဲ၊ သူ့ကို သွားရှာလိုက်ပါ။ ဒီလူဆီမှာ ရတနာအနည်းငယ် ပါလာမှာ သေချာတယ်”

ဟိုယုချန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး သူသည် ရန်ဖုန်း၏ အဝတ်အစားများကို စေ့စေ့စပ်စပ် ရှာဖွေကာ အတွင်းမှ အရာအားလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“ငွေစက္ကူ ကိုးထောင်တဲလ်၊ လက်နှစ်ဖက် အဆုံးစွန်သောဟုခေါ်သည့် တတိယတန်းစား စစ်အနုပညာ နည်းစနစ်နဲ့ ခရိုင်တရားသူကြီး တံဆိပ်”

ဤအရာသုံးခုကို မြင်သောအခါ ဟိုယုချန်နှင့် ဟိုယုလင်းတို့၏ မျက်နှာများတွင် ရရှိသော အရာများအတွက် ကျေနပ်သော အပြုံးများ တောက်ပလာသည်။

သို့သော် မောင်နှမနှစ်ယောက်သည် သူတို့၏ အကြီးဆုံးအစ်ကို ဟိုယုရှောင်ကို ကြည့်ရန် လှည့်လိုက်သောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာသည် ပျော်ရွှင်မှုသာမက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က ဟိုထုံ သေဆုံးပြီးကတည်းက မိသားစုသည် အဓိက အားကိုးရာကို ဆုံးရှုံးရုံသာမက ကြီးကြပ်ရန် ဂန်းချီနယ်ပယ်မှ အခြားစစ်သည်တစ်ဦးမှ မရှိခဲ့ချေ။ ျ

သို့သော် ယခုအချိန်မှစ၍ ထိုအခြေအနေသည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်...

“အစ်ကိုကြီး၊ နှစ်နှစ်ရှိသွားပြီ၊ ကျွန်တော်တို့ ဟိုမိသားစုမှာ နောက်ဆုံးတော့ ဂန်းချီနယ်ပယ်က စစ်သည်တစ်ဦး ရှိလာပြီ”

ဟိုယုချန်၏ အသံသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဟိုယုရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေသော ဂန်းချီကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အနည်းငယ် မနာလိုသော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး ဘေးတွင်ရှိသော ဟိုယုလင်းသည်လည်း အလားတူ အမူအရာကို ပြသခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ဟိုယုရှောင်သည် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြသခဲ့ချေ။ သူသည် ရန်ဖုန်း၏ လက်ထဲမှ ခရိုင်တရားသူကြီး တံဆိပ်ကို အရင်ယူပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးဖြင့် အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်လိုက်သည်။

“ဟိုမိသားစုမှာ ပထမဆုံး ဂန်းချီနယ်ပယ်က စစ်သည်က ငါမဟုတ်ဘူး...”

ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ဟိုယုရှောင်သည် နောက်ထပ် ရှင်းပြရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ချေ။ သူသည် သူတို့ကို ကျောက်ယန်ခရိုင်မြို့သို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

“ဟိုင်အချိန်ရဲ့ တတိယမြောက် စောင့်ကြည့်ချိန် နီးကပ်လာပြီ။ စတုတ္ထအကြီးအကဲက အဆင်သင့် ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ”