တစိစုံတစ်ယောင်ကို ပြန်လိုက်ပို့ခြင်း

ဟိုင်အချိန်အစောပိုင်းတွင် ကျောက်ယန်ခရိုင်တွင် မည်သည့်အရာမှ မဖြစ်ပွါးမှီ

မြို့၏ အရှေ့ဘက် တရားဝင်လမ်းမ၏ မြောက်ဘက် ဆယ်မိုင်အကွာရှိ လမ်းငယ်တစ်ခုတွင် လူငယ်သုံးဦးသည် ထူထပ်သော တောအုပ်ကို ဖြတ်၍ သွားလာနေကြသည်။ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေသူများသည် ကျင့်ကြံမှု အလွန်နက်ရှိုင်းကြောင်း ထင်ရှားသော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူတို့သည် အလယ်မှ လူကို အတူတကွ အလျင်အမြန် ခေါ်ဆောင်နေကြသည်။

“စီနီယာအစ်ကို ဒါက ကျွန်မ လမ်းငယ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် သွားတာ။ တစ္ဆေနဲ့ နတ်ဆိုးတွေနဲ့ တွေ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

ထျန်ဟုန်လုသည် သူမ၏ အသံတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ်ဖြင့် ထူထပ်သော တောအုပ်ကို နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ဒုံယန်ခရိုင်ကို သွားတုန်းက တစ်ခါပဲ လမ်းငယ်ကို သွားခဲ့ဖူးတာ။ အဲဒီတုန်းက လူကြီးလူက အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ခဲ့ပြီး ကျွန်တော်တို့မှာ လူလေးဆယ်ကျော် ရှိတယ်။ လမ်းမှာ မြေခွေးနတ်ဆိုးနဲ့ တွေ့ပြီး နောက်ဆုံး အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်တဲ့အထိ လူဆယ်ယောက်ကျော် ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်”

ထျန်ဟုန်လုသည် ချက်ချင်း အံ့အားတသင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“လူကြီးလူရဲ့ ကျင့်ကြံမှုမကောင်းဆိုးဝါး စုစည်းခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ရှိနေပြီလေ သူက သာမန် မြေခွေးနတ်ဆိုးကို မကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ဘူးလား”

ဒွမ်ကျန့်ချီက ခေါင်းညိတ်ပြီး ထိုအမှတ်တရကို ပြန်လည်အမှတ်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်ခြင်း အဆင့် ခုနစ်ဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်။ သေဆုံးခဲ့သော လူဆယ်ယောက်ကျော်သည် သူ၏ စီနီယာအစ်ကိုကြီးများဖြစ်ပြီး မြေခွေးနတ်ဆိုး၏ ထူးဆန်းမှုကို စဉ်းစားကာ သူသည် ထူထပ်သော တောအုပ်ကို နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ စိုစွတ်နေသော နောက်ကျောသည် တစ်ဖန် ချွေးအေးများ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဒါယွီမင်းဆက် ကျဆင်းပြီးနောက် နတ်ဆိုးလိုက်လံဖမ်းဆီးရေးဗျူရိုသည် လုံးဝ ပြိုလဲသွားပြီး ဤကမ္ဘာ၏ နတ်ဆိုးများသည် နောက်ထပ် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ ကမ္ဘာ့ ပြည်နယ် ဆယ့်သုံးခုသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းရာနှင့်ချီ၍ စဉ်ဆက်မပြတ် စစ်ပွဲများ ဆင်နွှဲနေသောကြောင့် လူသားပဋိပက္ခများသည် ကြီးမားသော အုံကြွမှုများဆီသို့ မကြာခဏ ဦးတည်ခဲ့ပြီး နေရာအမျိုးမျိုးတွင် ပေါ်ပေါက်လာသော နတ်ဆိုးအရေအတွက်သည် ပိုမိုများပြားလာခဲ့သည်။

ဤနတ်ဆိုးများသည် အားလုံး လှည့်စားတတ်ပြီး ထူးခြားသော အင်အားကို ပိုင်ဆိုင်သော်လည်း သူတို့ မသွားရဲသော နေရာအချို့ ရှိသည်။ ဥပမာအားဖြင့် လူဦးရေ များပြားသော မြို့ကြီးများနှင့် အထူးသဖြင့် ဒါယွီမင်းဆက် လက်ထက်တွင် တည်ဆောက်ခဲ့သော တရားဝင် လမ်းမများဖြစ်သည်။ သူတို့ကို အတုမရှိသော နတ်ဆိုးများ၏ သွေးနှင့် အသားများကို အသုံးပြု၍ တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်များ ဖြစ်လာသည်အထိ နှစ်ပေါင်းရာနှင့်ချီ သို့မဟုတ် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ကျင့်ကြံခဲ့သော နတ်ဆိုးများကို မပြောနှင့်၊ သာမန် တစ္ဆေများနှင့် မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်များသည် သာမန် စစ်သည်များ ကိုင်တွယ်ရန် မတတ်နိုင်သော အရာများဖြစ်သည်။

သွေး မကောင်းဆိုးဝါးနှင့်အတူ မကောင်းဆိုးဝါးစုစည်းခြင်းအဆင့်ထက် မြင့်သော စစ်သည်များသာ သာမန် တစ္ဆေများနှင့် မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်များကို ဟန့်တားနိုင်သောကြောင့် သာမန်လူများကြားတွင် မကောင်းဆိုးဝါးစုစည်းခြင်းအဆင့်အောက် စစ်သည်များသည် လမ်းငယ်များကို ဘယ်တော့မှ မသွားသင့်ဘူးဟု ဆိုရိုးစကား ရှိသည်။

သို့သော် ဤနေရာတွင် သူတို့ သုံးဦးသာ ရှိသည်။ တစ်ဦးသည် ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်ခြင်း အဆင့် ဆယ်ဆင့်၊ နောက်တစ်ဦးသည် ကိုးဆင့်နှင့် နောက်တစ်ဦးသည် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်ခြင်း အဆင့် ငါးဆင့်တွင် ရှိပြီး လမ်းငယ်ကို သွားရန် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်နေကြသည်။

ဤအကြောင်းကို အခြားသူများကို ပြောပြလျှင် မည်သူမျှ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။

ဒွမ်ကျန့်ချီသည် ဘေးတွင်ရှိသော ဟိုယုဒွမ်ကို ကြည့်ကာ သူ့ခန္တာကိုယ်အား လွှမ်းခြုံထားသော အရာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် မည်သို့ပင် စဉ်းစားစေကာမူ အရာအားလုံး ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သူနှင့် သူ၏ ဂျုနီယာညီမလေးသည် ဟိုယုဒွမ်၏ နေအိမ်ဘေးတွင် အချိန်အတော်ကြာ ကန့်သတ်ခံထားရသည်။ ထျန်ဟုန်လုသည် ဟိုယုဒွမ်နှင့် မကြာသေးမီက အတော်လေး အဆင်ပြေကြောင်းကိုလည်း သူ သိသည်။ သို့သော် သူသည် ပိုမို အတွေ့အကြုံရှိသော လူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ ဂျုနီယာညီမကဲ့သို့ အတွေ့အကြုံ မရှိသေးပေ။

အစကတည်းက သူသည် ထိုလူသားက သူ့ကို အထင်ကြီးလောက်စရာ အထင်အမြင်ကောင်းများစွာ ချန်ထားခဲ့သော်လည်း နှိမ့်ချပြီး ယဉ်ကျေးပုံရသော ဟိုယုဒွမ်ကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်းပင်။

နောက်ဆုံးတွင် ဤလူသည် ရုပ်ရည် ချောမောသောသူဖြစ်သည့်ဟိုယွီရှောင်၏ ညီအငယ်ဆုံးပင်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် နတ်ဆိုးလမ်းကြောင်းမှ လူတစ်ယောက်ဖြစ်နေဆဲပင်။ ဟိုယုဒွမ်သည် သူ၏ ဂျူနီယာညီမနှင့် နီးစပ်ရန်အတွက် အခြားရည်ရွယ်ချက်များ မရှိကြောင်း ဒွမ်ကျန့်ချီသည် တစ်စက္ကန့်မျှ မယုံကြည်ခဲ့ချေ။

သို့သော် ဟိုယုဒွမ်တွင် အခြားရည်ရွယ်ချက်များ မရှိကြောင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် အခြားရည်ရွယ်ချက်များ မရှိရုံသာမက ကုသရန် ဆေးများကို မကြာခဏ ယူဆောင်လာကာ ပြင်ပမှ သတင်းများကို မျှဝေပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ထွက်ခွာခွင့်ပေးရန် သူ၏ အစ်ကို ဟိုယုရှောင်အား ပြောပေးမည်ဟုပင် ကတိပေးခဲ့သည်။

ထိုကဲ့သို့ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှု အနည်းငယ်အပြီး ဒွမ်ကျန့်ချီသည် တုန်လှုပ်လာခဲ့သည်။

သူခိုးဂိုဏ်း၏ နေရာတွင် အမှန်တကယ် ကောင်းသော လူတစ်ဦးကို တွေ့ရှိရခြင်းနှင့် ဆင်တူ၏။ ဟိုယုဒွမ်သည် သူ၏ အခြား ညီအစ်ကိုများနှင့် အမှန်တကယ် မတူပေ။

သူသည် အရင်ကသာ တုန်လှုပ်နေခဲ့လျှင် ယနေ့ညပြီးနောက် သူသည် ဟိုယုဒွမ်ကို မဆိုးသော လူတစ်ဦးအဖြစ် အမှန်တကယ် အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။

ယနေ့ည ယွီအချိန်တွင် ဟိုယုဒွမ်သည် သူတို့၏ အခန်းသို့ အလျင်အမြန် လာရောက်ပြီး သူနှင့် သူ၏ ဂျုနီယာညီမလေး ထျန်ဟုန်လုအတွက် အဆိပ်ကို ကုသပေးခဲ့ပြီး ယွီအချိန်ပြီးနောက် ဟိုအိမ်တော်တွင် မည်သူမျှ မရှိတော့ကြောင်း၊ သူ၏ အစ်ကိုများပင် မရှိတော့ကြောင်း ပြောပြကာ သူတို့ကို အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

ဟိုယုဒွမ်... အမှန်တကယ်ပင် သူတို့ကို လွှတ်ပေးခဲ့သည်။

သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ဟိုအိမ်တော်၏ တံခါးမှ ထွက်လာပြီး မည်သူမျှ မရှိကြောင်း အမှန်တကယ် တွေ့ရှိသောအခါ ဒွမ်ကျန့်ချီသည် ရှုပ်ထွေးနေဆဲပင်။

ဂျုနီယာညီမလေး ထျန်ဟုန်လုကမူ ပျော်ရွှင်နေပြီး ဟိုယုဒွမ်သည် သူ၏ ကတိကို တည်ခဲ့သည်ဟု ပြောသည်။ သူမက သူ့ကို မာန်ပါပါ ပြောလိုက်သည်။

“ကြည့်ပါဦး စီနီယာအစ်ကို… ဟိုယုဒွမ်က ကျွန်မတို့ကို သေချာပေါက် လွှတ်ပေးမယ်လို့ ကျွန်မ ပြောခဲ့တယ်လေ။ သူက အဲဒီ လူဆိုး ညီအစ်ကိုတွေနဲ့ မတူဘူး။ သူက ကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်...”

နောက်ဆုံးတွင် ဒွမ်ကျန့်ချီသည် သူ၏ ဂျုနီယာညီမ၏ အမြင်ကို လက်ခံနိုင်ခဲ့ပြီး ဟိုယုဒွမ်ကို အမှန်တကယ် ယုံကြည်ခဲ့သည်။ မယုံကြည်ခြင်းသည် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ သူတို့သည် ယခု ယုံကျိုးမှ လုံးဝ ထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်ပြီး ရှုကျိုးသို့ ချဉ်းကပ်နေကြပြီဖြစ်သည်။

ဟိုယုဒွမ်သာ တစ်စုံတစ်ခု လုပ်ရန် ကြံစည်နေလျှင်ပင် သူသည် ဤအထိ ရောက်အောင် မလုပ်နိုင်ပေ။

ဤအစ်ကိုဟိုသည် အမှန်တကယ် ကောင်းသော လူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ဒွမ်ကျန့်ချီသည် ထိုသို့ စဉ်းစားကာ တဖြည်းဖြည်း နူးညံ့သော အကြည့်ဖြင့် ဟိုယုဒွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထျန်ဟုန်လုသည် သူမ၏ အစ်ကိုကြီးနှင့် အတူ အလျင်အမြန် သွားလာနေပြီး အလယ်တွင် ဟိုယုဒွမ်ကို ဆွဲခေါ်နေစဉ် ရုတ်တရက် ဆွဲရန် ပိုမို အားစိုက်ထုတ်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဟိုယုဒွမ်သည် သူမကို အပြစ်ကင်းစွာ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမသည် ရယ်မောလိုက်သည်။

သူတို့ကြားတွင် ညှပ်ခံထားရသော ဟိုယုဒွမ်သည် လိုက်မမီနိုင်ကြောင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ခြေထောက်များသည် ယိမ်းထိုးနေပြီး မြေပြင်ကိုပင် မထိဘဲ သူတို့က တစ်လမ်းလုံး ဆွဲခေါ်လာကြသည်...

“ကျွန်တော်တို့က ဘာလို့ ဒီလောက် နှေးနှေးလေး ရွေ့နေရတာလဲဆိုတာ နားလည်သွားပြီ။ မင်းက အရမ်း အနှောင့်အယှက်ပေးတာပဲ။ မင်းက လမ်းလျှောက်နေတုန်းမှာတောင် ပျင်းရိနေတာလား”

ဟိုယုဒွမ်၏ မျက်နှာသည် နီရဲလာပြီး သူသည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်

“ကျွန်တော် ပျင်းရိနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က အရမ်းမြန်နေတာ၊ ကျွန်တော် လိုက်ဖို့ အခက်တွေ့နေတာ”

“ကောင်းပါပြီ ဂျုနီယာညီမလေး။ အစ်ကိုဟိုက ကျင့်ကြံမှုမှာ အနည်းငယ် အားနည်းတာကို နားလည်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အလျင်အမြန် သွားကြရအောင်။ ယုံကျိုးကနေ ထွက်ခွာဖို့ ငါးမိုင်လောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ လမ်းမှာ မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်တွေနဲ့ မတွေ့ခဲ့တာ ကံကောင်းတယ်။ နောက်ဆုံး မိုင်အနည်းငယ်မှာ ပြဿနာတွေ မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းရမှာပဲ”

“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့ အလျင်အမြန် သွားကြရအောင်။ အခု မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်နဲ့ တွေ့ရင် ဆိုးရွားလိမ့်မယ်”

သူမ၏ စကားများ ပြီးဆုံးပြီးနောက် ထျန်ဟုန်လုသည် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။ သူတို့သည် ဟိုအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာကတည်းက စီနီယာအစ်ကိုကြီးက ဟိုယုဒွမ်တွင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိကြောင်း ပြောဆိုခြင်းကို ရပ်တန့်သွားကြောင်း သူမ သတိပြုမိသည်။

အတိတ်ကာလတွင် ဟိုယုဒွမ်ကို စီနီယာအစ်ကိုကြီးက အမြဲတမ်း ဆိုးဆိုးရွားရွား ပြောဆိုပြီး သူမက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု သူမသည်သာ ဟိုယုဒွမ်ကို မကောင်းပြောနေကြောင်း တွေ့ရှိရပြီး ဒွမ်ကျန့်ချီက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနေ၏။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ အကူအညီဖြင့် တွဲခံနေရသော ဟိုယုဒွမ်က စကားပြောလာသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်အချို့ကို ကြောက်ရွံ့ကြောင်း ကြားသောအခါ သူသည် အနည်းငယ် မနှစ်မြို့ပုံရပြီး “နေ့အလင်းရောင်ကို မခံနိုင်တဲ့ ဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်တွေနဲ့ နတ်ဆိုးတွေကို ကျွန်တော်တို့ ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခရီးကို တည်ငြိမ်တဲ့ အရှိန်နဲ့ ဆက်သွားကြတာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထျန်ဟုန်လုသည် ဘေးတွင် ရယ်မောခြင်းကို မရပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုကလေးသည် ခရီးသွားခြင်းကြောင့် ပင်ပန်းနေသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း သူသည် ထိုကဲ့သို့ မြင့်မြတ်သော အကြောင်းပြချက်ကို ပေးနေသေးသည်။

“မင်းက ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်ခြင်း အဆင့် ငါးဆင့်မှာပဲ ရှိသေးပြီး ဒီလောက်ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ပြောနေတယ်။ ကျွန်တော်တို့က အဲဒီ မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်တွေနဲ့ တကယ် တွေ့ရင် မင်းက အရင်ဆုံး နောက်ပြန်လှည့်ပြီး ပြေးမှာ သေချာတယ်”

ဟိုယုဒွမ်သည် ချက်ချင်း လေးနက်သော အသံဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“ယောကျ်ားကောင်းတစ်ဦးသည် သူ၏ ရိုးသားမှုကို ထိန်းသိမ်းပြီး သူ၏အတွင်းရှိ ကြီးမားသော ဖြောင့်မတ်သော ချီကို ပြုစုပျိုးထောင်သည်။ မကောင်းမှု တစ်ရာပင် သူကို မလှုပ်ခတ်နိုင်ပါ…

ပြီးတော့ ဒါက လူတစ်ဦးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က ဖြောင့်မတ်သော ချီနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ ကျွန်တော်က သူတို့ကို မကြောက်ဘူး။ မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်တွေကို မပြောနဲ့၊ နတ်ဆိုးတွေ လာရင်တောင် ကျွန်တော် မကြောက်ဘူး...”

“ဟာဟားဟား၊ ဆက်ပြော၊ ဆက်ပြော၊ ပညာရှင်တွေက အမြဲတမ်း ကြွားလုံးထုတ်နေတာပဲ”

ထျန်ဟုန်လုက ရယ်မောနေတာကို ကြည့်ပြီး ဟိုယုဒွမ်၏ မျက်နှာတွင် ခါးသက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလာပြီး သူတို့နှစ်ဦးနှင့်အတူ လမ်းတစ်လျှောက် ရိုင်းပျစွာ ဆက်လက် ပြေးနေရုံမှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

နောက်ထပ် ငါးမိုင်ခန့် ခရီးသွားပြီးနောက် သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ခရိုင်နှစ်ခုကြား နယ်နိမိတ် အမှတ်အသားများကို တွေ့မြင်ခဲ့ကြသည်။ ဒွမ်ကျန့်ချီနှင့် ထျန်ဟုန်လုတို့သည် တစ်ပြိုင်နက် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဟိုယုဒွမ်ကို လွှတ်ပေးကာ သူတို့ ဖြတ်သန်းခဲ့သော ထူထပ်သော တောအုပ်ကို နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ အမူအရာများသည် စိတ်သက်သာရာရမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“မိတ်ဆွေတစ်ဦးကို မိုင်တစ်ထောင် လိုက်ပို့ပြီးရင် နောက်ဆုံးမှာ ခွဲခွာရမှာပါ။ အစ်ကိုကြီးဒွမ်၊ မိန်းကလေးထျန်၊ ကျွန်တော် အခု ပြန်ပါတော့မယ်။ ကံကြမ္မာက ခွင့်ပြုရင် ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့”

“မင်း ရူးနေတာလား။ ကျွန်တော်တို့မရှိဘဲ မင်း ဘယ်လို ပြန်လာမှာလဲ။ မဖြစ်ဘူး၊ မဖြစ်ဘူး၊ မင်းက ထွက်သွားမယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံး တရားဝင်လမ်းမကို အရင်ဆုံး ကျွန်တော်တို့ လိုက်ပို့ပေးမယ်”

ရှုကျိုးနှင့် ယုံကျိုး၏ ဆုံမှတ်ရှိ မိုင်ငါးဆယ် အရှည်တွင် ထိန်းသိမ်းထားသော တရားဝင်လမ်းမ မရှိပေ။ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်ခြင်း အဆင့် ငါးဆင့်တွင် အားနည်းသူ ဟိုယုဒွမ်သည် ထူထပ်သော တောအုပ်ကို တစ်ယောက်တည်း ပြန်သွားရမည်လား။

ထျန်ဟုန်လုသည် ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဟိုယုဒွမ်၏ လက်မောင်းကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူသည် အမှန်တကယ် တစ်ယောက်တည်း လျှောထွက်သွားပြီး လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း သူ၏ အသက်ကို ဆုံးရှုံးမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေပုံရသည်။

“အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကျွန်တော့်အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေဖို့ လူတွေကို စီစဉ်ထားပြီးပါပြီ။ ကျွန်တော် အချက်ပြလိုက်တာနဲ့ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို လာရှာလိမ့်မယ်”

ဟိုယုဒွမ်သည် ထိုနေရာတွင် လိမ်လည်ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် သံသယဖြစ်ဖွယ် အမူအရာများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်သောအခါ ခေတ္တရပ်သွားပြီး သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်ပုံရသော လှည့်စားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခုသည် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်သွားသည်။

“အခု ဒီအထိ ရောက်လာပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်တာ ကောင်းမယ်။ ဒီည ဟိုအိမ်တော်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ အကြောင်းကတော့ မင်းတို့ရဲ့ ဓားဂိုဏ်း၊ တောင်ဓားဂိုဏ်းက လက်ရှိမှာ ကျောက်ယန်ခရိုင်မြို့ကို တိုက်ခိုက်နေတာကြောင့်ပဲ”

......

ဒွမ်ကျန့်ချီနှင့် ထျန်ဟုန်လုတို့၏ မျက်နှာများသည် ဟိုယုဒွမ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများသည် မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“မင်းတို့ ကျွန်တော့်ကို မယုံဘူးလား”

အနည်းငယ် သက်ပြင်းချကာ ဟိုယုဒွမ်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီးဒွမ်၊ မိန်းကလေးထျန်၊ မင်းတို့ ပြည်နယ်တွေကို ဒီလောက် ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တာကိုရော၊ ဖြတ်ကျော်ပြီးတာတောင် ဘာလို့ ကျွန်တော့်အစ်ကိုက မင်းတို့ကို အလွယ်တကူ ဖမ်းမိခဲ့တာလဲဆိုတာကိုရော မင်းတို့ စဉ်းစားဖူးလား”

ထျန်ဟုန်လုနှင့် ဒွမ်ကျန့်ချီ၏ အတွေးများကို လွန်ခဲ့သော တစ်လခွဲက တျန်လင်းခရိုင်မှ ထွက်ခွာခဲ့သော အချိန်သို့ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်သွားသော စိတ်ဝိညာဉ်ကို ရှာဖွေသော မေးခွန်းတစ်ခုနှင့် တူသည်။

“တျန်လင်းခရိုင်မှာ တောင်ဓားဂိုဏ်းက တတိယတန်းစား အင်အားစုတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ခရိုင်ကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်မယ်လို့ ယူဆရတယ်။ မိန်းကလေးထျန်၊ မင်းက ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ တရားဝင် သမီးပါ။ အစ်ကိုကြီးဒွမ်က ရှုကျိုးကနေ လူမသိသူမသိ ထွက်ခွာနိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပေမဲ့ မစ္စထျန်ကတော့...”

သူတို့ နားမလည်မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည့်အလား ဟိုယုဒွမ်သည် သူ၏ အချက်ကို တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းစေပြီး သူ ဆက်ပြောနေစဉ် သူတို့၏ မျက်နှာများသည် တဖြည်းဖြည်း မဲမှောင်လာသည်။

“အသေးစိတ်ကို ကျွန်တော် မသိပေမဲ့ မိန်းကလေးထျန်ကို ယုံကျိုးကို တမင်တကာ ခေါ်လာတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက် ရှိတယ်ဆိုတာ သေချာပါတယ်။ ဒီည မင်းတို့ရဲ့ အဖေ ထျန်လီနောင်က ဂိုဏ်းဝင်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး ကျောက်ယန်ကို တိုက်ခိုက်တဲ့ လုပ်ရပ်နဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ဒီလူက ပြည်နယ်နှစ်ခုကြား စစ်ပွဲကို လှုံ့ဆော်ဖို့ သင့်လျော်တဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို ရှာဖွေနေတာ ထင်ရှားပါတယ်။ မိန်းကလေးထျန်ရဲ့ ရှိနေခြင်းကို သူတို့ရဲ့ အစီအစဉ်အတွက် အသုံးချနေတာပါ။

ကျွန်တော့်အစ်ကိုကလည်း ဒီအချက်ကို သဘောပေါက်မှာ သေချာပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီည နောက်ဆုံးအချိန်မှာ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို လွှတ်ပေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို တမင်တကာ ဦးဆောင်ခိုင်းခဲ့တာပါ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ အစ်ကိုဟိုကို မင်းတို့ မကျေနပ်ကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ဒီည မင်းတို့ကို လွှတ်ပေးတာက သူပါ၊ ကျွန်တော် မဟုတ်ပါဘူး”

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဤအရာကို ကြားသောအခါ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် ထျန်ဟုန်လု၏ အမူအရာသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးအိမ်များတွင် မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေကာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ပြိုလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။

“ကျောက်ယန်ခရိုင်မြို့မှာ ကောင်းမှုနဲ့ မကောင်းမှုကြား တိုက်ပွဲက ရလဒ်မရှိရင် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်အတွက် ရှုကျိုးနယ်စပ်မှာ လူတွေ စောင့်နေတယ်ဆိုတာ သေချာပါတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းတို့ ပြန်တဲ့လမ်းမှာ သတိထားဖို့ အကြံပြုပါတယ်”

ဟိုယုဒွမ်သည် သူတို့နှစ်ဦးကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်ကာ အတွေးများ နက်ရှိုင်းစွာ တွေးနေဆဲဖြစ်ပြီး "သတိထား" ဟူသော စကားကို အလေးပေးပြီးနောက် သူသည် လာခဲ့သော လမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်သွားခဲ့သည်။

ထျန်ဟုန်လုနှင့် ဒွမ်ကျန့်ချီတို့သည် ထိုနေရာတွင် နာရီဝက်လောက် အသည်းအသန် စဉ်းစားနေကြသည်။

ဟိုင်အချိန်၏ တတိယမြောက် စောင့်ကြည့်ချိန်တွင်သာ ဒွမ်ကျန့်ချီသည် သူ၏ စိတ်ထဲရှိ အတွေးများကို ပထမဆုံး ရှင်းထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် ခဏတာအတွင်း ပြာကျသွားသည်။ သူသည် ခေါင်းကို မော့လိုက်သောအခါ ထျန်ဟုန်လုက မှင်တက်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

“ညီမငယ်၊ ဒါက သူတို့ရဲ့ တစ်ဖက်သတ် စကားတွေပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းက ကျောက်ယန်ကို တိုက်ခိုက်တာက မှန်သည်ဖြစ်စေ မှားသည်ဖြစ်စေ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ကို အသုံးချနေရင်တောင် မဖြစ်နိုင်သေးဘူး...”

ဒွမ်ကျန့်ချီသည် ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက ဂိုဏ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး သာမန် နောက်ခံရှိသောကြောင့် သူ၏ ဂျုနီယာညီမလေး ထျန်ဟုန်လုမှလွဲ၍ အခြားသူများနှင့် ပျမ်းမျှ ဆက်ဆံရေးသာ ရှိသည်။ ထျန်ဟုန်လုသည် သူ၏ နောက်ခံကို မထီမဲ့မြင် မပြုဘဲ သူ့နှင့်အတူ ကစားရန် ဆန္ဒရှိသည်။ ထို့အပြင် သူမသည် သူ့ကို ငွေရေးကြေးရေးအရ မကြာခဏ ကူညီပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဒွမ်ကျန့်ချီသည် သူ၏ ဂျုနီယာညီမလေးကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် တန်ဖိုးထားသည်။

သူသည် ထျန်ဟုန်လုထက် အတွေ့အကြုံ ပိုများပြီး ဟိုယုဒွမ်၏ စကားများက ဘာကို ကိုယ်စားပြုသည်ကို သူ နားလည်သည်။ ထျန်ဟုန်လုက သိနိုင်လျှင် သူက ဘယ်လိုလုပ် မသိနိုင်မှာလဲ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဤအချိန်တွင် အခြား ဘာမှ မပြောနိုင်ဘဲ သူ၏ ဂျူနီယာညီမကိုသာ နှစ်သိမ့်နိုင်ခဲ့သည်။

ထျန်ဟုန်လုသည် သူမ၏ မှင်တက်နေခြင်းမှ လွတ်မြောက်လာပြီး ဒွမ်ကျန့်ချီကို မော့ကြည့်ကာ အတင်းအကျပ် ပြုံးပြပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ပြန်သွားပြီး ကြည့်ချင်တယ်”

ဒွမ်ကျန့်ချီသည် သူ၏ နှလုံးသားတွင် အေးစိမ့်သွားပြီး ယခုလေးတင် ဟိုယုဒွမ်၏ စကားများကို ပြန်လည်အမှတ်ရသည်။ သူ၏ ပထမဆုံး ဗီဇဆန္ဒမှာ ငြင်းပယ်ရန် ဖြစ်သော်လည်း ထျန်ဟုန်လု၏ မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ရှိသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ငြင်းဆန်ရန် မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

“ကောင်းပြီ၊ မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးက မင်းကို ပြန်လိုက်ပို့ပေးမယ်”