မင်းရဲ့ ခွေးကို ဘာအတွက်ခေါ်လာတာလဲ
Vol. 3 Ch. 42
“ကျောက်ယန်မှာ သာမန်ပြည်သူတွေဟာ နတ်ဆိုးလမ်းကြောင်းအောက်မှာ ကြာမြင့်စွာ ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဒီညမှာ ကျွန်တော်တို့ တောင်ဓားဂိုဏ်းက ကောင်းကင်ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် လုပ်ဆောင်ပါ့မယ်။ ဂိုဏ်းဝင်များ၊ ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ပြီး ကျောက်ယန်မြို့ထဲကို ဝင်ကာ နတ်ဆိုးလမ်းကြောင်းရဲ့ နတ်ဆိုးအားလုံးကို သတ်ပြီး ကျောက်ယန်ကို ကြည်လင်တောက်ပတဲ့ စကြဝဠာတစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိစေပါစေ...”
“ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အမိန့်ကို လိုက်နာပါ့မယ်”
ထျန်လီနောင်သည် ညကောင်းကင်တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သော ခိုင်မာပြတ်သားသော ဖြောင့်မတ်မှုဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။ အနည်းဆုံး ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်ခြင်း အဆင့် သုံးဆင့် ကျင့်ကြံမှုရှိသော ဂိုဏ်းဝင် ထောင်ကျော်သည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ တက်ကြွသော စွမ်းအင်သည် တိုင်များကဲ့သို့ တက်လာပြီး ကျောက်ယန်မြို့၏ မြေပြင်ကိုပင် တုန်လှုပ်စေသည်။
မြို့ရိုးများဆီသို့ ရှုံးနိမ့်စွာ ဆုတ်ခွာသွားသော ချန်ယွဲ့သည် အရှေ့မြို့တံခါး ဖွင့်ခံရသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ လင်းလက်သွားသည်။ သို့သော် တံခါးနောက်တွင် လူရှစ်ရာကျော်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အလျင်အမြန် တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် တောက်ပလာသည်။
“ကျောက်ယန်မြို့က လူတွေရဲ့ နှလုံးသားတွေကို အသုံးချနိုင်တယ်။ ဒီ စစ်သည်တွေက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အစပြုမှုနဲ့ တကယ် စုရုံးလာကြတာပဲ”
“အုပ်ထိန်းသူ၊ ဒီလူတွေက... သူ့အလိုလို စုရုံးလာတာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ကို ဦးဆောင်နေတဲ့သူက ဟိုမိသားစုရဲ့ လေးယောက်မြောက် အကြီးအကဲ ဟိုယုကျယ်ပါ။ သူက ဒီကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်”
...
ချန်ယွဲ့၏ အမူအရာ တောင့်တင်းသွားသည်။ ည၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် သူ၏ ပြင်းထန်သော အကြည့်သည် မီတာဆယ်မီတာအကွာတွင် မြို့ရိုးပေါ်တွင် ရပ်နေသော ဟိုယုကျယ်ကို မြင်တွေ့လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း မှောင်မိုက်သွားသည်။
ဒီည ဟိုင်အချိန်မှာ သူ သတိထားမိတဲ့ ပထမဆုံးအရာက တောင်ဓားဂိုဏ်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု မဟုတ်ပေ။ ရဲရဲတင်းတင်းပင် ဟိုယုရှောင်က ပျံလင်းယုန်ဂိုဏ်းနဲ့ အစိမ်းရောင်ဝံပုလွေဂိုဏ်းကို ဆန့်ကျင်ပြီး ထပ်ပြီး သူ့ကို စိန်ခေါ်ခဲ့ခြင်းပင်။
သူ၏ ဒေါသသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိပြီး ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် တောင်ဓားဂိုဏ်း၏ တိုက်ခိုက်မှု စတင်ခဲ့သည်။
သူသည် ဤဖြစ်ရပ်နှစ်ခုကြား ဆက်စပ်မှုကို စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်ကနှင့် ယခု အခြေအနေသည် ဆက်လက် စဉ်းစားရန် အချိန် မရှိပေ။
တောင်ဓားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းဝင်များ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်တော့မည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ယွဲ့သည် အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့သည်။ သူ၏ ဒဏ်ရာများကို လျစ်လျူရှုကာ သူသည် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးချုပ်၏ တံဆိပ်ကို ထုတ်ကာ လူအုပ်ကို မိုးချုန်းသံကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ရှုကျိုးက လူဆိုးတွေက တိုက်ခိုက်နေတယ်။ ကျောက်ယန်ခရိုင်ဟာ အန္တရာယ် နီးကပ်နေပြီ။ ကျွန်တော် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအနေနဲ့ ရန်သူကို အတူတကွ ကာကွယ်ဖို့ မြို့ရဲ့ စစ်သည်အားလုံးကို သန့်ရှင်းသောဘုရားကျောင်းရဲ့ နာမည်နဲ့ ယခု ခေါ်ယူပါတယ်။ ကျောက်ယန်ကို လုံခြုံအောင် ထိန်းသိမ်းနိုင်တဲ့သူတွေကို တိုက်ပွဲအပြီးမှာ သန့်ရှင်းသောဘုရားကျောင်းက ရက်ရောစွာ ဆုချီးမြှင့်ပါ့မယ်။ မင်းတို့ကို ညံ့ဖျင်းစွာ ဆက်ဆံမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ကတိပေးပါတယ်”
...
ချန်ယွဲ့သည် ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ ရှက်စရာကောင်းစွာ အောက်တွင် မည်သူမျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိသလို မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ဟိုယုကျယ်ပင် ကဲ့ရဲ့ပြုံးကို ပြုံးလိုက်သည်။
“ဟွန့်... မင်းက နေ့လည်တစ်ခုပဲ ဒီကို ရောက်သေးတယ်။ မြို့ရဲ့ စစ်သည်အားလုံးကို ခေါ်ယူချင်နေတာလား။ မင်းက အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအဖြစ် တစ်လလောက် ဆက်နေခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ မင်းက အလံကို မြှောက်ပြီး ပုန်ကန်မှာလား”
ဒဏ်ရာရပြီးသား ချန်ယွဲ့သည် ဤမှတ်ချက်ကြောင့် သူ၏ မျက်နှာသို့ သွေးများ တက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် နီရဲသွားသည်။ သူ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ သူသည် သူ၏ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အဝေးမှ လက်ဝါးဖြင့် ဟိုယုကျယ်ဆီသို့ ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ အာကာသတစ်လျှောက် ဂန်းချီ လှိုင်းကို ဖြတ်သွားစေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် မကောင်းဆိုးဝါး စုစည်းခြင်းအဆင့်တွင် လေ့ကျင့်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် မီတာဆယ်ကျော် အကွာအဝေးတွင် ရှိနေသော်လည်း ဟိုယုကျယ်သည် ချန်ယွဲ့၏ ဂန်းချီကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခြင်း မရှိဘဲ နံရံတွင် ရိုက်မိကာ သူ၏ ပခုံးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ပျက်စီးသွားသည်။
“ငါ့ရဲ့ စီစဉ်မှုတွေကို ထပ်ပြီး နှောင့်ယှက်ရဲရင် ငါက သနားကြင်နာမှု မပြတော့ဘူး”
ဟိုယုကျယ်ကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်ပြီးနောက် ချန်ယွဲ့သည် သူ၏ မျက်နှာ ကြမ်းတမ်းစွာဖြင့် နံရံအောက်ရှိ လူအုပ်ဆီသို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။ သူသည် တိုးညင်းသော အသံဖြင့် “မင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီကို ကျောက်ယန်ခရိုင်ရဲ့ ခရိုင်မှတ်တမ်းတွေမှာ မှတ်ပုံတင်ထားတယ်။ မင်းတို့က ထွက်ပြေးပြီး ကျောက်ယန်ကို ပြိုလဲစေရဲရင် မင်းတို့ကို ငါ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ သန့်ရှင်းသောဘုရားကျောင်းရဲ့ အကျဉ်းထောင်စီမံခန့်ခွဲရေးဌာနက ဖမ်းဝရမ်း ထုတ်ပေးလိမ့်မယ်။ ယုံပြည်နယ်တစ်ခုလုံးမှာ မင်းတို့အတွက် နေရာ မရှိတော့ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
နူးညံ့သော ချဉ်းကပ်မှုက မအောင်မြင်ရင် ခက်ထန်သော ချဉ်းကပ်မှုကို လုပ်ဆောင်ပါစေ...
သာမန်အခြေအနေများတွင် ချန်ယွဲ့၏ ရောနှောထားသော မဟာဗျူဟာသည် အလုပ်ဖြစ်နိုင်ခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဟိုင်အချိန်တွင် တောင်ဓားဂိုဏ်းက တိုက်ခိုက်သည့်အချိန်မှစ၍ မြို့၏ စစ်သည်များသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ကြသည်။ ဤလူများကို ဟိုယုကျယ်နှင့် ဂေါ့ချန်တို့က အတင်းအကျပ် စုဆောင်းခဲ့သည်ဟူသော အချက်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူတို့၏ မကျေနပ်မှုသည် နက်ရှိုင်းသည်။
ချန်ယွဲ့၏ စကားများက ဆီတစ်စည်ကို မီးရှို့လိုက်သလိုပင်။ ည၏ အကာအကွယ်အောက်မှာ လူတိုင်း၏ အသက်ရှူသံများက ပိုလေးလ့လာပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။ သို့သော် သူတို့အားလုံးသည် ချန်ယွဲ့၏ အဆင့်အတန်းနှင့် မြို့ရိုးပေါ်က တိုက်ပွဲမှာ သူပြသခဲ့သေ ခွန်အားကို ကြောက်ရွံ့နေကြပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောရဲကြပေ။
သို့သော် နောက်ဆက်တွဲကို မစဉ်းစားလောက်အောင် စိတ်မြန်လက်မြန်ရှိသည့်သူ နှစ်ယောက် အမြဲရှိနေဆဲပင်။
“မင်းနဲ့အတူ ဘာလို့ မြို့ကို ကာကွယ်ရမှာလဲ။ သန့်ရှင်းသော ဘုရားကျောင်းက ငါတို့ကို ပိုပေးရင်တောင် သုံးဖို့ အသက်ရှင်နေဖို့ လိုသေးတယ်လေ”
“မြို့ကို မကာကွယ်နိုင်ရင် မင်းက တရားသူကြီးအနေနဲ့ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ”
“ချန်တရားသူကြီးက နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ရာထူးတက်ပြီး ညနေပိုင်းမှာ မြို့ကို ဆုံးရှုံးသွားတယ်။ ဘယ်လောက် အထင်ကြီးစရာကောင်းလဲ။ ဒီသတင်းပျံ့သွားရင် တစ်ကမ္ဘာလုံးက လူတွေ ရယ်ကြလိမ့်မယ်။ အားနည်းတဲ့ ငါတို့ရှေ့မှာပဲ မင်းက ကြမ်းတမ်းရဲတာ။ တျန်လီနုံနဲ့ ရင်ဆိုင်တုန်းကဆိုရင် ယုန်ထက်တောင် ပိုမြန်အောင် ပြေးတာ”
“ယုံကျိုးက တန်ဖိုးမရှိဘူး။ တတိယတန်းစား ဂိုဏ်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုတည်းနဲ့ သန့်ရှင်းသော ဘုရားကျောင်းက မကာကွယ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ အကူအညီကို လိုချင်သေးတယ်။ ယုံကျိုးမှာ ငါတို့မရှိရင် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်”
“တကယ့် အရည်အချင်းမရှိဘဲ စိတ်တိုတတ်တဲ့ အကျဉ်းထောင် စီမံခန့်ခွဲရေးဌာန တရားသူကြီးဆိုတာ ဘာများလဲ”
......
ဦးဆောင်အသံနှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ အောက်ကလူအုပ်ကြီးရဲ့ စုပေါင်းဒေါသကို ချက်ချင်း မီးမွှေးလိုက်သလိုပင်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများက မြင့်တက်လာပြီး ချန်ယွဲ့၊ အကျဉ်းထောင် စီမံခန့်ခွဲရေးဌာနနဲ့ သန့်ရှင်းသော ဘုရားကျောင်းကိုပင် ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချတဲ့ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု တိုက်ခတ်လာ၏။
ထိုအချိန်တွင် ချန်ယွဲ့၏ မျက်နှာထားသည် တင်းမာနေသည်။ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချမှုတိုင်းနှင့်အတူ သူ့မျက်နှာသည် ပို၍ နီမြန်းလာပြီး အထူးသဖြင့် သန့်ရှင်းသော ဘုရားကျောင်းကို လှောင်ပြောင်သော အသံများ ကြားရသောအခါ သူ့ဒေါသက ဆူပွက်လာပြီး လူအုပ်ကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ဖို့ အောက်ကို ခုန်ဆင်းချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာသည်။
“အုပ်ထိန်းသူ၊ လူအုပ်ရဲ့ ဒေါသကို ငြှိမ်းသတ်ဖို့ ခက်ခဲတယ်။ သူတို့ကို ထပ်ပြီး မလှုံ့ဆော်သင့်ဘူး”
လက်အောက်ငယ်သားရဲ့ နှစ်သိမ့်စကားကို ကြားပြီး ချန်ယွဲ့၏ ဆုပ်ထားသည့် လက်သီးက အနည်းငယ် လျော့သွားသော်လည်း တောင်ဓားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းဝင်တွေ မြို့ထဲကို အပြည့်အ၀ ဝင်ရောက်လာတာကို မြင်တော့ သူ့နှလုံးသားက အလျင်လိုစိတ်တွေ ပြည့်နှက်လာပြီး သူ့လက်သီးကို တင်းတင်းပြန်ဆုပ်လိုက်သည်။
ဟိုယုကျယ်က ထရပ်လိုက်ပြီး ဟိုဖေးက သူ့ပခုံးကို ဆေးလိမ်းပေးနေ၏။ သူတို့နှစ်ယောက်က အော်ဟစ်နေသည့် လူအုပ်ထဲက ဟိုယင်နဲ့ ဟိုချွန်းကို ကြည့်ပြီး တင်းမာနေသော ချန်ယွဲ့၏ မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ အေးစက်သည့် ရယ်မောသံ ထွက်လာ၏။
“ဟိုယင်နဲ့ ဟိုချွန်းက တော်တော်လိမ္မာတာပဲ။ ဒီလူမိုက်က အခုဆိုရင် မြို့ကို ကာကွယ်ဖို့ လူတွေကို အကူအညီတောင် မရနိုင်တော့ဘူး။ ဒီလူတွေကို ပိုစိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးရင် သူတို့က တောင်ဓားဂိုဏ်းကိုတောင် ကူညီပေးနိုင်သေးတယ်”
ဟိုဖေးက ချန်ယွဲ့ရဲ့ ကံဆိုးမှုအတွက် ပျော်ရွှင်နေစဉ်မှာ တံခါးကို အပြည့်အဝ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော ဓားဂိုဏ်းဝင်များကို မြင်သောအခါ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများလည်း ပေါ်လာခဲ့သည်။