မလှုပ်မရှားနယ်မြေ

ပင်းယန်လမ်း၊ ရှန်ရှင်းအိမ်တော်၊ ကျောက်ယန်ခရိုင်အစိုးရရုံးနှင့် အကျဉ်းထောင်အုပ်ချုပ်ရေးဌာနဖြစ်သည့် ဤသန့်ရှင်းသောဘုရားကျောင်း၏ ဤအိမ်ခြံမြေသုံးခုသည် အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိသည်။

ခရိုင်အစိုးရရုံးမှ လီနှစ်ဆယ်အကွာတွင် ဟိုယုရှောင်သည် သူ၏နောက်လိုက်များနှင့်အတူ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ တစ်ကီလိုမီတာအကွာမှ သူသည် ခရိုင်ရုံးရှိရာသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ထိုဓားဂိုဏ်းဝင်များသည် လုယက်သတ်ဖြတ်မှုများတွင် အလုပ်များနေပြီး ခဏတာတွင် ခရိုင်အစိုးရရုံးသို့ မည်သူမျှ မရောက်သေးပေ။

“အစ်ကိုကြီး၊ ဒီလူတွေကို သူတို့ရဲ့သတ်ဖြတ်မှုကို ဆက်လုပ်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး။ လူအများအပြားက ပင်းယန်လမ်းထဲကို ဝင်ရောက်ပြီးပြီ။ သူတို့ကို ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်ခွင့်ပေးရင် မြို့ရဲ့အရှေ့ပိုင်းပဲ ခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျောက်ယန်းဟာ နောင်မှာ ငါတို့ရဲ့မြို့ဖြစ်လာမှာ။ သူတို့က ဒီလိုမျိုး ဖျက်ဆီးရင် ဒီမြို့ကို ဘာအတွက် လိုအပ်မှာလဲ”

ဟိုယုချန်သည် ထိုလူများက ဆိုင်များနှင့် အိမ်အမျိုးမျိုးထဲသို့ ဆက်တိုက်ဝင်ရောက်ကာ လုယက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်မရှည်ခြင်း၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဟိုယုရှောင်သာ သူ့ကို မတားဆီးထားလျှင် သူသည် သူတို့ကို ဓားဖြင့်ခုတ်ရန် အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားမည်ပင်။

အခြားသူများက စကားမပြောသော်လည်း သူတို့၏အမူအရာများသည် ဟိုယုချန်နှင့် ဆင်တူသည်။ သူတို့သည် အထူးသဖြင့် စိတ်ထားကောင်းသူများ မဟုတ်ကြပေ။ အမှန်မှာ ဟိုမိသားစုသည် ထိုညအစောပိုင်းတွင် ပျံလွှားငှက်ဂိုဏ်းနှင့် အစိမ်းရောင်ဝံပုလွေဂိုဏ်းကို ဖယ်ရှားပြီး ခရိုင်ဝန် ရန်ဖုန်းကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ကျောက်ယန်မြို့တွင် ဟိုမိသားစုသာ အင်အားတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်သည်။

ယခုမြို့ကိုကြည့်လျှင် သူတို့သည် သူတို့၏ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် မြင်နေရသကဲ့သို့ မလွဲမသွေ ခံစားနေရပြီး တောင်ဓားဂိုဏ်းဝင်များက ထိုကဲ့သို့ ဖျက်ဆီးနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သဘာဝအားဖြင့် မကျေနပ်ကြပေ။

သူတို့သည် ထိုကဲ့သို့ ခံစားကြပြီး ကျောက်ယန်ခရိုင်ကို ဟိုမိသားစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် အမြဲမှတ်ယူသော ဟိုယုရှောင်သည် သဘာဝအားဖြင့် ထိုကဲ့သို့ အတွေးများ ပိုမိုအားကောင်းသည်။

“မစိုးရိမ်နဲ့။ ကျောက်ယန်မြို့ မဆုံးရှုံးသရွေ့ ဒီကောင်တွေ ဘာမှ ယူသွားလို့ မရဘူး။ ငါ့နောက်လိုက်ပြီး ခရိုင်ရုံးကို အရင်သွားကြ”

ဟိုယုရှောင်သည် ဓားဂိုဏ်းဝင်များက ခရိုင်ရုံးသို့ ပြေးဝင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း သူသည် သူတို့ကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ ဆယ်ကြိမ်မျှထက် အနည်းငယ်ပိုသော အချိန်အတွင်း သူသည် သူ၏နောက်လိုက်များကို လူသူကင်းမဲ့သော ခရိုင်အစိုးရရုံးထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ခရိုင်အစိုးရရုံးသည် ဟိုအိမ်တော်ထက် မသေးငယ်ပေ။ အတွင်းသို့ရောက်သောအခါ ဟိုယုရှောင်သည် ရန်ဖုန်း၏ ခရိုင်ဝန်တံဆိပ်ကို သူ၏ဝတ်ရုံမှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဂန်းချီသည် ဖြည်းညှင်းစွာ တံဆိပ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားပြီး တံဆိပ်သည် ရုတ်တရက် အားကောင်းသော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်ကာ လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ဟိုယုရှောင်၏ မျက်လုံးများသည် ကျယ်လာပြီး သူသည် ခရိုင်ရုံး၏အဓိကခန်းမကို မော့ကြည့်ကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ထိုသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး သူ၏နောက်လိုက်များကလည်း အလျင်အမြန် နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။

ခရိုင်ရုံး၏အဓိကခန်းမတွင် ကြိတ်ဆုံနှင့်ဆင်တူသော အပြာရောင်ကျောက်တုံးစင်တစ်ခုသည် ဟိုယုရှောင်၏လက်ထဲရှိ ခရိုင်ဝန်တံဆိပ်မှ အလင်းတန်းများနှင့် အတိအကျတူညီသော တောက်ပသည့်အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ အလင်းတန်းနှစ်ခုသည် လေထဲတွင် ချိတ်ဆက်ကာ တဖြည်းဖြည်း ခြောက်ထောင့်ကြယ်ပုံစံကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ထိုအထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ နိုးထလာသည်။

ဤထူးခြားသောမြင်ကွင်းသည် လူတိုင်းကို ချက်ချင်း အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

“ဒါက ရက္ခိုသသန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းရဲ့ စုစည်းခြင်းအတားအဆီးပဲ”

ဟိုယုချန်က ဘေးမှ မှတ်ချက်ပြုသည်။

ဟိုယုရှောင်၏ မျက်လုံးများတွင် ထိုးထွင်းဉာဏ်၏ မီးပွားတစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။ စုစည်းခြင်းအတားအဆီးအကြောင်း မှတ်တမ်းများသည် ကျောက်ယန်ခရိုင်မှတ်တမ်းများတွင်ပင် တွေ့မြင်နိုင်သော်လည်း ဤနေရာတွင် ရှိနေသောလူများသည် ထိုရိုးရှင်းသောစာအုပ်ကို အနည်းငယ်သာ လှန်လှောဖတ်ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

“ယုံကျိုးရဲ့ လမ်းသုံးသွယ်၊ စီရင်စုရှစ်ခု၊ ခရိုင်ခြောက်ဆယ့်နှစ်ခုနဲ့ မြို့ပေါင်းသုံးရာကျော်နဲ့ ဘယ်အင်အားစုကပဲ သိမ်းပိုက်သိမ်းပိုက် နောက်ဆုံးမှာ ရက္ခိုသသန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပိုင်ဆိုင်မှုတွေပဲ။ ဂိုဏ်းက ယုံကျိုးကို နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော် စီမံကိန်းချပြီး ဘာနည်းလမ်းမှမပါဘဲ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး”

ဟိုယုရှောင်က လေထဲတွင် ပျံဝဲနေသော ခရိုင်ဝန်တံဆိပ်ကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေးပြောကာ သူ၏ရှင်းပြချက်ကို ဆက်လက်ပြောပြသည်။

“ဒီခရိုင်ဝန်တံဆိပ်က ဒေသတွင်း သွားလာမှုတွေကို ထိန်းချုပ်ရုံသာမက ဒီစုစည်းခြင်းအတားအဆီးကို အသက်သွင်းဖို့ သော့လည်းဖြစ်တယ်။ ဒီအပြာရောင်ကြိတ်ဆုံက ကျောက်ယန်စုစည်းခြင်းအတားအဆီးရဲ့ အဓိကအချက်တည်ရှိတဲ့နေရာဖြစ်သင့်ပြီး ကျွန်တော်မှားမနေဘူးဆိုရင် စွမ်းအင်ပေးဖို့ လျှို့ဝှက်ရွှေတွေလည်း ရှိသင့်တယ်”

လျှို့ဝှက်ရွှေလား။

ဟစ်စ်......

လျှို့ဝှက်ရွှေ ဆိုသည့် စကားလုံးများကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းသည် အသက်ရှူမှားသွားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် အပြာရောင်ကြိတ်ဆုံကို ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ရင်ခုန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

“သာမန်လူတွေအားလုံးက ရွှေ၊ ငွေ၊ ကြေးနဲ့ သံတွေဟာ စံပြငွေကြေးတွေဖြစ်ပြီး ရွှေက သူတို့ထဲမှာ အတန်ဖိုးအရှိဆုံးဆိုတာ သိကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုယ်ခံပညာရှင်တွေရဲ့အမြင်မှာ ရွှေမဟုတ်ဘဲ လျှို့ဝှက်ရွှေပဲ

လျှို့ဝှက်ရွှေဟာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ သတ္တုတွေရဲ့ တောက်ပမှုကို စုစည်းထားပြီး ကြီးမားတဲ့စွမ်းအင်တွေ ပါဝင်တယ်။ ဒါကို အတားအဆီးတွေကို အထောက်အပံ့ပေးဖို့၊ ကိရိယာတွေကို ပြန်လည်ပြုပြင်ဖို့၊ ဆေးဝါးတွေထဲကို ထည့်သွင်းဖို့သာမက စွမ်းရည်အမြင့်ဆုံးအဆင့်ရှိတဲ့ စစ်သည်တွေရဲ့ ကိုယ်ခံပညာလေ့ကျင့်ဖို့အတွက်တောင် အသုံးပြုနိုင်တယ်။ သူ့ရဲ့တန်ဖိုးဟာ မတိုင်းတာနိုင်ဘူး”

ထိုသို့သော တန်ဖိုးကြီးသော လျှို့ဝှက်ရွှေသည် ဖန်တီးချိန်မှစ၍ လက်တစ်ဆုပ်စာလူများသာ ပိုင်ဆိုင်ရန် ရည်ရွယ်ထားပြီး အမှန်စင်စစ် ကမ္ဘာ့လျှို့ဝှက်ရွှေတွင်းအများစုကို ထိပ်တန်းသန့်ရှင်းသော အင်အားဆယ်ခု၏ လက်ထဲတွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းပင်။

လျှို့ဝှက်ရွှေကို ရရှိလိုသော သာမန်လူများအတွက် အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုရှိသေးသည်။ ၎င်းကို ရွှေမှ အရည်ကျိုနိုင်သည်။ ကောလာဟလများအရ လျှို့ဝှက်ရွှေတစ်ကျပ်သားကို အရည်ကျိုရန် ရွှေတစ်သိန်းသား လိုအပ်သည်ဟု ဆိုကြခြင်းပင်။

ရွှေတစ်သိန်းသား……

ဟိုယုချန်သည်ပင် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။ ဟိုယုရှောင်သာ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ခြင်းမရှိလျှင် သူသည် ထိုကျောက်ဆုံကို ဖျက်ဆီးကာ အတွင်းမှ လျှို့ဝှက်ရွှေကို ထုတ်ယူရန် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပေလိမ့်မည်။

“ရက္ခိုသအတားအဆီးကို မလှုပ်မရှားနယ်မြေဟုလည်း ခေါ်ပြီး ဒီအောက်မှာ နယ်မြေလေးခုရှိတယ်။ အခြေချနယ်မြေ၊ သစ်ခွနယ်မြေ၊ တာအိုလေ့ကျင့်နယ်မြေနှင့် ယင်နှင့်ယန်နယ်မြေတို့ဖြစ်ပြီး သူတို့က အသီးသီး ပြည်နယ်မြို့၊ စီရင်စုမြို့၊ ခရိုင်မြို့နှင့် တာအိုမြို့တို့နှင့် သက်ဆိုင်ကာ ယုံကျိုးတစ်ခုလုံးရှိ မြို့ပေါင်းသုံးရာကျော်ကို ကာကွယ်ပေးထားတာ”

“ယုံကျိုးမြို့မှာ ဘာလို့ အတားအဆီး မရှိရတာလဲ”

ဟိုယုရှောင်၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် ဒုတိယအကြီးအကဲ ဟိုယုချန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ သူမေးပြီးသောအခါ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူတိုင်းက သူ့ကို လူမိုက်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြည့်နေသည်ကို သူသဘောပေါက်သွားသည်။

တတိယအကြီးအကဲ ဟိုယုလင်းက နှစ်ကြိမ်မက ချောင်းဟန့်ကာ “ဒုတိယအစ်ကို၊ ပြည်နယ်မြို့ဆိုတာ သန့်ရှင်းသောဘုရားကျောင်းဌာနချုပ် တည်ရှိတဲ့နေရာပါ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ သန့်ရှင်းသောဘုရားကျောင်းဌာနချုပ်ကို ဒုက္ခပေးရဲတဲ့ အင်အားစုတွေ အနည်းငယ်ပဲရှိတယ်။ သန့်ရှင်းသောဘုရားကျောင်းက ပြည်နယ်မြို့ကို တကယ်တိုက်ခိုက်ခံရရင် အတားအဆီးက ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ..." ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

.........

ဟိုယုချန်သည် သူ၏အထင်မှားမှုကို သဘောပေါက်သောအခါ ချက်ချင်း ရှက်ရယ်ရယ်လိုက်သည်။

ဟိုယုရှောင်သည် ဒုတိယအကြီးအကဲကို ခေါင်းခါယမ်းကာ ကူကယ်ရာမဲ့အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး အတားအဆီးသည် တဖြည်းဖြည်း ကောင်းကင်သို့ ပျံ့နှံ့နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ ဂန်းချီအကြိမ်ရေနှင့် ခရိုင်ဝန်တံဆိပ်ကို အသက်သွင်းခြင်းကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

အခြေချနယ်မြေကို အသက်သွင်းပြီးနောက် အချို့အစိတ်အပိုင်းများသည် ပိုင်းခြားနိုင်ပြီး အချို့မှာ မပိုင်းခြားနိုင်ပေ။ အဓိက တန်းစီအမှတ်ဖြင့်သာ ထိန်းချုပ်ခြင်းပင်။ ပိုင်းခြားနိုင်သော အခြေချနယ်မြေများကို လော့ဥပဒေများအရ ဆယ်မိုင်နယ်နိမိတ်များဖြင့် သတ်မှတ်သည်။ မပိုင်းခြားနိုင်သော အခြေချနယ်မြေများကို မဟာသံဃိကဝိနည်းအရ မိုင်နှစ်ဆယ်နယ်နိမိတ်များဖြင့် သတ်မှတ်သည်။

ဤအခြေချနယ်မြေကို ဆယ်မိုင်နှင့် မိုင်နှစ်ဆယ် အပိုင်းအခြားများအဖြစ် ပိုင်းခြားနိုင်သောကြောင့် လူတိုင်း၏မျက်နှာတွင် ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဟိုယုကျီသည် အလျင်မြန်ဆုံး တုံ့ပြန်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“တောင်ဓားဂိုဏ်းဝင်တွေရဲ့ အနည်းငယ်သော အစိတ်အပိုင်းပဲ မြို့ရဲ့အနောက်ပိုင်းကို ရောက်လာတာပါ။ အစ်ကိုကြီး အနောက်မြို့ကလူတွေကို ကာကွယ်ဖို့ ဆယ်မိုင်အတားအဆီးကို အသက်သွင်းချင်တာလား”

“ဟုတ်တယ်၊ ဒီအတားအဆီးရဲ့ တိကျတဲ့လုပ်ဆောင်ချက်က ဘာလဲ”

ဟိုယုရှောင်က စတုတ္ထအကြီးအကဲရဲ့ မေးခွန်းကို မဖြေနိုင်ခင်မှာပဲ စတုတ္ထအကြီးအကဲက နောက်မေးခွန်းကို မေးလိုက်တာကြောင့် သူသည် ဟိုယုဒွမ်ကို တကယ် လွမ်းဆွတ်သွား၏။

ပဉ္စမအကြီးအကဲက စကားတွေ အရမ်းများပေမယ့် အနည်းဆုံး သူက ပိုသိပြီး မေးခွန်းတွေ အများကြီး မရှိပေ။

“အတားအဆီးရဲ့ အရေးအကြီးဆုံးလုပ်ဆောင်ချက်က အတွင်းနဲ့အပြင်ကို သဘာဝအတိုင်း ခွဲခြားဖို့၊ အပြင်လူတွေ ဝင်ရောက်ခြင်းကို တားဆီးဖို့ပဲ။ ဒုတိယလုပ်ဆောင်ချက်က သူ့ရဲ့အခြားနာမည်... မလှုပ်မရှားနယ်မြေ”

မလှုပ်မရှားနယ်မြေဆိုသည်မှာ ဥပဒေများ ပျက်ပြယ်သွားသော နေရာဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ၎င်းသည် ၎င်းအတွင်းရှိ ကိုယ်ခံပညာရှင်များသည် ၎င်းတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားကိုသာ အသုံးပြုနိုင်ပြီး ဂန်းချီ၊ ဂန်းရှနှင့် ဒန်ဂန်းတို့သည် အသုံးမပြုနိုင်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ဂန်းချီနယ်မြေရှိ စစ်သည်အားလုံး၏ ကိုယ်ခံပညာလေ့ကျင့်မှုသည် အတားအဆီးကို အသက်သွင်းသည့်အချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်ခြင်း အလွှာဆယ်ခုအထိ လျော့ကျသွားမည်...”

အနည်းငယ် ကြောက်စရာကောင်းသော လေသံဖြင့် ဟိုယုရှောင်က ဒုတိယစကားကို ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းကို ကြားသောအခါ ဒုတိယ၊ တတိယနှင့် စတုတ္ထမောင်နှမများသည် ပထမတွင် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူတို့၏ မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာသည်။

“ကျိန်စာတိုက်ပါစေ။ အစ်ကိုကြီး မြန်မြန်အတားအဆီးကို အသက်သွင်းပါ။ ကျွန်တော့်ဓားက အချိန်အတော်ကြာ ငတ်မွတ်နေပါပြီ။ ဂန်းချီနယ်မြေရဲ့ ကိုယ်ခံပညာလေ့ကျင့်မှု မရှိရင် ထျန်လီနောင်လာရင်တောင် ကျွန်တော် မကြောက်ဘူး”

ဟိုယုကျီ၏ အမူအရာသည် ကြောက်စရာကောင်းပြီး သူ၏ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ် ဓားသည် အေးစက်သော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်ကာ အနည်းငယ် တုန်ခါနေသည်။

တတိယအကြီးအကဲ ဟိုယုလင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးသည် အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ လူသတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်သည် အနည်းငယ်မျှ မအားနည်းပေ။

သူမကို မပြောနှင့်။ မောင်နှမသုံးဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်ခြင်းအလွှာဆယ်ခု၏ ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်ကြံမှုအတွက် ဟိုယုရှောင်သည် ဤကာလအတွင်း သူတို့တစ်ဦးစီကို အသေးစားပြန်လည်နုပျိုစေသောဆေးပြားတစ်ခု ပေးခဲ့သည်။

ဟိုယုရှောင်သည် သူတို့၏ အတွေးများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်သည်။ အမှန်မှာ သူသည် ရန်ဖုန်းကို ရှာဖွေသည့်အချိန်မှစ၍ ဤအချိန်ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့ခြင်းပင်။

အတားအဆီး၏အလင်းသည် နောက်ဆုံး အရေးကြီးသောအချိန်သို့ ရောက်ရှိသည်ကို ကြည့်ရင်း ဟိုယုရှောင်သည် အံကြိတ်လိုက်ကာ သူ၏ ဂန်းချီအားလုံးကို အတင်းအကျပ် ထုတ်လွှတ်ပြီး အတားအဆီးကို အပြည့်အဝ အသက်သွင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဘေးမှ လှံရှည်တစ်ချောင်းသည် တဝီဝီမြည်လာပြီး ၎င်း၏ထိပ်တွင် အစိမ်းရောင် ဂန်းရှသည် ဟိုယုရှောင်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်စေကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တုံ့ဆိုင်းစေသည်။ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သူသည် သူ၏ ဂန်းချီကို ကာကွယ်ရေးအဖြစ် စုစည်းပြီး လွတ်မြောက်ရန် ဘေးသို့ အလျင်အမြန် ရွှေ့လိုက်သည်။

“နတ်ဆိုးလမ်းကကောင်တွေ၊ ငါလုဖန်းဝမ်ရှိနေတုန်း မြို့ကာကွယ်ရေးအတားအဆီးကို အသက်သွင်းဖို့ စဉ်းစားနေတာလား။ နောက်တစ်ခါ ပြန်စဉ်းစားကြဦး”