သေးငယ်တဲ့မိသားစု၏ အရှက်ရမှု

လူတစ်ဦး၏သေဆုံးခြင်းသည် အရေးမပါသောကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သည်။ ကျောက်ယန်းမြို့တွင် အနည်းဆုံး ညတွင်းချင်း လူသောင်းချီ သေဆုံးခဲ့သော်လည်း ထိုလူသောင်းချီ၏သေဆုံးမှုမှ ဟိုယုရှောင်ခံစားခဲ့ရသော တုန်လှုပ်မှုသည် ယခုသူ၏ရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသောမြင်ကွင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။

ဤသူသည် သူ့၏ကိုယ်ပိုင်ညီမငယ်၊ သူ့၏အသားအရည်နှင့် သွေးသားဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ်စဉ်းစားရန်မလိုဘဲ ကွပ်မျက်ခံလိုက်ရသည်။

ဟိုယုရှောင်ကို မပြောနှင့် တုံ့ပြန်မှုအမြန်ဆုံးရှိသော တူအိုပါဟောင်ပင်လျှင် တျန်ဖာကျန့်က ထိုကဲ့သို့ တိုက်ရိုက်ချဉ်းကပ်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ တျန်မိသားစု၏ ဖခင်နှင့်သားကို ကြည့်ရှုသောအခါ သူ၏မျက်လုံးများတွင် ခံစားချက်လှိုင်းဂယက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူသည် တျန်ဟောင်လုကို ခေါ်ဆောင်လာရန် ရဲရဲဝံ့ဝံ့လုပ်ခဲ့ခြင်းမှာ သူမသည် တျန်လီနောင်၏သမီးဖြစ်ကြောင်း သေချာသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး တျန်မိသားစုကို ခြိမ်းခြောက်ရန် တျန်ဟောင်လုကို အသုံးပြုရန်ပင် စဉ်းစားခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ တျန်ဖာကျန့်က ကိုယ်တိုင် အရေးယူဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

“ဖြောင့်မတ်သောလမ်းကြောင်း၏ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ရန် ထိုက်တန်ပါတယ်။ အကယ်ဒမီ၏ စစ်မှန်သော အမွေခံတစ်ဦးပါ။ ညီအစ်ကို တျန်ရဲ့နည်းလမ်းတွေက ကျွန်တော့်ထက် အများကြီး ပိုရက်စက်တယ်။ ဂျင်မင်းကြီးဆီ လာခဲ့ရင် ဘယ်လိုလဲ။ ဧကရာဇ်က မင်းကို သေချာပေါက် ဂုဏ်ပြုပါလိမ့်မယ်”

တူအိုပါဟောင်သည် ပျော်ရွှင်သောမျက်နှာပေးကို ဆက်လက်ဝတ်ဆင်ကာ တျန်ဖာကျန့်ကို အတော်လေး ကဲ့ရဲ့ပြောင်လှောင်သောစကားကို ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောကောင်းသော တျန်ဖာကျန့်သည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဤကဲ့ရဲ့ပြောင်လှောင်မှုကို လျစ်လျူရှုရန် ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ယင်းအစား မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး သူ၏အတွေးများထဲတွင် နစ်မြောနေသည်။

တျန်ဟောင်လု၏ လည်ပင်းတွင် အနီရောင်အမှတ်အသားတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သွေးများသည် တဖြည်းဖြည်း စိမ့်ထွက်လာသည်။ သူမ၏ကျယ်ပြန့်စွာပွင့်နေသော မျက်လုံးများသည် မကျေနပ်မှုနှင့် မလိုလားမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် သူမ၏အစ်ကို တျန်ဖာကျန့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြိုလဲသွားသည်။

“မိန်းကလေးတျန်”

အခြားသူများ မည်သို့တွေးနေသည်ဖြစ်စေ ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်းသည် တျန်ဟောင်လု ပြုတ်ကျသွားသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကြပြီး ဟိုယုတွမ်က အံ့အားတကြီး အော်ဟစ်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးသွားသည်။

ပြုတ်ကျနေသော တျန်ဟောင်လုကို ဖမ်းယူလိုက်သောအခါ သူ၏မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်မှုအနည်းငယ်ကို မြင်တွေ့ရသေးသည်။ တျန်ဖာကျန့်က တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြဘဲ သူသည် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

တျန်ဟောင်လု၏ လည်ပင်းမှ စိမ့်ထွက်နေသော သွေးများကို ကြည့်သော ဟိုယုတွမ်၏မျက်နှာသည် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်ခြင်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏နှလုံးသားတွင် နောင်တများ ပြည့်နှက်နေကာ မျက်ရည်များ လျင်မြန်စွာ ပြည့်လျှံလာသည်။

“မိန်းကလေးတျန်၊ မင်းသာ ငါ့စကားကို နားထောင်ခဲ့ရင် ဒီလိုဖြစ်လာနိုင်ပါ့မလား၊ ဒီလိုဘယ်လိုဖြစ်လာနိုင်မှာလဲ”

သူမ၏ဖခင်နှင့် အစ်ကို တျန်လီနောင်ကို စိုက်ကြည့်နေသော တျန်ဟောင်လုသည် ဤစကားများကို ကြားသောအခါ သူမ၏အကြည့်သည် နူးညံ့သွားပြီး သူမကို ကိုင်ထားသော ဟိုယုတွမ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်ရည်များကို မြင်သောအခါ နွေးထွေးသောခံစားချက်တစ်ခုသည် သူမ၏နှလုံးသားထဲသို့ မည်သို့မျှ မဖော်ပြနိုင်အောင် ပြည့်နှက်သွားသည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူမအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးပေးသော ဟိုယုတွမ် ရှိပါသေးသည်။

သူမသည် ယခုအချိန်တွင် ရှင်းလင်းစွာ သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး သူမ၏ဖခင်နှင့် အစ်ကိုတို့က ကျောက်ယန်းကို တိုက်ခိုက်ရန် အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးပြုသော ရုပ်သေးရုပ်မျှသာဖြစ်သည်။ တူအိုပါဟောင်၏ရောက်ရှိလာမှုက သူမကို ရုပ်သေးရုပ်မှ စွန့်ပစ်နိုင်သော အပိုင်းအစတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။

“ငါ အရမ်းမုန်းတယ်...”

ထိုအချိန်တွင် တျန်ဟောင်လု၏ နက်ရှိုင်းစွာ စွဲကပ်နေသော မကျေနပ်ချက်သည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူမ၏လည်ချောင်းထဲသို့ အသက်ရှူသံတစ်ခု ပြေးဝင်လာကာ ဟိုယုတွမ်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူမ၏လက်သည် တင်းကျပ်လာပြီး သူမ၏နုပျိုသောမျက်နှာသည် အလွန်အမင်း ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်သွားသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမသည် ဒေါသတကြီးဖြစ်လေလေ သူမ၏အသက်စွမ်းအားသည် ပို၍ပို၍ ဆုတ်ယုတ်သွားလေလေဖြစ်သည်။ ထိုစကားသုံးလုံးပြောပြီးနောက် သူမ၏အသက်သည် နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် သေဆုံးသွားသည့်တိုင် သူမ၏မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများသည် ပွင့်နေဆဲဖြစ်သည်။

“မိန်းကလေးတျန် မိန်းကလေးတျန်...”

ဟိုယုတွမ်၏လက်ထဲတွင် တျန်ဟောင်လု၏အသက်ပျောက်ဆုံးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသော ဟိုယုတွမ်၏ ဝမ်းနည်းမှုသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူမကို ပြန်လည်နိုးထစေနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိသောကြောင့် သူသည် နှစ်ကြိမ်သာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့အတွင်းမှ ဒေါသသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လာတော့သည်။

အမှန်တကယ်တော့ တျန်ဟောင်လုနှင့် သူ၏သိကျွမ်းမှုသည် မကြာသေးပေ။ ယခုအချိန်တွင် တစ်လခွဲအကြာ၌ အဆုံးသတ်သွားခဲ့သော်လည်း သူမကို စစ်မှန်သောသူငယ်ချင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

ဘီလူးလမ်းကြောင်း၏အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင်ရှိသော ကျောက်ယန်းခရိုင်တွင် မွေးဖွားခြင်းသည် စာပေကို ချစ်မြတ်နိုးပြီး စိတ်နှလုံးကောင်းမွန်သော ဟိုယုတွမ်ကဲ့သို့သောသူအတွက် ကံဆိုးခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သူသည် လူတိုင်းက ရှောင်ဖယ်ထားသော အထီးကျန်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူ၏အကျိုးစီးပွားများကို အမြဲထောက်ခံအားပေးပြီး သူ၏စာပေများကို အားပေးခဲ့သော သူ၏ဖခင်ကို လွန်ခဲ့သောနှစ်နှစ်က သတ်ပစ်ပြီးနောက် ဤအခြေအနေသည် ပို၍ပင် ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။

အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ်တွင် သူသည် သူငယ်ချင်းတစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့ဘဲ သူ၏အစ်ကိုကြီးအား မျိုးနွယ်ရေးရာများတွင် ကူညီခြင်းမှလွဲ၍ သူသည် အချိန်အများစုကို သူ၏အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း စာဖတ်ရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။

သူ၏အစ်ကိုနှင့် အစ်မတို့၏ ဂရုစိုက်မှုနှင့် ချစ်ခင်မှုများသည် သူ့ကို နွေးထွေးစေခဲ့သည်မှာ သေချာသော်လည်း ၎င်းသည် မိသားစုချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြစ်သည်။ မိသားစုချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သော်လည်း သူ၏သူငယ်ချင်းဖြစ်လိုသော တောင့်တမှုကို မငြိမ်းသတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

လွန်ခဲ့သော တစ်လခွဲက အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော တျန်ဟောင်လုသည် သူသည် စာဖတ်ပြီး စာရေးနေစဉ် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ခြံဝင်းနံရံထိပ်မှ သူ့ကို ကြည့်နေပြီး သူမ၏တောက်ပသောမျက်လုံးများတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူမသည် စာပေလိုက်စားမှုအတွက် သူ့ကို ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်သော ကျောက်ယန်းခရိုင်ရှိ အခြားသူများနှင့် မတူဘဲ သူဖတ်သောစာအုပ်များနှင့် သူရေးသောစာလုံးများအကြောင်းကို မေးမြန်းကာ ဘိုင်လူအကယ်ဒမီအကြောင်း ဇာတ်လမ်းများစွာကို ဝေမျှပေးခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူ၏အငယ်နှစ်နှစ်သာ ကွာသော တျန်ဟောင်လုသည် သူ၏ဘဝကို ထွန်းလင်းပေးသော အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုညတွင် တောင်ဓားအဖွဲ့သည် ကျောက်ယန်းကို တိုက်ခိုက်နေကြောင်း ဟိုယုတွမ် သိလိုက်ရသည့်အချိန်တွင် တျန်ဟောင်လုသည် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပေးရန်အတွက် ရုပ်သေးရုပ်မျှသာဖြစ်ကြောင်း သူသိလိုက်သည်။

ရုပ်သေးရုပ်ဖြစ်ခြင်းဆိုသည်မှာ သူမကို အချိန်မရွေး စွန့်ပစ်နိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

သူသည် တျန်ဟောင်လုကို ပြည်နယ်နှစ်ခုကြားရှိ နယ်နိမိတ်အမှတ်အသားသို့ ကိုယ်တိုင်လိုက်ပို့ခဲ့သည်။ လုယွမ်ဟောင်၏လက်မှ သူမကိုကာကွယ်ရန် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အင်အားကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကျောက်ယန်းသို့ ပြန်လိုကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူမကို ပြန်မသွားရန် တားမြစ်ခဲ့သည်။

သူလုပ်ခဲ့သော အရာအားလုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမကို ကာကွယ်ရန်သာမက အနှစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း သူရရှိခဲ့သော ပထမဆုံးသော သူငယ်ချင်းဖြစ်မှုကို ကာကွယ်ရန်လည်း ဖြစ်သည်။

သူသည် တူအိုပါဟောင်၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရသောအခါ ဟိုယုတွမ်သည် အများကြီး တွေးတောခဲ့သည်။ တျန်ဟောင်လုသည် "သေဆုံး" လိမ့်မည်ဟု သူသံသယဖြစ်ခဲ့ပြီး တျန်လီနောင်နှင့် တျန်ဖာကျန့်တို့သည် ကျောက်ယန်းကို တိုက်ခိုက်ရန် အကြောင်းပြချက်ရရှိစေရန် သူ့ကို အသိအမှတ်ပြုမည်မဟုတ်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တျန်ဖာကျန့်က အမှန်တကယ် လူသတ်ရန် အရေးယူဆောင်ရွက်လိမ့်မည်ဟု သူ မတွေးဝံ့ခဲ့ပေ။

တျန်ဟောင်လုသည် ဘိုင်လူအကယ်ဒမီအကြောင်း သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပြောပြသောအခါ သူမ၏စကားများသည် သူမ၏အစ်ကိုကြီးအပေါ် လေးစားတန်ဖိုးထားမှုနှင့် ချစ်ခင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး တျန်ဖာကျန့်ကို ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပြီး ထူးချွန်သောသူတစ်ဦးအဖြစ် ချီးကျူးခဲ့သည်ကို သူသည် ဘယ်သောအခါမျှ မမေ့နိုင်ပေ။

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က တျန်ဖာကျန့်ကို ပညာရှင်ကြီး ကျိယန်ကျိမှ အကယ်ဒမီသို့ လက်ခံသောအခါ သူမသည် ပို၍ပင် ဂုဏ်ယူခဲ့ပြီး သူမ၏မျက်နှာငယ်လေးသည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သူမ၏စကားများတွင် တျန်ဖာကျန့်သည် အမှန်တကယ် အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိသော အစ်ကိုကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ဤအရာများကို ပို၍ပို၍ တွေးတောလေ ဟိုယုတွမ်အတွက် တျန်ဟောင်လုသည် သူမ၏သေဆုံးခြင်းမပြုမီ အဘယ့်ကြောင့် ထိုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော မကျေနပ်ချက်များရှိခဲ့သည်ကို၊ အဘယ့်ကြောင့်... သူမသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လျက် သေဆုံးသွားခဲ့သည်ကို ပို၍ပို၍ ရှင်းလင်းလာသည်။

ဟိုယုတွမ်သည် ခေါင်းကိုမော့ကာ တျန်ဖာကျန့်သည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ အတွေးများထဲတွင် နစ်မြောနေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူသည် ကြာမြင့်စွာ လေးစားခဲ့သော ဘိုင်လူအကယ်ဒမီမှ ကျင့်ကြံထားသော သူ၏ရှေ့မှ လူကို တွေးတောသောအခါ သရော်မှုသည် အလွန်နက်ရှိုင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“ကွန်ဖြူးရှပ်အဖွဲ့က မိဘကို ရိုသေခြင်းနဲ့ ညီအစ်ကိုကို လေးစားခြင်းက လူ့သဘာဝရဲ့ အခြေခံလို့ ပြောတယ်။ တိုက်ခိုက်မှုကို မျှတအောင်လုပ်ဖို့ မင်းက မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင်အသားအရည်နဲ့ သွေးသားကိုတောင် လက်နဲ့ထိရဲတယ်။ ဒါက ကွန်ဖြူးရှပ်အဖွဲ့ရဲ့ စစ်မှန်သော သင်ကြားမှု၊ ဘိုင်လူအကယ်ဒမီလား။ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ လုံးဝ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ...”

မျက်လုံးများကို တင်းတင်းစေ့ထားသော တျန်ဖာကျန့်သည် ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ တျန်ဟောင်လုကို သတ်ပြီးနောက်တွင်ပင် သူသည် အနည်းငယ်မျှ နောင်တမရခဲ့ပေ။ သို့သော် ဟိုယုတွမ်သည် ဘိုင်လူအကယ်ဒမီကို ကဲ့ရဲ့ပြောင်လှောင်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများရှိ လူသတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်သည် အလွန်ပြင်းထန်လာသည်။

“ကျောက်ယန်းလို ညစ်ပတ်ပြီး ပုပ်သိုးနေတဲ့ နေရာမှာ သူတော်စင်တွေရဲ့ ဆုံးမစကားအနည်းငယ်ကို သင်ယူနိုင်တာဟာ အမှန်တကယ် ထူးခြားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ရှေ့မှာ ကွန်ဖြူးရှပ်အဖွဲ့အကြောင်း အဓိပ္ပါယ်မဲ့တဲ့စကားတွေကို ပြောပြီး အကယ်ဒမီကို ဂုဏ်သိက္ခာညှိုးနွမ်းအောင် လုပ်ရဲတယ်။ မင်းကို ဘယ်သူက သတ္တိပေးတာလဲ...”

တျန်ဖာကျန့်၏ခန္ဓာကိုယ်မှ အလင်းဖြူတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားအလင်းတန်းသည် ရုတ်တရက် စုစည်းသွားကာ သူသည် တျန်ဟောင်လုကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းနှင့် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် တူညီနေသည်။

“ပဉ္စမမြောက်ညီ”

“ယုတွမ်...”

...

ဤမြင်ကွင်းကို မျက်မြင်တွေ့သော ဟိုယုရှောင်နှင့် ဟိုယုချန်တို့ လေးဦးသည် ချက်ချင်း မျက်နှာပျက်သွားပြီး အသက်ရှင်ရန်နှင့် သည်းခံရန် အတွေးများကို ခဏအတွင်း ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။

လေးဦးစလုံးသည် အံ့အားတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဟိုယုတွမ်ရှိရာသို့ အားလုံး ပြေးသွားကြသည်။

သူတို့သည် တျန်ဖာကျန့်၏ ဓားအလင်းတန်းကို မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သိသော်လည်း ထိုသို့ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

“လာနေကြတုန်းပဲလား”

ပေါ့ပေါ့တန်တန်အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟိုယုရှောင်၏နှလုံးသားသည် ခဏတာ သက်သာသွားသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့ မတားဆီးနိုင်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက် တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

တျန်ဖာကျန့်ကို အောင်မြင်စေရန် ခွင့်ပြုခဲ့သော တူအိုပါဟောင်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏လမ်းကြောင်းကို ရရှိမည်မဟုတ်ပေ။ အနက်ရောင် ဓားရှည်သည် အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ ဆန့်ထုတ်ကာ တျန်ဖာကျန့်၏ ကွန်ဖြူးရှပ် ဓားအလင်းတန်းကို လမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟိုယုရှောင်နှင့် အခြားသုံးဦးသည် ဟိုယုတွမ်၏ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး နောက်သို့ မကြည့်ဘဲ သူတို့၏ညီငယ်ကို ဝန်းရံကာ သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များဖြင့် ကာကွယ်ပေးပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုမရှိဘဲ တျန်ဖာကျန့်နှင့် ဂူချန်ဖုန်းကို ဒေါသတကြီး ကြည့်ရှုနေကြသည်။

အမြဲတမ်း အကျိုးအကြောင်း အရှိဆုံးဟု မိမိကိုယ်ကို ဂုဏ်ယူလေ့ရှိသော ဟိုယုရှောင်ပင်လျှင် ဤအချိန်တွင် ခြွင်းချက်မရှိပေ။

သူ၏ဓားအလင်းတန်းကို တူအိုပါဟောင်က ပျက်ပြယ်သွားသည်ကို မြင်သော တျန်ဖာကျန့်၏မျက်နှာတွင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှု မရှိခဲ့ပေ။ ယင်းအစား ဒေါသတကြီး ကြည့်နေသော ဟိုယုရှောင်နှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုသုံးဦးကို ကြည့်ကာ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် စိတ်ဝင်စားဖွယ် အမူအရာတစ်ခု သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာကာ သူသည် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် စကားပြောလာသည်။

“ကျောက်ယန်းရဲ့ ဟိုမျိုးနွယ်၊ ကျောက်ယန်းရဲ့ ဟိုမျိုးနွယ်၊ မျောက်နက်ဘီလူး ဟိုထောင်၊ ငါ မမှားရင် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ချင်ကျန့်ဗီလာနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ ရှက်မရှိတဲ့ သေးငယ်တဲ့မျိုးနွယ်က မင်းတို့ မဟုတ်ဘူးလား”

ဤပြောဆိုချက်တွင် ဟိုယုရှောင်၊ ဟိုယုချန်နှင့် အခြားသုံးဦးသည် ရုတ်တရက် တျန်ဖာကျန့်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အတွင်းမှ အလွန်ကြီးမားသော မုန်းတီးမှုတစ်ခု တက်လာကာ သူတို့၏မျက်လုံးများသည် သွေးရောင်ပြောင်းသွားပြီး သူတို့သည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဝါးမျိုတော့မည့်အလား အမူအရာများကို ဖော်ပြလာကြသည်။

သူတို့ထဲတွင် ဟိုယုကျယ်နှင့် ဟိုယုလင်းတို့သည် အလွန်ကြီးမားသော မုန်းတီးမှုကို ခံစားနေရပြီး သူတို့၏စိတ်များသည် သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များကိုပင် ထိန်းချုပ်မရအောင် တုန်လှုပ်စေသည့် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေပုံရသည်။

ထိုအချိန်တွင် တျန်ဖာကျန့်ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဂူချန်ဖုန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသည့်အလား သူ၏နဖူးကို ရိုက်လိုက်သည်။ ဟိုမျိုးနွယ်၏ အဖွဲ့ဝင်ငါးဦး၏ စိတ်ခံစားချက်ပြောင်းလဲမှုများကို ရင်ဆိုင်သော သူသည် စိတ်မပူဘဲ မထီမဲ့မြင်ပြုသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

“ဒီနာမည်က ရင်းနှီးနေတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ ဒါဆို မင်းတို့ပဲ။ ဟားဟားဟား။ အစ်ကိုကြီး ကျောက်က ဟိုထောင်မှာ အိမ်ထောင်ရေးကတိကို အတုလုပ်ပြီး ချင်ကျန့်ဗီလာနဲ့ မဟာမိတ်ပြုဖို့ ရဲရဲတင်းတင်းလုပ်ခဲ့တယ်လို့ ငါ့ကို ပြောပြတယ်။ ဘယ်လောက် ရယ်စရာကောင်းလဲ၊ ဟားဟားဟား...”

ဂူချန်ဖုန်း၏ ထိုးနှက်သော ရယ်မောသံသည် ဟိုယုရှောင်၏ အာရုံကြောများကို အဆက်မပြတ် လှုံ့ဆော်ပေးနေပြီး သူ၏လည်ပင်းရှိ သွေးကြောများသည် ဖောင်းကားလာကာ သူ၏လက်သီးများသည် အင်အားကြောင့် သွေးထွက်သည်အထိ အင်္ကျီလက်ထဲတွင် တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။

သူ၏နောက်တွင် ဟိုယုချန်၊ ဟိုယုကျယ်နှင့် ဟိုယုတွမ်တို့သည် အလားတူတုံ့ပြန်ကြပြီး တတိယမြောက် ညီမ ဟိုယုလင်းသည် သူမ၏လှပသောမျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာကာ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်နေသည်။

ငါးဦး၏စိတ်ထဲတွင် ထိုမခံမရပ်နိုင်သော အမှတ်တရကို ဂူချန်ဖုန်းက နောက်တစ်ကြိမ် ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။