ကျောက်ယန်၏ ပွဲ

ပထမဆုံး ဝင်တိုက်သော ဟိုယုရှောင်သည် လှံဖြင့် နှလုံးနှင့် အဆုတ်ကို ထိုးဖောက်ခံရကာ ချက်ချင်း သေဆုံးသွားသည်။

နောက်မှ ဝင်တိုက်သော ဟိုယုချန်ကို ကျောက်ပိုနုက လက်ဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏အင်အားပြင်းသော လက်ချက်က ယုချန်၏ ဦးခေါင်းခွံကို ချက်ချင်း ကြေမွသွားစေကာ သတိလစ်သွားပြီး သေလုမြောပါး ဖြစ်သွားသည်။

ဟိုယုလင်းသည် လုံးဝ ကြောင်အသွားပြီး လေထဲရှိ သွေးမှုန်များကို ကြည့်ကာ သူမ၏ဖခင်ကို ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် အဆက်မပြတ် ငိုကြွေးနေသည်။

စတုတ္ထမြောက် အစ်ကိုကြီး၊ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်သော ပဉ္စမမြောက် ညီ ဟိုယုတွမ်သည် မိမိကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီး နီရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကျောက်ပိုနုဆီသို့ သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ရန် ပြေးဝင်သွားသည်။

ရလဒ်သည် မိမိကိုယ်ကို ထင်ရှားစေသည်။ ကျောက်ပိုနုက စစ်မှန်သောချီ နှစ်မျှင်ကို ထုတ်လွှတ်ကာ သူတို့၏ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ထိုးဖောက်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ရန် အင်အားမရှိဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်စေခဲ့သည်။

သူတို့၏ ငါးဦးပါ အဖွဲ့သည် အလွန်အားနည်းပြီး ကျောက်ပိုနု၏ သူတို့ကို လုံးဝ ချေမှုန်းလိုသော ဆန္ဒသည် အလွန်အားမကောင်းပေ။

“ဒီလိုသေးငယ်တဲ့နေရာမှာ ပုန်းနေရင် ချင်ကျန့်ဗီလာက မင်းကို ရှာမတွေ့ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ ဘီလူးနှိမ်နင်းရေးစာရင်း အမှတ် ၈၁၉၊ မျောက်နက်ဘီလူး ဟိုထုံ၊ ဟားဟားဟားဟား...”

ကျောက်ပိုနုသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြန်လည်အမှတ်ရပုံရပြီး သူ၏ရယ်မောသံသည် ကဲ့ရဲ့ပြောင်လှောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော လေးဦးကို ကောင်းကောင်းပင် မကြည့်ဘဲ သူ၏အကြည့်သည် ဟိုယုလင်းပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် စိုက်နေသည်။

“ညီမငယ် လု၊ ဒါ သူပဲ”

ကျောက်ပိုနုဘေးမှ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီး ညီမငယ် လုသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်ကာ ဟိုယုလင်း၏ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး သူမ၏လှပသောမျက်နှာကို တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာသော မနာလိုမှုဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ဖြန်း...

ပြတ်သားသော လက်ဝါးရိုက်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ဟိုယုလင်း၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ ချက်ချင်း သွေးထွက်လာသည်။ သူမသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ မိုးရေထဲတွင် စိမ်ထားသော သစ်တော်သီးများကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ဤအရာသည် အစမျှသာဖြစ်သည်။

ဟိုအိမ်တော်၏ အဓိကခန်းမတွင်ပင် ဟိုယုချန်နှင့် အခြားသူများ၏ရှေ့တွင် လုအမည်ရှိ အမျိုးသမီးသည် ဟိုယုလင်း၏အဝတ်အစားများကို တစ်ပိုင်းစီ ချွတ်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှာဖွေနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ရှာဖွေနေသောအရာကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူမသည် ဟိုယုလင်း၏နဖူးအလယ်ကို ထိုးဖောက်ရန် စစ်မှန်သောချီကို အသုံးပြုကာ လက်မအရွယ်ရှိ အရိုးအပိုင်းအစကို ရက်ရက်စက်စက် တူးထုတ်ခဲ့သည်။

ဟိုထုံက ငယ်စဉ်ကတည်းက အလိုလိုက်ထားသော ဟိုယုလင်းသည် သူမ၏မျက်လုံးများရှေ့တွင် သူမ၏ဖခင်၏သေဆုံးမှုကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ယခုတွင် ထိုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ခံစားနေရသည်။ သူမ၏စိတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် နှစ်မျိုးစလုံး တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် သူမကို လုံးဝ ပြိုလဲသွားစေခဲ့သည်။

“ဖေဖေ၊ လင်းအာ့ကို ကယ်ပါဦး...”

“ငါ့ကို ချမ်းသာပေးပါ၊ ငါ့ကို ချမ်းသာပေးပါ...”

“အစ်ကိုကြီး၊ ဒုတိယမြောက် အစ်ကိုကြီး၊ ငါ့ကို ကယ်ပါဦး”

သူမ၏အော်ဟစ်သံများသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ အက်ကွဲပြီး နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ၎င်းတို့သည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီး၏ နှလုံးသားကို နူးညံ့စေနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ဟိုယုလင်း၏ တောင်းပန်မှုကို ကြားသည့်တိုင် အမျိုးသမီး၏အမူအရာသည် မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသည်။

သတိရှိနေသူများသည် စတုတ္ထမြောက် အစ်ကို ဟိုယုကျယ်နှင့် ပဉ္စမမြောက်ညီ ဟိုယုတွမ်တို့သာ ဖြစ်သည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် ကျောက်ပိုနု၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံရပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ အရာအားလုံးကို အကူအညီမဲ့စွာ မျက်မြင်တွေ့နေရသည်။

သူတို့သည် ထရပ်ကာ အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်လိုကြပြီး လုအမည်ရှိ အမျိုးသမီးကို အပိုင်းပိုင်းဆုတ်ဖြဲလိုကြသည်။ သို့သော် ထိုအရာအားလုံးသည် အိပ်မက်မျှသာဖြစ်သည်။ ကျောက်ပိုနု၏ စစ်မှန်သောချီ ဖိနှိပ်ခြင်းအောက်တွင် သူတို့သည် စကားပြောခြင်းကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသောအရာကိုပင် မလုပ်နိုင်ကြပေ။ အခြားအရာများကိုဆိုလျှင် ဝေးသေးသည်။

ဟိုယုကျယ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး ကျောက်ပိုနု၏ စစ်မှန်သောချီ ဖိအားကို ခံစားရင်း ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့ကာ သူ၏အကြည့်သည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးပေါ်တွင် စိုက်နေသည်။ သူသည် စကားမပြောနိုင်သော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများသည် စကားလုံးများပြောနိုင်သော အရာအားလုံးကို ဖော်ပြနေသည်။

သူ၏အကြည့်သည် အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ပေ။ ယင်းအစား ဟိုယုကျယ်သည် ပို၍ပင် နာကျင်မှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။

ကျောက်ပိုနု၏မျက်နှာတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သွားသည်။ သူသည် ယုကျယ်၏ဘေးသို့ အေးအေးလူလူ လျှောက်သွားကာ ဟိုယုကျယ်၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သူ၏ စစ်မှန်သောချီ ဖိအားကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ဆီးခုံကို နင်းချလိုက်သည်။

ထင်ရှားစွာ ကျောက်ပိုနုသည် ဟိုယုကျယ် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဖိအားကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူသည် စကားပြောနိုင်စေရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုနှင့် အရှက်ရမှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိသော ဟိုယုကျယ်သည် သူ၏သွားများကို ကြိတ်ထားပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းများ သွေးများ လွတ်လွတ်လပ်လပ် စီးဆင်းသည်အထိ ကိုက်ထားသော်လည်း နာကျင်မှုအသံတစ်စုံတစ်ရာ မထွက်ခဲ့ပေ။

“မင်း တော်တော် ခံနိုင်ရည်ရှိတာပဲ”

ဟိုယုကျယ်၏ တုံ့ပြန်မှုသည် ကျောက်ပိုနုအတွက် အံ့အားသင့်စရာဖြစ်လာသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူသည် မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများသည် အေးစက်စွာ တောက်ပသွားကာ သူ၏လှံကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏အသက်ကို ယူရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

“မင်းတို့က ငါတို့ကို ကြောက်နေတာ”

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ အသက်ရှင်ရန် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖန်တီးရန် ဤစကားလုံးလေးလုံးကို အသည်းအသန် အော်ဟစ်ခဲ့သော ပဉ္စမမြောက်ညီ ဟိုယုတွမ်သာ မရှိခဲ့လျှင် ညီအစ်ကိုငါးဦးတွင် တစ်ဦးမျှ အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျောက်ပိုနုနှင့် ထိုအမျိုးသမီးမှ ထွက်ပေါ်လာသော သဘာဝ မြင့်မြတ်မှုနှင့် ထိုကဲ့သို့ အင်အားကြီးမားသော ခွန်အားတို့သည် နှစ်ဦးစလုံးသည် အလွန်မြင့်မြတ်သော ဇာစ်မြစ်များမှ လာကြောင်း မလွဲမသွေ ညွှန်ပြနေသည်။

လက်ဆောင်များ၊ ခွန်အား၊ နောက်ခံ၊ အထောက်အပံ့များနှင့် ဉာဏ်ပညာများပင်ရှိသော သူတို့ကဲ့သို့သောသူများသည် သာမန်ထက် အလွန်ဝေးကွာပြီး အားနည်းချက်များ မရှိသလောက်ပင်ဖြစ်ကြောင်း ဟိုယုတွမ် ကောင်းကောင်းသိသည်။ အသုံးချနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော အချက်မှာ သူတို့၏မာနဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဟိုယုတွမ်သည် "မင်းတို့က ငါတို့ကို ကြောက်နေတာ" ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော လှုံ့ဆော်မှုသည် ကျောက်ပိုနု၏ အမြင်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်ဟု အမှန်တကယ် မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူတို့၏မာနကို လောင်းကြေးထပ်ကာ သူ၏ကဲ့ရဲ့ပြောင်လှောင်မှုကို သူတို့က ဆန္ဒအလျောက် သဘောတူလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

“ဟားဟားဟားဟားဟား...”

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ကျောက်ပိုနုသည် လှည့်ကွက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေသော်လည်း ကမ္ဘာပေါ်တွင် အပျော်ရွှင်ဆုံးဟာသကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဟိုယုတွမ် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ကျောက်ပိုနုသည် သူတို့ကို မသတ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူသည် သူတို့အား စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ဘဲ လုံးဝ မထီမဲ့မြင်ပြုသော အကြည့်ကိုသာ ပေးကာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားပြီး ပျက်စီးနေသော ဟိုမိသားစုကို ချန်ထားခဲ့သည်။

......

ထိုခဏတာ နာရီအနည်းငယ်၏ အမှတ်တရသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် လုံးဝ ပေါင်းစည်းသွားသော ဟိုယုရှောင်အပါအဝင် ညီအစ်ကိုငါးဦး၏ စိတ်ထဲတွင် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကဲ့သို့ စွဲမြဲနေဆဲဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က ရူးသွပ်သော မုန်းတီးမှုကိုလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိသည်။

ပထမဦးစွာ ထိုအိမ်ထောင်ရေးစာချုပ်သည် အတုဖြစ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ဟိုထုံသည် ဟိုယုလင်းနှင့် ကျောက်ပိုနုကြားရှိ အဆင့်အတန်း ကွာခြားမှုကို ဖော်ပြပြီးဖြစ်သောကြောင့် လက်ထပ်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း အကြံပြုခဲ့ပြီး အိမ်ထောင်ရေးကို ပျက်ပြယ်စေရန်ပင် အဆိုပြုခဲ့သည်။

ဒုတိယအနေဖြင့် ကျောက်ပိုနုက ဟိုထုံကို သတ်ရသည့် အခြားအကြောင်းပြချက်များ ရှိရမည်ဖြစ်သည်။ ဟိုထုံက သူတို့ကို သေးငယ်သောနေရာဖြစ်သည့် ကျောက်ယန်းတွင် ပုန်းခိုရန် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းသည်လည်း ဤအကြောင်းပြချက်နှင့် ဆက်စပ်နေဖွယ်ရှိသည်။

ဟိုထုံသည် ဗီလာမှ သူလျှိုများ၏ စွမ်းရည်များကို သိနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူရှာဖွေတွေ့ရှိကြောင်း သိသောအခါ သူသည် မပြေးဘဲ အခြေအနေကို ငြိမ်သက်စေရန် အိမ်ထောင်ရေးကို ပျက်ပြယ်စေရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သော်လည်း ကျောက်ပိုနုက တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဟိုယုလင်းထံမှ ယူသွားသော အရိုးသည်လည်း အရေးကြီးသော လျှို့ဝှက်ချက်အချို့နှင့် သက်ဆိုင်သည်။ ဟိုယုရှောင်နှင့် အခြားသူများသည် ထိုအရာများအကြောင်းကို သိရန် အားနည်းလွန်းသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ညီအစ်ကိုများသည် ကျောက်ယန်းခရိုင်တွင် နာမည်ကောင်း မရှိသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း ကျောက်ယန်းကိုယ်တိုင်သည် ဘီလူးလမ်းကြောင်း၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင်ရှိပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော လူဆိုသည်မှာ အလွန်ရှားပါးသည်။

ဤနေရာတွင် တောတွင်းဥပဒေသည် ရှင်းလင်းစွာ ထင်ရှားပြီး သူတို့သည် အထက်တန်းကျွမ်းကျင်သူ ဟိုထုံ၏ ကလေးများဖြစ်သောကြောင့် နာမည်ကောင်းရှိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

အမှန်တကယ်တော့ ဟိုထုံ၏ တင်းကျပ်သော စည်းကမ်းကြောင့် ညီအစ်ကိုများသည် စရိုက်မဆိုးကြပေ။

သူတို့၏ဘဝတွင် အပြောင်းအလဲအားလုံးသည် ထိုနေ့မှစတင်ခဲ့သည်။

ဟိုယုရှောင်အပါအဝင် သူသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပို၍ပို၍ ပေါင်းစည်းလာသည်နှင့်အမျှ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က ထိုဘေးအန္တရာယ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အပြောင်းအလဲများသည်လည်း ပို၍ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။

ဤနှစ်နှစ်ကျော်အတွင်း ညီအစ်ကိုငါးဦးသည် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို တစ်ကြိမ်မျှ မပြောခဲ့ကြပေ။ သို့သော် သူတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် ဝှက်ထားသော မကျေနပ်ချက်သည် အနည်းငယ်မျှ မလျော့နည်းခဲ့ပေ။ ယခု တျန်ဖာကျန့်နှင့် ဂူချန်ဖုန်းတို့က ထိုအရာကို ပြန်လည်ပြောဆိုခြင်းသည် သူတို့၏နာကျင်သောဒဏ်ရာများကို ဖော်ထုတ်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ညီအစ်ကိုများသည် အိမ်ထောင်ရေးစာချုပ်ဖြင့် လူမှုအဆင့်အတန်းကို တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည်ဟု သူတို့၏ပြောဆိုချက်သည် ကျောက်ပိုနုက အမှန်တရားကို လိမ်လည်ပြောဆိုခြင်းဖြစ်သည်မှာ ရှင်းလင်းပြီး သူတို့၏မကျေနပ်မှုကို ပိုမိုပြင်းထန်စေသည်။

ဟိုယုရှောင်သည် ညီအစ်ကိုများထဲတွင် သူ၏မျက်လုံးများတွင် ရှင်းလင်းပြတ်သားမှုကို ပြန်လည်ရရှိသူ ပထမဆုံးဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏လက်သီးများကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ခေါင်းကိုလှည့်လိုက်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်သော ပဉ္စမမြောက်ညီ ဟိုယုတွမ်သည် ယခု သွေးရောင်နီရဲနေသော မျက်လုံးများရှိပြီး သူ၏ခံစားချက်များကို အနည်းငယ် ထိန်းချုပ်မရတော့ပုံရသည်။

သူမ၏မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိန်းချုပ်မရအောင် တုန်လှုပ်နေသော ဟိုယုလင်းကို မြင်သော ဟိုယုရှောင်သည် သူမခံစားခဲ့ရသော လူမဆန်သော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာ အလွန်တုန်လှုပ်သွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် သူသည် ဘာမှမပြောဘဲ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းကာ ဟိုယုလင်းကို သူ၏လက်များဖြင့် ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ကလေးတစ်ဦးကို နှစ်သိမ့်ပေးသကဲ့သို့ သူမ၏ကျောကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

“ညီမလေး မကြောက်ပါနဲ့... အားလုံးက အတိတ်မှာပါ... မကြောက်ပါနဲ့...”

ဟိုယုလင်းသည် သူမ၏ခံစားချက်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိန်းချုပ်နိုင်လာသည်ကို မြင်သော ဟိုယုရှောင်သည် အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်များမှ အေးစက်မှုကို စုစည်းကာ ဂူချန်ဖုန်းနှင့် တျန်ဖာကျန့်ကို ကြည့်ရန် လှည့်လိုက်သောအခါ သူ၏အမူအရာသည် ပုံမှန်ဖြစ်ကြောင်း သေချာစေခဲ့သည်။

“ချင်ကျန့်ဗီလာသည် ကောင်းကင်ဘုံကဲ့သို့ မြင့်မားပြီး ဟိုမိသားစုသည် မြေကြီးကဲ့သို့ နိမ့်ကျသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က ကျွန်တော်တို့၏ဖခင်သည် မိုက်မိုက်ကန်းကန်း မျှော်လင့်ခဲ့သောကြောင့် ကြီးမားသော ရှက်ရွံ့မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ လူငယ်ဗီလာမာစတာကို စော်ကားခြင်းသည် သေရန် ထိုက်တန်သော အရာဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်တို့သည် လူငယ်သူရဲကောင်းနှစ်ဦးကို ရယ်စရာဖြစ်စေသော ယုတ်ညံ့ပြီး အသေးအဖွဲ မျိုးနွယ်တစ်ခုဖြစ်သည်”

ဟိုယုရှောင်သည် ဤစကားများကို ပြောသောအခါ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ယုတ်ညံ့သော အပြုံးရှိသော်လည်း သူ၏အင်္ကျီလက်အောက်တွင် ဝှက်ထားသော လက်သီးများသည် သွေးထွက်သည်အထိ တင်းတင်းဆုပ်ထားကြောင်း မည်သူမျှ မမြင်ခဲ့ကြပေ။

သူ၏နောက်တွင် ဟိုယုချန်နှင့် အခြားသူများအပါအဝင် အားလုံးသည် တျန်ဖာကျန့်နှင့် ဂူချန်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ သူတို့၏အစ်ကိုကြီး၏စကားများမှ တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်ကာ ခေါင်းကိုငုံ့ထားပြီး ဘာမှမပြောခဲ့ကြပေ။

ဟိုယုရှောင်၏အမူအကျင့်ကို မြင်သော ဂူချန်ဖုန်းသည် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသော အမူအရာအနည်းငယ်ကို ဖော်ပြကာ ဂရုမစိုက်စွာ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။

သို့သော် တျန်ဖာကျန့်သည် မတူပေ။ သူ၏မျက်လုံးများ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု တောက်ပသွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများရှိ မထီမဲ့မြင်ပြုမှုသည် အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။

အမှန်ပင် အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။