စစ်သည်များအား စုဆောင်းခြင်း

ဟိုယုရှောင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ယူဖေး၊ ယူလုံနှင့် ဒွမ်ကုံးတို့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ရှုံနူးတော၊ ကျန်းကုံးနှင့် အခန်းထဲရှိ ကျန်လူ ၇၀ ကျော်အပါအဝင် အားလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာများ ဆင်တူသည်။

ထိုစကားထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု မမှန်သလို ခံစားရသည်…

သုံးဦးသား တုံ့ပြန်မည့်အချိန်မရောက်မီ သူတို့အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီးသော ဟိုယုချန်းက ခါးတွင်ဆွဲထားသော ဓားကြီးကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ရှူး…

လေးလက်မရှည်သော ဓားသွားသည် လျှပ်စီးပမာ လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး ငွေရောင်အစွန်းသည် လေထုကို လှီးဖြတ်ကာ လေတိုက်သံတစ်ခုနှင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျားကိုးကောင်၏ အားဖြင့် ထောက်ပံ့ထားသော ဓား၏ အရှိန်သည် သူတို့အား တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မပေးခဲ့ပေ။

ဟိုယုချန်း၏ အမြန်ဓားနည်းပညာသည် ထင်ရှားသော ကိုယ်ခံပညာမဟုတ်ခဲ့သော်လည်း အသွင်ပြောင်းအဆင့်တွင် အသုံးပြုသောအခါ တတိယအဆင့် ကိုယ်ခံပညာများထက် အားနည်းသည်ဟု မဆိုနိုင်ခဲ့ပေ။

ဓားလမ်းကြောင်း၏ ဘယ်ဘက်တွင်ရှိသော ယူလုံနှင့် ဒွမ်ကုံးတို့သည် ခေါင်းလှည့်ရန်ပင် အချိန်မရှိဘဲ သူတို့၏ ခေါင်းများ မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး သွေးများ သုံးကျန်း အမြင့်ထိ ပန်းထွက်သွားသည်။

ယူဖေးက သတိပြန်ဝင်လာပြီး နောက်ဆုံးစကားအဖြစ် ပြောလိုက်သည်။

”အကြီးအကဲဟို မင်း ကတိဖောက်လိုက်ပြီ…”

ဟိုယုရှောင်၏ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော အမည်ပြောင်ကို ခေါ်ဆိုကာ ဤစကားကို ပြီးဆုံးပြီးသည်နှင့် သူသည် ကျန်နှစ်ဦးနှင့် တူညီသော ကံကြမ္မာကို လိုက်သွားရသည်။

အဋ္ဌမအဆင့် ကိုယ်ခံပညာရှင် သုံးဦးသည် ဟိုယုချန်းရှေ့တွင် ဤမျှ လွယ်ကူစွာ အပြီးသတ်ခံလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ကိုယ်ခန္ဓာဖွင့် စတုတ္ထအဆင့်ရှိ စစ်သည် ၁၂ ဦးသည် ဟိုယုကျီနှင့် ယှဉ်လျှင် ပို၍ပင် ဆိုးရွားသည်။ ဟိုယုကျီသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး လှည့်ကွက်များဖြင့် တိုက်ခိုက်ရုံသာမက ဟိုယုချန်းထက် အနည်းငယ် ပိုမြင့်သော ကျင့်ကြံမှုကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ဟိုယုကျီ၏ ဓားသိုင်းသည် ကြယ်စင်များပမာ ဖြစ်ပြီး ဓားသည် သူ၏ သရဲတစ္ဆေပမာ လှုပ်ရှားမှုများနောက်သို့ လိုက်ကာ မိုးသက်မုန်တိုင်းပမာ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အနီရောင် အရိပ်သည် နေ့အချိန်၌ပင် အေးစိမ့်သော အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူသည် အသေဖြစ်စေနိုင်သော တိကျမှုဖြင့် တိုက်ခိုက်ပြီး မျက်လုံး၊ တန်တီယန်၊ ပင်မဖျင်း ကဲ့သို့သော အသက်အန္တရာယ်ဖြစ်စေနိုင်သည့် နေရာများကို ပစ်မှတ်ထားသည်။ ထိုလူ ၁၂ ဦးသည် ခုခံရန် မတတ်နိုင်သလို အော်ဟစ်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်ဘဲ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ခေါင်းဖြတ်ခံရပြီး ထိုနေရာတွင် သေဆုံးသွားသည်။

သုံးချက်အသက်ရှူချိန်မပြည့်မီ လူ ၁၅ ဦး အသတ်ခံလိုက်ရသည်…

အခန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှု စိုးမိုးသွားသည်။ ဟိုမိသားစုထဲ ဝင်ရန် မစီစဉ်ခဲ့သော ရှုံနူးတောနှင့် ကျန်းကုံးတို့သည် ယခု ချွေးများစိုရွှဲနေပြီး သူတို့နဖူးများတွင် အေးစက်သော ချွေးစက်များ ဖုံးလွှမ်းကာ သူတို့မျက်နှာများမှာ သေလွန်သူပမာ ဖြူဖျော့နေပြီး၊

ဟိုယုချန်းနှင့် ဟိုယုကျီတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူတို့သာမက ကျန်လူ ၇၃ ဦးအနက် စူလီတစ်ဦးတည်းသာ ဤရလဒ်ကို မျှော်မှန်းထားသည့်အလား တည်ငြိမ်နေပြီး၊ ကျန်သူများသည် ရှုံနူးနှင့် ကျန်းတို့ထက် ပို၍ တုန်လှုပ်နေကာ သူတို့မျက်နှာများတွင် ကြောက်ရွံ့မှု ထင်ရှားနေသည်။

ဟိုယုရှောင်က ရှေ့သို့ အလျင်စလို လျှောက်လာပြီး ယူဖေးတို့၏ အလောင်းများကို ဝမ်းနည်းမှုဟန်ဆောင်ကာ ကြည့်ရင်း ဟိုယုချန်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ အမှန်တကယ် အပြစ်တင်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောသည်။

”ဒုတိယအကြီးအကဲ မင်း ဘာလုပ်တာလဲ။ ခန်းမဆောင်မှူး သုံးယောက်ကို ထွက်သွားဖို့ ငါပြောခဲ့တာ”

ထို့နောက် သူက ကျန်သော သွေးများစွန်းထင်းနေသည့် အလောင်း ၁၂ ခုနှင့် ပြန့်ကျဲနေသော ကိုယ်လက်အင်္ဂါများကို လှည့်ကြည့်ပြီး ဟိုယုကျီကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောသည်။

”အာကျီ၊ မင်း အလျင်လိုလွန်းတယ်။ ဒီလိုဖြစ်သွားတာ ကြည့်စမ်း။ ဒီလိုဆိုရင် မင်းအကိုကြီး လူတွေကို ဘယ်လိုမျက်နှာပြမလဲ”

ဟိုယုချန်းနှင့် ဟိုယုကျီတို့သည် တစ်ဦးက ဓားကြီးကို သိမ်းကာ တစ်ဦးက ဓားရှည်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး ဟိုယုရှောင်၏ အပြစ်တင်မှုကို ဂရုမစိုက်သလို ပုံပေါက်သည်။ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ သူ၏နောက်သို့ ပြန်လျှောက်သွားကာ ရပ်လိုက်ကြသည်။

ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး၏ လုပ်ရပ်များကို လက်လျှော့လိုက်ရသည့်အလား ဟိုယုရှောင်က အားမလိုအားမရဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျန်ရှိသော လူ ၇၅ ဦးကို မျက်နှာတွင် နောင်တအပြည့်ဖြင့် လှည့်ကြည့်ကာ အလွန်ရိုးသားသော အသံဖြင့် ပြောသည်။

”ဒါအားလုံးက ကျွန်တော့်ရဲ့ စည်းကမ်းဖြည့်မှု အားနည်းတာကြောင့်ပါ။ အားလုံး စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော် ဟိုမျိုးရိုးက နောက်တစ်ကြိမ် ရိုးသားစွာ ကတိပြုပါတယ်။ ဟိုမိသားစုထဲ ဝင်ချင်စိတ်မရှိတဲ့သူတွေက ပြောလိုက်ရုံပါ။ ဒီလို ထပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ အာမခံပါတယ်”

ဟိုယုရှောင်၏ စကားကြောင့် ကြောက်လန့်သွားသော ကျန်လူ ၇၅ ဦးသည် တစ်ပြိုင်နက် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူတို့အားလုံး ရိုကျိုးစွာ ဒူးထောက်ကာ ဟိုယုရှောင်ကို ဦးညွှတ်ပြီး တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။

”ကျွန်တော်တို့ မိသားစုခေါင်းဆောင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပါတယ်”

သူတို့၏ ရိုသေလေးစားသော အသံများသည် ချန်လယ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ဖြည့်စွမ်းလိုက်သည်။

ဒူးထောက်နေသော လူ ၇၅ ဦး၏ ပုံရိပ်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ဟိုယုရှောင်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျေနပ်သော အပြုံးတစ်ခု ပြသလိုက်သည်။

သူသည် ကျောက်ယန်မြို့ကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ခြင်းမှာ ဤလူများကို လွတ်လပ်မှု ပေးရန် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ဟိုမိသားစုထဲ ဝင်ရန် ငြင်းဆန်ပြီး အခြားနေရာသို့ သွားရန် စဉ်းစားခြင်းသည် သေမင်းကို ရှာဖွေခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ဤ ၇၅ ဦး ထပ်တိုးလာခြင်းဖြင့် ကျောက်ယန်မြို့ရှိ ကိုယ်ခံပညာရှင်အားလုံးသည် ယခု ဟိုမိသားစု၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ ဟိုမိသားစု၏ မူလ ကိုယ်ခံပညာရှင် ၂၆၀ ဦးနှင့် ဤ ၇၀၉ ဦးတို့ ပေါင်းလိုက်လျှင် စုစုပေါင်း စစ်သည် ၉၆၉ ဦး ဖြစ်လာသည်။

ဤအင်အားသည် တုံလင်းခရိုင်အတွင်း၌ အတော်လေး သန်စွမ်းလှပြီဖြစ်သည်။

………

ယူခေတ် ၁၃၂၂ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၂၉ ရက်၊ နောက်တစ်နေ့

ဟိုအိမ်တော်၏ ပင်မနေအိမ်ရှိ အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း လူဦးရေ ၃၀ ခန့် အပြည့်အဝ စုဝေးနေသည်။

ဟိုယုရှောင်သည် ရှေ့တွင် တစ်ဦးတည်း ရပ်နေပြီး ကျန်သူများကို သုံးတန်းခွဲထားသည်။

ပထမတန်းတွင် ဟို ယူချန်းနှင့် အခြားသုံးဦး ရှိသည်။

ထို့နောက် ဟိုဖေး၊ ဟိုယင်း၊ ဟိုခွန်နှင့် ကောချန်း၊ ကောဟူး—စုစုပေါင်း ငါးဦး ဖြစ်သည်။

တတိယတန်းတွင် ဝမ်ကုံး၊ စူလီ၊ ရှုံနူးတော၊ ကျန်းကုံးနှင့် အခြားအဆင့်ခုနစ်ရှိ ကိုယ်ခံပညာရှင် ၂၄ ဦး ပါဝင်သည်။

အဆင့်ခုနစ်ရှိ ကိုယ်ခံပညာရှင် ၂၄ ဦးနှင့် ဟိုယင်း၊ ဟိုခွန်တို့ ထပ်လိုက်လျှင် စုစုပေါင်း ၂၆ ဦး၊ ဟိုဖေး၊ စူလီ၊ ရှုံနူးတော၊ ကျန်းကုံးတို့ပါဝင်သော အဆင့်ရှစ်ရှိ ကိုယ်ခံပညာရှင် လေးဦး၊ အဆင့်ကိုးရှိ ဝမ်ကုံး တစ်ဦး၊ ဟိုယုချန်း၊ ဟို ယူလင်း၊ ဂျောချန်း၊ ဂျောဟူးတို့ပါဝင်သော အဆင့်ဆယ်ရှိ ကိုယ်ခံပညာရှင် လေးဦး၊ ထို့အပြင် ဂန်ချီအဆင့်သို့ တစ်ဝက်ရောက်နေသော ဟိုယုကျီ၊ ဟိုယုဒွမ်နှင့် သူကိုယ်တိုင် ပါဝင်သည်။

ယနေ့ ကျောက်ယန်မြို့မှ အသန်မာဆုံး လူအုပ်စုသည် ဟိုအိမ်တော်တွင် စုဝေးနေပြီး ဟိုယုရှောင်သည် အောက်ရှိ လူအုပ်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း သူ့စိတ်ထဲတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှု တစ်ခု မထိန်းနိုင်ဘဲ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက ပြောသည်။

”ယူချန်း မိသားစုထဲက စစ်သည်ဦးရေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံအဆင့်တွေကို အားလုံးကို အရင်ပြောပြစမ်း”

ဟိုယုချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ထရပ်ကာ လူအားလုံးကို လှမ်းပြောသည်။

”အခုဆိုရင် ငါတို့ ဟိုမိသားစုမှာ ကိုယ်ခံပညာရှင် စုစုပေါင်း ၉၆၉ ဦး ရှိတယ်။ ဒီထဲမှာ အကိုကြီးနဲ့ ငါးကိုကြီးပါဝင်တဲ့ ဂန်ချီအဆင့် နှစ်ဦး၊ ဂန်ချီအဆင့်သို့ တစ်ဝက်ရောက်နေတဲ့ စတုတ္ထအကြီးအကဲ တစ်ဦး၊ အဆင့်ဆယ်ရှိ စစ်သည် လေးဦး၊ အဆင့်ကိုးရှိ တစ်ဦး၊ အဆင့်ရှစ်ရှိ လေးဦး၊ အဆင့်ခုနစ်ရှိ ၂၆ ဦး၊ အဆင့်ခြောက်ရှိ ၄၅ ဦး၊ ထို့အောက် အဆင့်သုံးအထက် ၃၂၁ ဦး၊ ကျန်တဲ့ ၅၆၅ ဦးကတော့ အဆင့်တစ်နဲ့ နှစ်ရှိ ကိုယ်ခံပညာရှင်တွေပဲ”

အဆင့်သုံးအထက် ၄၀၄ ဦးနှင့် အောက် ၅၆၅ ဦးဆိုသည့် အင်အားကို ကြားသောအခါ ရှိနေသူများ၏ မျက်ဆံများ အနည်းငယ် တောက်ပလာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှု ပေါ်လွင်လာသည်။ ဤအင်အားသည် အမှန်တကယ် သန်စွမ်းလှသည်။

ဥပမာအားဖြင့် သူတို့ ရင်းနှီးသော ခရိုင်ရှိ တတိယအဆင့် အင်အားစု ဘိုင်မိသားစုတွင် ကိုယ်ခံပညာရှင် ၁၀၀၀ ကျော်သာရှိပြီး အဆင့်သုံးအထက် လူ ၅၀၀ ခန့်သာ ရှိသည်။

သေချာသည်မှာ တောင်ဓားဂိုဏ်းကဲ့သို့ အင်အားကြီးသော တတိယအဆင့် အင်အားစုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဟိုမိသားစု၏ ကိုယ်ခံပညာရှင်များသည် အရေအတွက်နှင့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်တွင် ယှဉ်မမီသော်လည်း၊ တုံလင်းခရိုင်၏ တတိယအဆင့် အင်အားစု ခုနစ်ခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကွာဟမှု မများလှပေ။

ဟိုယုရှောင်သည် လူအုပ်ကို ထပ်မံစဉ်းစားချိန် မပေးဘဲ သူ့မျက်နှာတွင် အပြုံးဖြင့် တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။

”လူကြီးမင်းတို့ မင်းတို့က ဟိုမိသားစုထဲ ဝင်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ပြီးဆိုတော့ ဟိုမိသားစုက မင်းတို့ကို မတရားဆက်ဆံမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီနေ့ကစပြီး ဟိုမိသားစုရဲ့ စစ်သည်တွေအတွက် လစဉ်လခကို နှစ်ပိုင်းခွဲပေးသွားမယ်။

”ပထမပိုင်းက အခြေခံလစဉ်လခပဲ။ ကျင့်ကြံအဆင့်ပေါ် မူတည်ပြီး အမျိုးအစား လေးမျိုးခွဲထားတယ်။ အဆင့်တစ်ကနေ သုံးအထိကို ၁၀ တယ်လ်၊ အဆင့်သုံးကနေ ခြောက်အထိကို ၅၀ တယ်လ်၊ အဆင့်ခြောက်ကနေ ကိုးအထိကို ၁၀၀ တယ်လ်၊ အဆင့်ဆယ်ရှိသူတွေကို ၂၀၀ တယ်လ်ပေးမယ်။

အခြေခံလစဉ်လခအကြောင်းကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်ဆံများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ဤနေရာတွင် အနိမ့်ဆုံး ကျင့်ကြံအဆင့်မှာ အဆင့်ခုနစ်ဖြစ်ပြီး သူဆိုလိုသည်မှာ သူတို့၏ လစဉ်လခသည် ၁၀၀ တယ်လ် ဖြစ်သည်။

ဤအရာက ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။

ဥပမာအားဖြင့် စူလီကို ကြည့်ပါ။ သူသည် လင်းယုန်ဂိုဏ်းတွင် ရာထူးတစ်ခု ရယူထားစဉ်က လစဉ်လခမှာ ၅၀ တယ်လ်သာ ရခဲ့သည်။ ဟိုမိသားစုက သူ့ကို နှစ်ဆပေးနေသလား။

ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်ကြံမှုအတွက် ကုန်ကျစရိတ်များကို ဘေးဖယ်ထားလျှင် စစ်သည်များသည် စားရန်နှင့် နေရန် လိုအပ်နေသေးသည်။

ယခင်က ဟိုမိသားစုသည် မိသားစုစစ်သည်များ၏ လစဉ်လခအတွက် ကျင့်ကြံအဆင့်ကို ထည့်မတွက်ဘဲ အားလုံးအတွက် ငွေငါးတယ်လ် တစ်ပုံစံတည်း သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းအတွက် အကြောင်းအမျိုးမျိုးရှိသည်။ ပထမအနေနှင့် ဟိုမိသားစု၏ ထိပ်ပိုင်းလူများသည် အတွင်းလူများချည်းဖြစ်ပြီး ဒုတိယအနေနှင့် ထိုအချိန်က အဆင့်မြင့် စစ်သည်များကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သဖြင့် ငါးတယ်လ်သတ်မှတ်ခြင်းသည် ယာယီအစီအမံတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ယခု အရင်းအမြစ်များ ပိုမိုရရှိလာသောအခါ ဆက်ဆံမှု သဘာဝအားဖြင့် တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ဟိုယုရှောင်က ဆက်ပြောသည်။

”ဒုတိယပိုင်းကတော့ ကျင့်ကြံမှု ထောက်ပံ့ပေးမှု။ အဆင့်သုံးအထက် စစ်သည်တွေကို လစဉ် ကိုယ်ခန္ဓာသန်မာဆေးတစ်လုံး ပေးမယ်။ ဒါအပြင်၊ အဆင့်ဆယ်ရှိ စစ်သည်တွေ ဂန်ချီအဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့လိုတဲ့ ယွမ်ဂန်ပုတီးတွေရဲ့ ကုန်ကျစရိတ်ကို မိသားစုက အပြည့်အ၀ ထောက်ပံ့ပေးမယ်”

လူတိုင်း၏ မျက်နှာများပေါ်ရှိ ပျော်ရွှင်မှု မပျောက်မီ ဟိုယုရှောင်၏ ဒုတိယကြေညာချက်ကြောင့် သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ တစ်ပြိုင်နက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟိုဖေး၊ ဟိုယင်း၊ ဟိုခွန်တို့အပါအဝင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လူများဖြစ်သည့်တိုင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်ကာ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အဆင့်သုံးအထက် စစ်သည်များကို လစဉ် ကိုယ်ခန္ဓာသန်မာဆေးတစ်လုံး ပေးမည်ဆိုရာ ဆေးတစ်လုံး၏ ဈေးကွက်တန်ဖိုးမှာ ၁၀၀ တယ်လ် ဖြစ်သည်။ ဤအချက်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ယခုတွက်ချက်မှုအရ လစဉ် ၄၀၀၀၀ ကျော် ကုန်ကျမည်ဖြစ်သည်။

ဘဏ္ဍာရေးမှူး ဟိုယုဒွမ်က နောက်ဆုံးတွင် မထိုင်နိုင်တော့ဘဲ ထရပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“အကိုကြီး ဒီ…”

အကယ်၍ အကိုကြီး၏ ဖြုန်းတီးမှုကို မတားလျှင် သူ၏လက်ထဲရှိ ငွေများသည် နှစ်နှစ်တောင် မခံနိုင်တော့ပေ။

သို့သော် သူ၏ စိုးရိမ်မှုကို မဖော်ပြရသေးမီ ဟို ယူရှောင်က သူ့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

”အခုမစိုးရိမ်နဲ့ ငါ့ကို အရင်ပြီးအောင် ပြောခွင့်ပေး”