တုန်လင်းခရိုင်သို့ သွားခြင်း

ယုခေတ် ၁၃၂၂၊ ဖေဖော်ဝါရီလဆန်းပိုင်း၊ ပဉ္စမနေ့

နန်လင်းတောင်ပြန့်မြေပေါ်ရှိ စိမ်းလန်းမြေခွေးဂိုဏ်း၏ သတ္တုတူးဖော်ရာနေရာတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော တွင်းတစ်ခုအတွင်း စိမ်းပြာရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် ဟိုယုရှောင်သည် ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏နောက်တွင် ဟိုယုချန်းနှင့် ဟိုယုလင်းတို့ ရှိသည်။

သုံးဦးစလုံး၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းအနည်းငယ် ထင်ဟပ်နေပြီး သူတို့၏ အမူအရာများသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။ မျက်ဆံများက ၎င်းတို့ရှေ့ရှိ သေတ္တာကြီးသုံးလုံးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

ထိုသေတ္တာများအတွင်း၌ သုံးလက်မရှည်သော ရွှေချောင်းများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီထားပြီး ရွှေအမြောက်အမြား စုဝေးနေခြင်းက မှောင်မိုက်သော တွင်းလှိုဏ်ခေါင်ကို တောက်ပသော အလင်းတန်းဖြင့် လင်းထိန်စေသည်။

ဟိုယုချန်းက စိတ်လှုပ်ရှားသော အသံဖြင့် ပြောသည်။

”ဒီရွှေတွင်းက တစ်နေ့ကို ၁၀ ပိဿာကျော် ထုတ်လုပ်တယ်။ တစ်လလုံးမှာ ၃၀၀ ပိဿာကျော် တူးထုတ်ခဲ့ပြီး နေရာတင် အရည်ကျိုလိုက်တယ်။ အညစ်အကြေးတချို့နဲ့ တွက်ရင် ရွှေချောင်း ၃၀၀ ရှိတယ်။ တစ်ချောင်းကို ၁ ပိဿာဆိုတော့၊ စုစုပေါင်း ၃၀၀ ပိဿာပဲ”

စကားပြောရင်း သူက ရွှေချောင်းတစ်ချောင်းကို ယုပြီး ဟိုယုရှောင်ထံ လှမ်းပေးကာ ဘေးရှိ ဟိုယုလင်းကို လှည့်ကြည့်ပြီး မေးသည်။

”တတိယညီမလေးက ခရိုင်မြို့ကို ရောက်ဖူးတယ်ဆိုတော့ ဒီရွှေတွေကို ငွေဘယ်လောက်လဲလှယ်နိုင်မလဲ။

ဟိုယုလင်းက သူမနဖူးကို ဖွဖွပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူမစိတ်ခံစားချက်ကို အနည်းငယ် တည်ငြိမ်စေကာ ဟိုယုရှောင်ကို ကြည့်ပြီး ဖြေသည်။

”ခရိုင်မြို့မှာ ဒီလောက်ရွှေအမြောက်အမြားကို ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ နေရာသုံးခုပဲရှိတယ်—ရက္ခသငွေဆိုင်၊ ဂျင်းတုံဘောနဲ့ ဒါလိုအပေါင်ဆိုင်။ သူတို့ရဲ့ ငွေလဲနှုန်းက ၉၈.၅ ကနေ ၁၀၁.၅ အထိ ကွဲပြားတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီရွှေက အနည်းဆုံး နှုန်းနဲ့တောင် ငွေ ၄၇၂၈၀၀ တယ်လ် ရမယ်”

ဟိုယုချန်းက ပြောသည်။

”၄၇၂၈၀၀ တယ်လ်၊ အို့၊ ဒါက ပထမတစ်လရဲ့ အထွက်ပဲ။ ငါတို့ လူတွေကို ဝင်စူးစမ်းခိုင်းခဲ့တယ်။ ဒီရွှေတွင်းက ကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ပေမယ့် အနည်းဆုံး ငါးလလောက်ကနေ ခြောက်လလောက် တူးဖော်လို့ရမယ်လို့ ခန့်မှန်းထားတယ်။ ဒါဆို ငွေ ၂၀၀ သိန်းကျော်ရမှာ—ငါတို့ ချမ်းသာသွားပြီ…”

ဤဂဏန်းကို ကြားသောအခါ ဟိုယုလင်း၏ မျက်နှာတွင်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှု ပေါ်လွင်လာသည်။ သို့သော် သူမ၏ အတွေးများသည် ပို၍ စေ့စပ်သေချာပြီး ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် အနည်းငယ် စိုးရိမ်သော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။

”များတာမှန်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီလောက်ရွှေအမြောက်အမြား ခရိုင်မြို့ထဲ ဝင်သွားပြီး မကောင်းတဲ့စိတ်ရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ယောက်က သတင်းကြားသွားရင်…”

ဟိုယုချန်းက ရယ်လျက် ပြောသည်။

”ဟီး အကိုကြီးရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုကို မင်း မေ့သွားပြီလား”

ထိုအခါမှ ဟိုယုလင်းသည် သတိရလာပြီး သူမမျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပလာသည်။ ဟိုယုရှောင်ကို ကြည့်ကာ၊ အပြုံးအနည်းငယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

”ဟုတ်တယ်၊ မေ့လို့။ ငါတို့ အရင်ပြင်ဆင်ထားမယ်။ ပြီးရင် အကိုကြီးကို အသွင်ဖုံးပြီး ရွှေသွားလဲခိုင်းမယ်။ ဂရုစိုက်ရင် ဘာပြဿနာမှ မရှိသင့်ဘူး”

ဟိုယုရှောင်သည် နှစ်ဦးပြောနေသည်ကို နားထောင်ပြီး ဤအချိန်တွင် ခေါင်းညိတ်ကာ ရွှေချောင်းကို သေတ္တာထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ရယ်လျက် ပြောသည်။

”ဒီကိစ္စကို ငါ့ကို အပ်ထားလိုက်။ ဒုတိယညီ၊ ဒီအချိန်ကို အသုံးချပြီး တူးဖော်မှုကို အရှိန်မြှင့်လိုက်။ မြို့ထဲမှာ မကြာခင် သုံးစရာတွေ အများကြီးရှိလာမယ်။ မလုံလောက်မှာကို ငါ စိုးရိမ်တယ်”

ဟိုယုချန်းက ပြောသည်။

”နားလည်ပါတယ်၊ အကိုကြီး။ ဘယ်တော့ မြို့ကို သွားဖို့ စီစဉ်ထားလဲ”

ဟိုယုရှောင်က ဖြေသည်။

”၁၀ ရက်လောက်နေရင်။ ဒီတစ်ကြိမ် မြို့ထဲမှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ရက် ၁၀ ကနေ တစ်လဝက်လောက် နေရလိမ့်မယ်ထင်တယ်။ စောစောသွားရင် စောစောပြန်လာနိုင်မယ်”

ဟိုယုချန်းက ချက်ချင်း တောင်းဆိုသည်။

”အကိုကြီး၊ ငါ့ကို ခေါ်သွားပါ။ ခရိုင်မြို့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ မသွားဖြစ်တော့တာ၊ ဘယ်လိုပုံစံဖြစ်နေလဲတောင် မမှတ်မိတော့ဘူး”

ဟိုယုချန်းသည် အကိုကြီးက ခရိုင်မြို့နှင့် ရင်းနှီးသော ဟိုယုလင်းကို သေချာပေါက် ခေါ်သွားမည်ကို သိထားသဖြင့် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ၊ သူ့အတွက် ထောက်ခံပြောပေးရန် မျှော်လင့်လိုက်သည်။

သို့သော် ဟိုယုလင်းက သူ့အတွက် မပြောရသေးမီ ဟိုယုရှောင်က သဘောတူလိုက်သည်။

”စတုတ္ထအကြီးအကဲက ယွမ်ဂန်ပုတီးကို နားလည်အောင် အာရုံစူးစိုက်နေတယ်။ မိသားစုကိစ္စတွေ အများကြီးလည်း ကျန်သေးတယ်။ ငါးကိုကြီးက ဂန်ချီအဆင့်မြင့်သူဆိုတော့၊ လွတ်အောင်ထားလို့ မဖြစ်ဘူး။ မြို့ထဲမှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီးရှိတယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားဖို့ ငါ ရည်ရွယ်ထားတယ်။ စိတ်မပူနဲ့”

ဟိုယုချန်းသည် ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း သူ စကားမပြောရသေးမီ ဟိုယုရှောင်က အခြေအနေတစ်ခု ထပ်ထည့်လိုက်သည်။

”ဒါပေမယ့်၊ မင်း ဒုက္ခမဖြစ်စေဘူးလို့ ကတိပေးရမယ်။ ငါ ခွင့်မပြုမချင်း၊ တစ်ယောက်ယောက်ကို လက်နဲ့တောင် ထိလို့မရဘူး။ ဒီကတိကို ပေးရင် မင်းကို ခေါ်သွားမယ်”

ဟိုယုချန်းက ပြောသည်။

”ကတိပေးတယ်။ အကိုကြီးရဲ့ စကားမပါဘဲ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ လက်နဲ့ ထိမှာ မဟုတ်ဘူး”

ဒုတိယအကြီးအကဲက သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ကတိပြုသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ ဟိုယုရှောင်၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် သံသယဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဒုတိယအကြီးအကဲက နာခံမှု မရှိလို့ မဟုတ်ပေ။ သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားက အလွန်ပြင်းထန်လွန်းပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ဒေါသထွက်သွားလျှင် ဟိုယုရှောင်ပင် ထိန်းမနိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ် မြို့သွားရာတွင် ပြင်းထန်သော စိတ်နေစိတ်ထားရှိသူဖြင့် ပြဿနာဖြစ်မည် မဟုတ်ဟု သူ အသံတိတ် စိတ်ချလိုက်သည်။

……

ယုခေတ် ၁၃၂၂၊ ဖေဖော်ဝါရီလလယ်၊ ဆယ့်ငါးရက်နေ့

ဟိုမိသားစု၏ ညွှန်ကြားချက်များ ဆက်တိုက်ထုတ်ပြီးနောက် ပြန်လည်တည်ဆောက်ထားသော ကျောက်ယန်မြို့သည် ပိုမိုလျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ထူထောင်လာသည်။

ဈေးဆိုင်များ ပြန်လည်အသက်ဝင်လာပြီး၊ လမ်းများသည် လူစည်ကားမှုဖြင့် တက်ကြွလာသည်။ နန်လင်းတောင်သို့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းရန် သွားသူများ ပိုမိုများပြားလာပြီး သာမန်လူထု၏ ဘဝများသည် တဖြည်းဖြည်း ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာသည်။

ဖော်ပြထိုက်သည်မှာ ဟိုမိသားစု၏ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းမှုအောက်တွင် ကျောက်ယန်မြို့သည် အသွင်သစ်တစ်ခု ရရှိလာသည်။

ဟိုအိမ်တော် မူလတည်ရှိရာ ချန်လယ်လမ်းသည် ယခု ဟိုအိမ်တော်၏ စစ်သည်များ စုဝေးရာနေရာ ဖြစ်လာသည်။ ဟိုအိမ်တော်က မွေးစားထားသော မိဘမဲ့ကလေးများကိုလည်း ဤနေရာတွင် ထားရှိသည်။

စိမ်းလန်းမြေခွေးဂိုဏ်း တစ်ချိန်က နေထိုင်ခဲ့သော ဒုံကန်းလမ်းသည် ဟိုအိမ်တော်၏ မြင်းစခန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခုအချိန်တွင် ဟိုမိသားစုသည် မြင်းနှစ်ရာနီးပါး ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ကိုယ်ခံပညာရှင် အရေအတွက် တိုးလာသည်နှင့်အမျှ မြင်းအရေအတွက်လည်း တိုးလာမည်ဖြစ်သည်။ ဤလမ်းသည် ဟိုမိသားစု၏ မြင်းစခန်းအဖြစ်သာမက အနာဂတ်တွင် ကျောက်ယန်မြို့အတွက် မြင်းဈေးအဖြစ် ပြောင်းလဲရန် ဟိုမိသားစု စီစဉ်နေသည်ဟု ကောလာဟလများလည်း ရှိသည်…

ဟိုအိမ်တော်ကိုယ်တိုင်ကမူ ယခု ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးရုံးအတွင်းသို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီဖြစ်သည်။

ထို့ထက်ပို၍ ဟိုအိမ်တော်သည် ပြီးခဲ့သောလက ခရိုင်အတွင်း ဒေသဆိုင်ရာ ဥပဒေစိုးမိုးရေးနှင့် အခွန်ကောက်ခံမှု တာဝန်များကို ဟိုမိသားစုက တာဝန်ယုမည်ဟု တရားဝင် ကြေညာခဲ့သည်။ ဤညွှန်ကြားချက်သည် လူများစွာကို ထိတ်လန့်စေခဲ့ပြီး ဟိုမိသားစုသည် တကယ်ပဲ ပုန်ကန်ရန် စီစဉ်နေသည်ဟု အများက ထင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် တစ်လခွဲကြာပြီးသည့်တိုင် ခရိုင်မှ ဤကိစ္စကို စုံစမ်းရန် မည်သူမျှ မရောက်လာခဲ့ပေ။ ဉာဏ်ရှိသူများစွာက ဟိုမိသားစုသည် ခရိုင်နှင့် သဘောတူညီမှုတစ်ခု ရရှိထားမည်ဟု သဘောပေါက်လာကြပြီး သို့မဟုတ်ပါက ကျောက်ယန်မြို့ကို ဤမျှ ရဲဝံ့စွာ ပြောင်းလဲရဲမည် မဟုတ်ပေ။

ယခုမှစ၍ ကျောက်ယန်မြို့ရှိ အရာအားလုံးသည် ဟိုမိသားစု၏ လက်ထဲတွင် ရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ဤအချက်ကို လူများ ပိုမိုသိရှိလာသည်နှင့်အမျှ ဟိုမိသားစု၏ စကားများသည် မြို့တွင်း၌ အလေးချိန်ပိုရှိလာသည်။

ဟိုအိမ်တော် တည်ရှိရာ ပင်ယန်းလမ်းနှင့် ဖေးယွမ်လမ်းတို့သည် မြို့တစ်ခုလုံး၏ အသက်ဝင်ဆုံးနေရာများ ဖြစ်လာသည်ၕ ခရိုင်၏ လူဦးရေ သုံးသိန်းအနက် ဤလမ်းနှစ်သွယ်တွင်သာ အနည်းဆုံး ထက်ဝက်ရှိသည်။

ပင်ယန်းလမ်းသည် စည်ကားလှသည်။

ရုတ်တရက် အရှေ့ဘက်မှ အလျင်စလိုဖြင့် မြင်းခွာသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ လမ်းသွားလမ်းလာများကို မော့ကြည့်စေသည်။ သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်မှု ပေါ်လွင်လာသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် ဟိုအိမ်တော်၏ စစ်သည်များ မြင်းစီးသူတစ်ရာခန့်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူတို့သည် ကုန်စည်များ တင်ထားသော လှည်းငါးစီးကို ကာကွယ်ကာ လမ်းတစ်လမ်းမှ တစ်လမ်းသို့၊ မြို့၏ အနောက်ဘက်သို့ အပြေးအလွှား သွားနေသည်။

မြို့လမ်းများကို လမ်းသွားလမ်းလာလမ်းနှင့် မြင်းလမ်းဟူ၍ ခွဲထားသော်လည်း လူနှင့်မြင်းများ ဤမျှများပြားစွာ တစ်ပြိုင်နက် ထွက်လာသည်ကို ရှားရှားပါးပါး မြင်ဖူးသဖြင့် လမ်းသွားလမ်းလာများက လမ်းဖယ်ပေးကြသည်။

တစ်ဦးက ပြောသည်။

”ဟိုအိမ်တော်က ဘာလုပ်မလို့လဲ”

အခြားတစ်ဦးက ဖြေသည်။

”လှည်းတွေ ဆွဲနေတာကို မမြင်ဘူးလား။ ခရိုင်မြို့ကို သွားမှာထင်တယ်”

တစ်ဦးက မေးသည်။

”လှည်းထဲမှာ ဘာတွေပါလဲ။ လမ်းမှာ ဒီလောက်နက်တဲ့ ဘီးရာတွေ ဖြစ်နေတာ”

အခြားတစ်ဦးက ပြောသည်။

”သံချောင်းတွေက ဒီလောက်မလေးဘူးမလား”

တစ်ဦးက ပြန်ပြောသည်။

”သွားမေးကြည့်လေ။ ဟိုမိသားစုရဲ့ သခင်ကြီးက ရှေ့ဆုံးမှာ ရှိတယ်…”

အခြားတစ်ဦးက ပြောသည်။

”မင်းပဲ သွားမေးလေ။ ဒုတိယအကြီးအကဲက မင်းကို နှစ်ချက်ရိုက်ပြီး သေအောင် လုပ်လိုက်လိမ့်မယ်”

……

ကျောက်ယန်မြို့၏ အနောက်ဘက် တရားဝင်လမ်းဆုံတွင် ဟိုမိသားစု၏ အဖွဲ့ဝင်များ အားလုံး စုဝေးနေပြီး ဟိုယုရှောင်သည် ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသည်။ သူက နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အနက်ရောင်ဝတ်စီးသူများကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် အနည်းဆုံး ကိုယ်ခန္ဓာသန်မာအဆင့် ၅ ရှိသူများဖြစ်ပြီး၊ ကုန်စည်များ တင်ထားသော လှည်းငါးစီးကို ကာကွယ်ထားသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးအနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။

တစ်လခွဲအတွင်း အဆင့်သုံးအထက် ကိုယ်ခံပညာရှင်များကို အောက်ဟိုဂိုဏ်းထဲသို့ အများစု စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူ ချမှတ်ထားသော အဆင့်သတ်မှတ်ချက်အရ အထက်ဟိုတံခါးတွင် ဌာန ၁၀ ခုပါဝင်ပြီး တစ်ခုချင်းစီတွင် လူ ၃၀ အပြည့်ဖြင့် အနည်းဆုံး အဆင့် ၅ ရှိရမည်။ အောက်ဟိုဂိုဏ်းတွင် ဆယ့်နှစ်ရာသီခွင်အပေါ်အခြေခံသော ဂိုဏ်းခွဲ ၁၂ ခုပါဝင်ပြီး၊ တစ်ခုချင်းစီတွင် လူ ၁၀၀ အပြည့်ဖြင့် အနည်းဆုံး အဆင့် ၃ ရှိရမည်။ စုစုပေါင်း ၁၅၂၂ ဦး ဖြစ်သည်။

လက်ရှိတွင် မိသားစုအတွင်း အဆင့်သုံးအထက် ကိုယ်ခံပညာရှင် ၄၀၄ ဦးသာရှိပြီး ဤရာထူးများကို ဖြည့်ရန် လုံလောက်မှု မရှိသဖြင့် အချို့ဌာနများကို ဦးစားပေးခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သော တစ်လဝက်အတွင်း ဟိုယုရှောင်က သူတို့ကို ကိုယ်တိုင် စုဆောင်းရန် တောင်းဆိုခဲ့ပြီး စူလီနှင့် ဂျောဟူးတို့ ဦးဆောင်သော ဌာနများသည် စုဆောင်းမှု ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်သည်။

ကောဟူးကို မပြောလျှင်ပင် ရှင်းသည်။ ဟိုမိသားစု၏ တိုက်ရိုက်အဖွဲ့ဝင်များဖြစ်သဖြင့် သူတို့သည် ကိုယ်ခံပညာရှင်များ၏ ပထမဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သည်။ စူလီ၏ လူကြိုက်များမှုမှာ သူ၏ ငယ်ရွယ်မှုနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နိုင်မှု အလားအလာကြောင့်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ရှုံနူးတောနှင့် ကျန်းကုံးတို့ထက် သေချာပေါက် မြင့်မားသည်။ ဤဌာနနှစ်ခု အရင်ဖြည့်သွားခြင်းသည် ဟိုယုရှောင်အတွက် အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။

ဤတစ်ကြိမ် ခရိုင်မြို့သို့ ခရီးစဉ်အတွက် ကောဟူး၏ စီဌာန၊ စူလီ၏ ဂန်းဌာန၊ ဟိုဖေး၏ ကွီဌာနတို့ဖြင့် ၉၃ ဦးရှိသည်။ ကောချန်း၊ ဝမ်ကုံး၊ ဟိုယုချန်း၊ ဟိုယုလင်းနှင့် သူကိုယ်တိုင်၊ အခြားသူများပါ ထည့်လိုက်လျှင် စုစုပေါင်း တစ်ရာကျော်သည်။

ဟိုယုရှောင်က နောက်လှည့်ကြည့်ပြီး၊ စတုတ္ထအကြီးအကဲနှင့် ငါးယောက်မြောက်ကို ကြည့်ကာ လက်ဟန်ပြလျက် ပြောသည်။

”ဒီထက်ပိုပြီး လိုက်မပို့တော့ပါနဲ့။ အိမ်ကိစ္စတွေကို ဂရုစိုက်ထားကြ။ ခရိုင်မှာ ကိစ္စတွေ ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းပြန်လာမယ်”

ဟိုယုဂျီနှင့် ဟိုယုဒွမ်က ချက်ချင်း ပြောသည်။

”ဟုတ်ကဲ့၊ အကိုကြီး”

ဟိုယုရှောင်က မြင်းဇက်ကို လက်ထဲယုပြီး၊ တရားဝင်လမ်းဘက်သို့ လှည့်ကာ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို ခမ်းနားစွာ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

”တုံလင်းခရိုင်မြို့ကို ထွက်ခွါမယ်”

မြင်းစီးသူ တစ်ရာကျော်က တစ်ပြိုင်နက် အော်ဟစ်သည်။

“ဟုတ်”

အော်သံများသည် မိုးကြိုးသံပမာ ပဲ့တင်ထွက်သွားပြီး ဟိုယုရှောင်သည် ရှေ့မှ ဦးဆောင်ကာအဖော်များကို အနောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သော တရားဝင်လမ်းပေါ်သို့ မောင်းနှင်သွားသည်…