ဝမ်ကုံး၏ စိုးရိမ်မှု

ယုံကျိုးပြည်နယ်၏ စုစုပေါင်းနယ်မြေသည် ဒေါင်လိုက်ဘဲဥပုံသဏ္ဌာန်ခန့်ရှိပြီး

ရှန်ယွမ်၊ ရှင်းယေးနှင့် ရှယယွမ်တို့သည် မြောက်မှ တောင်သို့ စီစဉ်ထားသည်။ တုံလင်းခရိုင်သည် ရှင်းယွမ်လမ်း၏ ရှင်းနန်ခရိုင်၏ အရှေ့ဘက်တွင် တည်ရှိသော အုပ်ချုပ်ရေးခရိုင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဧရိယာ ၁၁၀ စတုရန်းမိုင်ခန့်ရှိကာ ကျောက်ယန်၊ ဘိုင်ယေး၊ ယူလင်းဟူသော ခရိုင်သုံးခုကို အုပ်ချုပ်သည်။

သူတို့အနက် ဘိုင်ယေးနှင့် ယူလင်းတို့သည် ခရိုင်မြို့၏ အရှေ့မြောက်နှင့် အရှေ့တောင်ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး၊ နှစ်ခုစလုံးမှာ မိုင် ၅၀ ခန့် အကွာအဝေးရှိသည်။ ကျောက်ယန်ကား မြို့၏ အရှေ့ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး မိုင် ၁၀၀ ခန့် အကွာအဝေးရှိသည်။

ခရိုင်သုံးခုနှင့် ခရိုင်မြို့တစ်ခုအကြား တရားဝင်လမ်းလေးသွယ် ရှိပြီး အရှည်ဆုံးမှာ ကျောက်ယန်မှ ခရိုင်မြို့သို့ ဖြစ်ကာ မိုင် ၁၀၀ ကျော် ရှည်လျားသည်။

မြင်းကို စီးပြီး အပြေးမောင်းလျှင် တန်ဖိုး ၁၀၀ တယ်လ်ရှိ သာမန်မြင်းဖြင့်ပင် တစ်နေ့လျှင် မိုင် ၃၀၀ သွားနိုင်သည်ဆိုပါက ကျောက်ယန်မှ ခရိုင်မြို့သို့ ခရီးသည် အပြေးနှင့် အနားယူခြင်းကို ပြောင်းလဲလုပ်ကာ ၄ နာရီခန့် ကြာမည်။

မြင်းက ပို၍ အဆင်မြင့်ပြီး တစ်နေ့လျှင် မိုင်ထောင်ခရီး သွားနိုင်သော မျိုးကောင်းမြင်းဖြစ်ပါက ပို၍ မြန်လိမ့်မည်။ တစ်နာရီကျော်သာ လိုအပ်ပြီး တစ်နေ့လျှင် မိုင် ၃၀၀၀ သွားနိုင်သော ထိပ်တန်းမြင်း ကိုးကောင်အနက် တစ်ကောင်ကို စီးလျှင် တစ်နာရီအောက်သာ ကြာမည်။

……

ကျောက်ယန်၏ အနောက်ဘက် တရားဝင်လမ်းတွင် နေဝင်ချိန်ရောက်လာသည်နှင့် နှစ်ဖက်ရှိ စိမ်းလန်းမှုများ တဖြည်းဖြည်း မှောင်လာပြီး ညအချိန် စတင်ကျရောက်လာသည်။ လမ်းဘေးရှိ ထူထပ်သော သစ်တောများကို အရိပ်အလွှာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ နက်နဲမှုနှင့် တည်ငြိမ်မှု ခံစားချက်ကို ထည့်သွင်းပေးသည်။

လူတစ်ရာကျော်ပါ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် မြင်းလှည်းငါးစီးကို ဝိုင်းရံထားပြီး အရှေ့မှ အနောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချီတက်လာသည်။ သူတို့သည် ကျောက်ယန်မှ နံနက်က ထွက်လာသော ဟိုမိသားစု ဖြစ်သည်။

ဟိုယုရှောင်သည် အထူးအခွင့်အရေး မယူခဲ့ပေ။ မိသားစုခေါင်းဆောင်ဖြစ်၍ လှည်းစီးခွင့်ရှိသော်လည်း ဤသည်မှာ ခရိုင်မြို့သို့ တရားဝင်လမ်းဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ခရီးထွက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ခရီး၏ အသစ်အဆန်းက သူ့ကို မြင်းစီးကာ လူတိုင်းနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်စေခဲ့သည်။

မည်သူက ထင်မှတ်ခဲ့မည်နည်း။ ၅ နာရီကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးသည့်တိုင် သူတို့သည် ခရီးတစ်ဝက်သာ ရောက်ခဲ့သည်။

ဖြည်းညင်းရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့သော်လည်း ကုန်စည်များ တင်ထားသော လှည်းငါးစီးရှိခြင်းနှင့် မြင်းများကို ရံဖန်ရံခါ အနားပေးရခြင်းကြောင့် တစ်နာရီလျှင် မိုင် ၁၀ အောက်သာ သွားနိုင်ခဲ့သည်။

ဟိုယုရှောင်က ပြောသည်။

“ဒီလိုနှေးနှေးနဲ့ဆို၊ မနက်ဖြန်မနက်မှပဲ ခရိုင်မြို့ကို ရောက်မှာကျတော့မယ်”

သူ၏နောက်မှ လမ်းလျှောက်လာသော ဝမ်ကုံးက ပြုံးလျက် ပြောသည်။

”မိသားစုခေါင်းဆောင် ပထမဆုံးအကြိမ် ခရီးဝေးထွက်တာဆိုတော့ နှေးတယ်လို့ ခံစားရတာ သဘာဝပဲ။ အဓိကက လှည်းငါးစီးရှိနေလို့ မိသားစုခေါင်းဆောင်က အနက်ရောင်မိုးတိမ်မြင်းကို တစ်ကောင်တည်း စီးသွားရင် အခုဆို ခရိုင်မြို့ကို ရောက်နေလောက်ပြီ”

အနက်ရောင်မိုးတိမ်မြင်းဟု ဖော်ပြလိုက်သည်နှင့် နောက်မှ လူများစွာက ဟိုယုရှောင် စီးနေသော မြင်းကို လှမ်းကြည့်ကြပြီး အနည်းငယ် အငွေ့အသက်များ ပြလာသည်။

အနက်ရောင်မိုးတိမ်မြင်းသည် ကျောက်ယန်အဓိကရုဏ်းဖြစ်ပြီးနောက် ဟိုမိသားစုက ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးရုံးမှ ရယူခဲ့သော မြင်းဖြစ်ပြီး ရန်ဖုန်းက စီစဉ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အနက်ရောင်မိုးတိမ်မြင်းသည် ရှုကျိုးမှ ဆင်းသက်လာပြီး တစ်နေ့လျှင် မိုင်ထောင်ခရီး သွားနိုင်သည်။ သူသည် အမှန်တကယ် ရှားပါးသော မျိုးကောင်းမြင်းဖြစ်သည်။ ရှုကျိုးတွင် ဈေးနှုန်းမှာ မများလှဘဲ ၃၀၀၀ တယ်လ်ကျော်သာ ရှိသော်လည်း ယုံကျိုးပြည်နယ်တွင် ဈေးနှုန်းမှာ နှစ်ဆတက်ကာ ၇၀၀၀ တယ်လ်ကျော်သည်။

ဟိုယုရှောင်က ပြောသည်။

“ငါတို့မှာ ချမ်းသာမှု မလုံလောက်သေးဘူး။ အနာဂတ်မှာ ငွေပိုရလာရင်၊ မင်းတို့တစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် မျိုးကောင်းမြင်းတစ်ကောင်စီ ပေးမယ်။ ဒါဆို ပိုမြန်လာမယ်”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများတွင် တောင့်တမှုများ တောက်ပလာသည်ၕ

ဤသည်မှာ မျှော်မှန်းချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ဟိုယုရှောင်၏ အတွင်းစိတ်ထဲက အတွေးများကို ထင်ဟပ်ပြသည်။ ပထမဆုံး ခရီးဝေးထွက်ခြင်း၏ အသစ်အဆန်းခံစားမှုမှာ လျော့ပါးသွားသော်လည်း မြင်းများ၏ အရေးပါမှုကို သူ နားလည်လာခဲ့သည်။

သာမန်မြင်း၊ မျိုးကောင်းမြင်းနှင့် ထိပ်တန်းမြင်းများကို မြင်ဖူးစီးဖူးပြီးနောက်၊ သူတို့အကြား ကွာခြားချက်မှာ အမှန်တကယ် သိသာထင်ရှားကြောင်း သူ သိရှိလာသည်။ အမြန်နှုန်းသာမက သက်တောင့်သက်သာရှိမှုနှင့် ခံနိုင်ရည်ပါ ပါဝင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ ဈေးနှုန်းများတွင် ကွာဟမှု အလွန်ကြီးမားသည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။

ဒါက သူ၏ ယခင်ဘဝက ယာဉ်များနှင့် တူသည်ပင်။

ဝမ်ကုံးက အကြံပြုသည်။

”မိသားစုခေါင်းဆောင်၊ ညဘက်ခရီးသွားတာက မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ဆွဲဆောင်တတ်တယ်။ အလျင်စလို သွားဖို့ မသင့်တော်ဘူး။ ဒီနေရာမှာ စခန်းချပြီး အနားယူပါစေ။ မနက်မိုးလင်းရင် ထပ်ထွက်လို့ရတယ်”

ဤစကားက ဟိုယုရှောင်ကို အတွေးများမှ နိုးကြားစေပြီး သူက တရားဝင်လမ်း၏ နှစ်ဖက်ရှိ ထူထပ်သော သစ်တောများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဝမ်ကုံးက ချက်ချင်း လူများကို အချက်ပြပြီး လှည်းများကို လမ်းဘေးသို့ ဆွဲခိုင်းသည်။ အရာအားလုံး စနစ်တကျဖြစ်သွားသောအခါ သူတို့သည် မီးပုံများ ထွန်းညှိကြပြီး အုပ်စုငယ်များဖွဲ့ကာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော အစာခြောက်နှင့် သောက်စရာများကို ထုတ်ယူကြသည်။

ညအချိန်ဖြစ်သော်လည်း သူတို့အဖွဲ့တွင် လူတစ်ရာခန့် ရှိပြီး စခန်းမီးများ တောက်လောင်နေသည်။ ထို့ပြင် လူတိုင်းမှာ သန်မာကျန်းမာသော ကိုယ်ခံပညာရှင်များ ဖြစ်သဖြင့် သဘာဝအားဖြင့် မည်သူမျှ ကြောက်ရွံ့မှု မခံစားရပေ။

ဟိုယုရှောင်သည် ထူထပ်သော သစ်တော၏ အမှောင်ထုကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကြောက်ရွံ့မှုထက် စူးစမ်းလိုစိတ်က အဆမတန် ပိုမိုရှိနေသည်။

ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်လာသောအခါ သူသည် တရားဝင်လမ်းများအပြင်ဘက်ရှိ ထူးဆန်းပြီး လျှို့ဝှက်သော အရာများစွာအကြောင်း ကြားဖူးခဲ့သည်။

တောင်တန်းနတ်များနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မြေခွေးများ လှပသော အမျိုးသမီးများအဖြစ် အသွင်ပြောင်းကာ ခရီးသွားများကို ရင်းနှီးမှုသို့ ဆွဲဆောင်ပြီး သူတို့ သတိမထားမိချိန်တွင် သူတို့၏ နှလုံးကို စားသုံးခြင်းမှသည် သစ်တောထဲတွင် လှည့်လည်နေသော ဝိညာဉ်ပျောက်များနှင့် တစ္ဆေများက လူများကို အမှန်တကယ် သေလောက်အောင် ခြောက်လှန့်ခြင်းအထိ ရှိသည်။ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးများဖြစ်ပြီး၊ ဂရန်းမာစတာအဆင့် စစ်သည်များပင် သူတို့ကို မခံနိုင်ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် သေဆုံးရသည်။

ထိုသို့သော ဇာတ်လမ်းများသည် ကျောက်ယန်ခရိုင်၏ မှတ်တမ်းများတွင်သာမက စာအုပ်များစွာတွင် ဖော်ပြထားပြီး သူတို့အများစုမှာ အမှန်တကယ် လူများနှင့် ဖြစ်ရပ်များပေါ် အခြေခံထားသည်။

ဤသည်မှာ သူ ကျောက်ယန်မြို့မှ နှစ်နှစ်အတွင်း မထွက်ခွာခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။ သာမန် တစ္ဆေများနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးများကို ကြုံတွေ့ရခြင်းမှာ တစ်မျိုးဖြစ်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဂန်ချီအဆင့်၏ ခွန်အားမရှိဘဲ အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်နှင့် တိုးမိပါက ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးပင် မရှိပေ။

ယခုတော့ အခြေအနေ မတူတော့ပေ။ လူတစ်ဦး၏ ရဲစွမ်းသတ္တိသည် သူ၏ ခွန်အားနှင့်အတူ တိုးလာသည်။ ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦးသည် မကောင်းဆိုးဝါးစုစည်းမှုအဆင့်သို့ ရောက်သောအခါ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဂန်ရှားချီက နတ်ဆိုးများကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထူထပ်သော သစ်တောများကို ဤမျှ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကုံးသည် ဘေးတွင် မီးပုံကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထိန်းကျောင်းနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ဟိုယုရှောင်၏ စိတ်နှင့် ဝိညာဉ်သည် အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

“သခင်ဝမ် မင်း ငယ်ရွယ်စဉ် ဝမ်ယန်းခရိုင်က ဖူဝေ့လုံခြုံရေးအေဂျင်စီမှာ အလုပ်လုပ်တုန်းက ခရီးဝေးတွေ မကြာခဏ သွားခဲ့ရတယ်။ များများစားစား မြင်ဖူးသိဖူးမှာပဲ။ အကြီးအကဲဝမ် ဒီနှစ်တွေအကြာကြီး လမ်းပေါ်မှာ သွားလာရင်း၊ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ၊ တစ္ဆေတွေနဲ့ တွေ့ဖူးခဲ့လား”

ဟိုယုရှောင် မေးလိုက်သောအခါ အခြားသူများက ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်ကြပြီး သူတို့၏ စူးစမ်းလိုစိတ်များ နိုးကြားလာသည်။ တစ္ဆေများနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးများကို စိတ်ဝင်စားမှုသည် ဟိုယုရှောင်တစ်ဦးတည်းသာ မဟုတ် ဤလူများလည်း စိတ်ဝင်တစားရှိကြသည်။

လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကုံးက သူတို့၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို မချိုးဖျက်လိုသဖြင့် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောသည်။

“မိသားစုခေါင်းဆောင် စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုတော့ ငါ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ပြောပြမယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်က ငါ ဖူဝေ့လုံခြုံရေးအေဂျင်စီမှာ ရှိသေးတုန်းက ဖြစ်ရပ်တစ်ခုနဲ့ တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်”

လူတိုင်း ချက်ချင်း စိတ်ဝင်တစား ဖြစ်သွားကြပြီး ဝိုင်းအုံလာကာ ဝမ်ကုံး၏ ဇာတ်လမ်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေကြသည်။

ဝမ်ကုံးက ဆက်ပြောသည်။

“ကမ္ဘာပေါ်က လုံခြုံရေးအေဂျင်စီအားလုံးမှာ လုပ်ငန်းကို ပွင့်လင်းလုပ်ငန်းနဲ့ လျှို့ဝှက်လုပ်ငန်းဆိုပြီး ခွဲခြားထားတယ်။ ပွင့်လင်းလုပ်ငန်းဆိုတာက အေဂျင်စီက ဘာကို သယ်ယူနေလဲဆိုတာ သိတာ။ လျှို့ဝှက်လုပ်ငန်းကတော့ ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ။

“ပွင့်လင်းလုပ်ငန်းမှာ အခကြေးငွေကို အရင်ဆုံး အကွာအဝေးပေါ် မူတည်ပြီး တွက်တယ်။ ပြီးရင် သယ်ယူမယ့် ကုန်စည်ရဲ့ တန်ဖိုးပေါ် မူတည်တယ်။ အေဂျင်စီက အမြတ် ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း ယူတယ်။ ဒီကုန်စည်တွေက အမြတ်အများကြီး မထွက်နိုင်ပေမယ့် အရင်းအမြစ်က တရားဝင်ပြီး အန္တရာယ်နည်းတယ်။ ဒါကြောင့် အေဂျင်စီတွေက ပွင့်လင်းလုပ်ငန်းကို ပိုနှစ်သက်ကြတယ်”

”လျှို့ဝှက်လုပ်ငန်းကတော့ ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲၕ မင်းကို ဘာကုန်စည်လဲဆိုတာ ဖောက်သည်က မပြောဘူး။ သွားရမယ့် နေရာကိုပဲ ပြောတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ သွားရမယ့်နေရာကိုတောင် မသဲကွဲဘူး။

ဒီကုန်စည်တွေရဲ့ သဘောသဘာဝက မခန့်မှန်းနိုင်ဘူးၕ တချို့က မြို့တစ်မြို့စာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ရတနာတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်။ တချို့က ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ အလွန်အရေးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်ၕ တချို့ကတော့ အင်အားကြီးတဲ့ သူတွေရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခံရပြီးသား ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီလိုလုပ်ငန်းကို လက်ခံလိုက်တာနဲ့ တော်တော်ဒုက္ခရောက်နိုင်တယ်”

ဝမ်ကုံးက လူအုပ်ကို ဤသို့ ရှင်းပြသောအခါ သူတို့သည် လျှို့ဝှက်လုပ်ငန်းဆိုသည်မှာ အန္တရာယ်များသော အရာကို ကိုင်တွယ်ရသည့်အလား ဖြစ်ပြီး အမြတ်များတာ မှန်သော်လည်း အန္တရာယ်လည်း များကြောင်း ချက်ချင်း နားလည်သွားကြသည်။

သို့သော် သူတို့က စကားဖြတ်မပြောဘဲ ဝမ်ကုံး၏ စကားကို ဆက်နားထောင်ရန် ရွေးချယ်ကြသည်။

ဝမ်ကုံးက ဆက်ပြောသည်။

“ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၅ နှစ်က၊ ဖူဝေ့လုံခြုံရေးအေဂျင်စီက လျှို့ဝှက်လုပ်ငန်းတစ်ခု လက်ခံခဲ့တယ်ၕ လက်ဖဝါးအရွယ် သေတ္တာငယ်လေးတစ်လုံးကို ဝမ်ယန်းခရိုင်ကနေ အရှေ့ဘက် လုံရှန်းခရိုင်ကို သယ်ရမှာ။ စုစုပေါင်း ခရီးက မိုင် ၃၀၀ လောက်ရှိတယ်။

အဲဒီတုန်းက ငါက သာမန်ခရီးသယ်တစ်ယောက်ပဲၕ ဖောက်သည်က အေဂျင်စီကို ဘယ်လောက်ပေးခဲ့လဲ မသိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် အေဂျင်စီက ဒီလုပ်ငန်းကို အလေးအနက်ထားတာ သိတယ်ၕ အကြီးအကဲ လင်ကျန်းဘေးကို ကိုယ်တိုင် သယ်ယူဖို့ တာဝန်ပေးခဲ့တယ်။ ငါကလည်း ကံဆိုးစွာနဲ့ ဒီလုပ်ငန်းမှာ ပါဝင်ဖို့ ရွေးချယ်ခံခဲ့ရတယ်။

ငါတို့က လူ ၅၀ ကျော်ပါတဲ့ အဖွဲ့ပဲၕ အကြီးအကဲ လင်ကျန်းဘေးက ဂန်ချီအဆင့်ပထမ၊ ဂန်ချီစုစည်းမှုအဆင့်ရှိတဲ့ အဆင့်မြင့်ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်တယ်။ ကိုယ်ခန္ဓာဖွင့်အဆင့် ၁၀ ရှိတဲ့ စစ်သည် ၁၀ ယောက်လည်း ပါတယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အားလုံး ကိုယ်ခန္ဓာသန်မာအဆင့် ၅ အထက်တွေချည်းပဲ”

ဤနေရာတွင် ဝမ်ကုံးက ခဏရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘေးတွင်ရှိသော ဟိုယုရှောင်က ဝမ်ကုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှု ပေါ်လွင်လာသည်ကို စူးစမ်းစွာ သတိပြုမိသည်။ ထိုလုံခြုံရေးလုပ်ငန်းအတွင်း သူ၏ အတွေ့အကြုံများသည် ယခုထိ သူ့ကို ခြောက်လှန့်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။

ဝမ်ကုံးက ဆက်ပြောသည်။

“ငါတို့ ဝမ်ယန်းခရိုင်ကနေ လုံရှန်းခရိုင်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်ၕ လမ်းတစ်လျှောက် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူးၕ ဒါပေမယ့် တစ်ညနေခင်း ရှု့အချိန်မှာ ဘိုင်မင်းခရိုင်ကနေ မိုင် ၃၀ လောက် အကွာမှာ အခုလိုပဲ တရားဝင်လမ်းပေါ်မှာ အနားယူနေတုန်း ရှု့အချိန်ကနေ ဟိုင်အချိန်ထိ အရာအားလုံး ပုံမှန်ပဲ၊ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မရှိခဲ့ဘူး။

ဒါပေမယ့် ဟိုင်အချိန် ပြီးသွားပြီး ဇီရှီအချိန်ရဲ့ ပထမတစ်ပိုင်းလောက် ရောက်တဲ့အခါ၊ မမျှော်လင့်တဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်…”