မင်းတိုက်ခိုက်တာ ကျွမ်းကျင်လား

မိုးကောင်းကင်သည် မှိန်ဖျော့လွန်းလှပြီး မြင်ကွင်းကို အနည်းငယ် ထိခိုက်စေသော်လည်း ထုံလင်မြို့၏ တံခါးဝသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့် ခမ်းနားထည်ဝါမှု တစ်ခုသည် လူတိုင်းဆီသို့ တဟုန်ထိုး စီးဝင်လာသည်။

မြောက်မှ တောင်သို့ ဆန့်တန်းထားသော မြို့ရိုးများသည် မိုင်ဆယ်ချီ ရှည်လျားပြီး မျက်စိဖြင့် ၎င်းတို့၏ အဆုံးကို မမြင်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်ပြန့်လှသည်။ အမြင့် ၂၀ မီတာ—ကျောက်ယန်ခရိုင်၏ မြို့ရိုးထက် နှစ်ဆမြင့်သော—အနက်ရောင် သံမဏိမြို့တံခါးနှစ်ခုသည် လူတိုင်းကို မော့ကြည့်စေပြီး၊ မိမိကိုယ်ကို သေးသိမ်လှသည်ဟု နက်ရှိုင်းစွာ ခံစားရစေသည်။

ဟိုယုရှောင်သည် နှစ်ဘဝပြန်ရှင်ခဲ့သူဖြစ်သော်လည်း ထုံလင်မြို့ကို မြင်ရသည်ကြောင့်သာမက ဤမြင်ကွင်းကြောင့် အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားရသည်။

သာမန်ပြည်နယ်မြို့တစ်မြို့က ဤမျှခမ်းနားနေမည်ဆိုလျှင်၊ ရှင်းနန်ပြည်နယ်မြို့က မည်သို့ရှိမည်နည်း။ ရှီယွမ်၏ တောင်မြို့ကော။ ယုံကျိုးပြည်နယ်၏ ဒဏ္ဍာရီလာ မြို့တော်ကော မည်သို့ရှိမည်နည်း။

ဟိုယုလင်းက လှည်းပြတင်းကန့်လန့်ကာကို မြှောက်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

”ဒီမြို့တံခါးတွေကို သန့်စင်သံမဏိ သောင်းချီ ပြန်လည်ပုံသွင်းထားတာပဲ။ ထုံလင်ခရိုင်ရဲ့ တံခါးလေးခုစလုံးက တစ်ခုချင်းစီမှာ အလေးချိန် သန်းချီရှိပြီး၊ ကိုယ်ခံပညာရှင် တစ်ရာရဲ့ အင်အားပေါင်းမှ ဖွင့်လို့ရတာ ဒါမှမဟုတ် ပိတ်လို့ရတာလို့ ကောလာဟလရှိတယ်။ တစ်ခါပိတ်လိုက်ရင်၊ ဂရင်းမာစတာတစ်ယောက်ကိုတောင် ခဏတာ တားထားနိုင်တယ်။ ကျွန်မလည်း ပြည်နယ်မြို့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်လာပြီး ဒီတံခါးတွေကို မြင်တော့၊ အံ့ဩလွန်းလို့ အချိန်အကြာကြီး စကားမပြောနိုင်ခဲ့ဘူး”

ဟိုယုရှောင်နှင့် အပြင်ဘက်ရှိ အခြားသူများက မြို့တံခါးကို အထိတ်တလန့် စိုက်ကြည့်နေပြီး စကားမပြောနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမက လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ ခပ်ဖွဖွ ရယ်လိုက်သည်။ ဤတုံ့ပြန်မှုကို သူမ ကြိုတွက်ထားပုံရသည်။

လူအုပ်ထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လှည့်လည်ခရီးသွားခဲ့ဖူးသူ ဝမ်ကုန်းတစ်ဦးတည်းသာ ပုံမှန်မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေပြီး၊ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ကာ တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

”ခရိုင်တစ်ခုကို ၂၀ လီ၊ ပြည်နယ်တစ်ခုကို ၅၀ လီ၊ ပြည်နယ်မြို့ကို ၁၀၀ လီကျော်။ မဟာယူမင်းဆက်က စုဆောင်းထားတဲ့ သံမဏိသတ္တုတွေ အားလုံးကို ဒီခမ်းနားတဲ့ မြို့တွေကို တည်ဆောက်ဖို့ သုံးခဲ့တယ်။ ထာဝရဘုရားမင်းဆက်တစ်ခု ဖန်တီးဖို့ ရည်မှန်းခဲ့တာ။ ဒီခမ်းနားတဲ့ မြို့တွေက ကျန်ရစ်နေပြီး၊ မဟာယူကိုယ်တိုင်က ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ။

ငယ်စဉ်တုန်းက ဘိုင်လူးအကယ်ဒမီက ကြီးမြတ်တဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင်တစ်ဦးရဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ကြားခဲ့ဖူးတယ်။ ‘ရှန်းကျိုးရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ မြို့တွေ ယနေ့ထိ ရပ်တည်နေသေးပေမယ့်၊ မဟာယူမင်းဆက်ကို ဘယ်မှာ မှ မမြင်ရတော့ဘူး။ ဒီလောကရဲ့ မတည်မြဲမှုက တကယ်ကို သနားစရာ၊ ငိုကြွေးစရာ မြင်ကွင်းပဲ’ တဲ့။

ဤကဗျာကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် သေးသိမ်မှုတစ်ခု ထိုးတက်လာပြီး တွေးဝေစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် မြင်းပေါ်တွင် ရှိနေသော ဟိုယုရှောင်တစ်ဦးတည်းကသာ သူ့ရှေ့ရှိ သံမဏိမြို့ကို ကြည့်ရင်း သူ့မျက်ဝန်းအနက်ရှိုင်းတွင် လောဘတစ်စ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သို့သော် သူ၏ တပ်မက်မှုကို ချက်ချင်း ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ ဤအရာများသည် ယခုအချိန်တွင် သူတွေးတောနိုင်စရာ မဟုတ်ပေ။

သူက အော်လိုက်သည်။

”မြင်းပေါ်က ဆင်းပြီး တန်းစီထား”

မှောင်ရီပျိုးလာသော်လည်း မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်မည့် လှည်းများနှင့် မြင်းများ၏ တန်းစီသည် မီတာ တစ်ထောင်ခန့် ရှည်လျားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဟိုယုရှောင်က မြို့တံခါးဝတွင် အသိမိတ်ဆွေတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း အလွန်အာရုံစိုက်ခံရမည်ကို မလိုလားပေ။ သူ၏ အဖွဲ့ကို ဆွဲခေါ်ကာ ရိုးသားစွာ တန်းစီဝင်လိုက်သည်။

ဟိုယုချန်းက ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး ဝမ်းသာအားရသံဖြင့် ပြောသည်။

”အကိုကြီး မြို့တံခါးကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ အဲဒီကောင်လေးက မင်းလှည့်စားခဲ့တဲ့သူမလား”

ထိုအချိန်တွင် ဟိုယုလင်းကလည်း လှည်းကန့်လန့်ကာကို မြှောက်လိုက်ပြီး မြို့တံခါးဝရှိ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ကြည့်ကာ သူမလက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ပြီး ခပ်ဖွဖွ ရယ်လိုက်သည်။

”သိသာမနေဘူးလား။ ပြီးခဲ့တဲ့လက ခရိုင်က သတင်းရခဲ့တယ်။ ချန်းယွဲ့က ခရိုင်ဝန်အဖြစ် သုံးနာရီအတွင်း ကျောက်ယန်ကို နီးပါး လက်လွှတ်ခဲ့ရတယ်။ ခရိုင်ထဲမှာ သူ ဟာသတစ်ခု ဖြစ်သွားတာနီးပါးပဲ။ ဖန်ခရိုင်ဝန်က ဒေါသထွက်သွားပြီး ဖိအားပေးမှုအောက်မှာ သူ့ဆရာ ဒင်ဒီယန်က သူ့ရာထူးကို ရုတ်သိမ်းပြီး တံခါးစောင့်ဖို့ သုံးလ အပြစ်ပေးခဲ့တယ်”

ဟိုယုရှောင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မြို့တံခါးဝရှိ ချန်းယွဲ့ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်းသာအားရ ခံစားမှု သိပ်မရှိခဲ့ပေ။ ထို့အစား သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် တွေးဝေနေသည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။

ထုံလင်ခရိုင်တွင် မြို့တံခါးလေးခုရှိပြီး ချန်းယွဲ့က အရှေ့မြို့တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေသည်။ ဤကာလအတွင်း သူ ပြည်နယ်မြို့သို့ လာမည်ကို သိထားသည့်အတွက် ချန်းယွဲ့က ပြဿနာရှာရန် ရည်ရွယ်ထားမှန်း ထင်ရှားသည်။

သူ၏ အတွေးများဘေးဖယ်ထားလျှင်၊ တန်းစီသည် ဆက်လက် ရှေ့သို့ ရွေ့လျားနေသည်။

မြို့ထဲသို့ တန်းစီဝင်ရခြင်း၏ အကြောင်းအရင်းမှာ နှစ်ခုရှိသည်။ ပထမက မြို့ထဲသို့ ဝင်သူများ အလွန်များပြားလွန်းသဖြင့် စည်းကမ်းထိန်းရခြင်း။ ဒုတိယက လမ်းခရီးခွင့်ပြုမိန့်များကို စစ်ဆေးရန် လိုအပ်ခြင်း။ အခြားပြည်နယ်များ သို့မဟုတ် အခြားဒေသများမှ လာသူများရှိပါက၊ ကြိုတင်မှတ်ပုံတင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် မြို့၏ လုံခြုံရေးကို သေချာစေရန် အစီအမံတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လုပ်ထုံးလုပ်နည်း နှစ်ခုစလုံးသည် သိပ်ပြီး ရှုပ်ထွေးမနေခဲ့ပေ။ အရှေ့မြို့တံခါးမှ ဝင်ရောက်လာသူအများစုသည် ကျောက်ယန်ခရိုင်ဘက်မှ လာကြသူများဖြစ်သည့်အတွက် တန်းစီသည် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေသည်။

မကြာမီတွင် ဟိုယုရှောင်နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သည် မြို့တံခါးမှ ၁၀ မီတာအောက်သာ ကျန်တော့သည်။

အနက်ရောင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သားနှစ်ဦးက ပြောသည်။

”လူကြီးမင်းတို့၊ လမ်းခရီးခွင့်ပြုမိန့်တွေကို ပြပါ”

ထိုစစ်သားနှစ်ဦးစလုံးသည် ကိုယ်ခန္ဓာသန်မာမှု အဆင့်ငါးဆင့်ရှိသော ကိုယ်ခံပညာရှင်များဖြစ်သည်။ ဟိုယုရှောင်၏ လူ ၃၀ ကျော်ပါ အဖွဲ့တွင် သူတို့ထက် ကျင့်ကြံမှုနိမ့်သူ တစ်ဦးမျှ မပါသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့က အလွန်ယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။

ဟိုယုရှောင်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လူတိုင်းကို သူတို့၏ လမ်းခရီးခွင့်ပြုမိန့်များ ထုတ်ယူခိုင်းသည်။ လှည်းပေါ်ရှိ ဟိုယုလင်း၊ ကောင်ဝမ်ဝမ်၊ နှင့် ဘိုင်ယူဂျီးတို့လည်း အပြင်သို့ ထွက်လာကာ သူတို့၏ ခွင့်ပြုမိန့်များကို ပြသခဲ့သည်။

လမ်းခရီးခွင့်ပြုမိန့်သည် လက်ဖဝါးတစ်ဝက်ခန့် အရွယ်ရှိသော အမှတ်အသားတစ်ခုဖြစ်ပြီး “ကျောက်ယန်” ဟူသော စာလုံးကို ထွင်းထုထားသည်။

စစ်သားများက စစ်ဆေးနေစဉ် ဟိုယုရှောင်က ငွေဒင်္ဂါးအိတ် နှစ်အိတ်ကို တိတ်တဆိတ် လွှဲပေးလိုက်သည်။ ၎င်းတို့ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် စစ်သားများ၏ မျက်နှာအမူအရာများ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားပြီး လမ်းခရီးခွင့်ပြုမိန့်များကို ပြန်ပေးကာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြုံးရင်း ပြောသည်။

” ပြဿနာမရှိဘူး၊ ဝင်သွားလို့ရပါပြီ”

ငွေရှိခြင်းက အမှန်တကယ် အရာများကို လွယ်ကူစေသည်။ ငွေဒင်္ဂါးအိတ် နှစ်အိတ်သည် စုစုပေါင်း လျန် ၃၀ မှ ၅၀ ခန့်သာ ရှိပြီး၊ ဟိုယုရှောင်အတွက် သိပ်စိတ်မဆင်းရဲစရာ မဟုတ်ပေ။ သူက အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ မြို့တံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

ချန်းယွဲ့က အော်လိုက်သည်။

”ရပ်”

မလွှဲမရှောင်သာ ဖြစ်ရမည့်အရာသည် ဖြစ်လာခဲ့သည်…

ဟိုယုရှောင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လက်လျှော့လိုက်သည့် အရိပ်အယောင် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ဘေးတွင် ဒေါသထွက်နေသော ချန်းယွဲ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ပြုံးလျက် အံ့ဩဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

”အို့၊ ဒါ ချန်းခရိုင်ဝန် မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လောက် တိုက်ဆိုင်တာပဲ”

ယခင်က သူ စကားမပြောခဲ့သော်လည်း ဟိုယုရှောင်က “ချန်းခရိုင်ဝန်” ဟု အော်ခေါ်လိုက်သည်နှင့်၊ မြို့ကို စောင့်ကြပ်နေသော စစ်သား တစ်ရာခန့်၏ မျက်နှာထဲတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ချန်းယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မည်သူမျှ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် မရယ်ရဲခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများက အရာအားလုံးကို ဖော်ပြလျက်ရှိသည်။

ချန်းယွဲ့၏ မျက်နှာသည် နီရဲသလို ဖြစ်သွားပြီး နောက်ထပ် တစ်လခွဲခန့် တံခါးစောင့်ရဦးမည်ဖြစ်ကာ ဤအရာအားလုံးသည် သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသော ဟိုယုရှောင်ကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဒေါသသည် မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

သူက ပြောသည်။

“မင်းရဲ့ လှည်းမှာ တစ်ခုခု မမှန်တယ်လို့ ငါသံသယရှိတယ်။ အကုန်ဖွင့်ပြီး စစ်ဆေးမယ်”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဟိုယုချန်း၏ လက်သည် ချက်ချင်း ဓားလက်ကိုင်ဆီသို့ ရောက်သွားပြီး၊ ချန်းယွဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဟိုဖေးက ချောင်းဆိုးသံ အနည်းငယ် ထုတ်လိုက်ပြီး ကွီနယ်မြေမှ လူများအားလုံး မျက်နှာမှာ သိမ်မွေ့စွာ တင်းမာလာသည်။

ဟိုယုရှောင်က မျက်ခုံးတွန့်လိုက်ပြီး၊ ပထမဆုံး ဟိုယုချန်း၏ လှုပ်ရှားမှုကို လက်ဟန်အနည်းငယ်ဖြင့် ငြိမ်သက်စေကာ ကျန်လူအားလုံးကို အေးဆေးနေရန် အချက်ပြပြီးမှ ချန်းယွဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။

“ခဏက တခြားသူတွေရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို စစ်ဆေးတဲ့ စည်းမျဉ်းမရှိဘူးလို့ ထင်ရတယ်။ ချန်းခရိုင်ဝန်၊ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အာဃာတကြောင့် အာဏာအလွဲသုံးတာလား”

ချန်းယွဲ့က ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်။

”အာဏာအလွဲသုံးပြီး ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အာဃာတတဲ့လား။ ဘယ်အခွင့်အရေးနဲ့ ငါ့ကို ဒီလို စွပ်စွဲတာလဲ။ မင်း သေချင်နေတာလား”

သူ၏ အတွင်းမှ ဂန်းချီ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့လက်သီးနှစ်ဖက်သည် ချွန်ထက်သော ဓားနှစ်ချောင်းကဲ့သို့ မြို့တံခါးဝတွင် စုဝေးနေသော လူအုပ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဟိုယုရှောင်၏ မျက်နှာကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ဂန်းချီတောက်ပြီး၊ ကိုယ်ခန္ဓာကို လက်နက်အဖြစ် သုံးကာ စုဆောင်းဆိုးညစ်အဆင့်၏ ကျင့်ကြံမှုနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသဖြင့် ချန်းယွဲ့၏ ဂန်းချီသည် အထူးကြမ်းတမ်းပြီး လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုလို ရပ်တန့်မရဘဲ ဟိုယုရှောင်ကို ဆယ်ဂဏန်းအကြိမ် ဆက်တိုက် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မြို့တံခါးဝတွင် အချင်း ၁၀ မီတာခန့် ရှင်းလင်းသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဟိုယုရှောင်၏ အကြည့်များ အနည်းငယ် ငိုက်ကျသွားပြီး သူ၏ မျောက်နတ်ဆိုး တုတ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ အကြိမ်ကြိမ် ခုခံလိုက်သည်။

ချန်းယွဲ့က မြို့တံခါးဝတွင် တိုက်ပွဲစတင်လိမ့်မည်ဟု သူ တကယ်မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် ဒင်ဒီယန်က သူ့နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသည်ကို စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဤသို့ ပြုမူလောက်သည်မှာ အကြောင်းပြချက် ရှိပေသည်။

သူ၏ အတွင်းမှ ဂန်းရှားချီသည် မျောက်နတ်ဆိုး တုတ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားပြီး အရှည် ၃ ပေကျော်ရှိသော တုတ်၏ အရိပ်များက ချန်းယွဲ့၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ထိတွေ့သွားသည်။ အသာစီးမရခဲ့သော်လည်း အရှည်၏ အားသာချက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် ခဏအတွင်း ချန်းယွဲ့သည် သူ့အနီးသို့ မကပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

လက်သီးဂန်းတစ်ခုသည် ဓားနှစ်ချောင်းကဲ့သို့ အစအနမကျန်အောင် တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာပြီး တုတ်တစ်ချောင်းက ပင်လယ်ထဲတွင် နဂါးတစ်ကောင် ရိုက်ခတ်နေသလို ဝှေ့ယမ်းသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မြို့တံခါးဝသည် ရှုပ်ထွေးသော တိုက်ပွဲကွင်းတစ်ခု ဖြစ်လာပြီး လူအုပ်က နောက်ဆုတ်သွားရင်း အံ့ဩမှုအမူအရာများ ပြသနေကြသည်။

လူတစ်ယောက်က ပြောသည်။

”ချန်းယွဲ့နဲ့ ရင်ဘောင်တန်းနိုင်တယ်။ ဒီကောင် ဘယ်သူလဲ”

အခြားတစ်ယောက်က ဖြေသည်။

”မသိဘူး။ ကျောက်ယန်ခရိုင်က လာပုံရတယ်”

တတိယတစ်ယောက်က ပြောသည်။

”ကျောက်ယန်ကဆိုတော့၊ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါသိတယ်”

”ဘယ်သူလဲ။

ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ကုန်ပိုင်း ကျောက်ယန်ခရိုင်က ဖြစ်ရပ်ကို မေ့သွားပြီလား။ အဲဒီမှာ ရဲရင့်တဲ့လူတစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့တယ်။

ထောင်မျက်နှာချီပြီး ချောမောတဲ့လူ ဟိုယုရှောင်။

ကျားစာရင်းက ဆရာကြီး တျန်လီဟုန်ကို အနိုင်ယူခဲ့တဲ့သူလား။

ဖြောင့်မတ်လမ်းစဉ်၏ နတ်ဆိုးဖျက်စာရင်း အဆင့် ၇၈၂၊ အနက်ရောင်မျောက်နတ်ဆိုး ဟို ယူရှောင်”

…

ပတ်ဝန်းကျင်မှ တီးတိုးပြောသံများကို ကြားသောအခါ ချန်းယွဲ့၏ ဒေါသသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ ထိုနေ့က သူ အသက်ကို စွန့်လွှတ်ကာ တျန်လီဟုန်ကို ခံနိုင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ ဟာသတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး၊ ဂုဏ်သတင်းအားလုံးကို ဟိုယုရှောင်က ရယူသွားခဲ့သည်။

ဒင်ဒီယန်က သူ့ကို ပြောဖူးသည်။

”ကျောက်ယန်တိုက်ပွဲမှာ ဟိုယုရှောင်က တစ်ဆင့်ချင်း ဗျူဟာချပြီး သန့်ရှင်းသောမိန်းမရှေ့မှာ မင်းထက် အများကြီး သာလွန်အောင် လုပ်ပြခဲ့တယ်။ ထပ်ပြီး ကျောက်ယန်မှာ ဒေသခံမြွေတစ်ကောင်ဖြစ်တဲ့ သူက ပြည်နယ်မြို့မှာ ကြာရှည်နေခဲ့တဲ့ မင်းကို မယှဉ်နိုင်တာ ပုံမှန်ပဲ။

သူက အသက် ၂၅ မှာတင် ဂန်းချီ ဒုတိယအဆင့် စုဆောင်းဆိုးညစ်အဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တယ်။ သူ့အရည်အချင်းက မင်းနဲ့ နီးပါးရှိတယ်။ စိတ်အေးအေးထားပြီး ကိုယ်ခံပညာကို အာရုံစိုက်လေ့ကျင့်ပါ။ မင်းရဲ့ အင်အားက သူ့ထက် သာကြောင်း သက်သေပြနိုင်သရွေ့ သန့်ရှင်းသော မယ်တော်က မင်းကို ဆက်လက် မျက်နှာသာပေးနေဦးမှာပဲ။

ဟိုယုရှောင်၏ ကိုယ်တွင်း ဂန်းရှားချီကို ဝန်းရံထားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ့ဆရာ ဒင်ဒီယန်၏ ထိုစကားများကို ပြန်သတိရလာပြီး ဟိုယုရှောင်သည် စီးကုန်းယွဲ့၏ အာရုံကို ရရှိထားပြီးမှန်း သိလိုက်သည်နှင့် ချန်းယွဲ့၏ မျက်ဆံများထဲတွင် မနာလိုမှုနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တို့ ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

”မြေကြီးဂန်းဓား ဘုန်းတော်ထင်ရှား မင်း ခွေးကောင် သေစမ်း”

ချန်းယွဲ့၏ အတွင်းမှ ဘုန်းတော်ထင်ရှားဂန်းချီ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ လက်နှစ်ဖက်မှ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော အမှောင်ရောင် တောက်ပမှု ထွက်ပေါ်လာကာ လေထဲတွင် စွမ်းအင်စီးကြောင်း နှစ်ခုဖြင့် ဖြတ်တောက်လျက် ဟိုယုရှောင်၏ နဖူးကို တိုက်ရိုက် ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

ပထမတန်းစား ကိုယ်ခံပညာကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ဟိုယုရှောင်၏ မျက်ဆံများထဲတွင် နောက်ဆုံးတွင် သိမ်မွေ့သော အရိပ်အယောင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ၏ အတွင်းမှ ဂန်းရှားချီ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာပြီး မျောက်နတ်ဆိုး တုတ်ပုံစံသည် ရုတ်တရက် စုစည်းလာကာ၊ ခုန်တက်လျက် အနက်ရောင် နဂါး ၁၃ ကောင်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက ရှည်လျားသော တုတ်ကို နောက်သို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ဘယ်လက်သီးကို ဆုပ်ကာ ညာလက်ကို ခြေသည်းပုံစံဖြစ်အောင် ပြုလုပ်လျက် ကိုယ်ကို စောင်းကာ လက်သီးကို အပေါ်တွင် ခြေသည်းကို အောက်တွင် ထားပြီး တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော ကျားတစ်ကောင်လို ချန်းယွဲ့ဆီသို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဤတစ်လခွဲအတွင်း သူ လက်ပြတ်မနေခဲ့ပေ—ဝံပုလွေအဆိပ်လက်၊ နှစ်ဆစွမ်းလက်၊ ဗုဒ္ဓဓားဆုံးဖြတ်မှု၊ ဒုတိယတန်းစား ကိုယ်ခံပညာ သုံးမျိုးကို သူ လေ့လာခဲ့သည်။ သို့သော် နှစ်ဆစွမ်းလက်ကို အမြန်ဆုံး တိုးတက်ခဲ့ပြီး အသွင်ပြောင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သေးငယ်သော ပြန်လည်နုပျိုဆေး၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ဘန်း… ဘန်း…

အနက်ရောင် နဂါးများနှင့် လက်သီး-ခြေသည်းတို့သည် ချန်းယွဲ့၏ လက်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော မြေကြီးဂန်းဓား ဘုန်းတော်ထင်ရှားနှင့် ထိခတ်လိုက်သည်နှင့်၊ ကြောက်မက်ဖွယ် အသံများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဖုန်မှုန့်နှင့် မီးခိုးများ မိုးကောင်းကင်ကို ဖြည့်သွားသည်။

လုံးဝမှောင်မိုက်နေသော်လည်း ၎င်းတို့ကို ဝိုင်းထားသော လူအုပ်က နှစ်ဦးကြားရှိ ဂန်းရှားချီ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အတက်အကျများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရဆဲဖြစ်သည်။

အချိန်အကြာကြီး ကြာပြီးနောက် ဖုန်မှုန့်များ ငြိမ်သက်သွားသောအခါ စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် အံ့ဩနေသော လူအုပ်၏ မျက်လုံးများက အတွင်းမှ မြင်ကွင်းကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်လိုက်ရသည်။ ဟိုယုရှောင်နှင့် ချန်းယွဲ့တို့သည် တစ်ဦးမှ နောက်မဆုတ်ဘဲ စင်မြင့်အလယ်တွင် တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချန်းယွဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ထိုအချိန်တွင် အေးဆေးနေသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းထန်နေပြီဖြစ်သည်။ မနေ့တစ်နေ့ကမှ ဟိုယုရှောင်ကို လွယ်ကူစွာ ရိုက်ချနိုင်ခဲ့သလို ခံစားရသေးသည်။ တစ်လကျော်သာ ကာလအတွင်း ဟိုယုရှောင်သည် သူနှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်သည်အထိ ဖြစ်လာနိုင်မည်လား။

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်သည် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်…

ဟိုယုရှောင်က ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် သရော်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ဒီခွေးကောင်၊ တကယ်ပဲ တိုက်နိုင်တာလား”

ချန်းယွဲ့က ထပ်မံလှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဟိုယုရှောင်က ရုတ်တရက် ကြေးဝါအမှတ်အသားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့တွင် ထားလိုက်သည်။

ထိုအမှတ်အသားပေါ်တွင် “လမင်းသစ်” ဟူသော စာလုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချန်းယွဲ့၏ မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ ထို့နောက် ဟိုယုရှောင်က အမှတ်အသားကို လှန်ပြလိုက်ရာ ကြယ်များဖြင့် ပြည့်နေသော မိုးကောင်းကင်ပုံတွင် လမင်းညို့တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ချန်းယွဲ့ လုံးဝအားမဲ့သွားသည်…

ဟိုယုရှောင်က အမှတ်အသားကို ပြန်ယူလိုက်ပြီး ချန်းယွဲ့ရှေ့တွင် သရော်မှုနှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုဟန်ဖြင့် ပြောသည်။

”တိုက်နိုင်တာ ဘာအသုံးပါလိမ့်။ နောက်ခံမရှိရင် အာဏာမရှိရင်…”

ချန်းယွဲ့၏ လက်သီးများ တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ထားပြီး ဟိုယုရှောင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများထဲတွင် မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လုမတတ်ဖြစ်နေသော်လည်း ထပ်မံလှုပ်ရှားရန် မရဲတော့ပေ။

လမင်းသစ်ဌာနသည် သန့်ရှင်းသော မယ်တော်က လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ကမှ တည်ထောင်ခဲ့သော အသစ်စက်စက် ဌာနတစ်ခုသာဖြစ်သော်လည်း သန့်ရှင်းသောအသင်းတော်အတွင်း၌ အကျဉ်းဌာနကိုပင် ကျော်လွန်သော အဆင့်အတန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူ၏ ကျောက်ယန်အကျဉ်းမှူး ဘွဲ့အမည် မရုတ်သိမ်းခံရသေးသည့်တိုင် ဟိုယုရှောင်ကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုပါက လေးစားမှုပြရမည်ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူ၏ လက်ရှိအဆင့်အတန်းသည် သန့်ရှင်းသောအသင်းတော်၏ သာမန်အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးသာဖြစ်နေချိန်တွင် ပို၍ပင် ပြောစရာမလိုတော့ပေ…

ဟိုယုရှောင်သည် ချန်းယွဲ့၏ သတ်ဖြတ်လိုသော မျက်လုံးများကို ထပ်မံ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အေးဆေးဟန်ဆောင်ကာ လူတိုင်းကို ခေါ်ယူပြီး မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

သူက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

“ဒီပြဿနာကို၊ ငါ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ဖြေရှင်းရမယ်”

ချန်းယွဲ့ကို နောက်လှည့်ကြည့်ရင်း စိန်ခေါ်သည့် အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သော်လည်း အေးဆေးဟန်ဆောင်ထားသည့်တိုင် ဟိုယုရှောင်၏ အတွင်းစိတ်ထဲတွင် အေးစက်မှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။

ချန်းယွဲ့က သူ့ကို သတိထားနေသော်လည်း သူလည်း ချန်းယွဲ့ကို အလားတူ သတိထားနေရသည်…

သူ ဝန်ခံရမည်ဆိုလျှင် ထိုတိုက်ပွဲ ဆက်ဖြစ်ခဲ့ပါက ရလဒ်သည် သူ ရှုံးနိမ့်ဖွယ် ရှိလိမ့်မည်…

သူက တွေးလိုက်သည်။

”ပထမတန်းစား ကိုယ်ခံပညာဆိုတာ တကယ်ပဲ ပထမတန်းစားပဲ”