လေးယောက်မြောက် ပွင့်ချပ်

ထုံလင်ခရိုင်သည် စတုရန်းလီ ၅၀ အပြည့်ရှိပြီး လူဦးရေ ၂ သန်းကျော်၏ ဘဝများကို ထောက်ပံ့ပေးထားသည်။ ထို့ကြောင့် မြို့သည် တက်ကြွစည်ကားနေသည်။ ညဉ့်နက်သွားသည့်တိုင် လမ်းများပေါ်တွင် လူသွားလူလာများ အတော်များများ ရှိနေဆဲပင်။

အစပိုင်းတွင် ဟိုယုရှောင်သည် သူတို့၏ ခရီးသွားအဖွဲ့သည် လူများလွန်းပြီး မလိုလားအပ်သော အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်မည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဟိုယုလင်းက လမ်းတစ်လျှောက် စိတ်မပူရန် အာမခံခဲ့ပြီး မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်မှသာ သူမပြောသည့် အကြောင်းအရင်းကို နားလည်ခဲ့သည်။

လမ်းများပေါ်တွင် သူတို့နှင့် ဆင်တူသော မြင်းလှည်းများကို ကာကွယ်ပို့ဆောင်နေသည့် လူဒါဇင်များစွာပါ ခရီးသွားအဖွဲ့များကို မကြာခဏ တွေ့ရသည်။ အချို့သည် သူတို့၏ ဝတ်စုံများအရ အပြင်လူများဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပြီး သူတို့ထဲတွင် အသက်ရှင်သန်စွမ်းအင် အတက်အကျမရှိသူများမှာ သာမန်လုပ်ငန်းများ လုပ်ကိုင်နေသော ပြည်သူများဖြစ်ပုံရသည်။ ပိုမိုကြီးမားတင့်တယ်ပုံရသူများကမူ အခြားလုပ်ငန်းများတွင် ပါဝင်နေသော ကိုယ်ခံပညာရှင်များ ဖြစ်ပုံရသည်။

သေချာသည်မှာ ဟိုယုချန်း၏ တင့်တယ်သော ပုံပန်းသွင်ပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူတို့၏ အဖွဲ့သည် နောက်ပိုင်းတွင် ပိုမိုကြီးမားတင့်တယ်သော အမျိုးအစားထဲသို့ သေချာပေါက် ကျရောက်ကြောင်း သိရှိနိုင်သည်။

ဟိုယုလင်းက ပြောသည်။

”ပြည်နယ်မြို့ကို အကြမ်းဖျင်း သုံးနယ်မြေခွဲထားတယ်။ အလယ်ဗဟိုနယ်မြေက ပြည်နယ်ဝန်ရုံး၊ ထောင်အုပ်ချုပ်ရေးဌာန၊ နဲ့ ရှန်းရှင်းနေအိမ်တော်ရှိတဲ့ လီ ၂၀ လောက် ကျယ်တယ်။ နောက်တစ်ခုက အလယ်လီ ၁၅ နယ်မြေ၊ အဲဒါက မဟာလောဂိုဏ်းရဲ့ နယ်မြေဖြစ်တယ်။ အပြင်းဆုံး လီ ၁၅ ကတော့ ခရိုင်တစ်ခုလုံးရဲ့ ဒုတိယအဆင့် အင်အားစုခုနစ်ခု တပ်စွဲထားတဲ့ နေရာပဲ။

အင်အားစုတစ်ခုစီ၏ နယ်မြေအတွင်းရှိ ဆိုင်များ၊ တည်းခိုခန်းများ၊ စားသောက်ဆိုင်များသည် အများအားဖြင့် ထိုအင်အားစုများကိုယ်တိုင် ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ပြည်သူများက ၎င်းတို့နှင့် ရောနှောနေထိုင်ကြသည်။

သူမက ဆက်ပြောသည်။

”ဒါပေမယ့် ပြည်နယ်မြို့ထဲမှာ နေထိုင်နိုင်သူတွေရဲ့ ဆယ်ယောက်မှာ ရှစ်ကိုးယောက်လောက်က ဒီအင်အားစုတွေရဲ့ ဂိုဏ်းသားတွေရဲ့ မိသားစုဝင်တွေပဲ။

မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်၊ ဟိုယုလင်းသည် မြင်းလှည်းပေါ်တွင် မနေတော့ဘဲ၊ ရှေ့မှ လမ်းပြရင်း ဟိုယုရှောင်နှင့် အခြားသူများကို ဦးဆောင်ကာ၊ ခရိုင်အတွင်းရှိ အခြေအနေကို ရှင်းပြသည်။

သူမက ဆက်ပြောသည်။

”အပြင်ဆုံး လီ ၁၅ မှာ၊ အင်အားစုတစ်ခုစီက လီ ၂ သို့မဟုတ် ဒီထက်ပိုတဲ့ နယ်မြေကို ထိန်းချုပ်ထားတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ဘိုင်မိသားစုရဲ့ နယ်မြေက အရှေ့မြောက်ဘက်မှာ ရှိတယ်။ ငါ ယခင်က မိသားစုအတွက် ခရိုင်ထဲမှာ ဝယ်ထားတဲ့ အိမ်ခြံမြေကလည်း ဒီနယ်မြေထဲမှာပဲ။ ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့”

ဟိုယုရှောင်သည် ဟိုယုလင်းနောက်သို့ လိုက်သွားရင်း ဘိုင်မိသားစုအပေါ် စစ်မှန်သော ကျေးဇူးတင်စိတ် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တိုးပွားလာသည်။

ဟိုမိသားစု၏ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း အခက်အခဲများကို ထည့်စဉ်းစားလျှင် တတိယညီမဖြစ်သူက ပြည်နယ်မြို့မှ လိုအပ်သော အရင်းအမြစ်များကို ပြန်ယူလာနိုင်ခဲ့ခြင်းသည် ဘိုင်မိသားစု၏ အကူအညီမပါဘဲ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ကျောက်ယန်ခရိုင်ရှိ သတင်းမသိသူများက သူသည် ဘိုင်ယူဂျီးနှင့် ဖောက်ပြန်မှုရှိသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ထိုသို့မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ဘိုင်ယူဂျီးတွင် ဖောက်ပြန်မှုရှိခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း သူနှင့် မဟုတ်ဘဲ တတိယညီမဖြစ်သူ ဟိုယုလင်းနှင့် ဖြစ်သည်…

ဤဖြစ်ရပ်သည် အမှန်တကယ် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က မိသားစုအတွက် အသက်ရှင်ရာလမ်းကို ဖန်တီးရန် ကြိုးပမ်းမှုတွင် သူ့တွင် ထိုသို့သော ရည်ရွယ်ချက်ရှိခဲ့ပြီး စိမ်းလန်းမြေခွေးဂိုဏ်း၏ ဒုဂိုဏ်းမှူး ယဲ့ဖေးအဖြစ် အသွင်ယူကာ လင်းယုန်ဂိုဏ်းထဲသို့ ခိုးဝင်ပြီး ဘိုင်ယူဂျီးကို ပြန်ပေးဆွဲခဲ့သည်။

သူမကို ညစ်ညမ်းစေရန် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ထိုသို့သော လုပ်ရပ်များသည် သက်သေများ မြင်တွေ့ခဲ့လျှင် တစ်ရက်နှစ်ရက်သာ ပြန်ပေးဆွဲထားရုံဖြင့် သူ၏ ရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်နိုင်သည် ဘာမှ မလုပ်ခဲ့သည့်တိုင်။

မထင်မှတ်ဘဲ ဘိုင်ယူဂျီးကို ဖမ်းဆီးထားစဉ်အတွင်း ဟိုယုလင်းက ဝင်ရောက်ပါဝင်လာခဲ့သည်…

ဟိုယုလင်းသည် ဘိုင်ယူဂျီးနှင့် အမှန်တကယ် ပတ်သတ်မိသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် ဘိုင်ယူဂျီး၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ဘိုင်မိသားစု၏ အကြီးအကဲ ဘိုင်ယွန်ဖန်က သူ့ကို သတ်ရန် လူစေလွှတ်ခဲ့စဉ် ဘိုင်ယူဂျီးက သူ၏ အသက်အတွက် အသနားခံခဲ့သည်။

ဘိုင်ယွန်ဖန်သည် သူ၏ သမီးကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသည်မှာ သံသယဖြစ်စရာမလိုသော်လည်း ဟိုမိသားစုကို ကူညီပေးခဲ့ခြင်းမှာလည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ရည်ရွယ်ချက်များကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပထမအနေဖြင့် ဘိုင်ယူဂျီးသည် တခြားသော အိမ်ထောင်ရေးကတိကဝတ်ကို ရှောင်ရှားရန် တီးဘူဒုန်းနှင့် လက်ထပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဟိုမိသားစု၏ လုပ်ရပ်များသည် ဘိုင်ယူဂျီးကို သူမ၏ ကျဉ်းမြောင်းသော အနေအထားမှ လွတ်မြောက်စေခဲ့သည်နှင့် အတူတူ ဘိုင်မိသားစုအနေဖြင့် သူ့ကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရန် စိတ်အားထက်သန်မှု နည်းပါးသွားစေခဲ့သည်။

ဒုတိယအနေဖြင့် ဘိုင်ယွန်ဖန်သည် စီးပွားရေးအကျိုးစီးပွားကို ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

ထုံလင်ခရိုင်တွင် လက်နက်ကုန်သည်ကြီး နှစ်ဦးရှိသည်။ ၎င်းတို့မှာ ရှန်းမိသားစု၏ တီယန်ကုန်းပြခန်းနှင့် ဘိုင်မိသားစု၏ သတ္တုပုံသွန်းလုပ်ငန်းဖြစ်သည်။ လက်နက်များ ရောင်းချသူများအနေဖြင့် ၎င်းတို့ကို ထုတ်လုပ်ရန် လိုအပ်ပြီး ထိုအတွက် သံရိုင်းများသည် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်။

ဘိုင်မိသားစုသည် ဒေသတွင်း အကြီးဆုံး လက်နက်ကုန်သည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ဘိုးဘေးများမှာ မဟာလောဂိုဏ်းမှ ဆင်းသက်လာသူများဖြစ်သည်ဖြင့် သံရိုင်းထုတ်လုပ်သူအားလုံးထံမှ သံရိုင်းများကို သူတို့က အလိုလျောက် ဝယ်ယူသူများ ဖြစ်သင့်သည်ဟု ထင်ရပေမည်။

သို့သော် အမှန်တရားမှာ ဘိုင်မိသားစုက ပိုမိုမြင့်မားသော ဈေးနှုန်းမပေးပါက ထုတ်လုပ်သူများသည် ၎င်းတို့၏ သံချောင်းများကို ရှန်းမိသားစုထံ ရောင်းချလိုကြသည်။

အံ့ဩစရာမရှိပေ။ ရှန်းမိသားစုသည် ယွန်ရှန်းခရိုင်မှ ဒုတိယအဆင့် လက်နက်ပုံသွန်းမိသားစုဖြစ်သည်ဖြင့် ၎င်းတို့ထံ သံချောင်းများ ရောင်းချခြင်းသည် ပိုမိုအမြတ်အစွန်းရရုံသာမက အင်အားကြီးသော အင်အားစုတစ်ခုနှင့် ရင်းနှီးမှုရယူရန် အခွင့်အရေးကိုပါ ပေးစွမ်းသည်။ မည်သူက ငြင်းပယ်လိမ့်မည်နည်း။

ဤသို့သော အခြေအနေများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည့်အခါ ဘိုင်မိသားစုသည် ၎င်းတို့၏ သံချောင်းပြတ်လပ်မှုကို သက်သာစေရန် အလွန်လိုအပ်ခဲ့ပြီး ဤအခက်အခဲကို ပြောင်းလဲရန် စိတ်အားထက်သန်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဟိုမိသားစု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း ဟိုမိသားစုမှ သံချောင်းတစ်ချောင်းမှ အပြင်သို့ မယိုစိမ့်ခဲ့ဘဲ အားလုံးကို ဘိုင်မိသားစုထံ ရောင်းချခဲ့သည်။ ၎င်းက ဘိုင်မိသားစု၏ သံချောင်းပြတ်လပ်မှုကို သိသာစွာ သက်သာစေခဲ့သည်။

တစ်ဦးစီတွင် ကိုယ်ပိုင်ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိခဲ့သော်လည်း ဘိုင်မိသားစုသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း သိသာထင်ရှားသော အကူအညီများ ပေးခဲ့ပြီး ထိုကျေးဇူးသည် ဟိုယုရှောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပေ။ မြင်းလှည်းငါးစီးပေါ်တွင် တင်ဆောင်ထားသော သံချောင်းများသည် ယခု ကျောက်ယန်ကို ပေါင်းစည်းပြီးသည့်နောက် ဘိုင်မိသားစုအား သူ၏ ပြန်လည်ဆပ်ကြွေးမှုကို ကိုယ်စားပြုသည်။

သေချာသည်မှာ ဈေးနှုန်းတစ်ခုတော့ ပေးရဦးမည်…

ဟိုယုလင်း၏ လမ်းပြမှုဖြင့် အဖွဲ့သည် ခရီးဆုံးနေရာဖြစ်သော ထုံလင်မြို့ရှိ ဟိုမိသားစု၏ နေအိမ်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ထိုနေအိမ်သည် ကြီးမားမှုမရှိဘဲ စတုရန်းမီတာ ၅၀ ခန့်သာ ကျယ်ဝန်းပြီး ခြံဝင်းသုံးခုသာရှိသည်။ လူဒါဇင်အနည်းငယ်ကို သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်နိုင်သော်လည်း တစ်ရာကျော်လျှင် ကျဉ်းမြောင်းလှပေမည်။ မြင်းလှည်းငါးစီးနှင့် မြင်း တစ်ရာကျော်ကို ထည့်မတွက်ရသေးပေ…

ဟိုယုရှောင်က သက်ပြင်းချလျက် ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ကောင်ဟူ၊ ဟိုဖေး၊ နှင့် စူလီကို ခေါ်ယူကာ သူတို့၏ အဖွဲ့များကို ဦးဆောင်ပြီး တည်းခိုခန်းတွင် သွားနေရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ မြင်းလှည်းငါးစီးကိုသာ ထားခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ခရိုင်အတွင်းရှိ တည်းခိုခန်းများသည် အလွန်စျေးကြီးမှု မရှိခဲ့ပေ။ သာမန်တည်းခိုခန်းများတွင် တစ်ညလျှင် ၅၀ သာ ကျသင့်သည်။ လူတစ်ရာခန့်အတွက် တစ်ညလျှင် ၅၀ တေလျှင်သာ ကုန်ကျမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် အကုန်အကျခံနိုင်သော ပမာဏဖြစ်သည်။

အဖော်အများစု ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် နေအိမ်သည် ပိုမိုကျယ်ဝန်းလာခဲ့သည်။ ဟိုယုရှောင်က မြင်းလှည်းငါးစီးကို ကြည့်ပြီးနောက် ဘိုင်ယူဂျီးဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောသည်။

“ဘိုင်ကလေး ဒီညမှာ ဘိုင်မိသားစုရဲ့ အကြီးအကဲကို အကြောင်းကြားပေးဖို့ မင်းကို အနှောင့်အယှက်ပေးရမယ်။ အခုတော်တော်နောက်ကျနေပြီ။ ငါ ဟိုယုရှောင်က မနက်ဖြန်မနက်မှ သွားရောက်လည်ပတ်မယ်”

ဘိုင်ယူဂျီးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူမ ခရိုင်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်နှင့် အိမ်သို့ ပြန်သွားရမည်မှာ သဘာဝကျသည်။ ထွက်ခွာမသွားမီ သူမနှင့် ဟိုယုလင်းတို့ အချိန်ယူကာ နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြပြီး ဟိုယုရှောင်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပိုမိုညှိုးနွမ်းမလာခဲ့ပါက ဟိုယုလင်းက သူမကို လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ပုံရသည်။

ဘိုင်ယူဂျီး ထွက်သွားသည်နှင့် ဟိုယုချန်းက လှည်းပေါ်မှ သေတ္တာသုံးလုံးကို ရွှေ့ချလိုက်ပြီး ဟိုယုရှောင်ကို လှည့်မေးသည်။

“အကိုကြီး သံချောင်းတွေကို ဘိုင်မိသားစုကို ရောင်းမယ် ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကို ဆေးမှုန့်ဂိုဏ်းကို ရောင်းမယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီရွှေတစ်သုတ်ကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

ဟိုယုရှောင်က ဖြေသည်။

“သေတ္တာနှစ်လုံးကို ဖွင့်လိုက်။ မနက်ဖြန်မနက် ဟိုဖေး၊ စူလီ၊ နဲ့ ကောင်ဟူတို့က လူတွေကို ခေါ်လာပြီးရင် တစ်ယောက်ကို ရွှေချောင်းနှစ်ချောင်းစီ ပေးပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီ ငွေနဲ့လဲခိုင်းလိုက်။ မဟာဂျင်ထုံဘောင်၊ ရက္ခသာငွေဆိုင်၊ နဲ့ ဒါလူးပန်းဆိုင်တွေမှာ အလှည့်ကျ လဲခိုင်း။ ဆယ်ရက်အတွင်း လဲပြီးသွားရင် ရတယ်။ အလောတကြီး မလုပ်နဲ့”

ဘေးမှ ဟိုယုလင်း၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပလာပြီး ပြောသည်။

”သေးသေးလေးတွေ ခွဲလိုက်ပေါ့”

ဟိုယုရှောင်က ဘေးမှ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ဤခရီးတစ်လျှောက် သူ လက်ပိုင်နင့်မနေခဲ့ပေ။ ရွှေကတ္တီ ၃၀၀ ကို တစ်ကြိမ်တည်း လဲလှယ်ပါက အာရုံစိုက်မှု သေချာပေါက် ဆွဲဆောင်မည်။ သေးသေးလေးခွဲလဲခြင်းသည် ယခုအချိန်တွင် သူ တွေးထားသည့် အကောင်းဆုံး အဖြေဖြစ်သည်။

သူက ဆက်ပြောသည်။

”ကောင်ချန်း ဒီရက်အနည်းငယ် ဝန်ဝန်ကို ခေါ်ပြီး နေရာတစ်ခု ရှာကြည့်လိုက်။ မင်းရဲ့ ယခင်အစီအစဉ်အတိုင်း ပြည်သူ့ခရိုင်မှာ ပျော်ရွှင်တောအုပ်ကို တည်ထောင်ဖို့ လုပ်ပြီး ပြည်နယ်မြို့ထဲမှာ လျှို့ဝှက်ပြီး မသိသာတဲ့ အိမ်ခြံမြေတစ်ခု ဝယ်လိုက်။ ဒါက နောင်မှာ ပျော်ရွှင်တောအုပ်ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းဖြစ်လာမယ်။ ဈေးက အရေးမကြီးဘူး။ အဓိကက သိသာထင်ရှားမနေရဘူး။ နားလည်ပြီလား”

ကောင်ချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဟိုယုရှောင်က ပေးလိုက်သော ၁၀,၀၀၀ တေလျှင် ငွေစက္ကူကို လက်ခံကာ ဖြေသည်။

”စိတ်ချပါ မိသားစုအကြီးအကဲ။ ဒါက ကျွန်တော့်အထူးကျွမ်းကျင်မှုပါ”

ထို့နောက် ဟိုယုရှောင်က ဟိုယုလင်းနှင့် ဟိုယုချန်းကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။

”မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ငွေ ၅၀,၀၀၀ တေလျှင်စီ ပေးမယ်။ သွားပြီး မင်းတို့လက်နက်တွေ လဲလိုက်။ စတုတ္ထအကြီးအကဲနဲ့ ငါးကိုကြီးအတွက်လည်း တစ်ခုစီ ဝယ်ပေး။ ဒီတစ်ခါ ယူလာတဲ့ စစ်လက်နက်ပစ္စည်းတွေအားလုံးကိုလည်း ယွမ်ဂန်းပုတီးတွေနဲ့ လဲလိုက်”

သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်နှာများတွင် ချက်ချင်း အပြုံးများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ငွေ ၅၀,၀၀၀ တေလျှင်သည် သာမန်အဆင့် ရတနာလက်နက်လေးခု ဝယ်ယူရန် လုံလောက်သည်ထက် ပိုလျှံနေပြီး အဓိကကတော့ နောက်ဆက်လာမည့် ယွမ်ဂန်းပုတီးများဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဂန်းချီအဆင့်သို့ ဖောက်ထွင်းရန် သဋတို့ အားထားရသည့် အရာများဖြစ်သည်။

ဟိုယုရှောင်က ပြောသည်။

”ကောင်းပြီ ရယ်မောတာ ရပ်လိုက်တော့။ ပြန်သွားပြီး အနားယူကြ”

ခြံဝင်းသုံးခုရှိသည်။ စန်းနီယန်နှင့် ကောင်ဝန်ဝန်တို့ အတွင်းဘက်တွင် နေထိုင်ကြပြီး ဟိုယုချန်းနှင့် ကောင်ချန်းတို့က အပြင်ဘက်တွင် နေကြသည်။ ဟိုယုရှောင်ကိုယ်တိုင်က အလယ်တွင် နေထိုင်သည်။ မြင်းလှည်းငါးစီးပေါ်ရှိ ကုန်ပစ္စည်းများသည် ဒုတိယအဆင့်ဖြစ်ပြီး အဓိကကတော့ ရွှေတစ်သုတ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို သူကိုယ်တိုင် စောင့်ကြည့်ရမည်။

သန်းခေါင်ယံအချိန် ဟိုယုရှောင်သည် အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ဒူးထောက်ထိုင်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဂန်းရှားသည် သူ၏ အသက်ရှူသံနှင့်အတူ တက်လိုက်ကျလိုက် ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လျှောက် ထူးခြားသော သွေးကြောရှစ်ခုအတွင်း လည်ပတ်ကာတဖြည်းဖြည်း ဒျန်တျနိန်အတွင်းသို့ စုစည်းလာသည်။

ဂန်းချီအဆင့် သုံးပိုင်းမှာ ဂန်းစုစည်းမှု မကောင်းမှုစုစည်းမှု နှင့် အလုံးကိုင်မှု ဖြစ်သည်။ အလုံးကိုင်မှု ဆိုသည်မှာ “မူလကို ဖက်တွယ်ပြီး တစ်သားတည်းထိန်းသိမ်းခြင်း” ကို ဆိုလိုပြီး ဂန်းချီကို ဒန်တီယန်အတွင်း ပြုစုပျိုးထောင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂန်းချီနှင့် မကောင်းမှုတို့သည် ထူးခြားသော သွေးကြောရှစ်ခုမှ ဒျန်တျန်သို့ လည်ပတ်ကာ ဆက်တိုက် ဖိသိပ်ပြီး စုစည်းကာ နောက်ဆုံးတွင် အူတိုင်မူလချီကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

အူတိုင်မူလချီ၏ တစ်ချက်ထိုးနှက်မှုသည် မီတာ ၁၀ ကျော်အကွာရှိ ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်နိုင်ပြီး ဂန်းရှားကိုပါ သယ်ဆောင်လာကာ မကောင်းမှုစုစည်းမှုအဆင့်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သော စွမ်းအားရှိသည်။ ဟိုယုရှောင်သည် တျန်လီဟုန်၏ ဂွေ့ရှင်းဓားဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြန်အမှတ်ရပြီး သူ၏ မျက်ဆံထဲတွင် တမ်းတမှုတစ်ခု လက်ခနဲပေါ်လာသည်။

သူက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

”လဆန်းတိုကင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသရွေ့၊ ချန်းယွဲ့က ငါ့ကို ထင်ရှားစွာ ထိပါးလို့ မရတော့ဘူး။ သူက လျှို့ဝှက်ပြီး ဒုက္ခပေးခဲ့ရင်တောင်၊ ငါ မကြောက်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူ့ဆရာ တင်တျန်ကလည်း ရှက်ကြောက်ခြင်းမရှိဘဲ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ငါ့ကို လုပ်ကြံဖို့ လှုပ်ရှားလာခဲ့ရင်တော့အန္တရာယ်တချို့ ရှိလာနိုင်တယ်။

ဒါပေမယ့် အခုထိ ဘယ်သူမှ ငါ့ကို လာရှာမလာသေးဘူး။ ဒါက တင်တျန်က သူ့ဂုဏ်သတင်းကို ဂရုစိုက်တယ်ဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ”

တင်တျန်သည် သူတို့အဖွဲ့၏ ရောက်ရှိလာမှုကို မသိသည်ဟု ယုံရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဟိုယုရှောင်က ၎င်းကို လုံးဝ မယုံပေ။ ကျောက်ယန်အဓိကရုဏ်းပြီးနောက် တစ်လကျော်ကြာသည်အထိပြည်နယ်မြို့က ကျောက်ယန်ကို အာရုံမစိုက်ထားသည်ဟု ဆိုပါက ဟိုယုရှောင်သည် သေသည်ထိတိုင် ယုံမည်မဟုတ်ပေ။

သူက ဆက်တွေးသည်။

”စီးကုံယွဲ့က သူတို့ကို ကြိုတင်သတိပေးထားပုံရတယ်။ ခရိုင်သခင်နဲ့ ဒုခရိုင်ဝန်ကို မထားဖို့ဆိုတဲ့ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ကိစ္စကို သူမက ဆုံးဖြတ်နိုင်တယ်။ သူမရဲ့ အဆင့်အတန်းက ငါ့ထင်မြင်ချက်ထက် အဆပေါင်းများစွာ မြင့်မားတယ်နဲ့တူတယ်။ ဒီဗျာဘုရင်ရဲ့ အရေခွံကို ငါ ကောင်းကောင်းအသုံးချသင့်တယ်။

ဟိုယုရှောင်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပလာသည်။ သူ မာန်တက်နေစဉ် စီးကုံယွဲ့၏ ပုံရိပ်သည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ချက်ချင်း တုန်လှုပ်သွားကာ ဆက်တွေးရန် မရဲတော့ပေ။

သူက တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်သည်။

”တင်တျန်က ခရိုင်ထဲမှာ ထိပ်တန်းကိုယ်ခံပညာရှင်ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမယ့် အိမ်တော်တပ် ၃၀,၀၀၀ ကို အုပ်ချုပ်ခွင့်က ဖန်လုံဟေရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိတယ်။ ပြီးတော့ ဒေသခံမြွေဖြစ်တဲ့ မဟာလောဂိုဏ်းရဲ့ ဒင်ဘူဟိုင်းလည်း ရှိသေးတယ်။ ဒီသုံးယောက်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဆက်ဆံရေး သိပ်မကောင်းကြဘူး။

အောက်က ဒုတိယအဆင့် အင်အားစုခုနစ်ခုကလည်း ဒီသုံးယောက်နဲ့ သေချာပေါက် ချိတ်ဆက်နေကြတယ်။

ဒီပြည်နယ်မြို့က တကယ်ပဲ နဂါးနဲ့မြွေတွေ ပေါက်ဖွားရာ ဂူတစ်ခုပဲ…”

ဟိုယုရှောင်က စိတ်ထဲတွင် သူ၏ အတွေးများကို စီစဉ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အာရုံကို စိတ်ထဲရှိ ကြာပန်းဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။

ကြာပန်းတွင် ပွင့်ချပ်သုံးခုသာ လင်းထိန်နေဆဲဖြစ်သည်။ နှစ်ခုမှာ အနက်ရောင်၊ တစ်ခုမှာ အဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ သူ၏ ကုသိုလ်နှင့် ကံဆိုးမှုအရေအတွက်များဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် သိသာစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ကုသိုလ်: ၁၃၆၈

ကံဆိုးမှု: ၆၈၃

ဤကာလအတွင်း ဟိုမိသားစုက ကျောက်ယန်မြို့ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရာတွင် ဦးဆောင်ခဲ့ပြီး သူ့အတွက် ကုသိုလ်အများအပြား ရရှိခဲ့သည်။ ထိုအရေအတွက်သည် ပိုမိုမြင့်မားနိုင်သော်လည်း သူသည် သေးငယ်သော ပြန်လည်နုပျိုဆေးပြား ၂၀ ကျော်ကို လဲလှယ်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို ဟိုယုချန်းနှင့် အခြားလေးဦးအပြင် ကောင်ချန်း၊ ကောင်ဟူ၊ ဟိုဖေး၊ ဟိုယင်း၊ ဟိုကွန်း၊ စူလီတို့အား တစ်ဦးလျှင် နှစ်ပြားစီ ပေးခဲ့သည်။

မိသားစု၏ ဒုတိယအဆင့် ကိုယ်ခံပညာများ တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ ဤသေးငယ်သော ပြန်လည်နုပျိုဆေးပြားများသည်လည်း ကြီးမားသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နိုင်သည်။ မိသားစု၏ အင်အား ကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ သေးငယ်သော ပြန်လည်နုပျိုဆေးပြားများအတွက် လိုအပ်ချက်လည်း တိုးလာမည်ဖြစ်သည်။

ယခုကြည့်လျှင် ကုသိုလ် ၁၅ မှတ်ဖြင့် တစ်ပြားလဲလှယ်ခြင်းသည် တကယ်ပဲ အလွန်သက်သာသည်ဟု ထင်ရသည်။

ဟိုယုရှောင်က စတုတ္ထအဖြူရောင်ပွင့်ချပ်ကို ကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းတစ်ခု လက်ခနဲဖြတ်သွားသည်။ ကုသိုလ်ရွှေစာမျက်နှာကို ရရှိပြီးကတည်းက၊ သူသည် ကောင်းမှု-ဆိုးမှုကြာပန်း၏ တန်ဖိုးအမျိုးမျိုးကို ကောင်းစွာ နားလည်ခဲ့သည်။

စတုတ္ထပွင့်ချပ်ကို လင်းထိန်စေရန် ကောင်းမှု ၁၀၀၀ မှတ် လိုအပ်သည်။

သူက တွေးလိုက်သည်။

“ပြည်နယ်မြို့က အခုထိ အန္တရာယ်များလွန်းတယ်။ အရင် ဒါကို လင်းထိန်စေပြီး ငါ့ကို အသက်ရှင်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတချို့ ပေးနိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်လိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်”

ဟိုယုရှောင်က စဉ်းစားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲရှိ ကောင်းမှုအားလုံးကို စတုတ္ထပွင့်ချပ်ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။ ထိုပွင့်ချပ်သည် ချက်ချင်း ပြင်းထန်သော အဖြူရောင်အလင်းတန်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

အချိန်ကြာရှည်ကြာပြီးနောက် ဟိုယုရှောင်၏ စိတ်သည် နစ်မြုပ်သွားပြီး စတုတ္ထအဖြူရောင်ပွင့်ချပ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရွှင်မြူးမှု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်…